< Punktar um passu

 

 

 

Heimsendir?

 

Eftir mlin

 


Alouette, gentille Alouette

Alouette, je te plumerai

Alouette, gentille Alouette

Alouette, je te plumerai...

 

Undarleg tilfinning a vera ekki lengur hjb. Hn er ekki alveg viss um hvort hn er sjunda himni ea einhverjum heimi rum.

 

Je te plumerai la tte

Je te plumerai la tte

Et la tte, et la tte...

 

snglar hn og horfir glugganna spegilmyndir og haustnturhmsins, hvar glottir tungl vi turni ha uppi h. Varla verur etta hennar nsti bar miklu lengur. Ea nsti br vi himna!

Hn hlr me sjlfri sr, signandi munkinn. tti hn ef til vill a banka upp hj prkruhafanum passuturninum, hvort heimila vildi sr a tjalda ar uppi? Ea var ekki annars turninn s allur opinn til a svalar unnir himnanna mttu um mann leika, og vissara a tjalda til nttanna a maur ekki forkelaist? Og llum opinn, a allir mttu ar njta miklu heimssningar?

 

Je te plumerai le nez

Je te plumerai le nez

Et le nez, et le nez

Alouette, Alouette...

 

La tte, haus. Le nez, nef. Segir munkurinn rogginn me sig, aldeilis me hreinu hrognamli a, og n vri a kynni murmli sitt, og hann syngur me:

 

Alouette, gentille Alouette

Alouette, je te plumerai

 

Og au vxl:

 

Je te plumerai les yeux

Je te plumerai les yeux

Et les yeux

Et les yeux

Alouette

Alouette

Al-o-o-o-o...

 

Augu fyrir augu, plokka? spyr munkurinn.

Auga fyrir auga, tnn fyrir tnn, svarar hn og dreypir honum, og ekki laust vi a beiskjublandi s bros hennar sem hn enn snglar me sjlfri sr, horfandist augu vi munk hinn sta, hringsnandi kptu glasinu lfa sr, me glasftinn niur milli fingra sr, raunar v lkast sem hlslangur munkur svifi strtandi pilsi snu borinu yfir, handarbakinu henni undir:

 

Je te plumerai le cou

Je te plumerai le cou

Et le cou, et le cou

Alouette, Alouette...

 

Hn bls fr sr reyk og hstai, sem hn enn horfist augu vi munk, snglandi: Hls fyrir hls og vng fyrir vng, hrygg fyrir hrygg, ft fyrir ft, stl fyrir stl og haminn inn allan et l'dme!

Og hn tk hann t einum teyg, og beiskjan hvarf um hr fyrir llu blara brosi mean niur um hls hennar sporrann le cou munksins og les ailes, le dos, les pattes, le queue og munkur var allur, le dme.

Blndum nunnu! sagi hn vi jninn.

skp ertu dpur Alouetta mn, gengur r eitthva hgt me punktana na?

Hann fr sr engu slega vi skenkinn, valdi eina tegundina og ara af kostgfni ofan r hillu ofan muldan sinn koktlhristaranum. Hristi hann san lengi yfir xl sr, stgandi sm spor takt vi hristinginn.

Hvar er nsti br vi himna? Lyklarnir mnir ganga nefnilega ekki lengur a mnum gamla b.

Hann hl vi spurningu hennar sem hann lt renna r hristaranum glas sem var eins og svo hlslng nunna a ekkert vri nema eitt le cou, alls n vngja, hryggjar, hva fta tveggja, aeins eitt einftt, hfulaust hnustl.

 

Alouette, gentille Alouette

Alouette je te plumerai

 

snglai hann lgt mean lt renna og svo au bi vxl og svo loks a barinn allur tk a sngla undir me eim forsngvara og snglvirkja:


Je te plumerai la queue

Je te plumerai la queue

Et la queue

Et la queue

Alouette

Alouette

Al-o-o-o-o...

 

I'd like to buy you a home, gentille Alouette! snglar enn einn gglaur innan r horni egar sngldurnar hefur annars lgt.

Et l'dme! tekur annar undir.

Et l'homme! tekur ein afar ggl enn undir me flgum snum.

Ef g bi ykkur um a koma me mr til Omdrman megii ekki hv! segir barstjrinn vi au og er sem mir segi sussu suss vi ungana sna, allavega ll au agna og aeins taka a hvsla, veltandi vngum, bollaleggjandi yfir Omdrman. En barstjrinn setur rlega msk, eitthvert band of the gypsys.

Svo margt sem hann heyri af annarra vrum, og oft og ekki sjaldan af vrum hennar, var honum efni fugla, lkt og hann fjalarstfa tndi upp af gtu sinni eins og hrvii og festi strengi og allavega lita skfa. Fuglarnir eir voru honum lka sem tnsprotinn krstjra, me eim stjrnai hann barnum ekki harri hendi heldur llu heldur hgltis mjkum rmi.

A hann kynni a bja einhverjum me sr til Omdrman, var vikvi nokku ntilkomi, aeins nokkurra vikna gamalt, og hafi margt um a veri bollalagt, srstaklega egar ntt var komin me augu eins og fluga og hn margan fkk a sj sig fela hendur sr.

Nsti br vi himna? Alouetta, mn gentille Alouette. Plokkau n nunnuna na rlegheitum, sjum svo til hva g finn t r v.

a var svo notalegt a heyra hann kalla sig hana Alouettu sna, og a hann vinlega vissi hva hann sng vissi hn a hann myndi sst af llu fara a plokka sig. Nei, a var vst ru nr.

Langt var lii kvld og hn tti engin hs a venda. Var aeins innisknum og me ekkert utan um sig nema eina unna kpu. Hafi jafnvel hugleitt a iggja bo eirra stinni um a f a dvelja steininum eirra!

Nei, myndi hn frekar banka upp hj prkruhafanum steininum hinum, jafnvel a heldur meira um hana myndi vsa ar, hn ekki einu sinni me koffort sitt bakinu, hva svefnpoka. En reianlega allt loka og lst turninum eim uppi hinni, n essum kristilega tma. Vri nokku eftir nema a hn gengist undir oki vestur Valhsah? , bara a amma hennar hefi n veri hj henni.

 

Kvldin eru kaldlynd ti nesi,

kafaldsbylur hylur h og lg,

kalin og me kofforti bakinu

kem g til n segjandi me hg:

 

Spu mig, mun g sp ig, snglar hn me sjlfri sr og nunnu. Skulum sj til, Alouetta mn, hafi hann sagt. Hn hlt v r sinni. Vissi a hann myndi finna henni tryggan og gan ntursta, a hn ekki heimullega yrfti a fela sig einum ea rum vald.

 

Nttin hefur augu eins og flugan

og eflaust sr hn mig ar sem g fer

heimullega inn fund a fela

flskuna og mig hendur r.

 

Spu mig, mun g sp ig, snglai hn enn me sjlfri sr og nunnu.

Veist a, hlslng g, hvar er nsti br vi himna? spuri hn nunnuna bandi ess sem annars vera vildi, signandi hana og plokkandi auga fyrir auga og tnn fyrir tnn.

Spu mig, mun g sp ig, svarai hnustli og btti vi a lokum: Kvldin, held g, eru of kaldlynd ti nesi.

Og ar me var nunnan ll, le dme, og glotti tungl og hrein vi hrnnum himins svlu.

Ef g bi ig um a koma me mr til Omdrman mttu ekki hv, Alouetta litla!

Nei, nei, g skal ekki hv, svarai hn barstjranum sem n kom fram eim smu svifum og gaf henni un petit dme.

Sju n til, g er binn a finna handa r fjalarstf og festa hann streng og rauan skf. Hann kemur eftir andartak og aldrei a vita nema a hann fari me ig alla lei til Omdrman. arft einskis a spyrja, g er binn a vsa honum alls til vegar; engan hturn endilega en kannski blturn. Sjlfur ver g a lta mr ngja a svfa burt me r huganum, er me margt frum hr og ekki svo gott me a skreppa fr nna.

Um varpann lku sterk blljs og lstu andartak upp barinn gegnum skuggsnar rurnar. Um lei var flauta.

Hn signdi munk, gekk t og ei hvi.

 

Nsti br vi himna?

Undarleg tilfinning. Vissulega. A vera ekki lengur hjb. Hn horfir t yfir varpann, yfir hlfan heiminn r turninum snum. Hvar skyldi vera nsti bar? , v a vera a sp a? Var etta ekki nnast eins og nsti br vi himna? Hn var kannski ekki alveg sjunda himni, til a komast svo htt hefi hn trlega mtt gjra svo vel og semja vi ann passuturninum, hvort heimila vildi sr a tjalda. Vi erum engin tjaldsti hr! hefi prkruhafinn ef til vill svara henni og a ekki n lengra.

 

spu mig

mun g sp ig

spu mig

mun g sp ig

 

snglar hn og kinkar kolli til himna. Heyr, himnasmiur, seg mr n eitt, er nokku ml a skreppa barinn hj r ef rf mann knr?

O, ef finnur gtu inni fjalarstf og festir vi hann streng og rauan skf, aldrei a vita nema a huganum til himins megir svfa og syngja barinn minn lf. Srtu velkomin heim, yfir hafi og heim. Tjaldau turni mnum hvenr sem ig lystir. Lka gtt r, dfan mn, a vera samfera farfuglunum egar eir eru ferinni um unnir mnar himins svlu. En ef g bi ig um a koma me mr alla leiina til Omdrman mttu ekki hv.

Nei, nei, a myndi hn ekki gera, ekki hv. N, ef hana hinn bginn langai til a lta vi hj barstjranum hinum, sem n mtti heita stjri hennar ar-ar-ar-nsta bar, ea einhvers staar ar um bil snum eiginlega efsta bar gamla bjarins krasl, var heldur ekkert ml a labba anga gturnar og au myndu saman syngja barinn hans gamla dlti lf.

n vri a hn heilsai upp hann vi tkifri, hann sem hafi veri svo vnn a vsa henni veginn hinga farfuglaheimili, eiginlega nstu grs vi blins sali! Til dmis egar alvru jlasveinarnir einn og tta ea sj og sex, ea hva eir annars vru margir, tkju a koma binn, einn af rum, hver me sinn raua ea hvta litla skf, ea hvernig eir vru litinn, a hn brygi sr af b r blturni snum litla. Og hn myndi rta aeins me honum llu hrviinu fjalarstfanna sem rki fjrur eirra. Hann tti n til a koma me ansi ga punkta.

 

r furutr sem fann g t vi sj

g fugla skar og lka r smijum...

 

Hva var langt lii fr krossmessuhvellinum mikla, egar au ein bkstaflega ttu barinn in perfect harmony? rjr vikur? Mnuur? Ea eitthva ar um bil. Og hafi veri enginn sm hvellur! Ekkert sm sem hafi reki fjrur. Meira a segja fjalarstfarnir krossins hennar. Engu lkara en Helena keisaraynja endurborin hefi tnt upp af gtu sinni ea grafi r einhverjum smijum, og a me a minnsta kosti einum nagla , og lti reisa upp a nju rhsinu! Vesalings Andrk hafi ori a mta vakt strax um hdegi eftir Jrvagleina miklu og ekki tra snum eigin augum, hafi fyrst sannfrst um a hn haldin vri illvgum tremens eftir alla gleina, a v er hn hafi sagt henni, en loks sst a hn skynjai rtt egar tlenskir gestir rhsinu hefu fari a spyrja hana t kross ennan, hva hann tti a tkna.

Hn hafi svo kalla hana niur rhs egar komi var fram kristilegan tma dags fyrir ntthrafna og hn sjlf vart tra snum eigin augum, hvort reianlega ekki vri etta allt einn tremmi og glein enn fullum gangi. Hvort Andrk minntist ess a hafa s grmu Helenu keisaraynju brega fyrir Jrvagleinni, nei, hvorki hn n yfirleitt nokkur neinn hafi ori hennar var. Og varla miki mark takandi hsvrunum a ttust n hver rum fremur a hafa veri a tjtta vi keisaraynjur, lkast sem ekki hefi tt a vera verftandi fyrir strveldum gleinni eirri miklu. Nei, allt var a ml og hans Skjaldar leygs hennar mmu hennar enn alls upplst.

Hafi hn ef til vill veri a verki?

Og fr ekki hj v a ml etta kmi allra varir egar Andrkur hafi kynnt kviuna sunnudagstsendingunni, morguninn eftir krossmessudag, kennandi kviuna vi sjlfa messuna, a vsu nokku tvlran htt, vart trandi endurreisn krossins hann sjlfur, krstjrinn, en fr um krossmessuna slkum orum a glggir hlustendur gtu vart efast um a einhver hefu ori kraftaverkin; sumir jafnvel svo enkjandi a teikn gtu vart tkna anna en krossfestingu sjlfs borgarstjrans, og ustu beint rhsi til a missa ekki af skemmtuninni, og fru bnleiir til bar.

Og breytti heldur engu sumir kynnu a hafa rugla saman Helenu keisaraynju, sem Andrkur hafi lagt nokku t af og fjalla um tvarpinu, og hinn bginn Helenu hinni fgru, sem skipt hafi skpum allt annarri passu. Allavega nsta vst a varla neinn hsvaranna n nokkur Jrvagleinni hefi treyst sr til a bja upp dans fljinu v fagra ellegar loftfimleika a hoppa me sr liugt pars.

Allavega hafa glggir lggumenn vart efast um kraftanna miklu verkin, svo skjt vibrg eirra hfu ori, me v a allur lgreglukrinn hafi samstundis veri kallaur t, og a engum smris hvelli og me hvelli. Sjlf hafi hn ori vitni a v, hn veri leiinni heim heiman fr Andrku, ar sem r hfu hlusta saman messuna, en Andrk hafi v miur ori a fara rhsi til a standa seinni vaktina sna sem hn tti essa helgi, og vr um krossinn, v a n mtti bast vi a flk streymdi a til a skoa fjalarstfana og snerta , n ellegar spyrjast fyrir um borgarstjrann, hvort ekki tti a fara a negla. Hn hafi v ekki geta labba me henni og lyft sr aeins upp me henni eirra nsta bar, me sm hdegisstrammarasnabbara, nokku sem r ttu til a gera saman eftir messuna, ef annig l eim.

Sem hn hafi veri a koma Montparnasse-vellina hafi hn beinlnis komi flasi lgreglukrnum og ekki komist lengra bili fyrir hersingunni hvar streymdi t af stinni handan vi strtskli vllunum og raai sr upp sem mr margefldur vert yfir blluvarinn, milli sklisins og hspennustvarinnar ar sem blluvarurinn endai uppi vllunum. Og raunar ekki vita hvaan sig st veri egar hn tekur a heyra Vildarvinanna krnum handan vi horni spennustinni samt sngjarmi miklu undir. Vissi svo ekki fyrr til en a krinn s kemur siglandi fyrir horni hstfum syngjandi takandi krsinn inn blluvarinn en kemur beint flasi lgreglukrnum sem ar st fastur fyrir og upphf sinn sng, ekki sur hstfum, hvikandi hvergi.

eir hfu tekist annig allsnarpt, krarnir, og hvorugur undan hinum vikist, fyrr en Vildarvinanna krinn undraveran htt sl lgreglukrinn beinlnis t af laginu me Alouette, gentille Alouette undir hstemmdum merkjum Andrks krstjra, sveiflandi sprota snum. Riluust um hr rair lgreglukrsins en vildarvinirnir streymdu me lttum leik inn blluvarinn. Lentu lgreglumennirnir vlkum foras villum og lagleysum a stjrnandi eirra s sr ann kost loks vnstan a fara t allt ara slma a koma mtti rttri skipan kr sinn og kvea Alouettu essa ktinn. Bilai hann kaft tnsprota snum jafnt til krs sns sem til sngvinasgsins mikla er n dreif a inn blluvarinn sl vildarvinakrsins. einum er kennt skal rum bent! hrpai krstjrinn v lkast sem hann hygist magna upp ungmennaflagsanda me llum einni svipan. Og allir saman n, fylkjum lii! One, two, three, four...

 

I'd like to build the world a home

And furnish it with love,

Grow appletrees and honeybees

And snowwhite turtle doves.

 

I'd like to teach the world to sing

In perfect harmony,

I'd like to hold it in my arms

And keep it company...

 

Sjlf hafi hn tt ftum fjr a launa inn strtskli undan sngvinanna mikla sg sem n tk einnig a taka undir me lgreglukrnum, a hver aallega syngi me snu nefi, og v frekar sem fleiri streymdu hj og krarnir fjarlgust niur blluvarinn, grimmt kveandist gangstttanna milli. Er hinir sustu fru hj og lestina rku, var ekki lengur greint af ruglingslegum sngnum hvort krflagi eir fremur kynnu a ahyllast.

 

I'd like to buy you a home

Alouette, gentille Alouette

Et l'dme

Et l'homme

In perfect harmony

Alouette, je te plumerai

In my arms

Alouette

Alouette

at our ho-o-o-o-me

Alouette, gentille Alouette

Je te plumerai

And furnish you with love...

 

Svo hafi krossmessuhvellurinn a mestu fjara t eyrum hennar sem hn tk sinn krs leiis fram heim splinn af vllunum og me vikomu snum nsta bar.

Id like to buy the world un dme and keep it company, hafi hn sngla yfir barbori til barstjrans sem n einn vokti yfir tmum hdegisbarnum, gestir hans elilega allir slegist fr me vildarvinanna krnum er fari hafi hj. Og eir reyndar og vissulega reki lestina, kunningjasvipurinn eim jlasveinum hafi ekki leynt sr, au Grlubrnin sum hlf slagandi, jafnvel dettandi um ketti, a hn sast s af eim. Og einhver um trppurnar hspennustinni, lendandi vlkum lagvillum a tku a syngja sjlfa glntana v lkast sem eilfarstdentar vru hstu hsklatrppum, a sast hn af eim heyri.

Avec kla? glotti barstjrinn.

Le dme avec kla? hvi hn.

In perfect harmony!

Allir gus englar, munkar og nunnur hjlpi mr! Avec kla! g bara krossa mig.

Je te plumerai!

Himneskur var hann og kunni hrognamli sitt r jnasklanum jafn vel og alla gmlu slagarana, svo gaman hann hafi af v a brega leik. Og ur en au vissu af hfu au teki Alouettu, plokka gentille Alouettu litlu auga fyrir auga, tnn fyrir tnn, allt fr haus aftur hala og spor fyrst la tte, hausinn, le nez, nefi, og san eitt af ru, les yeux, augun, le cou, hlsinn, les ailes, vngina, le dos, hrygginn, les pattes, fturna, og loks le queue, sjlft lvirkjastli.

En ef g bi ig um a koma me mr til Omdrman mttu ekki hv, Alouetta litla, gentille Alouette...

Gat veri, til Omdrman!

, ennan glaa gvirisdag er au hfu brugi leik me munki hdegisbarnum in perfect harmony mean krar allir og brn og jlakattarbrn glmdu einhvers staar nir blluvari ea einhvers staar aan af near hafi ekki heldur blasa vi henni a brtt, a ekki mrgum vikum linum, hn jafnvel heimullega yrfti a fela sig einum ea rum vald, jafnvel vald litlu flugunnar ti nttinni, egar lyklarnir hennar gengu ekki lengur a hennar gamla b.

Enn, a minnsta kosti, hafi hn ekki gengist undir oki vestur Valhsah. Amma hennar hefi n lkast til teki undir me nunnunni. A vst vru kvldin heldur kaldlynd ti nesi. Og ekki sur undir me barstjranum, a miklu vri nr vri a huga a Omdrman. Og ekki vera a hv, Alouetta litla.

 

Priphrique

Merkileg tilfinning. Vissulega. A vera ekki lengur samb me einum ea neinum nema sjlfri sr og lgheimili snu nja. Me honum Skildi snum gamla og llum hinum skapnainum gamla og nja sem hn er n bin a raa upp kringum sig, innan sns litla hrings og nja, reyndar ferhyrnings. Hn horfir enn t yfir varpann, yfir hlfan heiminn r blturninum snum og er lngu htt a hugsa um hvar skyldi vera nsti bar. Ea v a vera a sp a? Var etta ekki raun og sann eins og nsti br vi himna a vsu hn si ekki vegi alveg til allra tta?

Hn bls fr sr reyk og hstai, horfandist augu vi munk, snglandi:

 

Alouette, gentille Alouette

Je te plumerai

And furnish you with love.

 

Augu fyrir augu, plokka? spyr munkurinn.

Auga fyrir auga, tnn fyrir tnn, svarar hn og dreypir honum brosandi, snglandi, horfandist augu vi bola gamla glugganum og munk ennan sta, hringsnandi kptu glasinu lfa sr.

 

Sl skn fossa,

segir hn Krossa.

Hvar a tjalda,

segir hn Skjalda.

Suur vi na,

segir hn Grna.

 

Turninn hennar litli rs hlarrtum sunnan undir hinni passuturnsins ar sem trlega ekki vri heimult a eiga sr nttsta, hva a tjalda, heldur einungis a njta aan a deginum heimssningar miklu me vegum alls llum til allra tta. Vru gluggar turninum hennar mt hlinni norri myndi skjakljfur s mikli blasa vi henni uppi hinni svo fremi a ekki vri lgskja. En hennar hlfi heimur snr annars t og suur og einnig nokku landsuur, ar sem slin gyllir sund og blan fjr og sameinar me tfrum loft og jr n skoppandi sitt naumasta skei, nema vri skja og heimurinn feldi sig dagshminu.

Fyrir nean var flugvllurinn mrinni aan sem himinfley mikil tkust loft og fuglarnir innanbors misstu jafnvel ttanna en lentu vst vinlega aftur, og helst ekki brotlentu, enda tryggri umsjn farfuglastjranna. Fleyin fara lofti me talsverum gn, en a stendur stutt, og n sem vetur er a ganga gar lur langt milli flugtakanna og einungis fir rast; fuglar flestir sem ekki eru burt veturlangt hafa hgt um sig fram nsta vor vertin hefst fyrir alvru enn n me miklum gn.

tsuvest blasir hsklinn vi hvar ber llu hrri hll saufjrruneytisins. Fram undan hsklatrppunum athafna sig gsir mrartjrnum eins og englar pollaleik. r fljga fstar mjg htt ea langan veg lkt og himinfleyin og risafkar miklu, og me alls engum gn, mesta lagi garga sm og rtt brega sr yfir lgstu turna, hallir og blabraut til a kka kringum tjrnina stru og mjg miklustu a eirra mati mtti tla, og enginn er platpollur lkt og tjarnirnar eirra, sem eru einungis eitt af mannanna nvirkjum.

Tjrnin s mikla er alvru pollur, a minnsta kosti rdaga skapaur af meistarans eigin hndum. Hn sr aeins grilla pollinn ann ofan r turninum snum teygi hn r hlsi og haus t um gluggann og vkki sjnsvii til vesturs. Heldur fjr, aeins utan sjnsvisins, vi fjarlgari enda tjarnarinnar, eru upphalds hgindi eirra englabossanna kringum rhs og leikhs miklu andarki, enda hefur etta lngum mikill andapollur veri, kk og heiur s krunni hlmanum ar, hn heldur varginum skefjum. Nna egar kran er farin yfir hinn plinn gsin til a leita afdreps ar hlmanum me ndum og lftum og hvtum mvum, sem gera sig nokku heimakomna a krunni floginni, en ungar n ornir vel stlpair, fleygir og bjarga sr. Uppi sttt f brn mikilla nttrufringa stundum sunnudgum a tna grna kkana upp me kttisspaa og brjta heima alveg til mergjar. nnur brn minna uppfrdd tna upp sig en varla nema einu sinni vi og svo aldrei meir, prfa heldur a gefa ungunum og mrum eirra ndunum.

r gsir eru til sem fara llu lengri veg en aeins pollanna milli, a eru alvru villigsir sem ri hverju vor og haust fljga yfir hlfa heimsins stru og einu alvru tjrn, lkast sem alvru englar vru, a ekki fljgi hinn heimsendann lkt og kran. r eiga til a millilenda hr og taka glntana me essum stabundnu frnkum snum og frndum. Einhverjir meistarar mikillar nttru hsklatrppunum plntuu eim blessuum hlfvngstfum skapnainum eigin hndum mrinni sinni t, sr til augnayndis og a auka mtti grandann kringum andapoll og mrartjarnirnar, nvirkin sem og eir ltu skapa, n sem eim seinni t var allt saufjrhald harbanna og allur slkur lrur skli lngu aflagur. M og vera a trppunum ar s uli: Grgsa mir! lju mr vngi, a g upp til himintungla megi fljga, fljga, fljga. r eru annars flestar flognar r langfleygu og alvru gsirnar en a vonum millilenda aftur a vori. Sustu hparnir hafa veri a taka sig upp eftir lokaoddaflugsfingarnar.

Fuglastjrinn farfuglaheimilinu hennar er binn a standa brjluu ati allt sumari en allir hfu lent hj honum og hafi sig til flugs fallalaust. Hann er binn a telja svo marga fugla etta sumari a egar hann lagi sast inn skrslu hj farfuglamlarinu hfu eir rsmenn vst vart tra eigin augum og vildu a hann teldi allt upp ntt!

Hann hlt n ekki! Ng vri fyrir essum fuglum haft a hann fri ekki a standa endurtalningu ofan kaupi! N sem hann hugist draga andann aeins lttara me aeins feina fugla innanbors og nokkra vetrardvalargesti og lesa ni Str og fri og Katrnu miklu.

Fuglastjrinn hennar fyrrum hafi ekki miki urft a telja til a ruglast rminu sinni skrsluger, og eins gott a hann ekki hugist skrsetja alla heimsbyggina. Hann sem hafi varla heimild lengur til a telja neinn nema sjlfan sig einan einn og sr, teldi hann sjlfan sig me. Allaveganna, hvar sem hann annars teldi sjlfan sig til heimilis, hafi hann kosi a skila inn eirri tkomu skrslu sinni til manntalsrs a fugl einn brott floginn skyldi n fra til heimilis og skrr vestur nesi!

Hn hlt n sur! A hn lti flytja sig annig hreppaflutningi lkast sem hvern annan niursetning fr fyrri t. Og a rtt fyrir a sjlf hefi hn strax skila inn sinni skrslu, svo sem lg geru r fyrir, og skr sig til heimilis turninum snum, a gerum skrum vetrarleigusamningi vi sinn nja fuglastjra. Af essum skum hfu r v fengi a fjalla um enn eina skrsluna, hvar hn rttai hvar hn koffort sn leyst hefi sr af baki. Eftir japl nokku jaml og fuur hafi svo loks veri rskura a hennar eigin skrsla og undirritun skyldi gildari skldskaparumboi heimsbyggarskrsetjarans, a enginn skyldi hn teljast magi eim hinum hreppnum. Tk henni loks a berast eitt og anna me brfdfunum sem um all langa hr hafi veri sem br goggi ttavilltra veiiflka svfandi yfir valhsum einhverjum vestur nesi.

Koffort hennar og kyrnur og allt mmudt hafi engu a sur rata rtt heimilisfang. Hennar fyrrum hafi og af gfuglyndi snu boist til a senda dfur snar tvr me, henni til astoar vi allan burinn upp turninn; hn mtti ekki ganga fram af sr og snu baki, hafi hann tj henni fullur af hugulsemi. En hn afakka kurteislega og lt sr sem fyrr ngja a styjast vi hvolpa sna eina tvo sem fylgt hfu henni allt fr fingu og myndu trlega fylgja henni til grafar jafn hollir henni og eir t hfu veri henni vi alla flutninga jafnt sem vi grmuger og hvaeina, jafnvel vi leirbur. Hn hefi samt vel geta egi asto litla fjrklfsins, dttursonarins, sem hefi n ltt heilmiki undir me henni me fjrinu einu saman. a var klfur me bein nefinu og vissi hva sng. Aldeilis kunni fum llum og mmum og dfum tkin, s litli svarti Samb, sfellu brandi tgrisasmjri sitt svo fjrefnarka.

arna fljga gsir suur og hverfa t yfir vll. Handan t yfir sjndeildarhring. En a ofan r turninum hennar er lkast a sj sem heilt leikfangaland fyrir nean, me hrabraut, umferarvitum, tengibrautum og verbrautum og blum fullum af dkkum og dadrengjum jtandi. Og me miklum otugn, fyrir hverjum hn sjaldnast fr numi neinn glntasng r mrinni brautinni fyrir handan. kk s tfratflunum hennar a hn umber vel snginn ann otulisins. Heldur ekkert sem bannar henni a taka glntana hn sjlf, ekki fremur en eiga sm munk glasi.

Og hn tk hann t einum teyg. Svo a niur um hls sporrann le cou, les ailes, le dos, les pattes, le queue og munkur var allur, le dme.


Boli bankar enn dyr

me bandinu langa,

bandinu snu langa, langa

Lttu ekki griunginn stanga,

stanga ig, Manga...

 

Vri hn passuturninum mikla og ha si hn Boulevard priphrique eins og brautin s mikla legi sig hringinn allt um kring, gti jafnvel elst og snist um sinn eigin skugga a elta strthringleiirnar ea mnann fullan, hringslandi hring eftir hring, hn eins og naut flagi. En hn er alveg stt vi a sj ekki heiminn alveg allan. Hver ekur ar eins og ljn me ara hnd stri? S kann bl og svanna tkin! Er nokkur sem bur betri kjr, bl, b, brarslr? Varla neinar munkskepnur fiskangandi strt. Svo magnaan gls sei! Hver stgur ar bensni botn fyrsta gri? tlar hann lka a sl gegn, sl gegn, sl gegn? Stimpillinn stingur r auga, klofinu hestflin krauma. Enginn virist hugsa, held g gangi heim, held g gangi heim. Nema gutti arna einn sem grettir sig og bara hlr, var lka nrri orinn a einni klessu undir bl hlkunni gr. Vri nr a vara sig! Blarnir a hr um brautina hratt og ekki allir sem stva hreint punktinum. Annars allur bjrinn verur kannski binn og ptsan sktkld. Jafnvel klnu svanna stin og slokknaur allur eldur mans .

Hvar er arabadrengurinn, er hann aeins andlit stokkum og steinum handan priphrique? a var vor og sl, fuglar sungu kr er hn hitti hann, au fru niur a Nl, og urftu engan bl, aeins lfalda.

Hana dreymdi oft ennan gutta, sem sng um vatni r vnum og m og br upp mundum me tfrandi lnum. Nlarbkkum au gengu og sungu um lfsins glei, fegur og st. Hn fylltist enn framandi tungu og dreymir drenginn sinn fra. er lfi ljft nlg hans og hann hefur stkka v a rin au la.

 

Hann fr og sndi mr pramda

og til gjafa Shahara sand

og augun lstu steinana hvta

 

Safr fr Sahara Aharabu. Og veit altaltaltalt. sundfalt. Allt, ntintta. Allt fram streymir endalaust, r og dagar la. N er komi hrmkalt haust, horfin sumars bla. Gutti aldrei gegnir essu, grettir sig og bara hlr, orinn nrri a einni klessu undir bl gr. Sur la route priphrique. hringbrautinni, veginum allt um kring. jveginum priphrique, hvar lf vort lur skjtt og lndin bruna hj me turna og hallir. milli hringsins og keilunnar. Flug g vil reyta fjarlga strnd. Vegur minn liggur til veralda inna. A hinum mikla merkisteini skapara hluta. Vi skaut alhimins.

Httu, Gutti! Httu n! Um himingeima ntisfer fram heldur. Hver vegur a heiman er vegurinn heim. Vittu, a fyrir framan ig er mlisundur og endaleysa. verur troinn stgvlum fuglarans. Og hundar galdramannsins snura r. Og sngvar stga, hvellir hljma hundrasundmilljnttum aragra frumskga, ar sem risafkar stormskjanna prjna, og drukknir nlhestar liggja upp loft klettunum eins og rhodymenia palmata. A lokum taka eir ig upp me kttisspaa og setja ig beint sjnminjasafni. OM! Herrar mnir og frr! OM! Og karlarnir hella bikar eftir bikar andlit kvenna sinna og drekka vni af vitum eirra eins og af lifandi uppsprettum og andvarpa hina tbesku bn eins og filur me slkknuum strengjum: om man padm hm!

 

Sjnminjasafni

Sluhjlpin er miklu nr en nokkurn getur gruna. Bjallan klingir bankar boli dyr, ea hverjum glymur klukkan? Niri dyrarepum farfuglaheimilisins mtir hn benediktsmunki einum, sem hn minntist a hafa veri samfera ekki alls fyrir lngu lei 50 ea 51, hn mundi ekki vel hvor leiin a var, ea hvort a hefi jafnvel veri skammleiin, lei 51b. Gat a skipti mli? Gat lka allt eins hafa veri hringleiin, nmer 61, sem hn tti til a taka ef hn missti af hinum, sjaldan hn annars tk strt. En essi benediktsmunkur hafi engan huga a taka neinn strt nna heldur flutti henni frelsandi or.

Sjnminjasafni! Sjnminjasafni! sagi hann og lagi hnd hfu henni, en hn greip pils hans og elti hann. Og munkurinn hafi upp hi frelsandi or vi rija hvert spor:

Sjnminjasafni, einn, tveir, rr. Sjnminjasafni, einn tveir, rr, sjnminjasafni.

Innan skamms komu au a rhsinu, og ar var ausilega miki um drir. Mergin var svo afskapleg, bi hsinu sjlfu og strtunum sem a v lgu, a strtisvagnaumfer og bifreia hafi stvast, jafnvel gsir komust ekki a til a kka, en gamlar konur og brn trust undir sundatali n ess nokkur gfi v gaum ea hirti um a tna essa vesalinga saman og koma eim undan.

Hva var seii? Sjnminjasafn?

Hn trst gegnum sina og linnti ekki ltum fyrr en hn hafi s hva var til skemmtunar. a var krossfesting sem allir voru komnir til a skoa; utan um hana hringsnerist skrllinn. Hn hkk ar fjalarstfunum og hafi ausjanlega veri negld upp fti, sennilega n dms og laga, v a menn hfu ekki einu sinni st mega vera a v a tta utan af henni ftin. Hn var kldd samkvmt njustu tsku eins og ung menntakona, ar e rbirgin er lngu htt a teljast til dygga, blssan r fnofnu, smrndttu silki og gullhnappar handlninu, demantur hlskltnum, hri vendilega skrft, sokkarnir r ljsu silki, vendilega pressu brot mjallhvtu dragtpilsinu, en jakkinn er alsettur svitadropum. Hi bjartleita sviphreina andlit hennar hafi snilega ljma af gfum og kvenkostum allt til essa dags, en var n sveitt og afmynda, augun blhlaupin. Hn skildi ekkert v a hn skyldi ekki gretta sig framan ennan skrl sem yrptist kringum hana.

Sjnminjasafn. Vel mlt hj munki. Hafi hitt naglann hfui.

Hvlkur lur! Svo langt sem hn s t yfir mergina kom hn hvergi auga anna en dlga! Eintma dlga! Allt mannkyni ekkert anna en eintmir argvtugir dlgar! Dlgar sem heimta lnf og lnf og lnf! Dlgar sem vilja klast kjl og hvtu, skreyta sig fjrum, safr, gulli, demntum, sveipa sig skinnum, og heimta msk, rsir og slu! mist horair dlgar ea feitir dlgar, hreinir dlgar ea uppdubbair dlgar, vegnir og stroknir alla lei inn a slinni, fallegir dlgar ea ljtir dlgar, heimskir og gfair, dimmraddair ea rmfagrir. eir standa hr einni ks eins og sardnur og pa framan hana, hangandi krossinum: g! g! Mig! Mig!

Og hn tk eftir v a sjlf var hn engin undantekning: Hn var dlgur, alveg eins og hinir. Og egar hn leit nir sig kom hn auga stran blett pilsinu snu, nean til kvinum. tli ekki ar hefi hellst niur hana un petit dme sasta nturgildi. Og hn leit upp og var einmitt a v komin a ska sr hn mtti eignast nja dragt egar eldingar tku a leiftra og rumur a drynja, en himinn og jr a skjlfa. Dagur reiinnar var risinn. Slin myrkvaist og bjrgin klofnuu, en t r eim hlupu dauar manneskjur nrbuxunum og vissu ekki sitt rjkandi r. Og henni tti musterisfortjaldi rifna ofan fr og nirr.

 

sund englar alls engum nrbuxum sfellt okast nr

a heyrist sklaglamm um allan salinn, og vninu var skvett loft upp strum bogum; a fll niur eins og regn. Allt var ein ringulrei af logandi augum, bylgjandi brmum, lrandi hndum, gljandi vrum, sindrandi vindlingagl.

Dreymdi hana gullna drauma? Gullveigar drauma, le dme d'or?

Vi hliina henni situr stlka. Hn er aeins nrbuxunum eins og allir hinir, blakandi vngjum snum. a gera lka flest hin, blaka eim eins og blvngjum reykrungri mollunni, glandi maurildum kertaloga og gl vindlinga.

Hn er ljskld, kynnir hn sig, stlkan, me fjurstaf hendi sem v til stafestingar.

Af hverju eru allir nrbuxunum? spyr hn hana.

g skil a ekki, svarar stlkan. Til hvers? Ea erum vi ekki ngu miklir englabassar a vi megum lta skna bossa og bamana alla? Englar nrbuxum! Paradoxa!

ttar hn sig v a hn ein er kldd, komin splunkunja, mjallhvta dragt og sokka r ljsu silki. Hn er me klt um hls og finnur ar sem hn reifar brjsti sr djsn greypt einhvers slags ruvirki, etta er demantanisti sr hn egar hn gtir betur a. En handlninu fram undan jakkanum stirnir gullhnappa.

sjlfrtt dregur hn a sr skna, fer hj sr egar hn ltur nirum sig og sr a eir eru me hlfgeru dndisnii. Miki hljta eir a passa illa hr, allir arir eru berfttir.

Ef r finnst a ekki passa, segir stlkan og mnir upp hana blum augum snum, auvita fer g r mnum.

Stlkan hefur ekki fyrr sleppt orinu en a hn er farin r nrbuxunum snum og felur r undir rasskinnunum sr sem hn setur hendurnar lka undir r og vaggar sr eim eins og hn vri vegasalt, sveiflandi ftunum stlnum undir, glfinu yfir. Syngjandi blum rmi:

 

komst hlai hvtum hesti,

komst me vor augum r.

g sng og fagnai gum gesti

og gaf r hjarta brjsti mr.

 

Hana langai mest til a taka undir me ljskldinu litla. Var a annars hfadynur sem hn heyri lengdar llu sklaglamminu?

Er enginn riddari hvtum hesti sem kemur ar avfandi me vngjasltti miklum, hringlandi lyklum kippu sr vi mjm.

Hann er nrbuxunum, sem allir arir, en me lyklakippuna hntta silkibandi um sig mijan. Og me hfufat, sem enginn annar, afar tignarlegt me svrtu gljandi deri og reistan hvtan koll, lkast sem geislabaugur svifi honum yfir. Hann er ausjanlega eitthva sttur vi framferi ljastlkunnar.

M hn ekki syngja, ea hvaa lggustlar eru etta? Mtti hn ekki fara r nrbuxunum?

Hn dr skna enn frekar a sr og reyndi a fela nisti vi barm sr undir hlskltnum, fr svo afskaplega hj sr a vera ll svo skreytt innan um au ll hin nrbuxunum einum og vi hli henni, sessunaut snum, alls kviknakinni, essum lka englakropp. Langai mest til a tta utan af sr ftin og f a falla hpinn.

egar riddari essi veitir henni athygli kemur ft hann og hann hneigir sig fullur lotningar, herpandi vngina, missandi flugsins, krossandi sig flmandi hndum. Hann ltur til hennar flktandi spurnaraugum og alls nakta ljastlkuna og bregur sr lka r nrbuxunum, smu flmandi hreyfingunum, lkast til sem hann n vert ofan fyrra vimt sitt fyrirveri sig fyrir a hafa veri essum buxunum en ekki alls engum.

Hann fetar sig burt fr eim, stgandi sporin aftur bak og n me alls engum sltti ea lyklum hringlandi, sem enn hanga honum vi mjm. Hneigjandi sig lkast sem hirmaur lei af fundi vi konung sinn og drottningu, bljgur leikandi nrbuxunum annarri hendi lotningarfullum sveiflum glfinu yfir en hfu sinni hinni, sem hann n hafi leyst af hfi sr allrar viringarfyllst. Fetar sig annig aftur bak bugtandi sig og beygjandi gegnum alla ringulreiina salnum allt til dyranna loks hann stanmist og rttir r kroppnum. Dettur dnalogn salnum, sklaglammi er htt mijum klum en bylgjandi barmar, lrandi hendur og gljandi varir tj innilegan fgnu. Ausilega hafi llum veri boaur mikill fgnuur. Afar djp fagnaarbylgja fr um allan salinn, og nrbuxum var hent loft strum bogum; r fllu niur eins og regn. Og allt var ein ringulrei af logandi augum, sindrandi bmum, bylgjandi brmum, lrandi hndum og gljandi vrum.

tti a rita sklaglamm me einu ea tveimur emmum, hugsai hn.

sama andartaki lenti skutla borinu og mtti engu muna a felldi um koll blekkollu, en hn ni a grpa um kolluna og fora eim fr miklu slysi. Engu a sur skvettist dlti r kollunni af roagullnu blekinu, ea hvort a var dreyrrautt; fr aeins hendurnar henni og mjkt skinni sem r voru me fyrir framan sig borinu.

Henni var beinlnis lttir a v egar hn s a feinir dropar hfu einnig fari dragtina hennar mjallahvtu. Fannst a bltt fram fallegt a sj dragtpilsi sjga sig rauan litinn svo a hann breiddi r sr sem bl. Fannst hn ekki stinga eins stf vi ll hin. Hn fletti sundur skutlunni og ljastlkan las or fyrir or a sem ar var rita jafnum sem hn reit textann skinni me dkku bleki r annarri kollu snum fjurstaf.

 

Heyrist sklaglam

um allan salinn,

vninu var skvett

loft upp

strum bogum;

a fll niur

einsog regn.

 

Sjlf tk hn hreinan fjurstaf og ni sem betur fr a draga r rauum blekdropunum skinninu ur en a drgi bleki sig a vild. a var ln lni a skvettan hafi lent skinninu einmitt ar sem upphafsstafirnir skyldu koma. Hn naut ess a sj bleki mtast a fagurt or undan fjurstafnum hendi sr a a fll alveg a meginmlinu sem stlkan reit me snu dkka bleki; raunar lstu upp mli blekmyndirnar, litfagrir sveigirnir, lkast sem hefu mli flgi sr. r voru afar samstilltar og dreyptu fjurstfum snum blekkollurnar og stafirnir lku um skinni lkast sem ein holl hnd vri a verki.

Aeins spurning um nmleg blbrigi, ekki satt? hvslai stlkan a henni brosandi.

Hn gleymdi sr alveg. Gudmlegt. Letri laukst upp fyrir henni og leturmyndirnar sem grmur brlifandi. Gti a kallast leturglam, kliandi kveandi grmanna?

Henni var loks liti upp egar stlkan fri fullreitt skinni yfir nsta bor en blakandi vngjum lgu englahendur ntt, mjkt skinn bori.

sund englar alls engum nrbuxum voru num allt um kring og ringulreiin fremur lkari skipulegu rhodymenia kaosati en hreinrktuu rhodymenia palmata. En sl voru va borum einum graut innan um blunga allskyns, dansandi gls og ritfng og tbaksgl; sl jafnvel fljtandi upp r glsum sumum, en glfinu heilmiki mo, srstaklega kringum r sjlfar, veitti hn athygli nna egar henni var liti sr nr. Elilega, einblungar, tvblungar og blelar allskyns, sem r studdust vi, skiptu engu mli lengur egar r hfu hndla myndir allar og fest skinn. var allt lagi a kula blelunum saman og fleygja fr sr glfi, a minnsta kosti ef bi var a fullnta beggja vegna og ekki hgt a endurnta meir.

etta var allt fullkomlega skipulegt kaos, s hn egar hn gtti enn betur a. Raunar fullkomin hringrs, englar alls engum nrbuxum sfellt okandisti nr og nr lkast sem fribandi en voru alltaf jafn fjr. Ea jafn nr. Gtu virst silast fram eins og tminn ea hratt fljga eins og stund. v jnai raunar engum tilgangi a tla a kasta tlu, hvort sund vru ea fleiri ea langtum frri. Tminn vri samur og jafn, og samur og jafn vi sig, hversu margar eindir ea allsberar einingar annars hringsluu um etta parsarhjl, blluvar ennan du temps priphrique.

 

Par le temps priphrique?

 

Ganga her at gardi

gvllhyrnar kr

oxn alsvartir

iotni at gamni

fiol a ec meima

fiol a ec menia

einnar mer rhoio

avant yccir

rhoymenia

os palmata

 

Enn einn engillinn var kominn a borinu til eirra, undurfr stlka, sannferug fegurards. au bru sig ll svipa a me bleil sinn lkt og fkjubla fyrir skauti sr, er au komu a borinu til eirra, og lgu bleilinn svo fr sr bori, feimnislegum en afar akkltum augum, ausilega ll afar fegin a vera laus vi nrbuxurnar, a fr ekki milli mla, einlgt og efalaust. au fengu einatt annan blung hj eim stainn, ef eitthva l fyrir sem urfti a lagfra, leirtta ea semja upp ntt, fengu ella njan bleil barnum.

Texti essi sem n var lagur var fyrir r var ritaur fnlegri hendi vel fullnttan bleilinn. Allt um kring voru msar fyrri tgfur, tstrikaar mist af eim ea einhverjum englinum. essi bleill var binn a ganga nokkra hringi og ekki hefi rmast honum einni lnunni meir.

Stallsystir hennar var egar byrju a fra textann letur skinni en fegurardsin blakai vngjum mjklega, vaggandi sr lendunum, sem hn hlt barinn, augljslega stolt yfir v a vera ekki ger afturreka me gamla bleilinn og stolt yfir klappinu sem hn uppskar salnum.

Fiol-a-ec-men-ia les stlkan atkvi fyrir atkvi og hefur lagt fr sr fjrina, hlf rrota.

Fellur okkur flest kl, andvarpai hn. Hvlkt srkl. Must be the road to Paradoxa!

Viltu a vi hfum a me ntma ea me samrmdri ea alveg me samrmdri? spyr hn hana san sem hn ltur upp hana, mildu brosi snu, djpblum augum. Fjld, fjl ea jafnvel fiol? Rhoio, rhodu ea hafa a ru? Rhoy, rhody, rd, r? Hver skyldi vera rtin? Rt? Ea jafnvel rs! Varla road? Og , er a ekki sama og vegurinn, vegvsirinn, vegpresturinn, sjlf ran? Ea hva snist r? Og menia ea menja? Samrmt ea ntma? Ea fullkomlega samrmt, einfaldlega men, eignarfalli mena?

Hn skynjai a stlkan bei rskurar hennar. a var erfitt a hugsa skrt fyrir barsmum nsta bori vi hliina . Hva voru r a lemja? r voru tvr ar a verki, nnur me gamlan, rygaan hamar lofti, hin hlt bognum nagla undir hamrinum. Undarlegar afarir. Bar me aeins ara hndina lausa til verkanna, me hina sfellt a passa upp blelana sna sem r hldu tt a skautum sr. Afar undarlegt afarir. Flestir arir aeins rtt brugu blelunum fyrir sig egar skotist var milli bora ea barinn. Og essar tvr voru me brjstahaldara! Hn veitti v allt einu athygli nna. Einar allra salnum, sndist henni. Og trlega lonar um skrokkinn, en svo miki mlaar a slgu llum rum vi, svo strgerar sem r voru lka andliti. Myndi hn ekki einmitt kalla svonalaga paradoxu, ljastlkan? ttai hn sig allt einu r voru a ramma inn skinni sem r skinnskrifturnar hfu rtt veri a ljka vi a ssla me saman, rita og lsa.

Spurning um aeins meira en nmleg blbrigi, ekki satt? hvslai stlkan a henni brosandi, snglandi me sjlfri sr angurvrum rmi:

 

Goodbye Piccadilly! Farewell Leicester Square!

It's a long, long way to Paradoxa.

But my heart's right there!

 

Senda a aftur au? spuri hn hana san, enn hlf snglandi blum rmi snum, it's a long way, it's a long way to go...

Alla leiina jveginn um kring, allan salinn ummls, tmann um kring, par le temps priphrique? Skyldi hn eiga vi a?

Hver var rtin a llu essu kli? r voru httar a lemja, essar strgeru, og aeins hgist um huga hennar. Hva skyldi segja? , n hefi veri gott a eiga gamla barstjrann a, honum hefi ekki ori skotaskuld r a hjlpa henni me essa punkta. Long way or short way. To Paradoxa? Skyldi a vera nsti br vi Omdrman? Og vegurinn milli jafnvel tmans stutta sl? Vegurinn allur a heiman vegurinn heim. verbrautin? Le temps diamtrique?

, ea Andrk og Andrkur. Hvort ekki hefu veitt henni innblstur og andagift, teki hana og bori me sr vngjum rkis sns. , tungli, tungli, taktu mig og beru mig upp til skja, ar situr hn mir mn og kembir ull nja.

 

ar sitja nunnur,

skafa gulltunnur.

ar sitja systur,

skafa gullkistur.

ar sitja sveinar,

skafa gullteina.

ar sitja freyjur,

skafa gulltreyjur.

ar sitja mgar,

skafa gulltgar.

ar sitja prestar,

skafa gullfestar.

ar sitja afar,

skafa gullnafar.

ar situr hann fair minn

og skefur gullhattinn sinn.

 

Amma, amma! , g vildi a vrir hj mr. Ea benediktsmunkurinn! , hva var ori af honum? Aldeilis ekki hefi honum heldur vafist tunga um tnn. Einn, tveir, rr! Rsfingrakl! Og mli afgreitt.

En var a httandi. Innblstur eigin byrg? Var rtin rs? Ekki rt? Einn, tveir, rr, rtarkl? Ea srtarkl? En etta palmatan? srtarplmi, raurtarplmi? Menia? Gott og vel, sraurtarplmlingur? Sr hva? Nei. Klsteypa. Rsfingru klsteypa! Sminjasafn!

, hve hefi veri gott a eiga hann a. Hva skyldi hafa ori af munki blessuum? Einnar mr ru vant ykir, s rsfingramls.

s hvers? hljmai eyrum hennar. Einstaklingsbundi ea hafa a persnulegt me lgum?

Hafi hn hugsa upphtt? Hugsa upphtt allan tmann? Rttslis ummls ea rangslis allt um kring? Ea vert hann, skammleiina diamtrique?

Alveg persnulegt, svarai hn stlkunni sem horfi hana me spurnarsvip. Ekki taka a til n. Fyrirgefu, mtt a annars vel. Rddu essu bara sjlf.

Gullinsniinu lka? spuri stlkan. Ra v sjlf! Innblstur eigin byrg! Jafnvel skammleiina sjnhverfa! A allt s jafnvel tungli? Rnargulli! Osturinn! insauga blinda! S a v er varpa loft en ekki fljti. S tungli speglast fljtinu eins og ofurltil dugga og held a gulli s flgi ar. Hlutfallslega nrtkasta skringin, skiluru. S tungli grmatta, lkast grosti himni, en held a su einungis hrif fr tmanum og vatninu. A vatni fljtinu liti gulli, skiluru, ann tma sem fljtsleygur sindrar fr sr fr botni og upp. S blint grmatta auga sindra ntur allar, hitt auga gibjarta daga alla. Paradoxa nihili!

Me hum ea lgum? Rttslis ummls ea rangslis allt um kring? Ostinn um kring? Kannski ta hann allan? Rnargulli eins og a legi sig? Hn hafi ekki hugmynd um a. Ea vert auga, diamtrique? Ea hvert skyldi vera hlutfalli ar milli? Vantai ekkert nema brennivn til a hrra t steypuna me. Gu! N ea rnarvn. , ea munk! Gullveig! Og helst eitthva a reykja. Sjnhverft, auvita. , must be the eye of Paradoxa. Ea var tungli bkstaflega bi a taka hana? Allt hringsnerist fyrir augunum henni, eins og mararoku. Kertalog kfinu, logandi augu, vindlingagl. Glandi maurildi. Veggirnir, tjaldair llum essum skinnum, sneru eir upp ea sneru eir niur? Ea voru eir rngunni? Ea lsu r lka hugsanir hennar, essar strgeru, ofurmluu? Einmitt essu andartaki var nnur eirra a umsna skinninu sem r hfu loki sast vi svo a ekki var nokkur lei a lesa a. Vni sem hn hafi lagt svo mikla herslu a lsa me litfgrum sveigum virtist nna falla strum bogum a ofan og upp! Var vissulega allt smu bkina lrt. Til hvers a vera a ramma inn ef llu skyldi san umsna, jafnvel a rfa r rmmunum og fra lofti salnum me skinnpjtlunum! Eins og nnur eirra tti til a gera. milli ess sem r voru a leika sr a essum lna hamri ea a gamna hvor annarri, tlandi hvor ara prsund upp horn blautum kossum, flrtandi blelum snum og skinnpjtlum eins og keisaraynjur flaggandi bmum lostafullum leik. Eins og marglyttur belgjandi hveljum snum. Marglyttur svamlandi klbgglum og moi, blelum, pjtlum, marglyttum og aftur marglyttum, marbendlum. Svamlandi moi, svamlandi. Hveljum belgjandi anghafi, lifandi, hrrandist saman einni bendu, einum graut me marbendlum, einum hrrigrautarglaum grnum bylgjandi maurildum glandi. Og arna br fegurardsinni enn fyrir, baandi hveljum llum fr sr, marbendlum og maurildum, eins og selur syndandi.

Sdrasafn! Var a ekki ori yfir a?

Ertu htt vi a hafa a sminjasafn? spuri dsin hin, ljadsin. Vri a ekki klimkra?

Aeins a dsin s hefi seti fangi hennar eins og hafmey hefi hn veri mynd hins fullkomna ritara, ar sem hn sat og punktai hj sr bleil fangi sr. Hn sjlf veri eins og virulegur forstjri!

Hva var annars ori af skinninu? , hn hafi alveg gleymt sr, tti eftir a lsa a!

a er rtt, a er klimkra. Sminjasafn. En hva er ori af skinninu? g gleymdi mr alveg, g tti eftir a lsa a.

Hafu engar hyggjur, svarai ljastlkan sinni klimjku rddu. Dsin fr me a til a sna a. Vi hfum ngan tma til a ganga fr v eftir. Erum uppiskroppa me skinn bili, en g held a a s veri a garfa n.

Salurinn endurmai af dynjandi lfaklappi, blstri og borsltti. Og enn kom dsin svamlandi, baandi hveljum og ynjum llum fr sr, marbendlum og maurildum. Hn lagi skinni fr sr bori og bei afar stolt, hrug, svellandi bmum; skyldi hn skja sr bleil barinn ea?

Barmur hennar hfst og hneig, engum venjulegum hveljum lkur, en ljadsin strauk skinn hennar fingurgmunum ofur ltt yfir og randi. Br svo blelinum me punktunum loft og renndi lauslega yfir , rtt tpandi orum, fyrir sessunaut sinn. Hn hafi auheyrilega n flestu niur, allt fr veginum til Paradoxa, alveg diamtrique, allt til klsins og alls hins rsfingraa mls, og alls flrtsins keisaraynjanna, alveg priphrique. Me moi og marglyttum og marbendlum llum belgjandist beljandi anghafi. Og mirin a kemba ull, fairinn a skafa gullhattinn sinn.

OK? Lagi a senda a, par le temps priphrique? Ea amma n hva? Frekar senda a diamtrique? Viltu ekki a vi breytum ull rsfingra gull?

r biu svaranna, ljadsin, sannarlega hafmey lkust hvar hn hr og rj hringai sig notalegri stellingu stl snum me fturna dregna inn undir sig me bleilinn lofti, og fegurardsin, eins og undurfgur vehlaupahryssa bandi boanna, gljstrokinn kroppur hennar tindrandi af strufullri kef.

OK, eins og i vilji. Ea hva gat hn anna sagt?

OM! hvslai dsin mi engilbjrtum og bei ekki frekar boanna, og aut ei af sta eins og vehlaupahryssa heldur reisti makkann kynokkafull svo a gullslegi hr hennar bylgjaist um vngi, herar og hls; og inn hringbrautina hlt hn me bleil tpast vi skaut, lkast sem Saint Laurent & Klein & Armani henni rmenntu a baki, baki ea kjltunni , eins og krekar allir vru sveitandi reiknandi p.

OM! hvslai hn enn engilbjrtum mi. Herrar mnir og frr! OM!

Og herrar allir, dmur og frr helltu bikar eftir bikar andlit hvers annars og drukku vni af vitum hvers annars eins og af lifandi uppsprettum, andvarpandi hina tbesku bn eins og filur me slkknuum strengjum: om man padm hm.

 

Le temps, vite!

 

Ganga hr at gari

gullhyrnar kr,

xn alsvartir

jtni at gamni;

fjl ek meima,

fjld ek mena,

einnar mr ru

vant ykir,

s rsfingra.

 

Fyrirsgnin breiddi r sr yfir hlft skinni litfgrum sveigum og var enn plss fyrir nean rsfingramli a r mttu ljka sunni egar framhaldi lgi ljst fyrir. Ljastlkunni tti greinilega miki til um hve vel henni frst r hendi a lsa skinni.

, g vildi a g vri lka svona g a lsa, hvslai hn. En g er bara ljskld.

v segiru bara? g hef sjaldan lesi jafn fagran .

g er bara apparat.

Apparat! v segiru a?

Tki og tl hndum num.

Vitleysa! Hvernig dettur r a hug?

Hn fr a hgrta, ljadsin.

Enn mai OM um salinn og r mttu akka fyrir hverja vngusuna a ekki gengi yfir r. llu verst egar gusurnar lentu sjlfu skinninu og leystu upp rjmagulan litinn sem hn hafi vali fyrirsgninni, Le temps, vite! Jafnvel fgur, tindrandi tr ljadsinnar voru smmunir hj hinum djpum lkjunum llum.

Ea vri a ekki OK? Vite hratt, rskot, hugsai hn og strauk stlkunni hughreystandi um vangann. , hva eins og liturinn skipti mli. Ea mundi hn ekki rtt, ddi ekki vite a?

Vite, vita, vitae! hvslai stlkan milli ekkasoganna. a er allt. Lfi, vni. Kemur og fer. rskot. Strengur slaknar. Sr su. Delerum. Dau. Tremmi. Pasta. Timbkt. llum litum. Basta.

Einhvers staar taka bjllur a ma, lgum ymi en ungum stgandi. OM! Om man padm hm. grenjandi hltri og grtandi sng blunda leyndardmar rsfingramlsins. Og englakropparnir hallast hver yfir annan eins og rhodymenia s palmata flum milli klappa og hleina lmri sjvarstrnd. , fgnuurinn rsfingruu klinu! Uns allt tekur a hljna; svalli er algleymingi; hr og hvar heyrast sl rifin, mir englar msa, en keisaraynjurnar stkkva vni og ilmvtnum yfir vngjaa kroppana, sem vefja sig lkastir marbendlum og hafgum hver um annan eins og angi hafinu; fara fjrur hvert vi anna t um glf og upp um bekki, en ynjurnar leggja sl eins og steina gtu tmans, dreifa rsfingruu klinu sur la route de temps, sltandi leurreimahldin af brjstum hvor annarri, baulandi eins og beiandi skr essari yndislegu englaparads.

Ljastlkan hafi hert upp hugann og var htt a grta. Bjllurnar glumdu voldugum mi einhvers staar langt ofar hfum eirra. En hvar? Klukkan er tlf mintti, sr hn egar henni verur liti barklukkuna. smu andr kallar lyklavrurinn dyrunum:

Le temps, vite! Glas!

En englarnir svara me syfjuu gali:

Engan hfum vr nttver haft og engan munum vr hafa fyrr en a Freyju.

Le temps, vite! Glas! Glas! kallar hann enn, lyklapsinn, og ltur gali sem vind um eyru jta, en ltur hringla lyklunum til herslu undir me mi klukknanna.

Englarnir liggja rennvotum ttlum t um allt ea hanga eins og neyarveifur borftum sem vita upp. kveur vi r barka lykla- og tmavarar rija og sasta sinn:

Le temps, vite! Hratt flgur stund! Kominn er tmi nttsngs. Om man dimmu hm!

Englarnir standa ftur drmt og syfjulega, og taka a tyggja rennvot, rsfingru slin, muldrandi: Sss kk s! kk hraa hrings! kk gangverki tmans! kk gullinsnii tmans! Concreta creditum curriculum! OM!

Klukkan er rjr mntur gengin eitt.

Herrar mnir, dmur og frr, tilkynnir lyklapsi. Ltum oss heira minningu spmannsins! Og hann opnar tidyrnar og blr nturhiminn stgur inn; fr stjrnunum andar ferskum svala um allan salinn. En barernan gengur um me drshorn miki og gefur llum af a drekka, a lokum eim skinnskrifaradeildinni. samri stundu taka hrpur a ma og skrir lrar gjalla, og a vefust msum slin enn um tungu og tnn var sem allir englar alheims vru samankomnir er ll taka a kvea einum kr undir ungum ymi klukknanna:

 

Mjg erum tregt

tungu at hrra

ea loftvgi

ljpundara;

era n vnlegt

um rsar fingr

n hgdrgt

r hugar fylgsni.

 

Henni lei sem hn vri vlt. Drshorni l vi ftur henni, me skari brmum. a var mjlk! Gu, og hn sem hafi r a vri munkur, un dme! Hn var me eitthva upp sr svo hart undir tnn a varla gti hn kyngt v, og tungan vafist svo um a a hn gat varla kvei snginn fyrir v heldur. Hn tk a t r sr sem hn hafi biti og s a a var brot af barmi drshornsins, a fll alveg a skarinu er stlkan tk horni upp og rtti henni.

Skjaldar leygur! Allur, og meira a segja me gullhettunni !

Om amen! hvslai ljadsin n ess a blikna og leit hljum, blum augum snum upp til hennar, sem hn teygi r sr vert yfir stlinn og lagi hfu sitt kjltu henni sem ambtt vri. a stirndi mjkt skinn hennar, brjst hennar n lrandi mjlk en varla lengur neinum trum, og kviurinn allur og niur um skaut; en allt hafi r horninu yfir dsina hellst hn hafi biti r horninu.

Dsin strauk horni fingurgmunum ofur ltt yfir. Tk hnd hennar ofur bltt hnd sna og mlti:

Lttu r af hndum hringa raua, ef last vilt stir mnar.

Hringa? Hringa raua? Vst voru fingur hennar dreyrrauir af blekinu er skutlan hafi nstum fellt um koll blekkolluna. En hringar?

Dsin hlt hnd hennar enn sinni og togai fingur henni svo a hana verkjai kjkur og bein. En englakrinn hlt fram snu striki syngjandi nttbnirnar, bn kveandi eftir bn.

 

v at tt mn

enda stendr,

sem hreggbarir

hlynir marka;

era karskr mar,

s er kggla ber

frnda hrrs

af fletjum nir.

 

Var henni kerskni hug ea alvara a tla a slta af henni kjkur og bein, kgglana alla fyrir hringa?

stir mnar, stir mnar, alla hylli! sng enn dsin blrma sem srena og sleppti hvergi fingrum, en undir muu voldugar bnir krsins, ymur klukknanna, leikur harpanna, lrayturinn.

Koma keisaraynjurnar avfandi, karlynjum llu lkari en mjg engilbornum dsum, sem r n reitt hfu sklur og blela alls me llu hvor utan af annarri. Og leggja henni hamarsrksni skaut. Sss kk s! hvsla r ynjurnar lotningarfullum rmi.

Hva bar til? tti a fingurbrjta hana? Hverjum glumdu klukkur essar allar og bnasngur? Hn tlai a slta sig lausa r fami stlkunnar en fann a hn gat sig hvergi hreyft. Hn var hjlastl! Eins og hvert anna fatlafl. v hafi hn ekki veitt athygli fyrr, svo bundinn sem hugur hennar hafi veri vi allt a er fyrir augu bar og hlustir nmu, og ekki sst hva fingur nmu er r fndruu vi skinni. Og n fingur hennar voru bundnir fingrum stlkunnar lkt og lkami hennar stlnum.

Tr fllu henni r hvrmum, ofan vanga og drupu niur dragtina hennar sem varla var sjn a sj, ll tu angslmi og mii alls kyns og allaveganna litu bleki, srstaklega v blraua eftir skutluna. Og drupu niur rja vanga stlkunnar kjltu hennar hvar hamarinn einnig l, trin lkust roagullinni dgg tindrandi skinni hennar. Hlsklturinn var allur aflagaur og arna stirndi djsni ruvirkinu sem eitt eilfar smblm sem enn eitt tr fll a.

Enn er sluhjlpin miklu nr en nokkurn getur gruna. Enn mtir hn augum benediktsmunksins er birtist henni sem frelsandi engill, enn flytjandi henni frelsandi or.

Upp, upp, mn sl! Upp, upp, mn sl! sagi munkurinn og lagi hnd hfu henni og k henni af sta stlnum en ljastlkan og karlynjurnar vikust undan, sem og hver einasti sngenglanna salnum og fegurardsin; a var sem haf klofnai en sjirnir stu sem brimskaflar eim til beggja handa, brimgn ungum syngjandi kveandi undir me bjllunum glymjandi:

 

Mjg hefr Rn

ryskt um mig,

er eg ofsnaur

a stvinum;

sleit mar bnd

minnar ttar,

snaran tt

af sjlfum mr.

 

En munkurinn hafi upp hi frelsandi or vi rija hvert spor:

Upp, upp, mn sl, einn, tveir, rr. Upp, upp, mn sl, einn, tveir, rr. Upp, upp, mn sl.

au stanmdust vi lyftu bak vi barinn en a baki eim brddu sjirnir sig saman beljandi sem syngi kr andvgur sjlfum gi og mani. En lyftan lt sr standa, fyrir ofan dyrnar gaf ljs stugt til kynna a hn vri kyrr efstu h.

Vi hfum misst af henni, sagi munkur tv- og rstgandi snandist hringi me hana stlnum, enn hafandi upp hi frelsandi or, einn, tveir, rr, upp, upp. A lokum lt hann sig missi lyftunnar engu vara heldur setti allan bnarmtt sinn ori:

 

Upp, upp, mn sl og allt mitt ge,

upp mitt hjarta og hamar me,

hugur og tunga hjlpi til.

Herrans pnu g minnast vil.

 

Og btti enn vi eldheitum bnarrmi: Einn, tveir, rr, upp, upp gakk! Og hn tk hamarinn upp og gekk! Upp hvern stigann ftur rum, upp, upp, einn, tveir, rr, upp; upp, einn, tveir, rr, alla leiina upp. En a nean muu enn nttbnir:

 

Mjg er torfyndr,

s er tra knegum

of alj

elgjar glga,

v at niflgr

nija steypir

brur hrr

vi baugum selr

 

 

 

Fyrsti heimur?

Annar heimur?

riji heimur?

Fjri heimur?

Fimmti heimur?

Sjtti heimur?

allt rum heimi, heima millum ea heimum alls near?

Sjundi og efsti heimur?

Heimsendir?

Endir?

 

prenta skjal

Rmanza: heim kvist