< Punktar um passu

 

 

 

allt rum heimi, heima millum

ea heimum alls near?

 

Eftir paradsarmissi?

 


Ea eftir trsnning? Ea algera umturnun? hefi flki vel geta hugsa sem ni sasta nturvagninum heim og upplifi v hvorki sinni n eigin skinni neinn strtmissi, heldur einungis turnun sn sjlfs og umsnning eigin dmi, hugumstrt sem a vissulega var snu turnimenti, engu lkara vri en riddarasveit hefi egnt sig upp mti sjlfri sr, sig klofi herar niur samkvmt eigin Salmonsdmi, og haft fullan sigur a eigin dmi, samkvmt llum vilgum og viurlgum.

hvaa steini byggi annars sfnuur essi kirkju sna? Petram pli hva?

N er a oft eitt einkenni atmlja og drt kveinna slma, jafnt sem drustu dma, a heilmiki getur falist bak vi leturgrmurnar, nokku sem vi hfum vissulega ur minnst , og a jafnvel rtt fyrir a varla geti a lta ar einn einasta punkt ea kommu er lji ea dmurinn fi stta af, a.m.k. sem eitthvert vit s , nema a sjlfsgu kontrapunktinn s lji ngu drt kvei ea raddir dmaranna ltt frjanlegum samljmi.

En er endilega vst a raddir dmaranna hafi veri slkum samhljmi, a au ll smul sem n voru lei heim strt hafi hugsa eins, ea skili dma sna sama skilningi?

v skyldi ekki hafa geta veri ljelskt flk innan um og saman vi vagninum, er hugsai og vri allt rum heimi en hinir dmararnir flk sem einmitt nyti ess a glma vi hi ra og hefi v meiri nautn af sem alls kyns umturnun og umsnningur tilverunni vri margrari. Og nkvmlega sakir ess a punktum og kommum hafi n ltillega fjlga passunni litlu, essari nr. 51 ea nr. 51b ea nr. 52 ea hvernig vi ttum annars a tlusetja r pslargnguleiir mefrum sngvaskldsins, tnskldsins okkar sngelska, var einmitt ori enn erfiara a tta sig v hvert vegprestar eiginlega bentu, hver vri hinn eiginlegi bautasteinn passunnar; nokku sem sumt ljelskt flk svo sannarlega metur v meira, ekki satt, sem glman vi a finna kontrapunktinn, samhljminn, jafnvel hinn eina sanna tn, reynir meira hugans atm en ekki tm; a ekki s tala um fi a ri rautina til fulls, finni sjlfa lausn ljsins, n ea fullkomlegt inntak dmsins, sjlfan steininn llu undir, sem allur helgidmurinn grundvallast .

Og rtt til marks um a hve afar mikill munur kann a vera skilningi og tlkun ljs, a ekki s tala um dma, getur niurstaa og lausn raunar kvei vi svo gerlkan tn, a einn kann til a mynda a tlka sem mikinn missi a sem annar myndi hiklaust kalla ga heimt ea jafnvel miklar og gar heimtur vildi s hinn sami kvea mjg sterkt a ori, jafnvel eirri slu tr a hafa lyft llum grettistkum remur ekki aeins a hafa glmt vi amla og ann hlfsterka heldur sigrast sjlfum eim fullsterka.

 

Heimt ea missir?

Hi eiginlega heiti er eir sngvarar og skld hfu gefi passu sinni upphafi var reyndar Paradsarheimt, sllar minningar, er eir andans vinir frumfluttu og kynntu verki upphaflega fyrir konum snum stkrum, og ltu sig ekki muna um a setja verki svi strsta perusal heimi auk heldur me eigi neitt asklok fyrir peruhimin, a svii a vsu sjlft, slpallurinn litli vi sumarbstainn, hafi vissulega veri me allra minnsta mti.

Sjaldan heyrist essa upphaflega heitis geti, og meira a segja sjlft tnskldi kaus af einhverjum stum a nefna a aldrei neinu slku nafni er jara gti vi annig heimt, er hann sar tk a kynna verki undir hinum annars svo margvslegu nfnum flutningi eirra flaga.

Ltum okkur sj.

ar er reyndar fyrst til mls a taka og kann a hafa gerst einmitt um etta leyti, essari bjrtu sumarntt a sjlf hin krossfesta andagift sjlfur hinn eiginlegi innblstur og sjlfur upphafspunktur allrar drottinvaldsdramatkurinnar, er n var farin a taka sig svo marbreytilegar myndir, a ekki s tala um hr stttinni fyrir utan Efsta bar a sjlf hn beinlnis hverfur r hinu umdeilda rmi snu rhsinu, og a gjrsamlega me saltfiski og ms. Nkvmlega hvaa stundu etta kann a hafa gerst getum vi ekkert sagt um, a minnsta kosti ekki essu stigi mls, heldur einungis a eitt a daginn eftir svo a vi hlaupum aeins tundan okkur frsgninni egar Andrk upplsingafulltri mtir helgarvakt rhsinu, einhvern tmann um hdegi, og fer stundarkorni sar kynnisfer me gesti um hsi, a blasir einungis vi henni veggspjald eitthvert hornrminu, en hvorki tangur n tetur a sj af krossfestingunni, hva heldur af andagiftinni sjlfri, og minnti veggspjald etta um sumt pslir krossi, a ekkert vri krosstr myndinni eirri a sj.

Andrk s sig v raunar tilknna a lsa einungis anda sjlfs rmisins hlf og glf allsnart fyrir gestunum, auk ess sem hn lsti fyrir eim hver vri tknrn merking veggspjaldsins a hennar mati, en a sndi karlmann sem flett hafi sig klum llum hi nera og upp mitt brjst, og var eigi hi allra helgasta snilegt pslarverki essu, skum ess a bori var strengdur skhallur yfir hvar vsa var sningu verkum hfundar veggspjaldsins einu af listasfnum borgarinnar. Andrku var raunar vel kunnugt um sninguna, enda hafi hn s hana me Andrki snum tma og au bi hrifist af, fyrir n utan a a plakat etta hafi veri t um borg og b til auglsingar sningunni snum tma, og ar meal rhsinu. En mli var, og a mtti hn n tskra fyrir gestum, a sningunni var lngu loki, og a fyrir meira en ri san, svo sem dagsetningin plakatinu bar raunar me sr.

Ekki skal fari nnar t alla slma essu stigi mls, ea r snrpu deilur sem hvarf verksins olli, og ekki heldur t hrkudeilur sem af spruttu milli borgarstjra og listrs borgarinnar, en ri sr og srt vi lagi a a vri ekki nokkurn htt virii brotthvarf krossfestingarinnar a a vissulega gengist vi veggspjaldinu og sningunni fyrra ri. ess skal einungis geti, og sem m hafa til marks um hve almennt voru litin vera sterk tengsl milli passanna tveggja krossfestingarinnar og svo hinn bginn sngkviu eirra fstbrra a grungarnir tku n umsvifalaust a sna t r llum heitum kviunnar og kusu reyndar a nefna verki einungis Paradsarmissi, og sem eitt allsherjar samheiti fyrir ll hin, og lei ekki lngu ar til allur orri flks me eim grungunum tk undir.

Hungurverkfall borgarfulltrans hafi fengi snggan endi me v hn einfaldlega fll kosningunum, er voru haldnar um helgina nstkomandi eftir sningaropnun almennu listvinanna. Gerist a reyndar me eim dramatska htti a hn fll ngvit beinni sjnvarpstsendingu kvldinu fyrir kosningadaginn, afram komin af hungri, deilandi afar hart borgarstjra fyrir a heimila enn svo langvarandi krossfestingu og a af svo svfinni andagift sprottinni. Vildi henni a til happs, a ekki skyldi vera alveg hungurmora, a einn mtframbjenda hennar tsendingunni var lknir og tkst honum a blsa hana lfi fullu n og fkk meira a segja tali hana a drekka ofurlti af saltvatni til a hn gti loki me eim essari sustu tsendingu fyrir kosningar og au gtu ar me ll loki saman kosningabarttunni stt og samlyndi. Og sannaist enn mltki gamla a eins daui er annars brau, ea me rum orum, a a sem er einum mikils missir, til a mynda matar, kann a vera rum mikils httar heimt v a vert ofan allar spr flaug lknirinn inn en s hungraa alls ekki. Var tali a ar hefu raun hin skjtu vibrg lknisins beinni tsendingu rii allan baggamuninn. Mat hin hungraa, og n fyrrum borgarfulltri, lf sitt llu meira en vegtyllumissinn, og er hn daginn eftir kosningarnar viurkenndi sigur sinn beinni tsendingu skai hn lkninum ekki einungis hjartanlega til hamingju me sigurinn, og eins a sjlfsgu fyrir lfgjfina, heldur spuri hann jafnframt fullri einlgni hvort hann hefi nokku mti v a gerast heimilislknir hennar, ea lflknir hennar, svo sem hn raunar komst a ori .

Hafi a ekki legi nokku ljst fyrir m geta ess a etta er byrjun hundadaga sem perusviinu hefur veri planta stttina fyrir utan Efsta bar, hvar og margur hefur n krta liugt essari bjrtu sumarntt, aukheldur sungi liugt. En borgarfulltrinn fyrrum er n fyrir lngu bin a n sr og hn farin a braggast vel umsj lflknis sns.

Og enn framhjhlaupi, rtt ur en vi ltum n niur perustttina, skal v uppljstra a verk eirra flaga gekk undir essu nafni, Paradsarmissir, alla hundadagana enda og reyndar snggtum lengur en Adam s er parads eina um hr heimti eirri hinni smu gamlari daga t, og sem sar var um kvei a kokhlj og ka hefu veri svo til ama a fundi hefi sig tilkninn a lra me komps, segl og stri a fara og rkja san yfir og me sma og sann einhverju meira paradsarlki en kotungsj sinni og kahlja, ur en a vsu brtt allt nirum sig missti, svo stutt Adam s var eirri paradsinni ea allt ar til a krosstri kom allt einu leitirnar krossmessu haust, og raunar einungis krosstri eitt, komi upp sinn gamla sta vi innganginn mtuneyti rhssins, llum a vrum, n ess a nokkur virtist hafa hugmynd um hvaan kmi ea hvernig ea hvar hefi veri niurkomi allan ennan tma. Og mtti llum enn vera jafn hulin rgta hva ori hefi af fiski og haus, hattinum, vindlinum, slaufunni snotru og llu v er gert hafi grmuna a svo heilstu, jafnvel mgnuu listaverki, a sumra dmi, a neitanlega skyti mis horn me a. Einu merki ess a eitthva hefi ur krossinum hangi, var einn boginn, rygaur nagli, rum megin vertrnu, a ru leyti var ekkert eftir nema naglastungurnar einar svo og gullhettan strtumyndaa, me oddinn kafi trnu, a eina sem eftir leifi af Skjaldar leyg, nnast eins og smr hvarma skjldur megintrnu miju, n loks a lta berum augum, en sjlfur gullstturinn af sem og spjtskafti inn og tdraganlega, sem og allar vraflkjur er djpt fiskholdinu kynnu a hafa legi. Sm leifar voru eftir af ryvarnarmlningunni lkt og bls leygur lii fram undan nagla og stungum og engu lkara en a hvarmadgg roagullin af skildinum litla drypi.

Og v m enn vi bta a upp fr essu var kvian heldur aldrei kennd vi neitt anna en sjlfa messuna krossins og endurreisn, er til a mynda Vildarvinanna krinn flutti hana tvarpi ea rum vettvangi, svo mjg krinn s tti eftir a njta sgandi lukku og meira velstands, a ekki vri sagt a ynni hjrtu nr allrar jarinnar er upp var stai. Og kom fyrir lti tt biskup brygist nokku skjtt vi, reyndar messu degi heilags Mikjls, og bannfri verki, ea plguna sem hann svo kallai, allri heild sinni, jafnt hi endanlega heiti ess sem og ll nnur, sem og slm og lag allt til enda, fyrir n utan a hve oft hann var binn a knta krosstr og andagiftina eiturkldu, jafnt ru sem riti. Lei ekki lngu a hans herradmur fkk miklar vtur kirkjuings fyrir, slk var helgin er krosstr hafi lagst og kvian var sem ginnheilagt tkn fyrir.

 

Paradsarheimt?

Vaskir sveinar voru n ei lengur snarpsinnandi dandalandistandi dansidkkum strtinu n heldur r n heldur eir neinum dmum lengur a sinna, me v allur herskarinn var n lei heim til sn strt, en myndu ef til vill og sum sinna hvert ru nokku snarpt rekkju heima ea heima hj hvert ru rmi, v at hollt es heima hvat, svo sem segir hi fornkvena. Kynnu og Adams Evugrmur engu a sur, ein eur tvr, a hafa runni suma.

Gatan hafi nr tmst augabragi er allur skarinn flykktist niur fyrir horni yfir nstu stoppist. li skli, li petram pli..., mar enn lkt og bergml fjarandi t hsveggja milli einhvers staar fjarska. Snglagasmiurinn ltur yfir svii snum frnu augum, enn einna lkastur munkuglu, enn a aga ungana sna og, ef svo vildi til, jafnvel gusefni. Synir hseigandans voru rtt a leggja lokahnd lsingarumbnainn me sundjalasmii miklum og ragum frnda, er eir svo kynna til sgu brosmildir a verki loknu.

Hyggist i vo ru essa manns llu frekar? spyr lagasmiurinn og beinir spurningu sinni ekki sst a plitinu, sem hann og hnykkir hfi tt til bareigandans hvar hann gjar augum grimmilega yfir xl fyrirlia lggslumannanna tt til eirra frnda dyrunum. Reyna eir hinir yngri lggsluliar allt hva eir geta a ra hann niur, en neyast loks til a taka undir handleggina honum og halda honum svo tryggilega skefjum a lkast er sem negldur kross vri, en dyraverirnir myndast til a vta kverkar hans me hlffullu drykkjarhorni r plasti.

g hef sannanlega greitt hsaleigu um hver mnaamt og er me reksturinn skran hj sslumanni, hvsir bareigandinn og svo froufellandi a spjan stendur t r honum yfir herar og niur um hls plitfyrirlianum.

tburarvli honum! hreytir um hl annar hseigandasona t r sr gttinni, sem og hann smu andr kastar ttronum plastpoka t gtu me eim orum a arna su fatalufsurnar hans og frakki og kannski nothfir betliskr. Og kannski eitthva skjattanum til a vihalda fjrftluninni. Mundu svo a hafa a skriflegt nst egar leggst flakk a snkja r hsni!

Kallair til brajnustu af hinum yngri lggulium bregast dyraverirnir skjtt vi borgaralegri skyldu sinni og taka fyrirliann umsvifalaust traustataki undir sinnhvorn arminn er hann tlar a renna barstjrann. Ekki amalegt, ea hitt heldur, a f a annig vegi hrslandist niur um allt bak sr.

Og annig, lkt og krossfestir menn, mega eir hvorugur legg n li hrra, en nnur lgganna ungu hvslar einhverju upprvandi, eins og Bjrn a baki Kra, a fyrirlia snum og lyftist heldur honum brnin. Gjar hann augum upp gttina, kinkandi kolli mjg yfir ragjfinni, mlir san af festu a vst su g r dr, dugi n eigi minna en a hann kalli sjlfan Kristjn Sjla sr til fulltingis, lg hans og sgildu um ofrki og hervirki, er enn vru fullu gildi. Og hvessir augum hinn lagvsa friarspilli dyrunum:

N vill maur eigi flytjast r leiguhsi fardegi rttum, enda hafi honum veri lglega byggt t, ea hann hefst vi hsi, sem hann engan rtt til, ea hefir veri dmdur r, a lofi eiganda a lofi, hvsla eir kr, brur hans anda ungu a lofi eiganda, fyrirgefi, og m eigandi n frekara dms lta jna rttarins ryja hsi...

Ekki svo afleitt, li, sex komma fimm fyrir etta, hljmar lkt og hlj r horni innan a af barnum yfir xl lagasmisins. Hefir fengi ttu ef hefir ekki rugla honum Kristjni V. saman vi hann Sjla, afa hans. Kristjn Sjli, li minn, var s fjri og st fyrir allt annars konar hervirkjum en barnabarni hans og nafni V..

Svo a drengir essir tveir hafa sem sagt jna vel rttvsinni, a nu mati? spuri s lagvsi, sem eir standa ar andspnis hvor rum, hann hagganlegur dyrum en hinir krossfestu stttinni fyrir nean, vel gtt af kollegum snum. Ea drengir rr, ea hva eir frndur annars vru margir, rttai hann.

Eiga heiur skilinn, piltarnir! hvein fyrirlianum, brjtandist um ungum hrmmum dyravaranna.

tburarungarnir ykkar! hvsti barstjrinn, ekki minna um brjtandist en fyrirliinn.

Oh, etta vri n eiginlega allt frnda a akka, hann vri mjg rttsnn rgjafi, vri reyndar einskonar rgjafi allra hr Montparnasse-hverfinu, segja eir hseigandasynir hljandi, ef einhver tti einhverjum erfileikum vri hann kominn a bragi og klrai vinlega dmin upp tu komma fimm.

Oh, a vri n kannski ofmlt, sagi frndinn hgvrlega en lt sr hrs eirra vel lka. En g er ekki svo illa a mr flagsmlum. Kann raunar allan flagsmlapakkann utan a, ll lg og allar reglugerir, eins og pakkinn leggur sig, allt fr a til z. Og voru vissulega hg heimatkin nna a gefa gu rin, btti hann vi, g nefnilega leigi hrna fyrir ofan af honum brur mnum, var rtt essu a koma heim egar...

Allt til , minnir mig n a hafi n alla lei kverinu mnu, sagi lagasmiurinn. En ert vsast me allt itt hreinu, svo langt sem kveri itt nr, og jafnvel me skriflegan samning? spuri hann san frndann.

Frur ertu! gall fyrirlianum. Dettur r hug a svo nkomnir urfi einhvern samning? Ea kanntu ekki hsaleigulgin, maur? a ekkert s skriflegt, gilda au n samt, samkvmt eim lgum sjlfum, vitinn inn! Konan mn n til dmis bina sem vi bum , erum skr samb og allt a og g stend a sjlfsgu skilvslega vi allar mnar greislur og skyldur og auvita akkarskuld vi hana fyrir a lofa mr a f a vera ar me lgheimili mitt en geti i mynda ykkur a g fri a krefjast skriflegs hsaleigusamnings af henni? Hugsa hn myndi alveg umturnast, spyrja mig hvern fjandann g eiginlega vri a fara, hvort g treysti henni ekki! Hugsa hn myndi hreinlega segja mr upp...

Bogmannsvsur muu ofan af blluvarinum lkt og tregafullur mansngur undir tilfinningarunginni orru plitforingjans en lagasmiurinn sneri sr a honum og mlti hgltlega:

Sem sagt, a lgum essum hans Kristjns V. um ofrki og hervirki, ef g skil tlkun na rtt, segjum sem svo a g tti vingott vi konuna na og segjum lka sem svo a henni vri eitthva uppsiga vi ig, til dmis t af v a hefir snt henni blkalt vantraust og heimtair a f a tryggja ig me skriflegum hsaleigusamningi, ea hvaa ara tyllistu hn annars byggi sr til a hn yrfti einasta ekki anna en a kalla mig til, sinn besta vin, og tnefna mig rttarins jn og lta mig san ryja hsi?

etta var meira en fyrirliinn oldi. Tkarsonurinn inn! Hvernig dettur r hug a lggan heimilai tbur mr sjlfri lggunni! pti hann hstfum a lagaskrandanum og lmaist svo fangabrgum vi hina borgaralegu dyraveri, en lglega tilklluu rttarins jna, a loks snerist hann hvolf rmum eirra, lkt og negldur Ptur kross vri. En sem hann og hyggst tla a smjga einhvern veginn r annars tryggum hrmmum eirra rttarjna og hefur augljslega hyggju a renna skrandann og lagasmi ann nokku vsa, hvort sem vri hndum hlaupandi ea hann annan veg fri, er eirri smu mund hrundi upp glugga uppi efstu h og kona bleikum nttserk, fin mjg til hadds og bra, birtist ar llu snu veldi, afar svefnrungin.

Hva er eiginlega seyi hr! hrpar hn niur, komin hlf t um gluggann en rstir flegnum serknum a voldugum barmi sr. Veist a Baddi minn a g vil ekki hafa neinn hvaa mnum hsum! a er algjrt skilyri fyrir leigunni.

Skelfingu lostnir, ranghvolfandi augum himinskauta milli, slepptu eir lggslumenn takinu bareigandanum, en rttarjnarnir tilklluu standa enn stfir sem kross og me fullsterku taki sinn hvorum ftlegg plitforingjans, sem n einungis hvolfir hvarmasteinum upp etta bleika og i svo gnvekjandi a hann hvorki legg n li m hrra. Synir hseigandans koma aftur mti jafnskjtt t sttt, fremur lpulegir, v lkast a hlddu eir af elisvsun er ha vri einhverja hvolpa tvo.

Mamma, kalla eir upp, takandi sig aeins saman andliti og svip, a var bara svo voa gaman, vi gerum ekkert af okkur, vorum bara a syngja vikivaka, svona jlega dansa, veist, danskvi og svoleiis. veist n lka, elsku mamma, hve pabbi gamli lyftist allur upp vi fjri og jafnvel spttar og fer a dansa hjlastlnum snum...

Og i arna! Hva eru i a gera ti essum tma ntur? Er g ekki margbin a harbanna ykkur a vera ti eftir klukkan tv?

, elsku mamma, ekki lta alltaf eins og vi sum enn milli tektar og tvtugs! Vi lngu ornir lgra. Og vi ... vi erum fylgd me frnda .

Frnda! Viljii drfa ykkur upp undireins, ea i eigi mr a mta!

Frndinn kemur einnig t sttt, nokku feimulaus, en brrungar hans hla mmmu sinni um hl, vel upp aldir, hlnir, a neitanlega dlti sneyptir su, lgra drengirnir.

Einkaml, ekkert ml, engar hyggjur, Lna mn, kallai frndinn upp til mgkonu sinnar og ltur jafnframt svip ann fuga krossinum sem til stafestingar. a verur ekki einu sinni skrslutaka...

Heyru gi! pti konan hann ofan r glugganum. Konan n er aldeilis bin a vera me engar sm hyggjur af r ntt! Ef ert enn farinn a stunda etta lar itt skal g sj til ess a hann brir inn loki ig dyrum endanlega. Hn Stna etta alls ekki skili af r, leppatuskan n.

Lttu n ekki svona, Lna mn. Og g veit ekki betur en a vi sum me samning. Vildi ekki Stna annars hafa a annig...

Kona g! mlti plitfyrirliinn og rskti sig, hleypandi sig nokkrum kjarki, fremur farinn vri a rtna um hvarma og vanga nokku. Mndi svo rangslis snandi blhlaupnum augum snum lengdar upp frna, upp yfir bringu sr og belg, er ber og fremur skvapholda ttnai t undan all lgulegu ornu jniforminu honum, hfa hans enn hkubandinu hangandi kollinum undir.

Samkvmt llum mannrttindasttmlum er eg hefi lesi og lrt, mlti hann i kyrkingslegum rmi og lt a eigi aftra sr alveg mls srhver maur rtt til frihelgi einkalfs sns, fjlskyldu og heimilis. Og n vri, kona g! etta eru stjrnarskrrbundin rttindi, vor helgustu grundvallarmannrttindi, sem ekki m undir neinum kringumstum skera nema me dmsrskuri ea srstakri lagaheimild! Og hann greip andann lofti og mlti me nd afar heita hlsi, sem prdikari ea mannkynsfrelsari leysandi gusbrn sn r sustu hlekkjum andlegrar nauar, boandi mikinn fgnu: Og stjrnvldum ber, kona g, a tryggja essi rttindi! Til ess erum vr kallair...

Tryggu undir hann flutning austur hreppa, krumma- og klaufftlingur gur. g veit ekki betur en a hann s enn me lgheimili sitt ar ttaralinu, essi flagsmlargjafi gtunnar, ea hva hann annars kallar sig, leppalinn. Vri lka best geymdur austur ar hj henni Grlu, heitorsbrjturinn. En hn Stna mn verur hr fram tt einhver kunni burt a kallast koldimmt um haust, syngur vona g sem lengst fram sngvana sna fyrir gamla manninn sinni hrri raust, hann tekst allur loft egar lvirkinn hans sngljfi leysir mig af, hana gmlu sna.

Sjlf tkst s gamla n vlkt loft a ttasvipur kom alla vistadda, a hn bkstaflega kynni a taka flugi t um gluggann .

g held mna samninga, og gildir einu hvort eru skriflegir ea munnlegir, jlasveinarnir ykkar. g arf enga rgjafa mr til fulltingis um a. Ea hvaa lgum haldi i a etta land annars hafi byggst? tt hvorki vru lsir, fornmennirnir er hr nmu land, hva heldur skrifandi, voru orin eim lg. Og lgin or er skyldu standa! Annars hefi landi farist, me haui og hafi og hauar fjrni alls llum yfir, me manni og ms og alls llum laganna og reglunnar jnkandi sveinum, sveinstaularnir ykkar, ll lgin vsa landi ori v a grandi. En hvaa vesen er etta annars r, Baddi minn? spuri hn svo, lkkandi lti eitt flugi.

g vst a hafa beitt ykkur andlegri nau...

Beitt ... hva? Andlegri...? Jess minn, drottinn minn dri! g bara krossa mig. Nauung! Og a , af llum englum alheims?

Lna baai enn svo t rmum og voldugum barmi t um gluggann a skelfingarsvipurinn llum vistddum umhverfist gi ttablandna stunu er reis og hneig hvolfandist yfir gtuna alla.

J, agnarnau, og s fjrfatlaur og vmuangandi. Fyrir utan a a mig skorti vst hsnislegt lghfi, sem eir kalla. Vst f g mr stundum...

Fuglinn gnarlegi glugganum dr n svo a sr vngina a ekki var laust vi a glum, velhldnum sprfugli lktist einni og smu andr, enn langt fr a lvirkja nokkrum sngvnum lktist, fremur a hrafn holdborinn bleikur og borginmlegur krunkai sitt lit ingi.

Hsfrilegt hva? En n vri! Sjlfur barstjrinn. Hvort g myndi n ekki lka stundum f mr snabba! Eins og er lka alltaf aldeilis hressandi a lta vi niri hj r, Baddi minn. Ekki aldeilis fjrfatlandi a sitja me r til bors ar, a vsu lvirkjasng kunnir ekki a meta. Nei, Baddi minn, tt vrir lon og don undir hrifum, ntt sem ntan dag, kmi mr a ekki vi. Prari mann allri umgengi og skilvsari ekki g vart. Segu eim a fr mr, essum arna lulkum. Srstaklega andftlingnum essum ftlama, fjrfatlaflinu arna hausnum niri. Og a muna nst a taka ofan pottlokin sn egar eir tala vi dmur!

Kona g! mlti plitfyrirliinn hsri rddu og orinn svo rauur og rtinn framan, og augun blhlaupin, a varla hefi hann tt miki eftir ef ummli eirrar bleiku hefu ekki hleypt hann vlkum lfskrafti og fjri, a ekki vri sagt ftonskrafti, a dyraverirnir n snart slengdust um koll er hann hinn bginn kylliflatur fll af krossinum eim feyskna. Spratt hann hla upp, a vsu fremur umhendis, nokkurn veginn upp rttstu, ekki lkt og hann vri a koma beint r bekkpressu upp rttstulyftu venjulegri lgregluleikfimi og a lijlfinn hefi honum heimila fremur hgt upp a rsa en a spretta mjg snart. Tr hann um hl skyrtunni niur um buxnastreng sr og sltti r jakkanum og hneppti a me asto flaga sinna tveggja, er annars ttu fullt fangi me a halda dyravrunum skefjum, hvort eim tlai ekki a fara a skiljast a umbo eirra til rttargslu n r gildi vri falli? Plitforinginn sltti og vel r ermum og jakkaboungum og bryddingum llum og lagai loks sem snggvast axlarborana og snrur en fkk vart fingur sr slmkennda uppseljuna barstjrans af herum sr, ea fyrrum brur a nokkru jningu, sem hann og jafnskjtt gat urrka af sr um rassinn buxunum. Mndi svo upp frna me bringu ofur sperrta, sem hann n vildi mega kvea sr hljs essu ntthrafnaingi.

Kona g, mlti hann en rskti sig enn og aftur og hagrddi aeins hfunni hfi sr, en allan ennan tma hafi hn seti hagganleg kolli snum sem rngur yrnir spenntur vri um enni, allt fr v a eir birtust stttinni fyrir tilverkna barstjrans, svo vel og tryggilega sem hann hafi um hkubandshntinn bundi, og raunar flagar hans einnig, tt alls ekki s ar me sagt a allir rr hafi bagga sna smu hntum bundi sem arir lgreglumenn.

Hann mndi enn upp frna, og enn me bringu ofur sperrta, virtist enn andartak urfa a n sr betur ellegar hugsa sig enn betur um hva skyldi segja, en slttir svo aeins betur r ermunum, tekur san til mls nokku hum og ekki svo mjg kyrkingslegum rmi, a allir mttu n hla fagnaarerindi:

Kona g! S rumeiandi mgun ea adrttun beint a opinberum sta...

Rttast vri a rassskella ykkur alla og banna ykkur a vera ti eftir klukkan tlf, rumai konan t r sr um hl, og svo borginmlega krunkandi a ekki mtti lggumann meira a mla. Ef g sti num sporum, Baddi minn, vri g r af reii! Bkstaflega tala ofurlvi af himinhrpandi reii! a mega eir bka, essir snrustaurar, hvort sem er rttunni ea hinni rngunni. Og segu eim a lka fr mr, Baddi minn, a fri eir ekki glgga skrslu til bkar um allt etta athfi, og gangi skrslutkuna n hi brasta hr og n, og standi yfirbourum snum san rtt skil , veri mr a mta. Og a dugi engir feinir punktar, annars fi eir lka aldeilis a kenna vendinum! Og m einu gilda hvaa rngunni eir kjsa a liggja ea standa. Og konan bleika nttkjlnum holdborna skellti aftur glugganum me eim orum a n brnni annir klluu a.

Hrollur og hryllingsstunur fru um alla sttt, svo mjg fr um alla vi tilhugsunina eina um annir r miklu.

 

runnar missir?

Ga veislu gjra skal, og glgga skrslu lgga gjra... snglai lagasmiurinn og gat ekki a sr gert tt hann brosti ofurlti t anna yfir bullinu sjlfum sr. Eur hvat? botnai hann, enn me sjlfum sr. Hann hafi lti lti fara fyrir sr dyrunum en v betur skemmt sr yfir mlaferlinu llu.

Plitfyrirliinn tvst stttinni, vankaur nokku, a v er virtist. Bkun ea skrslu? tautai hann, einnig lkt og me sjlfum sr, og losai aeins um hfubandi sem og um bindishntinn einnig, ldungis bum ttum. Samkvmt Kristjni V. neitanlega spurning hvers elis ml er. Og sitt er hva einkaml og opinbert ml, samkvmt kverinu okkar, eins og hann afi gamli hefi trlega ora a, okkar leibeiningum um rtt...

Flokkast reianlega undir hervirki, greip annar hjlparlia hans ungu fram , egar kominn me leibeiningarnar loft a fletta.

a held g s n ofmlt, en alveg klrlega undir ofrki, lagi hinn ungu lggulianna til mlanna. Gui s lof a hn mamma mn...

li minn, lofau mr a hjlpa r me etta, heyrist hlj r horni. getur fyrir a fyrsta alltaf hugga ig vi gmlu, gu, gullnu stjrnarskrrbundnu regluna, sem g hef aldrei reyst a hafa fyrir ykkur a srtu sakaur um a hafa gert eitthva af r skaltu samt vera talinn saklaus ar til a sekt n hefir veri snnu. Gleymiru v alltaf?

a er kennslufulltrinn, lggusklakennarinn, sem svo mlir, n kominn t sttt sem og flestir arir gestir staarins, svo mjg sem rttarhld essi ll og sr lagi rttarhald hins skelegga dmara nttkjlnum bleika hfu trekkt a, og reyndar enn og aftur allt ofan af blluvarinum aan sem varla heyrust einu sinni Evugrmur lengur kvenar. birtist og raunar bankastjrablstjrinn og listvinaflagsformaurinn me fr sinni, bi tv all sposk svip yfir ntthrafnaingi essu, komu nean a, aan sem au hfu tla sr a taka sasta nturvagninn heim en rtt misst af honum, tj au vinum snum stttinni en eins gott, au misstu ekki af essu, ea hva vri annars seyi? Gtu au nokku veitt lisinni sitt, mlinu...?

Ef i vru n me bankastjrann me ykkur, leyfir lggusklakennarinn sr a grpa fram , enn kennarastellingum ekki litlum og glottandi gn hressilega strjkandi sr vel ngljborinn skallann en eir blstjrinn hfu ltilega kynnst einhverju fyrra sinni barnum j, gti g vel mynda mr a essir mnir skjlstingar fyrrum gtu vel hugsa sr a semja vi hann um sm rlausn mla sinna, g vi, ef eim skyldi vera sleppt lausum gegn tryggingu, ehe...

au hjnin skellihlgu og er au hfu frst aeins um hva mli snerist, kmdi frin: g leyfi mr a efast um a bankastjrinn hans hafi slkar flgur fjr reium hndum, sem g tri a hr yri krafist, og eins traula erfi spurning a svara um byrgarmenn. Og eins hvort hann myndi vilja stula annig a v a eir yfirleitt fengju a ganga lausir.

g kann n sitthva fyrir mr stjrnvaldsreglum mislegum, lagi runeytisfulltrinn til mlanna. Tek vissulega undir a me kennslufulltranum sem hann n ori svo nefndi lggusklakennarann n hiks, ea eir hvor annan einfaldlega fulltra a vira skal sekt a jfnu vi sakleysi ar til a sektin hefir veri snnu. En g tek jafnframt undir a me bleiku a eir eigi skilyrislaust a standa klrir sinni skrslu. Allavega a sleppa eim ekki lausum fyrr en a allri slkri ger lokinni. Ea sagi hn ekki hr og n?

Allaveganna, sagi kennslufulltrinn og dsti, hlfvolgur a sj sinni, eru mnir fyrrum sklapiltar mikilum nauum staddir, eru svo sannarlega hjlpar urfi.

hefur n aeins sinnt skriftum, ekki satt? sagi bankastjrablstjrinn, og var ekki alveg ljst vi hvorn fulltrann hann tti ea vi hvers kona skriftir, hann sposkur svip a venju. Ea er ekki allavega brnt a leibeina eim me essa skrsluger og sj til ess a etta veri aeins meira en feinir punktar?

eir fulltrarnir litu svip hvor annan, og var ekki laust vi a agnarvottur gamals samlyndis geri vart vi sig hj bum. En aeins andartak, rtt mean eir voru alls vafa um vi hvorn eirra blstjrinn hefi tt, og alls ekki svo a nokkur yri var vi nema ef til vill hann einn sjlfur er brydda hafi upp hugmyndinni en hvort e var hefi lti sig litamli sr lttu rmi liggja. En jafnskjtt bri af eim tortryggnissvipurinn, er hvor um sig virtist nstum undireins sannfrast um a sjlfur vri kenndur vi hi fna ml skriftaml, svo a mtti vileggjast sr og t af fyrir sig sinni srstku persnu perexelens en ekki kumpnanum hinum.

 

Strtmissir nr. 51b

eir lggusklakennarinn, ea kennslufulltri, a rttu starfsheiti, voru ornir hinir mestu mtar svo oft eir n hafa hist barnum kvenmannslausir og lrt a meta hvor annan a verleikum, jafnvel svo, er tmar liu fram og kringumstur ttu enn eftir a breytast, a miklum kulda og trekki blluvrunum, hafandi ef til vill misst af sasta nturvagninum, ttu eir a jafnvel til a styja hvor annan heim eftir sumbl og stundum vetrarnturlangt lafar. ttu sr lka margt skemmtilegt umruefni sameiginlegt, og lumuu iulega munnmlasgum msum til a krydda me, og bundust eir kvimgar raunar me t og tma svo tryggum trnaarbndum a vart gekk hnfurinn milli. Sannkalla einingarband, tti tnskldi til a lauma t r sr af kaldhni sinni og klappa eim virktarvinunum um axlir er eir vi bori sitt voru a innsigla einhvern trnainn, og vinlega me traustu handabandi, sannra dndimanna vsu.

Verum vi ekki einfaldlega a leggjast ll eitt? spuri bankastjrablstjrafrin loks. Henni l nokku htt rmur, og reianlega svo a eir lggumenn til hennar heyru, svo augljst sem a var hve eim ltti. g er n gt a brdera alls kyns og myndi vel treysta mr til a leggja einhverjar lnur me munstri skrslunni.

M g samt gefa tninn? spuri tnskldi, annars fremur lgum og ltilltum rmi.

Og g er ljskld, kva rdd vi r hpnum. Skal skaffa yfri ng af hrfnum, afar nmlegum blbrigum...

Og g rithfundur, kva vi enn ein rdd, nokku kvein.

Og g listmlari, bau sig enn einn vildarvinanna fram, svo mjg fkk tillaga blstjrafrarinnar gar undirtektir; var ar skrslugerarsveitina komin ein galvsk valkyrja mikil. g fst a vsu hjverkum vi a skreyta allskyns bl og smborgaralegar bkur, btti vina essi vi all hvssum rmi, sem segir n sna sgu um listamannalaunin hr landi.

En g skal sj um allt er ltur a lsingu handritinu, hlt hn trau fram, frum a dmi fornmannanna, er eir hfu lrt a lesa fleira en hntaletur, og lrt me fjurstaf og penna a fara, og gerum etta a reglulega heilsteyptu listaverki, og ekki einungis a inntakslegu gildi heldur jafnt a gildislegu formi sem og llum rum ytra umbnai! g er ess reyndar fullviss, btir hn enn vi, hvergi smeyk, a lsingarnar gmlu hafi veri verk kvenna, a leynir sr ekki handbraginu. Fyrir n utan a a konur hafa reianlega munda fjurstafina til ritverkanna lka, og raunar veri hfundar flestra sagnanna, er alveg sjr v. essir karlpungar og hntamenn hfu hvort e var aldrei neinn tma til eins ea neins nema a drepa hver annan ea bera t orum og verki ea brenna, og gjarnan okkur me. vitum vi lka af hverju kvenlsingar eru svo fgtar, en jafnframt hv svo snjallar eru, og krlum rtt lst vi konur trnum okkur nefnilega ekki fram heldur viljum einungis lsa heiminum sannferuglega eins og hann birtist okkur allt um kring...

a var og, mlti rithfundurinn i urr manninn og sntti sr. Ekki a spyrja a v rangan einlgt rttunni hj r! Fer a vera hlfreyttur r...

En hva um a, annig buust vildarvinirnir hver ftur rum til a leggja fram asto sna vi skrslugerina, arkitekt a fanga allan vettvang yfirlitsmynd, leikkona a svisetja vafaatrii, myndhggvari a meitla stlinn, btasaumari a skeyta setningarhlutunum saman, tvarpsula a prfa hrynjandina en snglistarnemi um hrynjandina a dma, lgfrilektor a meta listilegt lghfi en aftur mti sagnfriprfessor a sannreyna heimildir, auk heldur a hann vildi minna a prfessor vri vsindalegri slmaepk fornri, svo og baust orabkarhfundur til a prfarkalesa, grafklistamaur a fjlfalda, umhverfisverkamaur a binda inn ea ramma inn, eftir v hvor htturinn yri hafur , og hinn bginn umhverfislistamaur a umsna llum rammanum ea reita bandi inn a rt, til a allt mtti n lta t fyrir a vera ngu gamaldags og fornt, svo og lggiltur uppboshaldari a meta skrslunnar listaver og einnig a tla lklegt og endanlega slegi vermti hvers eintaks verksins sem listar, me hlisjn af tluu upplagi, en aftur gallereigandi einn a hafa svo mrg eintk af verkinu til snis og slu sem upplag leyfi.

Lauk loks hugmyndarkisinu, er alla hafi runni, me fulltingi verbrfarunauts nokkurs, etta var kaflega vel til hf fegurards me sgrn, afar hrfandi augu, og henni ltt um mlbeini eftir v. Kynnti hn sig sem forstumann greiningardeildar hinnar nstofnuu CCC-starfsstvar og verandi bankatibs landinu, ea Concrete Credit Company sem fjrmlasamsteypan raunar hti fullu nafni og hn sagist gera r fyrir a allir vissu a vri me seljum ti um ll heimsins bl. Hugmyndarki bkstaflega geislai af henni, a ekki s n minnst tgeislun andrkisins, me v hn n henti loft hugmynd a stofnun almenningshlutaflags kringum alla hugmyndina, og helst sem fyrst, mlti hn me, a vsu og neitanlega allt um hana enn hengi lausu lofti, sumt elilega enn rngunni a anna kynni a vera rttunni, sem reyndar og vissulega geri hugmyndir einmitt oft mun sluvnlegri, a ekki vri um a tala hve gravnlegra a vri, a hafa ekki endilega allt hreinu, stahfi dsin, af v a hlutabrfa- og almennt verbrfkaupendur flestir vru n einu sinni hvort ea vri ofvirkir og sumir jafnvel alvirkir spennufklar, ekki sur en eir sjkir af grafkninni vru, alls vibjargandi. Myndu annars ekki heldur f neitt einasta kikk t r kaupunum.

Hn sagist hafa ori viskilja vi starfsflaga sna, en au hefu einmitt veri a samfagna opnun greiningardeildarinnar sinnar, og hn hvorki geta haft upp eim n n heldur hafa n neinn lausan taxa og hn svo okkabt rtt misst af sasta nturvagninum, svo illa hn vri lka a sr leiakerfinu og kynni heldur varla vi a vera a taka strt. v vri a, a fyrir hreina tilviljun hefi hn ramba hr inn strti sem vri mjg skemmtileg tilviljun egar allt kmi til alls, btti hn vi, dleiandi alla kringum sig me dmalaust hrfandi vimti snu.

Var og gerur grarlega gur rmur a essari snjllu hugmynd er rauninni sameinai allar hinar lkt og vri rtarstofn a einstu ttartr, fr hverjum mtti greina alla erfavsa heildarinnar og bja fyrst t almennum stofnfjrmarkai innanlands sem grunnhugmynd, a v er dsin lagi til, og sar, og gegnum hfustvar murfyrirtkisins erlendis, verbrfamrkuum t um allan heim sem fullmta konsept, eins og hn komst a ori.

Og vissulega hefi heldur varla nokkurt eitt einasta eirra vinanna af barnum haft hi minnsta mti v a mega hagnast ofurlti essu mjg svo vel erfagreinanlega konsepti ea fjllistaverki, ea hva annars tti a kalla etta umhverfisverk burarlinum arna stttinni ekki vri nema a au vinirnir hgnuust ofurlti menningarlegri stigagjf, ef um allt anna ryti.

llum var fyrst og fremst umhuga um a pliti lenti ekki klnum eirri bleiku, enda og flest ll miklir srfringar hinum msu og margvslegu yfirlsingum, skrm og sttmlum um mannrttindi og fulla frihelgi mannsandans. Feinar, ansi hjrma, raddir hfu a vsu ori a ef til vill vri fullhtt stefnt me llum essum fyrirtlunum, og raunar leyfi bankastjrablstjrinn sr a lta ljsi sm efasemdir um heilsteypanleika og trverugleika CCC-samsteypunnar, sem hann sagist hreinskilnislega vera a jta a hann hefi aldrei fyrr heyrt minnst, hvort allavega vri ekki hyggilegra til a byrja me a skipta vi einhverja innlenda bankasamsteypu frekar en a lenda krabbaklm einhverri tlenskri selstuverslun sem enginn ekkti haus n spor , btti hann vi og harkai af sr hsglotti me v fr hans gaf honum vel tilti olnbogaskot.

Engu a sur baust listvinaflagsformaurinn til a tvega virulegan bl undir verki er a a lokum yri frt undir lokadm og ttekt, og eins a tvega ga listvini msa til a gera v brabirgattekt ea generalprfa a, ef ska yri eftir. Tnskldi sagist aftur mti feginn vilja f a hvla sig aeins og leita sr heldur innblsturs me v einungis a horfa , ef eim vri sama. Myndi hann ekki svkjast um a gefa tninn ef honum sndist tla a stefna einhverja lagavissu.

Frndinn st lengdar a reyna a n sr leigubl. Og sem hann veifar til eins, stansar vissulega einn gamli Grninn, en blstjrinn vi stri mnir upp dyrnar ar sem tnskldi enn stendur og Baddi bareigandi honum vi hli, eins og heimtur r helju; eir hafa stai arna um hr og bori saman bkur snar, enn og mjg rstandi saman hndum hjartanlega.

a fara a syngja? kallar blstjrinn t um gluggann og r svip hans skn innileg eftirvnting.

Og er sem vi manninn mlt, tnskldi hefur upp raust sna og syngur enn Strtmissinn nr. 51 sem hann svo leyfir sr a kalla tgfu sna af slminum eim fimmtugasta og fyrsta, og sem ef til vill kann a hafa veri hart um deilt nturvgnunum og syngur passuafbrigi etta me enn sm tilbrigum fr v fyrr um nttina, er gatan nr tmdist, og kallar n a s nmer 51b. Og syngur n lgum rmi, til a raska ekki frekar r og frihelgi frarinnar uppi, og einnig af tillitssemi vi Badda, sem rtt essu hafi veri a tj honum a hann vri me lknisvottor fyrir sng- og hvaaoli. Sr tti a miur, en hann hneigist til hfureytu og brygi hann einatt a r a f sr ofurlti nean v, og gjarnan me laukdfu, a vri hi eina sem hann vissi til a slgi oli, og vri reyndar reynsla fleiri, vissi hann til, a hefi g, slakandi hrif, neitanlega rtt fyrir ltilshttar eftirkst stundum.

Og svo lgt og hljtt mar bartnninn a aeins nrstddustu greina missisins niurlag:

 

Og bankastjrablstjrahjn

sem misst hafa af vagninum,

segja vi mig:


Skyldi lggu aldrei leiast,

sknt og heilagt,

a vera a lta negla sig?

 

Og drfii ykkur n heim, kallai lagasmiurinn a sng loknum til prkruhafa dmsvalds gtunnar sem enn hafi drifi a ofan af blluvarinum. Gtu brtt fari a n fyrstu morgunvgnunum.

 

runnar endurheimt?

Slmaskldi hafi hltt me ru eyranu orrur eirra tnsklds og hins r helju heimta en lagt vi hitt eyra eftir allra vildarvinanna hugmyndarki og jafnvel lagt eitthva til mlanna hann sjlfur. Hann benti n barstjranum a vissulega vri til tfralyf nokku sem mski gti henta honum. Konan sn tti nefnilega vi svipaan vanda a stra og hefi um hr nota meal sem hn fullyrti a slgi vel svona ol og vri laust vi hliarverkanir, a hn fullyrti einnig. Hvort hann vildi ekki a hann bi hana um a gefa sr tilvsun lkninn? Eftir sem ur gti hann auvita fengi sr nean v, svo lengi sem alls hfs vri gtt, elilega og hvort sem vri.

Gatan hafi nr tmst augabragi niur fyrir horni en barstjrinn akkai slmaskldinu fyrir bendinguna me vonarneista augum, aukheldur bir tveir gjuu nokku augum fegurardsina, sem og fleiri, lkt og mlandi hana t hvort ekki rugglega svo vildarvinaleg vri a smt gti sr sem nr fastagestur barnum.

Vel vri etta athugandi, sagi Baddi san vonglari rddu eftir dlitla hugun og birti allt einu mjg yfir honum hann gti jafnvel teki tt sngfingunum lka! ekki og einungis veri formaur krflagsins, sem tnskldi hefi einmitt veri a stinga upp vi sig a hann tki allaveganna a sr, ef daginn kmi a hugi fyrir krstofnun vri raunverulega fyrir hendi, sem vissulega margir hefu snt. A g n ekki tali um, btti Baddi barstjri vi kyrrltu brosi, ef fingarnar yru jafn ljfum ntum og nna egar tnskldi hefi veri a taka Strtmissinn nr. 51b. Gtu au ekki haft fyrir reglu a hittast til dmis sunnudagsmorgnum til fa, lkt og nna? Hve gamli uppi lofti yri hrifinn.

Baddi bau san llum vildar- og virktarvinunum a ganga binn.

Okkur ykir etta svo leitt, sagi plitforinginn er eir lggumenn rku lestina inn, samt fegurardsinni, bankastjrablstjrahjnunum og leigublstjranum. Me eim blstjrum hfu ori miklir fagnaarfundir, og fr ekki sur vel me blstjrafrnni og dsinni, dsin miki a sp og r vissulega bar, illa kunnandi strtkveri, hvort lei nr. 51c skyldi kannski vera a finna leiakerfinu, og mttu au enn ll um hr ba frekari sngtaka. Var leigublstjrinn nstum v a deyja r spenningi.

Bijum ig innilega a fyrirgefa, sagi plitforinginn enn vi Badda. Hlutverk lgreglu er ori svo margbroti a stundum ruglumst vi rminu og gleymum v alveg hvernig a gera greinarmun rttu og rngu.

En nna erum vi bnir a lesa kveri okkar miklu betur, tk annar flaga hans undir me honum afar afsakandi rmi. Hlutverk lgreglu er svo voa margbroti. Samkvmt lagablkinum um okkur eigum vi ekki bara a gta almannaryggis og halda uppi lgum og reglu, heldur lka a tryggja rttarryggi borgaranna og stemma stigu vi afbrotum og allskonar athfnum sem raska ryggi borgaranna.

Og a vinna a uppljstran brota, stva lgmta httsemi og fylgja mlum eftir samrmi vi a sem mlt er fyrir um lgum um mefer opinberra mla ea rum lgum, btti hinn flaginn ungi vi, eir saman enn flettandi kverinu.

Til dmis hegningarlgum, skaut plitforinginn inn . Strangt til teki hefum vi tt a fara me knyttapiltana beint niur st ef mamma eirra hefi ekki gripi taumana og vonandi rassskellir rlega.

Samkvmt kaflanum um brot gegn frjlsri, einmitt eim lgum, hlt hinn ungi lggumaur fram, gtu eir og frndinn tt yfir hfi sr sektir ea fangelsi allt a fjrum rum.

Virkilega svo miki? undraist hinn s ungi og fletti upp kaflanum um hegningarlgin. Ef maur neyir annan mann, las hann, til ess a ola eitthva me v a hta ea beita lkamlegu ofbeldi ea frelsissviptingu ea a hafa uppi rangan sakbur um refsivera ea vansmandi httsemi varar a sektum ea fangelsi allt a tveimur rum.

Bi innilega a afsaka, sagi hinn og fr hj sr. En snir einmitt, hve agalega erfitt er a muna etta allt saman. etta er svo mikill hellingur af alls konar ruglingslegum kvum og viurlgum a maur gleymir oft hverju rttlti er eiginlega flgi, jafnvel svo a munar mrgum rum!

Vi bijum ig innilega a fyrirgefa, endurtk plitforinginn, bugtandi sig, ltandi ljsi einlga irun gjra sinna, a eir tluu aldeilis a taka sig og lra etta allt betur. Og vi erum n einu sinni jnar rttvsinnar, ekki satt?

ykir etta svo voa voa leitt, tku flagar hans undir me honum, afar miur sn, einnig einlglega bugtandi sig, irandi gjra sinna, beiandi augum upp loft, lkt og n vonuu innilega a mamman uppi btti heldur betur r skk fyrir eim og veitti rlega refsingu eim er sannarlega refsing bri.

Pliti metk hi heilaga sakramenti fyrirgefningarinnar er stjrnandi paradsarinnar endurheimtu veitti jafn fslega og hann raunar veitti llum vinum snum au hin smu narmeul beint ofan r hillum, eftir vali hvers og eins.

i eigi alla mna sam, sagi Baddi vi lggumenn. g skil vel tilfinningar ykkar. a hefur hent mig sjlfan a gleyma essum greinarmuni rttu og rngu, til dmis stundum hent mig a henda einhverjum t fyrir sakir allt annarra ea jafnvel fyrir a eitt a vera sjlfur hlf illa upp lagur t af v a ekki er til laukur, bara sl, ea t af einhverju svoleiis. Satt best a segja veitti okkur rekstrarstjrum ldurhsanna ekki af a f einhvers konar leibeiningar lkt og i, um a hvernig maur a koma fram vi nungann. Og a lra a horfast augu vi mistk sn, einmitt lkt og i geri, og a kunna a irast gjra sinna.

Hann ba san plitforingjann innilega a afsaka etta me jakkann, honum tti a afar miur, hann hefi vart innbyrt einum of miki af srstum lauk fyrr um nttina, til a sur yri sr mjg meinblandinn mjurinn, nokku sem a llu jfnu hrifi mun betur en sl, en n me essum leiu afleiingum t af llu uppnminu sem hann hefi komist ; og fl hann dyravrum snum a hreinsa jakkann er eir hefu loki vi a fra lsingarumbnainn sitt fyrra horf. Og eins a vo skyrtuna af essum dygga jni rttltisins og bursta skna hans.

Svo var sest niur og hafist handa vi skriftirnar og rtt fyrir a lggusklakennarinn maldai eitthva minn samykkti li undireins um hl kominn svarta, stfstraujaa, stutterma jnsskyrtu merkta barnum, enn me hfuna, krnu sna, uppi, merkta gljandi eistaf embttis sns samykkti og alveg umyralaust frumdrg rithfundarins a fyrsta forlii skrslunnar, sem reyndar var miki til brderaur kringum hugmynd bankastjrablstjrafrarinnar a sniinu, en sagnfriprfessorinn sagist vissulega myndu sannreyna sar skjallega hvort almanaksheimildir vru ekki reianlega allar rttar: byrjun hundadaga, anno domini srkl, sunnudaginn ann sjunda eftir trinitatis...

Srkli vakti mikla ktnu allra vinanna, v a auvita geru flestir sr fljtt grein fyrir v a etta vri einungis hrtt uppkast og fyrstu punktar, og kli v einungis einskonar sm krydd ea hrgandi hlturtaugagas til a spa af hveljur me morgunstrammarasnabbanum, tt a vsu mjai munu a ljskldi flli alveg smu dyngju og lggusklakennarinn, sem essu stigi andfi ekki klinu einu ori heldur hinu hve tlenskuskotinn stllinn vri, a hans mati. a hefi aldrei tt g latna snu ungdmi, snum gamla sklabekk, a ausa slkum stlbrotum r sklum andrkis sns egar glmt vri vi hi stkra og ylhrasta, a hefi hann lka innrtt nemendum snum vel, jafnt la sem llum rum. Athugasemd ljskldsins snerist hinn bginn um a hvort ekki myndi falla betur a ljstfum og hrynjandi a hafa a anno srkl domini, sem sagt srkl-dmini sunnu-daginn sj-un-da, allt ess-hersluliir me d-skotti, skiljii, mun blbrigarkara, a g n ekki tali um ef kommum llum og punktum vri sleppt og hver setningarliur fengi a vera sr lnu...

Ekki er sopi kli ausuna s komi, dskotinn hafi a, ansai rithfundurinn einasta athugasemdum essum fremur urrlega og skai san eftir tillgum a nsta li.

Fyrir utan var gatan alau og asfalti sem tjru leygur tindrandi geislum morgunslarinnar. Sem dyraverirnir eru a ljka vi a skipta nju lsingunni t fyrir gmlu og tla a fara a hluta me sr hvor eigi a vo hva, sj eir undir iljar listakonunni galvsku hvar hn skst t um gttina, me eim orum a hn tlai rtt sem snggvast a skjtast heim til sn eftir pergamenti, drmti miklu er hn tti frum snum, samt litunarlyngi, bleki og nokkrum brklegum fjurstfum.

Frndinn hafi hkka sr einhvern blesttan Grna, hvort sem annars myndi hafa lti klr bera sig inn ea t yfir leyginn. Skyldi einhver ra honum ntursta? Uppi svfu brrungar hans, ef til vill aumir um bossa, og mttu lofa hverja draumanna ngjustund, og aldrei a vita nema a ltu sig dreyma um a eiga sr sitt eigi heimili a lgum, a standa eigin ftum n stoar og styttu, jafnvel alls n mmmu. Og hn Stna, allt a einu, svefni hinna rttltu, ea varla lgi hn andvaka enn, hva sngvana sna syngjandi hrri raust. Kannski myndi hn vakna er lii morgun vi kliandi sng og svo langar gleibylgjur a jafnvel kynnu a leia rep ll upp um hsi allt, allt upp rjfur, og hn ef til vill taka undir me gamla fatlaflinu, alls eigi neitt fjrfatlaa, hjlastlnum; og ef svo vel vildi til, honum jafnvel gefast fri a sptta og dansa af glei me henni mgkonu sinni ungu takandi undir vi Pningsdm, er vildarvinirnir hlytu n a taka sr sm hvld fr skriftamlum og llum ruvottinum af honum la og tkju ef til vill til vi a stofna blandaan krinn.

 

 

Fyrsti heimur?

Annar heimur?

riji heimur?

Fjri heimur?

Fimmti heimur?

Sjtti heimur?

allt rum heimi, heima millum ea heimum alls near?

Sjundi og efsti heimur?

Heimsendir?

Endir?

 

prenta skjal

Rmanza: heim kvist