< Punktar um passu

 

 

 

Endir?

 

Eftir glas og aftur glas og glas?

 


Myrkri var of svart a hn greindi einn hlut fr rum; hn svipaist um, reifandi fyrir sr, ef vera kynni a enn einn stiginn lgi upp. En svo var ekki. Hn var komin upp undir rjfur. Lofti titrai fyrir voldugum hljmi klukknanna sem enn glumdu n aflts, n mikilli nnd einhvers staar enn ofar hfi hennar, en langt nean greindi hn enn lgan m af krbrranna og krsystranna nttsng. Hn eigrai um nokkra hr og hugsai hvort hi nsta vri a leita sr nturblis. Ea hvers leitai hn annars hr? Hana bar a dyrum, fann hn egar hn reifai fyrir sr. Eftir nokkurt hik rddi hn a berja a dyrum, bankai hurina me hamrinum.

Fitla var vi dyrnar innanverar, opnu dltil lka ofan til hurinni og reki t nef. nstu andr voru dyrnar opnaar, en kona nunnu lkust bleikum kufli, me hettu dregna yfir hfu fram, lt skribyttu kasta glampa t um gttina.

Glampinn fll hana gusvolaa nju dragtinni sinni, a lta sem hn hefi sloppi r klm rningja leiinni fr Paradoxa til Omdrman. Hn st arna vi rskuldinn ll ttu eins og r mgrfum, me hamarinn milli handanna, hendurnar lkastar sem blugar glpamannshendur, og enn verkjai hana kjkur allar og bein. Hn var gegndrepa eins og kjldregi afhrak; dropar seytluu niur eftir andlitinu eins og tbakstaumar, a voru tr bland vi vn, sem enn draup henni r hri.

Nunnan leit hana hvssum augum en virtist sem ekkert fyndist henni sjlfsagara en a hn liti t fyrir a vera nsloppin af vitfirringarhli, ansai engum kvejum, en spuri formlalaust:

Kannt lyftur, hri mitt?

Lyftur? Mlmur klukknanna umdi og umdi hfum eirra ofar og sem heldur vri ymurinn a fjara t.

Gamli ratatoskur stendur eitthva sr, hlt nunnan fram og leiddi hana inn fyrir rskuldinn.

Ratatoskur?

J, ratatoskur. Gamla lyftan, svarai nunnan og brosti urru brosi. Hn heitir a.

a st heima, fyrir innan stu lyftudyr opnar en inni lyftunni sat einhver hjlastl, krnurakaur og mjallhvtum dndiftum. Hann sneri r baki.

Completorium er a ljka, sagi nunnan hyggjufull. Hann kemst ekki til a veita sakramentin, og a byrja magnum silentium.

Magnum silentium?

J, magnum silentium.

Henni var liti fornflegt hnappabori. a st heima Ratatosk var grafi verksmijupltuna. Sem sagt skr vrumerki einhvers lyftuframleiandans. Lklega framliins, eftir fornfleikanum a dma. Og s sr til undrunar a stanstippi var niri. Varla von a hn hreyfist r sta!

Stanstippi er niri, benti hn nunnunni og tti v upp me hamrinum. S hn sr til enn meiri undrunar a a var hennar fyrrum og stkr sem stlnum sat, sem honum smu mund var liti hana yfir xl sr, svo gapandi af undrun a hann missir t sr ppuna.

Fr a ganga! sagi hann furulostinn og tk af henni hamarinn eins og hann tti hann, eins og vri honum jafn ninn og ppan, sem hann jafnframt stakk aftur upp sig. Om man padm hm. Sss kk s!

Virtist sem undrun hans og bnheit orin stfuu af v einu a hn upprtt gengi en ekki af v a hn vri hn ea af v a hn hefi komi me hamarinn.

Gamli prakkarinn a verki, tli ekki a, sagi nunnan og andvarpai. Lkt gamla flinu. Gott hn kann lyftur, kemst vaktina na. Lngu komi glas.

Og umsvifalaust lagi hn aftur hurina og ljs yfir dyrum sndu a gamli ratatoskur var lagur af sta niur.

Eins og au vru bohlaupi. Me ennan gamla, rybrunna hamar fyrir kefli!

Mtti g bija ig a koma me mr, sagi konan og vsai henni inn snoturt biherbergi, hvar yfir dyrum var letra Tminn og hvolfi um kring, en herbergi virtist liggja a sal einhverjum meiri; hn kveikti ljs og hvarf san snum bleika kjl.

a lei drjg stund, og hn bei. Allt var hljtt, klukkur og sngur agnaur, nema a innan r salnum heyrist hvinur lkast sem einhverju vri eki fram og aftur eftir glfinu.

veggnum hkk narmynd af gusmur me angann sinn, sndum eins og uppdubbu hafga, bosmamikilli krnlnu innan dragsum kjl lifrauum og gullsaumuum, me krnu pnulitlum kollinum. Undir myndinni var grafi ltinn silfurskjld: Consolatrix afflictorium. a var nsta ktlegt trix, fannst henni, a fr essi skyldi eiga a vera huggun sorgmddra. Eins og hallrisleg fjallkona me gullfrosk fanginu. Skyldi hann hafa skrii r hrafns ea dfu eggi? Yfir salardyrunum hkk ein takanlegust krossfestingarmynd hn gat mynda sr a til vri heimi, v a svitinn, trin og bli sem seytlai niur brjsti var ekki eins og mynd af svita, trum og bli, heldur var sviti, tr og bl. Og augun hvarfla til og fr dauastrinu, lta stundum til hennar, minnandi eins og au vildu segja eitt sinn skal hver deyja, en stundum til gus hrpandi fair, fair!

Skyldi lkamningur essi gefa upp andann ntt? v kallai hann ekki mmmu sna lka, essa fsturlandsins freyju?

 

Pax

Hann lkur sngglega upp hurinni, stanmist dyrunum, afar lgvaxinn skapnaur sndum, klddur hrafnsvartri kpu sksri, hendur hans faldar kpuermunum, spenntum greipum. Hann er ekki svo lgvaxinn sem henni virist fyrstu, v a hann situr hjlastl, sr hn egar betur er a g.

Hn ekkir hann varla, ea er etta benediktsmunkurinn? Hva er hann a gera hjlastl? Hefur hann ori fyrir slysi?

Rammgert svipmiki hfu hans er sklt nema krnunni situr svrt hvirfilkolla. Hann er flur vangann en augnsvipurinn v mttugri, munnurinn lokaur; fr honum stafar krafti og kldum strangleik. En egar hann sr hana fer trlega tt bros um andlit hans, og einu vetfangi hefur strangleikurinn breyst mildi. Hann hringsnr sr kampaktur stlnum og hjlar sr inn salinn, raunar spttar eftir glfinu endilngu, snr sr enn og hjlar til mts vi hana, breiandi t faminn, a bja henni a ganga binn.

Pax. Friur s me yur. Ut in omnibus glorificetur deus. Drottins dr s me oss llum.

Fyrirgefi, fair, a g na yur, stumrai hn upp, steig inn fyrir rskuldinn og kraup kn vi ftur hans. Ef gu er til er allt hgmi nema hann. jningar mnar hafa yfirstigi ll takmrk. Segi mr, haldi r a gu s til? Og hva heimtar essi gu? A g fingurbrjti mig?

Barlmur er etta! Rsi heldur ftur, ga mn, og verum hugrkk! svarai fairinn. a er gu sjlfur sem hefur vsa yur veginn hinga, og yar bur mikil ht. Hva gu heimtar, spyrji r. Hann heimtar aldrei nema eitt: a r komi til hans eins og lti barn. egar Kristur skorar ntmamanninn til fylgdar vi sig skipar hann honum ekki a yfirgefa fur og mur, systur og brur, maka, brn og heimili, v ntminn hefur fyrir lngu sni baki vi essu llu, og a er honum ltils viri. ess vegna segir Kristur vi ntmamanneskjuna: Yfirgef skoanir nar, hugaml, hugsjnir, sannfringu og ekkingu; htt a berja lminn, tak kross inn herar og fylg mr. Nema r sni vi og veri eins og brnin komist r alls ekki inn himnarki .

Og hann rtti henni hjlparhnd r stlnum, a hn mtti rsa ftur. Brosti augu hennar af djpri mildi.

Rllau mr n aeins ur en fer a llla r, sagi hann. Mr leiist svo magnum silentium, essi mikla og langa, brilega gn.

Hn gekk af sta me hann undan sr en hann hl eins og lti barn. Einn, tveir, rr, hlaupa, hl hann. Hraar, miklu hraar, einn, tveir, rr. Magnum festinum! Syngjum og ktumst drottni! Magnum sonitus! Einn tveir, rr!

 

g ekkti einu sinni fatlafl

sem flakkai um hjlastl

me bros vr og berjandi lminn

hann k loks veg fyrir valtara

og var a klessu ojbara

eir tku hann upp me kttisspaa

og settu hann beint sjnminjasafni

 

Hn hljp og hljp me hann fram og til baka eftir salnum. Bi sungu hstfum, hann skrkti af ktnu. Je suis le fou de bon dieu!

Jess hva?

Drottins fl, mn kra. Je suis. a er g. Bjni drottins. Einn, tveir, rr! Maximum sonitus! Miklu hrra! Hrra! Saman n! Einn, tveir, rr!

 

Fatlafl fatlafl

flakkandi um tu-gra-sptthjlastl

k loks veg fyrir valtara

og var a klessu ojbara

eir tku hann upp me kttisspaa

og settu hann beint sjnminjasafni

 

Hann tlai aldrei a geta htt. Hrra, hrra! Hraar, hraar! skrkti hann og lt hana snast me sig lkast sem hn tti a heita dansherra en hann daman. eftir gripu bi andann lofti, hn uppgefin, lafm eftir ll hlaupin og snningana, en hann lengi skrkjandi eins og mlga barn, brosandi t a eyrum.

Pax, sagi hann loks egar hann mtti aftur mla. Miki var etta gaman. En mikil firn er a sj tganginn yur, gan mn og ll blug ea hva! r hafi ekki stai flogum? Ut in omnibus glorificetur deus. Og ekki me neitt koffort me yur? Hva um a, g lt tvega yur a minnsta kosti hrein nrft, r eru ll blaut. Og ltum okkur sj hvort vi finnum ekki yur hreina dragt fyrir vaktaskiptin. Hvernig skipti i annars tum, abbads mn g? Ein ein ea tvr tvr? Ef bti litli tekur completorium og matutinum, eigi r laudes og prima, bti san tertia og sexta, og r nona og vesperae. veit hvort hva til sns friar heyrir. Ea er a ekki betra svo heldur en ein ein, vera rst til skiptis hverri t, riggja tma fresti! i yru rvinda. Pax nihili! Friurinn ti.

Hann lt klingja litilli bjllu og opnu var ung eikarhur svrt, ar sem ori clausura st mla fyrir ofan rauum stfum. Nunnan birtist dyrunum, barmikil kjl snum bleika, nttserk ea hvort var hefbundinn kvldklnaur.

Settir ratatosk stans, gi minn? spuri hn hann formlalaust, minnandi augum .

Hann einungis leit til hennar me strnisbros leikandi vrum.

ttu ekki einhvern bita handa henni, Lna mn?

Hn hvarf en fairinn rllai sr a dyrum rum fyrir enda salarins, en yfir eim var rita abbads litla me bleiku letri. Hann hvarf ar inn a snast einhverju.

Alls voru fjrar dyr salarkynnum essum, einar hverja hli. Fyrir hinum enda salarins var rita bti litli yfir dyrum me blu letri, en yfir dyrunum hvar hn hafi komi inn st einfaldlega ratatosk me svrtu letri, andspnis dyrunum clausura. Annars var ekkert a sj salnum. Alls ekkert nema akglugga ar sem blasti vi stjrnubjartur himinn og kaalspotti sem hkk einhvers staar ofan r rjfri. Glfi var mjg m og sliti, hafi ausjanlega veri miki sptta eftir v hjlastlnum.

Var spottinn freisting fyrir hana lg? Var henni boi a hengja sig?

Stundarkorni sar, egar nunnan birtist aftur, hkk hn hvergi, og var nunnan n llu altillegri en fyrstu, setti fyrir hana bakka glfi me ykkum graut skl og steiktum eggjum fati, jararberjum, salati og braui, skenkti henni sru vni glas. uppgtvai hn me sjlfri sr a hn var hungrari en tigangshestur, minntist ess a hn hafi ekki nrst san um morguninn ur en hn lenti sjnminjasafninu. Hn settist me krosslaga ftur og hrau llu sig einu vetfangi. A v loknu var hn mett og reis ftur.

Nunnan hinkrai um stund eftir v a hn gfi gui akkir a loknum sningi, en egar a brst ba hn hana a fylgja sr inn herbergi abbadsar litlu. Einungis skhlji eitt truflai djpa nturgn hssins.

Furulegt me ennan fur ea munk ea hver hann var. Hans gtti hvergi ar inni, hafi enn gufa upp. Hjlastllinn einn var til merkis um sustu spor hans. En nunnan skai henni blessunar og grar ntur. Vi vonum a ekki sli a r. N sefuru miki og vel. Gu lti engla sna vaka yfir r, hri mitt. g rsi ig fyrramli fyrir ttusng efri, ea standii ekki annars vaktir sex sex? Gu gefi r heilaga drauma.

Nunnan hvarf san og lokai hljlega. etta haloft var eins og hjarta samlyndra hjna. Hvlk kyrr, hvlkur friur! Skyldi etta vera gamalt barnaherbergi eirra, en fuglarnir flognir r hreirinu? Og hn grt eins og ltil stlka og grillti gegnum trin a etta var herbergi hennar, bin hennar litla me llu mmudtinu. Meira a segja Skjaldar leygur st ti glugga! Eins og heimspekingur a telja stjrnurnar. Ea a huga a einhverjum nttrunnar nvirkjum. a gu mtti vita. Og me engu skari horni og me gullhettunni snum sta stt!

Herbergi virtist hafa veri tbi snatri; spur st vi dyrnar, vottur ess a bjni drottins hefi nloki a spa, sngurklin drifhvt rminu me hreinum nrftum. Vinnubori hennar st t fr glugganum og borinu tlvan hennar snotra. Gamli leurstllinn mmu hennar tk sig gtlega t inni horni. Og gamli glerbkaskpurinn hennar vi einn vegginn og skattholi vi nsta vegg og geymdi a sem eftir var af gamla langbylgjutkinu hennar mmu hennar. Varla myndi heyrast hlj neitt r v horni, varla einu sinni gmlu gufunnar dinna or, heilajniti n einhvers staar tnt og trllum gefi.

Hn fkk sr aeins nefi og undraist a engin voru merki ess a geymt hefi mjlk. Nna hefi hn vel geta hugsa sr sm mjlkursopa. Gott magann fyrir svefninn. Og , varla ofan srt vni. En gu, hve hn ri a komast ba. Og hn lt renna mean hn afklddist dragtmyndinni.

 

Lyftubilun nr. 2

Hn vaknai vi klukknahljm snemma morguns. Firildi kitlar hana nefi. smu mund var klappa dyr. Rs, rs! A koma glas! Upp! Vak! gall rdd vi fyrir handan og hn heyri a a var nunnan. J, j! kallai hn mti. Hn var aum um allan skrokkinn. Gat veri! Hn hefi ekki tt a hlaupa svo miki grkveldi. Fyrst upp alla stigana og svo hlaupin me munkskepnuna stlnum. Bakslag, a fr ekki milli mla! Hn var heldur skrri orin fingrunum.

Tandurhrein, mjallahvt dragt hafi veri lg yfir baki hjlastlnum hj rminu. Nr hlskltur l hj og hrein blssa, glfinu dndiskrnir nburstair, angandi af ilmandi leurfeiti. a var rtt me erfiismunum a hn gat klst en treysti sr engan veginn til a ganga. Hn mjakai sr yfir stlinn og snyrti sig sitjandi stlnum inni baherberginu, furandi sig v hver vri speglinum fyrir handan. Hn var ll svo tekin andliti a a var me naumindum a hn ekkti sjlfa sig fyrr en hn hafi frska upp skinni me sm fara og lit. Henni fannst nna a demantsran yki sr mtt, sjlfstraust allavega hi innra. Upp, upp, niur, niur, sagi hn sem hn vg sig upp og tk upp um sig og niur um sig og yfir klsettsklina og aftur til baka a unninni skk, og akkai svo runni, faranum, dragtinni, hlskltnum, silkiblssunni, armlninu, gullhnppunum, dndiftabnainum, ll herlegheitanna kraftaverkin. Amen.

Aeins var fari a birta. Ymur klukknanna fr stgandi, boai laudes, a brtt byrjai ttusngur hinn efri. Hn rllai sr a glugganum Skjaldar leygs aan sem ofan s yfir hlfan heiminn eins og dkkuhsabygg undir rsandi dagsbrn, en hlft um kring Boulevard priphrique firinni, blikandi ljsum mt dvnandi himins stjrnum. Nst sr liti s hn niur Boulevard du Montparnasse lkast le temps diamtrique vert priphrique. Eins og gj skammtmans milli dkkuhsanna glaums og glei hvar hratt lur stund um rauantt t hyldjpt haf vissunnar allt um kring. En nna voru aeins fein leikfng ferli og firildi rf, sparabll siglir inn eins og rauagult hnoa a hreinsa upp leifar nturglaums gtunnar, stku bifreiar eins og blfextir dlar umlungasti niur stginn skugga dkkbrndra akanna, en brtt slvngjara. Yfir llu vokir stjarnhvelfingin rennandi veglaus til urrar, lkt og tmaglas tmt a vera ou un dme. Heimurinn er a rumska, en dkkur og dadrengir varla enn vknu.

 

Fljga hvtu firildin

fyrir utan glugga,

arna siglir einhver inn

ofurltil dugga.

 

Og mun sofa eins og skata ofurltil vegg daglangt. au eru arna nokkur komin rugga hfn, hanga lkt og vi festar, eins og krossfest ltil angaskinn komin r r dillind; eru au ekki v vnust a hanga svo allan lilangan daginn, essi haustdgrin, nttsiglararnir? Ea haustfetar, sem svo eru vst nefndir. Hafa runni ljsi fr nttlampanum, sem hn hafi sofna t fr, hafa ef til vill haldi a lampinn vri innsiglingarviti drottins.

Undarleg hugmynd, sem hn hafi einhvern tmann heyrt fleygt, a fair ljsins sti me dttur sna hnjnum bjrtu sumarkvldi, firildin fljga fyrir utan glugga og eitt siglir inn eins og ofurltil dugga. Dugga nihili, jarepli, hefi stlkan hennar, ljaskurlknirinn, vsast lykta. v a kerlingar verpa eggjum haust, trjgrein eftir trjgrein. Vori eftir klekjast lirfur r eggjum. Og lirfur naga lauf snemmsumars. Yndi grum. Fara svo niur moldina eins og jareplin. Umbreytast ppur ssumars. Skra sem firildi r ppum haust. Karlar gera sig gilda, kerlingar gildna. Kerlingar verpa eggjum en f sig hvergi hafi til flugs. Gott og vel. haust. Ea vetur. a gilti einu. Fairinn allavega sessi snum hlrri stofunni me dttur sna hnjnum. au horfa heillu hundslappadrfuna fyrir utan. Fljga hvtu firildin fyrir utan glugga, segir stlkan hugfangin. arna siglir einhver inn ofurltil dugga, svarar fairinn ekki sur hugfanginn. Dugga? spyr stlkan forvia, en lpp ein sem snja hefur inn brnar glugganum.

Ljga hvtu lappirnar fyrir utan glugga? Ea siglir einhver inn ofurltil dugga? ti spegilslttri vk hundslappadrfunni?

Spegilmyndin brotnar upp sem lppin brnar. Myndhverfingin leysist upp muggunni. Paradoxa. Tungli dotti ofan fljti. Ea sjinn eins og Ikarus. Sama hvern veg er liti, inn priphrique ea t hvta mugguna hvar er duggan? Sjlft Rnargulli! Gangverk gullinsnisins! Sjlf dagshrarsporin!

Holur grosti himnum?

Samt sem ur! Kerlingar verpa eggjum haust og lirfur naga lauf snemmsumars. Fara niur moldina og ppa sig ssumars. Skra svo firildi r ppum haust. Eitt og eitt siglir inn um glugga. Annars karlar gera sig gilda greinum og kerlingar gildna. Kerlingar verpa gulleggjum. grein eftir grein. Le temps, priphrique. Lirfur klekjast vor. Lirfur ta lauf. Pasta. Af moldu er komi, a moldu skal aftur vera. Magnum curriculum vitae. Innblsi. Magna lfshlaup.

Nema a hafi veri flkingar, lkt og lvirkinn. En firildin au eru sjaldnast hvt heldur litskrug. Haustfetar grir su fljga aftur mti mjallahvtir fyrir utan gluggann af v a ljsi leggur fr lampa hausthminu. Sigla svo inn mt vitanum, og sj: undir grmyglulegum seglum, og enda segl sjaldan hvt. Og kitla kannski nef stlkunnar, hvort sem hn er lti nttrubarn vsdmsmanns ea ljadsin sjlf. v a ekki er vst a eir hengi sig eins og sktur ofurlitlar vegg fyrr en a slkkt hefur veri lampanum.

egar hn fer t r herberginu m engu muna a munkskepnan lendi ekki henni rkkurglennunni, hvar sveiflar sr kaalspottanum talsveru fari fram og aftur eftir salnum, skellihljandi. etta var klukknastrengurinn, ttai hn sig . Gott a hn hafi ekki hengt sig. Hann vri nna me kttisspaa nei, ojbara.

Hann hl og hl og enn mtti hn vara sig, s nstum undir hann ilbleikan og nrbuxnahvtan undir flaksandi pilsinu egar hann hfst strengnum upp af glfinu miju tt til hennar, en sveif svo til baka eins og skuggi rtt tipplandi tnum niur glfmijuna og tkst enn loft yfir hinn enda salarins.

Lofti titrai, klukkurnar umdu undir me hltri hans. Hn brosti kurteislega til hans og forai sr svo hratt sem stllinn bar hana t gegnum bistofuna, bau lkamningnum krossinum gan dag, hann virtist enn hvarfla augunum til og fr, hafi varla enn gefi upp ndina; og kastai eins kveju hafguna me litla angaskinni, halakrtuna ea hva a var. Gamli ratatoskur var uppi, gui s lof, hugsai hn.

Hn hjlai inn lyftuna, lokai eftir sr, tti nesta hnapp en ekkert gerist. a var ekki heldur von. Stanstippi var niri. Og n l hn v, a var broti og engin lei a ta v upp. , a hn hefi haft hamarinn ea eitthvert verkfri. Hn reyndi me runni, en a sem eftir var af tippinu l of djpt inni hnappaborinu. Hafi hn tt of snarpt vi tippinu gr? Ea fli veri verki? Hvar var nunnan? Lna, hafi hann ekki kalla hana a?

a hlaut rtt a vera komi glas. Beljandi klukknamurinn dundi henni lkast sem holir sjir. Hn prai sig snggvast sm og tk sig aeins betur til andlitinu lyftuspeglinum, fr svo aftur fram ganginn.

Hn hrpai: Lna, Lna! g kemst ekki niur! Hva g a gera?

En vitanlega heyri Lna ekkert til hennar fyrir klukknayminum. Og hn kunni heldur ekkert lyftur. skmunni sem lagi inn um sma ganggluggana grillti hn skjldinn yfir dyrunum a bistofunni, sem hn hafi veitt athygli gr: Tminn og hvolfi um kring. Fram undan var stigahsi, me smum gluggum niur me hringlaga stiganum hvar sm skmu lagi einnig inn.

tti hn? Byggi hn yfir mtti ngum? Hn studdi sig vi handrii, steig r stlnum, en logastrengur fr um lkama hennar og hn lyppaist niur.

Upp, upp, mn sl! Upp, upp!

En ekkert gerist. Og varla von, hn var leiinni niur nna! stigahsinu glottu til hennar kristsmeyjar veggjum niur me skrfulaga repunum. a gtu r, lngu farnar til himna, unandi sr ar uppi slu og svma, eigandi ekkert erindi lengur niur eins og hn. Teprulegar dkkur. Andvana eftirmyndir, merktar me litlum silfurskjldum Geirrur hr og Valborg ar, Hildigerur og Matthildur, ni hn a lesa me v a pra augun, vafalaust nfn einhverra kristsmeyja. Nema a etta vru fjallkonur liinna alda?

essar freyjur dygganna voru svo sklddar a ekkert sst r nema trnar; hettur skldu hri eirra, hlsar og brjst vafi ljsum trfum, en andlitunum bjrtum og slum stungu r fram r hfudknum, og lngum mjum puttunum fram r ermunum. Eiginlega var hn stolt af dragtinni sinni. Og af hlskltnum, og meira a segja af dndisknum. Og fannst hn nna geta lagt allt sitt traust runa, hvar hn hafi spennt hana kltinn yfir barmi sr sem vri hennar rija auga, brjstviti. Hn var lifandi en ekki einhver dkka stiga. Hn skyldi niur!

 

Sss kk s

Hn lagi allan mtt sinn ori, hrpai:

 

Upp, upp, mn sl!

Dkkur stiga

N niur g fer

 

Einn, tveir, rr! Niur, niur! yfirnttrulegan htt vg hn sig upp handrii. Og rann af sta. Niur, niur! Kraftaverk! Hn var lg af sta! Niur! hverri h br fyrir englum ea verum einhverjum skuggsnum gngunum. Hn ori varla a varpa neinn, ea v skyldi hn vera a vekja athygli sr ea ftlun sinni? Nei, engan barlm! Hn rddi a kalla upp a lyftan vri bilu, v a flestir voru a ba eftir lyftunni. skunduu flest hljlaust hj, hurfu geispandi niur stigann blakandi vngjum snum undir voldugum mi klukknanna, mlandi eitthva fyrir munni sr ea tuldrandi bnir; a var erfitt a greina nema stku or og setningarbrot fyrir ymi klukknanna. Sss kk s, var rfaldlega uli. Sss kk s.

Sems kk hverjum hva? kk henni fyrir bendinguna? Ea kristsmeyjunum teprulegu sem hngu veggjum niur me llum stiganum, me snum andvana andlitum bjrtum og slum stingandist t r ljsum trfunum?

H eftir h lt hn sig renna niur handrii eins og ugla ea valur hnitandi hringana aflugi, nema a hn vissi ekki til a hn vri eftir neinni br. Hver h var kennd vi eitthva vivkjandi tmanum, lkt og Tminn og hvolfi um kring efst uppi: Tminn og g st skrifa nst efstu h, svo Tminn og vi, Tminn og tungumli, Handan tmans, Tmi hinna.

hverri h tndust verur ofan stigann, boin fr henni berandist fr einum til annars, upp og niur stigahsi, a lyftan vri bilu. Hn ekkti sum svip fr kvldinu ur egar glta fll andlit fr glugga. au bjuggu hr? A sj inn gangana var lkast sem gistiheimili. Fatnaur sums staar hrgum og aflga dnur gngum, sndist henni, og alls kyns mo, skinnblelar og pjtlur hringlaga stiganum, srstaklega eftir v sem near dr, jafnvel klbgglar og maurildi allskyns. Og ein og ein veran enn a haska sr me strur augum t af herbergjum, tautandi etta sss kk s. Voru au a akka fyrir nturgreiann? Sems kristsmeyjunum, ea hverjum?

Einni verur hlt slepjulegu glfinu og munar engu a renni ofan stigann rassinum muldrandi bnir snar. Sss kk s! Sss kk s! Jja, sss lof og dr a ekki rennur alla lei ofan. Sjlf hgir hn sr handriinu en getur elilega litla bjrg veitt frekar en hvert anna fatlafl. En engillinn nr me naumindum jafnvgi, sss kk s, og hkkar rminn, titrandi rddu engu lkara en kveandi akkarbn.

 

Centre of equal daughters, equal sons,

All, all alike endear'd, grown, ungrown, young or old,

Strong, ample, fair, enduring, capable, rich,

Perennial with the Earth, with Freedom, Law and Love,

A grand, sane, towering, seated Mother,

Chair'd in the adamant of Time

 

Var etta aljlegt farfuglaheimili? Brralag, systralag jafningja? Ea samflag hverra? Hrra sem lgra, ungra sem aldinna? Regla frelsis, rttltis, strkis? Regla mur jarar? miju ndvegi tmans?

Ugglaust einhver tlendingur a fara me morgunbnina sna. En sem glta r glugga fellur andliti, egar veran einni hending snr sr rsnggt a henni stiganum, hneigjandi sig fyrir henni afar akkltsamlega, kyrjandi sss kk s, sss kk s, sr hn a etta er alls enginn tlendingur. Hfui kemur henni kunnuglega fyrir sjnir; skallinn s er farinn a safna hri n, v a ekki var hann naurakaur, svo sem veri hafi um hr, nema hvirfillinn. Krnurakaur, sem kalla er, eins og mest allt karlkyns hr.

Annars virtist varla nokkur gefa henni gaum ea kippa sr upp vi a a hn renndi sr annig niur handrii. Varla von heldur, flest a lkindum lti sofin eftir nttina, eigandi ng me sjlf sig og ef til vill andvkudrauma, niursokkin bnamuldri. Sss kk s. Sss kk s. Ea skyldu au ekki hafa veri rst lka fyrri ttut, hva aftur morgunsngurinn s var kallaur tlensku? Hlutu a vera mjg vansvefta.

Hn er lngu htt a telja hringina, en tti v forvitnilegri allar hinar msu kenndir tmans, sem hirnar voru kenndar vi, h niur eftir h. Tmatali flaug hj, Tmans mling, v nst Vinnutminn, Frtminn, Minningamrk tmans, Tmaflakk og flutningar. Engu lkara en einhvers konar stjrnarrsdeildir! Dkkurnar ef til vill einhvers konar minningamrk um framlina stjrnspekinga? Einhverjar miklar dragdrottningar fyrri tar? Hjartaprir riddarar hringstigans dubbair upp kjl og hvtt? Kristsmenn og krossmeyjar stjrnvisku liinna alda?

Bjllurnar glumdu voldugum mi hunum mrgu ofar. N hlaut a vera komi glas. mur af hrpum er tekinn a berast a nean og skrir lrar gjalla. Enn eru rfir a tnast niur og hraa sr mjg. Sss kk s. Sss kk s. Ntminn, stendur rita hinni eirri er hn rennur n hj, v nst Fortin hinni ar fyrir nean. Kemur ar enn einn fram af gangi, einna sastur allra, hann vaggar til og fr og virist ekki liggja neitt mjg , hlf slagar a stiganum, sss kk s a ekki dettur, syngjandi alls feiminn bnir snar fullum hlsi.

 

Pkur og bumbur,

bsnur, trumbur

boa a runninn s dagur n.

Fgrum me frsum,

fnum r glsum

full okkar drukki me kurt og me p.

r til, mn ekka,

skyldi eg drekka.

Svo lur dagur glaumi og gn.

 

au eru komin niur hina nstu fyrir nean, framtinni kennd, egar hann lkur vi erindi etta glntanna undir bjllunum glymjandi og lrayt; hann me athygli alla bundna vi a halda lagi og fta sig stiganum, hn vi a halda jafnvgi handriinu a hann snarsnr sr ar vi stigapalli framtarinnar, vart trandi snum eigin augum, a etta s sjlf hn! Sss kk s!

Mn ekka! M g ig snerta?

Og hann snertir kli hennar eitt andartak, afar laust me fingurgmunum, snst enn einn hring kringum sjlfan sig afar akkltsamlegur, lkast sem hndla hafi hamingju alla, nr enn jafnvgi og skst svo strum hugumstrri r augsn snum almga adamsklum baandi vngjum tt og ttt niur stigann, lkastur flugvl a bast til lendingar, me ll hjl ti, syngjandi hstfum:

 

Stolt siglir fleyi mitt strsjnum

sterklegur skrokkurinn vaggar til og fr.

Sss kk s a upp rs n

stolt vort sem kennt er vi p.

 

Hn heyrir ekki af honum meir og veit svo ekki fyrr til en a hn er lent hn sjlf hn skst fram af handriinu hvar a endar; lendir fangi einhvers sem ar er fyrir, engu lkara en sjlf vri hn vl a lenda flugmurskipi, en hn raunar fart meiri en a stvu veri punktinum, raunar hvolfir skipinu undir henni, ef svo m segja, og lenda bi tv kylliflt glfinu ar sem au eru stdd fyrir nean nesta stigarep h grundvallarins, jarhinni.

Fyrsta sem hn rekur augun er hn rankar vi sr er heiti sem hin s nesta er kennd vi: Tminn og vatni. a hafi fari fram hj henni gr. Sr v nst hjlastl hvolfi og mannveru vi hliina henni hvtum dndiklum. Bi eru sem hlflmu og eru a raunar hlft hvoru. Loks reisir hann sig upp til hlfs vi nestu handrisrimina stiganum en hn upp vi hjlastlinn, einnig rtt til hlfs, mttur leyfir ekki meira. au eru eins og fiskar urru landi ea skyldi segja eins og hafmey og marbendill? ekki vantar a minnsta kosti vkvunina allt um kring, glfi rennblautt af mii allskyns, og ang t um allan gang lkast sem slvafjru.

Ekki vnti g sjir einhvers staar ppuna mna? spyr hann.

Klukkurnar ymja og ymja eins og geigungt brim og inni salnum englakrinn.

Glas! er kalla upp inni salnum.

Fyrirgefu, segir hn. g vona a g hafi ekki slasa ig.

Sss kk s svo s ekki, tautar hann en hn heyrir varla til hans. S kk s..?

Sss kk s a svo s ekki, hrpar hann hstfum.

Gui s lof, g held g s a ekki heldur, kallar hn til hans mti.

Sss kk s. kemst leiar innar hjlastlnum. Sjlfur kemst g hvorki lnd n strnd. En hva hefur ori af ppunni minn?

Glas, glas! er enn kalla hstfum. Henni hefur tekist a koma stlnum rttan kjl og hn sr hvar ppan hans liggur bleytunni og tekur hana upp.

Mr ykir etta svo leitt, stynur hn upp og rttir honum hana rennblauta. Ertu ekki me ara r til a kveikja ? Og hn ttar sig allt einu v a sjlf er hn ekki me neitt tbak sr til a bja honum, hva til a kveikja sr sjlfri . Gu, hve hn hefi geta huga sr a splsa au sitthvorri rettunni nna. En hvort e var komi glas og tjai ekki um a tala.

Hann tir til hennar hamrinum sem liggur milli eirra blautu glfinu eins og rekaviarbtur fjru kross vi gamalt dengt jrn.

Hafu engar hyggjur af ppunni, hrpar hann, g er httur a reykja. Sss kk s. Finnst g samt vera a hafa eitthva milli handanna. a linar pnu mna.

Le temps, vite! rymur hstemmd rddin inni salnum. Hratt flgur stund! Komin tmi morgunbna! Om man ttut efri hm.

g sems missti af lyftunni, hrpar hann til hennar, en krinn syngur tina inn: Sss kk s! kk hraa hrings! kk gangverki tmans! kk gullinsnii tmans!

Bjllurnar glymja beljandi minum undir.

OM! Laudes in solidum, in solidum hm.

OM! Lofum og vegsmum! tnar hann undir me kr og bjllum hvar hann me erfiismunum hefur hann n a mjaka sr upp um tv rep me stuningi af handrisrimunum, situr ar uppgefinn snum dndiklum, sem harla ltt dndimannsleg lengur eru eftir vaktina, og varla btandi a hafa dregist upp r angblautu glfinu. Andliti er marka drttum lkast sem pslarvottur vri a v kominn upp a stynja: g get ekki meir, get ekki meir. En stynur, me kalda ppuna milli tanna: Om man padm hm. Lofum, vegsmum, verum rautseig!

Hn stynur einnig undir me honum og kr etta mikla sluhjlparatrii oman ea oman ea amen ea hvernig annars a bera a fram. Dragtin hennar, sem hn hafi kltt sig svo tandurhreina og fna, er ll orin mbrn ea svrt framanverunni eftir a hafa nist vi handrii alla leiina niur. Og rassblaut okkabt af angslepjunni, n sem hn reynir a hefja sig af glfinu upp stlinn, en englakrinn syngur inn morgunbnina.

 

Brralag, systralag jafningja

Samflag hrra sem lgra, ungra sem aldinna

ll smul smu brjstgum gdd

Stlt, sannferug, rautseig, mikils megnug, ausl

Brraregla og systra um gegnheilan trna

Vi lg og rtt, strki, frelsi

Vi reglu mur jarar

Grundvallari bjargi traustu, ndvegi tmans

 

OM! Om man padm hm! In solidum hm!

 

Concreta creditum curriculum

Kristsmeyjarnar, krossmennirnir, dragdrottningarnar, ea hva dkkur r annars standa ea hanga fyrir, glotta stiganum, sem hann mjakar sr upp eitt repi enn, kominn upp rija.

Lyftan er bilu, tskrir hn. Stanstippi er broti, ekkert hgt a gera v. Raunar kraftaverk a g skyldi komast niur.

Miraculum in solidum. Sss kk s. Kraftaverk padm hm.

Af hverju er allt floti hrna? hrpar hn til hans undir syngjandi niinum og reynir allt hva hn getur a hefja sig upp r bleytunni.

Kammerri hefur gleymt a skrfa fyrir, stynur hann uppgjafatn. Ea kjlsvni bila. Varla komin ramtin ea hefur tminn alveg runni okkur r greipum? g ba kennslufulltrann um, nna egar hann kom niur vaktina, a fara og gta a svninu. Varla kmist g sjlfur niur nema fyrir hreint kraftaverk.

Svn hva? Niur? Hlt vrir leiinni upp?

Kjlsvni er bila, hrpai hann. Skiluru ekki? Skil ekki hva kammerri er a hugsa. Engin alminnileg stjrn neinu hr san au voru tnefnd prkrur. Og tminn a renna okkur r greipum.

g skil ekki neitt, stynur hn, m og msandi. Hn hefur me naumindum n a hefja sig upp stlinn.

Miraculum, tautar hann. Sss, hv hefur yfirgefi mig? Sss! Vri kraftaverk a vi klrum essa skrslu. Erum uppiskroppa me skinn. Bndinn austur sveitum harneitar a afhenda fleiri nema gegn tryggingu. Og heimildin fullntt!

Berjum ekki lminn! hrpar hn.

Berja! gellur vi honum. Hver er a berja? Okkur vantar skinn, skiluru a ekki!

Nei, g skil etta ekki alveg allt, hrpar hn.

Skinn, skinn, skinn! a er algjrt frumskilyri a hafa skinn. Skrt kvei um a samningnum. Allt uppnmi. Allt t af einni einustu veilu.

Nei, hn skildi ekki alveg. Samningur? Heimild? Veila hva?

Hefuru ekki lesi samninginn, manneskja?

Hn hafi ekki hugmynd um hva hann var a tala um, hvaa barlmur etta vri honum.

Skinnskjali, sem er grundvllur alls, hrpai hann upp. Sjlfur samningurinn vi kompani, sem hangir uppi fyrir mijum barnum, me undirritunum forstjra og stjrnarformanns samsteypunnar. Concreta creditum curriculum! Ertu a segja mr a hafir ekki lesi hann?

Nei, hn kom af fjllum, hafi ekki hugmynd um hva hann var a fara. Forstjri hva? Stjrnarformaur?

eir sem hfu brugist svo skjtt vi tilboi eirra og gestaboi. Var hn a ltast? tlai hn a segja honum a hn vissi ekki neitt um hver vri innsti kjarni alls!

Ertu algjr hvtvoungur! hrpai hann upp, rvona sndum me kalda, blauta ppuna milli nstandi tanna. Eilflega sama sakleysi uppmla? ! Sss, hv hefur yfirgefi mig? Sss!

Vst hn var a jta a, a ekki vri hn alveg viss um hver vri sekt sn essu mli, ea hver hefi yfirgefi hvern. Ea hva? leyfi hn sr a spyrja. Hver yfirgefi hva?

Hann hristi hfui rvinglaur. eir sem brugust svo skjtt vi, komu eins og kallair, alveg um hl, hrpai hann, meira a segja einkaotunni sinni. Og vi sem kynntum eim menningu okkar alla, jafnt til forna sem a nju, jmenninguna alla hnotskurn jafnt sem skvika deiglu okkar ungu borgmenningar. A nturlfinu gleymdu. Brum hndum vorum alla helgina, allt fr v eir lentu. Frum me laugardagskveldinu upp og niur allan blluvarinn me vikomu nstum hverri einustu bllu og kr, og vorum a fram rauamorgun, a eir mttu f glgga vimiun, a eir mttu meta v meir snglist okkar, drttlist, ritlist, a ekki s um a tala alla leurijuna og handverksmenninguna, egar eir kmu okkar ga samasta. Og eftir a hafa veri me okkur allan sunnudaginn jmenningarhsinu, dvldu eir me okkur hr afar gu yfirlti, allt fr sunnudagskveldi til mnudagsmorguns, a vi brum essar hlda kindur hndum vorum draumarmi gulls og svma undir magnrungnum sng og kveandi, allar gtur suur me tjrn, allt suur vll, t vl, ar sem eir skrifuu undir me svo glu gei og kvddu okkur loks me trum, syngjandi glair allt til hins sasta a eina eir nmu voru ylhrasta:

 

Oh town, Oh town, we lofa ljst n strti,

thn lgu hs og allt sem fyrir ber.

And though svo teardrops our vanga vti

our hope s s, s einatt bundin r.

 

Meira var a n ekki. Nei, v miur mttu eir ekki vera a v a lra a allt til enda, etta fallega kvi sem eir tku svo miklu stfstri vi, nstum v eins og vi vi . En drukku vni og tri af vitum vorum eins og af lifandi uppsprettum, andvarpandi me oss hina tbesku bn eins og filur me slkknuum strengjum: om man padm hm. Og svo strandar allt einni einustu veilu!

Afar strangt prgramm, vissulega, en lka rangursrkt, fkk hn skili af orum hans, sem hann hlt fram a opna fyrir henni skilningarvitin, klkkur bragi, svo augljslega mjg tk hann a rifja eta upp fyrir sr.

essir gestir eirra hfu heim komnir virst gera sr harla annarlegar hugmyndir um alvru mlsins ef marka mtti akkarbrf er eir hefu sent feinum dgum sar ar sem varla var minnst samninginn einu ori. Og egar ekkert blai stofnun hlaupareiknings ea rum efndum a hlfu CCC, hfu au s sig tilknin a senda essum virktarvinum snum lgformlega tlkun sttmlanum. A skrt vri innsigla me vottfestum undirritunum eirra forstjra og stjrnarformanns reittum skinn kvi um margvslegar skyldur sem CCC hefi tekist herar. Ekki einungis a opna skyldi fyrir nsta takmarkaan yfirdrtt credit in solidum og a samsteypan flli fr llum krfum um steinsteypuve og uppskriftir ea byrgir rija aila, heldur kvi samningurinn um margvslegan annan stuning samsteypunnar vi sfnuinn og kostun verkefnisins.

annig skyldi fegurardsinn f fr fullum launum og lausn undan forstumannsskyldum snum hj hinni nstofnuu greiningardeild samsteypunnar hr landi, gegn v meal annars a hn ynni a undirbningi hlutafjrtbosins, sem hn vissulega samviskusamlega rkti, en samt hefi veri teki fyrir greislur inn launareikning hennar, var hinum hu herrum bent . fl samningurinn einnig sr stuning vi hsklann, nokku sem CCC mtti vera ljst a mynda skila sr margfaldlega til baka uppbyggilegri mynd samsteypunnar. v var a a egar stuningurinn skilai sr ekki mttu lektorinn og sagnfriprfessorinn sta v a vera reknir fr sklanum fyrir vanrkslu sakir og ttu varla kost atvinnuleysisbtum, hva bilaunum. Voru eir samt fegurardsinni beinlnis aalhfundar a llu samningsferlinu, allt fr v a CCC var sent tilboi ar til a skrifa var undir samninga alla.

etta hfu aeins veri tmabundnir erfileikar sem leystust um lei og CCC-samsteypan geri sr ljst a hn tti yfir hfi sr mlskn og grarlegar skaabtakrfur fyrir vanefndir, svo tryggilega hafi veri bundi um hnta alla vi samningsgerina. Var atburars mjg hr, CCC sendi hloflega afskunarbeini og var llu strax kippt liinn. Hlaupareikningurinn opnaur og hsklanum heiti tmabundnum stuningi gegn v a uppsagnir yru dregnar til baka og hinir brottreknu leystir undan llum starfsskyldum vi sklann mean eir sinntu verkefnum snum fyrir sfnuinn. lkan veg var launareikningur fegurardsarinnar leirttur og henni meira a segja bonar rangurstengdar greislur a auki ef hn sti sig vel, a samsteypunni bri alls engin skylda til ess samkvmt samningnum.

Hann var kominn upp fjra rep og stundi ungan undir me ymi klukknanna, hgt og sgandi dvnandi. Svo strandar allt einni einustu veilu! Hva verur um okkur ... sss!

Og sjlfur lgfringurinn, okkar aal samningamaur, lektor lgum, ltur san eins og byrgin s ll okkar; einn fyrir alla og allir fyrir einn, klifar hann , lmurinn. In solidum hm. Sjlfur fri fullum starfslaunum, svo lengi sem honum knast. Ekki neinum aumum tmanlegum bilaunum eins og til dmis g og fulltrinn hinn megum lta bja okkur. Sem fara brtt a vera uppurin. Ea segu hinn fuglinn, prfessor Epkr, ea hva a kalla kaua, ea fegurardrottningin. ll fullum launum! Hn arf ekki einu sinni a mta greiningardeildinni sinni! Ekki frekar en a tibi rki sig sjlft. Nei, nei, allt in solidum, sss kk s, klifa au .

Hann frnai hndum en inni salnum var engu lkara en kr allur tki undir: Sss kk s! Concreta creditum curriculum. In solidum padm hm.

Ymur klukknanna er a sm fjara t. Slgin hljma lkt og mttvana brur gjlfri vi mjkan fjrusand, og a hljnar salnum.

Berjum ekki lminn! hrpar hn enn, handfjatlandi sptuna me jrnklumpnum kjltu sr.

getur trtt um tala. Kemur r beint a efninu a vanda, ea hva? Allt a sigla strand og prdikandi um lm einhvern!

g a prdika? hvi hn.

J, a prdika, g sagi a. ir sama og halda ru, halda fyrirlestur. Greina efni, skiluru?

Greina efni! tekur einhver undir, lgri en eftirvntingarfullri rddu, inni hljum salnum.

Greining! hvslar hlfur salurinn kr, fullur eftirvntingar. Prdikun! Greining! OM! Sss kk s.

Hver er a prdika? spyr hn.

getur trtt um tala, hrpar hann. Sakleysi sjlft uppmla. Prdikar um lm einhvern og aftur lm sama tma og heimildin er uppnmi. Sjlfur hlaupareikningurinn curriculum! Ea af hverju geturu aldrei tala skrt? Anna hvort einungis eitt, tv ea rj or t blinn ea a rum kosti heil prdikun! a er greining, ea hitt heldur! Nema a eigir vi sjlfan lektorinn? Svo sannarlega tti lmurinn a skili a vera kitla vel um kjamma og koll. Ea hverslags trnaur er a vi lg og rtt a steinsofa verinum egar mest rur ? v a vera a prdika um strki, frelsi, brjstgi. a var til einhvers a vera a stofna brralag og systralag jafningja!

Allar rur byrja einu ori, leyfi hn sr a svara, og rs ekki turn hver af lgum velli? Ea segir ekki svo einhvers staar?

Og strstu trn vaxa af litlum kvisti og fullnttar heimildir beint upp af nllinu, ea tlairu lka a segja a? hlf hvsti hann. a breytir ekki v a heimildin fst ekki hkku nema a verki s fyrst teki t. Svo kveur sttmlinn um. ar liggur hundurinn grafinn. Sjlf lektors veilan! A vi verum a sna fram lnshfi afuranna. Hvernig skpunum vi annars eigum a koma llu heim og saman og kynna eim verk vort einhvers staar lengst ti lndum. Allt t um allt haus ea hvolfi t um allan sal. Og inni klseti lka. v tma eir ekki a fljga hinga ennan smspl otunni sinni, lkt og egar eir skrifuu undir? Ea a minnsta kosti a senda otuna eftir allri ritningunni? Nei, nei, af v a hvergi s kvei um a samningnum! Allt bara in solidum, solidum hm. Hreint kraftaverk a vi num a ljka essu.

Miraculum! hvslar salurinn. Greining! Fyrirlestur! Sss kk s. In solidum prdikum hm.

Hann hristir hfui rvilnan. Allt t af einni einustu veilu. Sss hjlpi mr!

Berjum samt ekki lminn! hrpar hn og vegur hamarinn hndum sr.

Svo sannarlega, ef etta vru ekki allt englar, skyldi g lskra essum nskupkum! nstir hann tnnum um ppuna. fullum launum en tma samt ekki a borga undir sig sjlf.

Smm saman, eftir v sem ru hans lei, skrist fyrir henni alvara mlsins. Samsteypan neitai a senda fulltra sinn eirra fund a kanna afrakstur erfiis eirra nema eirra eigin kostna. ar st hnfurinn knni og au v orin uppiskroppa me klfskinn. Samsteypan hefi borga undir sig sast, voru meginrk CCC, v vri elilegt a au greiddu farareyrinn a essu sinni. Hvort samsteypan vildi leggja t fyrir ferakostnainum hafnai CCC alfari, a vri andsttt gum viskiptavenjum, og str spurning gagnvart skattinum. Hvort samsteypan kynni a fallast a tnefna til dmis fegurardsina sem fulltra sinn, a hn einfaldlega tki t og greindi verki og gfi san skrslu, v var einnig alfari hafna, eirri forsendu a of sterk hagsmunatengsl hennar vi hpinn myndu rra trverugleika hennar.

hafi veri teki til athugunar innan safnaarins a fegurardsin og Baddi, hi nkjrna prkrur, fru utan og kynntu stjrn CCC afrakstur erfiis eirra, rtt fyrir trllauki fyrirtki a pakka saman llum skinnunum, fyrir utan hve httusamt a vri a senda slkt drmti milli landa; ea hver gti tryggt a au fengju handritin aftur heim?

Hva um a, hafi samkomulag ekki nst innan hpsins, hvernig tti a kosta fr eirra og greia rndran flutninginn og ll tryggingargjldin, mean ekki fengist hlaupareikningsheimildin hkku. au sem voru bilaunum ea smilegum listamannalaunum, ea hfu tmabundi fengi gviljaa lausn fr strfum fullum launum gu verkefnisins, lkt og fegurardsin, lektorinn og prfessor Epkr, tldu a a stangaist vi jafnrissjnarmi a au leggu hlutfallslega meira fram til fararinnar en hin. Eins og engu mli skipti a vru rrum atvinnuleysisbtum einum ea lifu lfinu jafnvel alls btalaust; sum jafnvel alveg upp sfnuinn komin og hefu enga mguleika a taka tt ferakostnainum, hva a gtu goldi sfnuinum tund launa sem arir, ea Lnu sngurgjldin og Badda fyrir beinann.

Nei, nei! Tma ekki a borga undir sig sjlf! Ef g vri ekki bundinn vi hjlastlinn hefi g auvita boist til a fara. Jafnvel a kosta mig sjlfur af bgum bilaununum, ef v vri a skipta. Og vri reianlega fyrir lngu kominn til baka og mli hfn. En g kemst hvorki lnd n strnd. Ekki einu sinni upp til a sofa frvaktina mna!

Ekki, ekki, samt ekki berja lminn! hrpar hn enn og hefur hamarinn loft. Kraftaverkin kunna a gerast enn. Ea vilt ekki upp?

Vil g! Eitt er a vilja og anna a geta. g er sem borinn af bylgjum hafsins og virist hvergi eiga bna hvld.

Hann var kominn upp fimmtu trppu, neyin uppmlu, holdi kldd.

Allt rekur a strndu, mlti hn spekingslega. r furutr sem fann g t vi sj g fugla skar og lka r smijum. huganum til himins oft g svf upp, upp, mn sl, einn, tveir, rr...

 

Upp, upp, mn sl!

Dkkur stiga

n niur g fer

 

Miraculum in solidum! Kemst niur? Kannt kjlsvni? Vri potttt kraftaverk hm!

Teprulegar dkkurnar glottu enn frenum brosum snum.

Nei annars, fyrirgefu, g ruglaist aeins passum. ert lei upp, ekki satt? Hvernig er a rm n aftur? r furutr sem fann g t vi sj g fugla skar og lka r smijum. huganum til himins oft g svf og allir saman n, Andrkar allir, elsku peyjar, og Andrkur allar, elsku meyjar upp, upp, einn fyrir alla, ll syngjum saman ll fyrir einn, tveir, rr...

Og var sem vi manninn mlt jafnskjtt tk salur allur hstfum undir:

 

Upp, upp, mn sl og allt mitt ge,

upp mitt hjarta og rmur me,

hugur og tunga hjlpi til.

Herrans pnu g minnast vil.

 

Hn fylgdi honum eftir me augunum upp, hvar hann stkk af sta upp stigann og hvarf sjnum. Sat lmagna eftir, hreyfingarlaus stlnum, en allur kr enn slminn sng:

 

Sankti Pll skipar skyldu ,

skulum vr allir jru

kunngjra kvl og dapran dey,

sem drottinn fyrir oss auma lei.

 

a var sem allur mttur vri r henni dreginn. Gu, n hefi henni ekki veitt af sm morgunstrammarasnabbara, hugsai hn, og hugsai til hans snu harastkki upp stigann, upp undir dynjandi sngnum, upp mti veikum bjlluminum alveg fjrbrotum, enn fagnandi morgninum. Og eftir v sem lengra slminn lei og frri r morgunbnir kunnu, nokku skjtt dvnai kveandin, en sjlf hn sng me sjlfri sr:

 

g heyri lengdar hfadyninn,

g horfi langt eftir r.

Og bjart er alltaf um besta vininn

og bltt er nafn hans vrum mr.

 

 

Heilsteyptur trnaur vinlega

hmsins hvolfskl rumskar morgunn nr. Brtt bjrt og hfin hnd um hturn va r geislum snr. rulgljin baar sund og blan fjr og sameinar um hr me tfrum loft og jr. En um stund s gefi gull mund mun stjrnuhvirfing hmkld hvolfast yfir sund. Enn myrkri bilar, biur um ljsa hnd. Bur pslargngu a dimmu fjarar strnd.

 

li dagar og li ntur,

m lengi rekja gmul spor.

kuldinn ni um daladtur,

dreymir allar um sl og vor.

 

Sl og vor, hugsar hn og mtir smu andr djpblum augum ljadsinnar, sem er komin a skja hana, hvar hn mnir enn upp stigann.

Okkur dreymir allar um sl og vor, segir dsin feimnislega og blakar vngjum hgltlega sem hn hjlar me hana af sta stlnum undan sr inn salinn hvar sngur var n fjrbrotum. En dagur reikningsskila er risinn og skrslan verur a hafa forgang og hlaupareikningurinn. Lfshlaupi vort kringum sannindamlin. Annars heldur slin fram a myrkvast og bjrgin gtu klofna alveg.

Concreta creditum curriculum! tk salur allur undir einum kr. OM! Heilsteyptur trnaur vinlega. In solidum prdikum hm. OM! Sss lofum og vegsmum.

Morgunstrammarasnabbara? spuri barernan hana, brosmild a vanda, me hnd munki uppi hillu, sem r hjluu fram hj barnum.

Gu, le dme!

Laukorpinn in solidum? Ea me kldfu curriculi?

Nei, takk fyrir, hvorugt. En gjarnan f flskuna bori. Og kaffi expresso og vindla, takk.

Hver talai? Hn ekkti vart sna eigin rdd. Hvaan kom henni vlkur myndugleiki? Hn var ekki vn v a reykja vindla! Og sst me morgunkaffinu. minntist hn ess a hn var kldd samkvmt njustu tsku eins og ung menntakona; og hn fann straum fara um sig alla egar ljadsin fr fingrum um ofurmjkt silki blssunni hennar og lagai til kltinn me demantsrunni, sltti r jakkaboungunum og strauk yfir brotin dragtpilsinu sem hfu veri svo vendilega pressu en voru n ll aflgu, msvrt eftir handrii, hvar hamarinn smu stundu var hrifinn r kjltu hennar, en hn lt sig a einu gilda. r voru komnar a borinu.

Om man padm hm! mai um allan salinn sem r voru a koma sr fyrir. In solidum prdikum hm! En stlkan strauk fingurgmunum niur me votum sokkunum og spuri hana me bliki melunar augum hvort henni tti ekki slmt a vera blaut a nean; en eiginlega var henni alveg sama. Henni hafi fundist a gilegt fyrst sta a setjast rassblaut hjlastlinn en nna egar lkami hennar hafi ilja sessuna var hn ess skp lti vr. Fannst hn fremur vera eins og elileg innsetning rmi, askiljanlegur hluti af heild, engill eins og allir hinir kropparnir; hn einungis frnai nekt sinni altari njustu tsku en eirra vegna. Ea a fannst henni hljta a vera, annars hefi hn ekki hika vi a svipta sig klum og jafnvel lofa eim a btast um runa ef au vildu svo hafa. Var ekki rbirgin hvort e var lngu htt a teljast til dygga? Fyrst au vildu endilega hafa hana essum sessi, gott og vel; v skyldi hn ekki gangast undir oki og frna sr altari dygganna, htta a berja lminn, taka kross sinn herar og fylgja tskunni?

Barernan birtist brosmild me hlainn bakka svfandi yfir hfi sr, hagganleg lkt og frelsisstyttan holdinu einu kldd me kyndil sinn lofti, en fegurardsin ryur henni braut baandi hveljum llum fr sr, marbendlum og glandi maurildunum, vallt eins og selur syndandi. Ljastlkan er sest vi hli henni og er a laga til handlni henni og gullhnappana. Klukkur hfu alveg hljna en a baki sr heyrir hn a drottningarnar, gjrningalistamennirnir, byrja a berja. Berja lminn?

Om man padm hm! hugsai hn. Jess Kristur! Nei, ekki nna .

Pax! hrpai hn upp yfir sig og um lei fll dnalogn llum salnum. Fr maur a ekki drekka morgunkaffi sitt frii, ea hva!

Hver talai? Hn enn? Af vlkum myndugleika!

Pax man benedictina? hvslai ljastlkan me spurn svip og tk hendur hennar randi hendur snar, en barernan tndi af bakkanum og lagi hljltlega fr sr bori, munkinn, kaffi og vindlana, samt bamamiklum glsunum og kaffibollum.

Augu allra beindust a eim gulli spurn, flktandi glum milli hennar hjlastlnum og dsarinnar ljanna, en nnur laumuust til a lesa niurmja en stlta kroppa keisaraynjanna sem samstundis hfu lagt fr sr hamarinn og htt verki, enn nnur voru me augu sem lmd vi engilfran lkama fegurardsarinnar, sem neitanlega tk miki af athyglinni til sn hnarreist hnykkjandi hfi svo a glandi haddur hennar bylgjaist um vngi og mjkt skinn, en tindrandi barmur hennar reis og hneig djpum andardrtti undir. Stku hfu a klappa salnum en skynjuu skjtt a a var tpast tmabrt. Fegurardsin tk klappi engu a sur til sn og hn hvslai full eftirvntingar fram salinn:

Pax man prdikum hm! Sss kk s. OM!

Blessaur s friurinn, hvslai salurinn hljur undir, yfir a lta sem sminjasafn himneskri hvld a bast undir dgri langt og miklu dagshrarsporin.

Sm gltu morgunhmsins lagi inn um rimlagluggatjldin er annars voru vendilega dregin fyrir. Kertalog vrpuu skuggum skinn, augu glu kfinu, bamar bifuust logandi af feginsamlegri hvld, maurildi eins og mraljs, marglyttur vafar vafurlogum anghafinu.

Barernan gengur hljlega um a taka niur morgunpantanir hinna. Hn hefur skenkt eim stllum gls og bolla og r signa munkinn, auga fyrir auga.

Hve himneskt, hugsai hn og hvldin hrslaist um hana. Hn lygndi aftur augunum. Gudmlegt.

M g byrja? hvslai fegurardsin, titrandi af eftirvntingu.

Nei, m g, lofa mr, lofa mr heldur! , mr langar svo, g vill svo, tku raddir a ma hvslandi hver upp ara salnum.

Var llu loki? Komi a spurningunni um punkt og basta? Hvort tti a setja hann hr og san ekki sguna meir? Ea var hugmyndin a tvega fleiri skinn? Kliur eftirvntingar fr um salinn. Var skrslan brtt ll, sagan enda? ti vintr? Skjlfti andaktar fr um salinn. Pax man prdikum hm? En Stna erna sveif hljlaust milli bora og tk niur pantanir, fyrr fengju au varla narmeulin sn.

 

Slin vi etum

einatt og getum

elasta rnarvn amba n blands.

Vfflur me rjma,

spu me sma

snum svo hr eftir dagmladans.

vindli kveiki

hn n og reyki,

a heyri til friarins Freyju vors lands.

 

 

Gangverki og gullinsnii

Hva sagi ekki drottinn egar Ni var kominn urrt og hafi frna honum brennifrn altari snu, einum skrokk af llum hreinum skepnum jarar, og hlfi konu sinni? Drottinn kenndi gilegan ilminn og mlti vi sjlfan sig: g vil upp fr essu ekki blva jrinni framar vegna mannsins, v a hugrenningar mannshjartans eru illar fr bernsku hans, og g mun upp fr essu ekki framar deya allt sem lifir, eins og g hefi gjrt. Mean jrin stendur skal ekki linna sning og uppskera, frost og hiti, sumar og vetur, dagur og ntt.

egar fakrar lta urt spretta af ertu einu vetfangi og jgar spssera vatni, ea freskir menn fara hamfrum fjarlg lnd a snum erindum og annarra eins og inn, er sagt: Vari ykkur brnin g, a er djfullinn! Rtt eins og djflinum vri ekki velkomi a lta baunir spretta, menn spssera vatni, freska menn fara erinda sinna og mila hafa uppkst og niurgang af tfrymi? Ef djfullinn vri ekki skari en svo, vri gaman a lifa.

Ea hve hljtt hvarflar ekki fri hvirfilvng hverfula ntt um sumar?

a er engin skring neinu a segja um eitthvert fyrirbrigi: a er fr djflinum! Eins og a er ekki anna en trsnningur ef einhverjum er svara v um tilorningu heims a hann s skapaur af gui. Allt eins mtti spyrja: Hvernig fr hann a v? Stofnai hann fyrst hlaupareikning hj CCC? Ea eftir tilorninguna?

Vann hann verki hrum hndum og tk sr san hvld, ea hneigi hann huga sinn a bkrollum og ritningum? Var hann sslumaur sinni sveit og sagi englum fyrir verkum vi deigluna, hamrandi jrni heitt?

rreyttur smiur fyrir framan glandi aflinn me fingur eins og skorpnar handritsrollur, illa efjandi eins og stari. Akrar hans eru jrni og jarrktarhld hamarinn, meitillinn, skrungurinn, tngin.

Stari me andarteppu af eiturgufum, ataur mr og grt, a elta brk ea hkjum sr og skinnin a spta, verr haldinn en vefari Kasmr hokinn og krepptur vi feld sinn. Skili hann ekki snum hlut skinnum eftir daginn, fr enginn Lilju kvei ann daginn. Dreymi hann um a sj til slar, hann engra annarra kosta vl en a mta dyravrunum me ilmandi braui.

Fi hann freista bakarans! Krumlum siggi grnum, krepptum herum, signum xlum ofan niur ok og alla vvakggla, raurtnum um nasir af kryddinu og hveitinu. Og freista hans me hverju? Konu sinni?

Ea kyndarinn hvetjandi blin blind, skinnskorpinn, starandi dauum sjnum eimyrju bakarofnanna, lkofnanna, augnhvtunum einum glandi eldstr smijanna, grtarbrslanna; ttaugaur, svitastorkinn, trum tmdur, daunillur eins og lk.

Starfi angskurarmannsins er s versti af llum; hann m akka fyrir a halda lfi kafi rsfingraklinu fjrunni. Birtist drukknir nlhestar blindast hann af tta. Stoar ltt a pa og skrkja og skja sr hjlpar. Og skriki honum ftur hlein, m hann akka fyrir a bera ekki beinin mararpolli.

 

Hr vrum heyrist brusnari,

hld ber kaldan ldu vald faldi,

sveltupiltar sltum veltast byltum,

slarbli rla njlu gjlu;

flgir tefla afl vi skeflurefla,

sem a eim voga, boga, toga, soga!

 

Nei, sannarlega er ekkert starf svo gott a ekki megi finna anna betra, nema einmitt ija skrifarans sem er allra best allra starfa.

S sem kann skil starfi skrifarans verur rum ri krafti ess eins, og etta verur ekki sagt um neitt anna starf. Sannarlega blvar srhver verkamaur mebrur snum. En hver segi vi skrifarann: Bakau brau handa mr! Geru mr ski! Plgu akrana fyrir mig!

Ea hver er skapari laga og reglu? Hver kveur gangverki og gullinsnii? Sannarlega fetar dsin ljavegu gus. Ea er hn ekki skrifaranum innan handar, allt fr fingu a fullta m kalla og ml er til komi a stga inn stjrnarsalinn fyrsta sinn? Sannarlega er ekki til s skrifari sem ekki er fullu fi konungs hllu og drottningar. Ea hver fr vnni fls af feitum sau? Stoltur ber skrifarinn kpuna bum xlum. Yfir klin ljs og rau. Bi eru skin g, og hylja kla, iljar, tr. Hver ekkir soltinn skrifara? Skrifara sem br vi nau? Hver skipar svo, hamra skuli jrni heitt, jrnsur, speldi og spennsl, a bnar veri bkur?

Grgsa mir! Heimur hugsunarinnar er hinn sanni heimur ofar lgmlum, stareyndum og gerum; heimur sgunnar er kirkjugrum. Sagan rir um strit og afrek, en aall skrifarans fram yfir nttruna er a a hann hefur hloti skyggnan hug hafinn yfir strit og afrek. Sagan er hismi og hjm, aumasti hgmi, egar ll kurl koma til grafar. A garfa skinn og taka saman skrur, v er enginn endir, og mikill hrskinnsleikur reytir lkamann. Sagan er uppbyggilegust egar hn er samin af grskurum sem anna hvort vita ekki hva a greina, ea gera sr far um a vita a ekki. annig er sagan mist sg af afturhaldsmnnum ea frjlslyndum, hfingjasinnum ea lvaldssinnum, auvaldssinnum ea sameignarmnnum; eim sem a ykjast vita hva s heilsteyptur trnaur vi gangverk sgunnar ea eim sem andmla og ykjast geta greint gullinsnii llu betur.

Sannur skrifari er hafinn yfir sguna og allt lfshlaup annarra en sjlfs sn. Starfi hann er starf hans svo fjarri v a snerta sjlfan hann, a egar hann kemur fanga hefur hann steingleymt hvaan hann lagi af sta, hva hann tlai a greina. Hann ltur ntt sem nemur. Sigur og sigur eru honum tv kunn hugtk, og tilraun sem tekst er honum nkvmlega jafn einskisver og s sem mistekst. Hann horfir inn heim sem arf a skapa og mta, sr sg af skuggum sem bijast vgar, bijast friar og endurlausnar. annig stendur skrifarinn fyrir byltingardmstli og skipar fyrir hverja skuli leia undir fallxina, jafn hur og Ni rkinni sinni, hvaa fugla skuli senda loft a gta a lndum.

 

Til eru fr, sem fengu ennan dm:

a falla jr, en vera aldrei blm.

Eins eru skip, sem aldrei landi n,

og igrn lnd, er skkva djpin bl,

og von sem hefir vngi sna misst,

og varir, sem a aldrei geta kysst,

og elskendur, sem aldrei geta mst,

og aldrei geta sumir draumar rst.

 

Ea hvarflar fri hljtt, lkt og firildi, hverfula ntt um sumar?

Er snnum skrifara lkt fari og smanninum? Ea flotaforingja murskipi snu, sem kveur hverjum hann vill til drekka, hverjum hann felur flugi heimum ofar, hverjum hann vill fremur drekkja, jafn hur og hann tekur ofan hattinn fyrir betlara strtinu snu heima egar stundir gefast milli stra?

 

Til eru lj, sem lifna og deyja senn,

og ltil brn, sem aldrei vera menn.

 

Dmstllinn dmir en ltur sig engu vara byltinguna, hvort ti brnin sn.

Ekki benda mig, svarai varstjrinn Lnu egar hann kom til a heimta la lausan. Sagist hafa veri a fa lgreglukrinn etta kvld. Hn gti spurt sem voru vakt og hann myndi byrgjast eir segu satt.

annig ultu svr eirra ll upp r sama plgfarinu, upp r smu litluguluhnufrunum, ekki benda, ekki benda mig; eirra varstjrans, yfirlgreglujnsins og lgreglustjrans, egar Lna spuri hver vri skapari laga og reglu.

Hvernig var a svo egar li hf a deila t brauinu og brauhnfurinn st jrni a hn Lna tti ekki hnf til a skera braui me! Hver hnoai deigi og laumai jrnsg baksturinn?

Og lei n og bei ar til a dag nokkurn birtist sslumaur sjlfur stttinni stfpressuu jniformi snu, spgsporandi snum gljsvrtu skm.

Bonjour, madame! kallar hann upp glugga. Je suis bien charm de vous voir. Comment allez vous?

Lagalektorinn fr rakleiis upp til a tlka fyrir Lnu: Hann bur yur gan dag, fr. A a gleji sig a sj yur. Og spyr hvort yur li ekki vel?

Mr lur gtlega, svarai Lna. Hva vill etta skoffn mr arna nir gtu?

Og lagalektorinn tlkai sna vsu, takandi sslumann glvolgan orinu stinamktinni: Voudriez vous bien vous donner la peine de vous asseoir?

Sslumaur htti sr ekki lengra t hla braut klimjka mlsins og greip til laga murmlsins:

Samkvmt llum lgum, madame, allt fr Jnsbk og rttarbtum Bnaparte, ber la a sinna borgaralegum skyldum snum, a sinna konu sinni, starfi snu, og almennt tala a halda velsmi heiri vandralaust.

Hver bakar vandri? spuri Lna. kvast uppskriftina og snii brauinu?

n enn a fara a hengja bakara fyrir smi? Varla anda Code Napleon, madame, a benda bara mig!

Hann vi a hann skapi hvorki lg n reglu, tlkai lektor samviskusamlega fyrir Lnu. A honum s einungis gert a fylgja gangverkinu eftir og gullinsniinu.

Samkvmt Jnsbk skal vlakaup at vettugi hafa, kallai sslumaur upp a bragi.

Skal svo um vlaar kvennagiptingar, vitum vr vel, ea hvat? svarai lektor honum um hl. Samkvmt rekablki Jnsbkar hverr maur reka allan fyrir snu landi viar ok hvala, sela ok fiska, fugla ok ara, nema me lgum s fr komi.

Rekaviur hvat? Hvalreki fjrum madame? li fugl! li fiskur! Selur syndandi! Ea ari hvat? Klrt kaupfox!

annig tkust eir , sslumaur eins og fuglari bundinn vi jr a leggja snrur fyrir engla upphimins, en lektor htt upp hafinn lnudansi snum lagavngjum a verja la. g vildi ska a g hefi snru eins og krekar vestursins, gti sslumaur hafa lti sig dreyma um a drottinn veitti honum lisinni sitt, a hann svo fengi snara ennan fugl og san fanga la.

Lagalektor kallai niur til hans:

ar sem tvr konur ea fleiri eigu einn grip saman, ann er eigi fr skipti komit sv at eigi veri skai af, ea ann er nnur vill gagn af hafa, en nnur rkir ea m eigi, bji eirri fyrst er til mts eigu vi hann.

Salmonsdm hvat? kallai sslumaur upp mti. Ea hlshggva? Framandi ykir mr vera lgum, lektor l'tranger. Hr fylgjum eftir afr a lgum, proxy madame hans la, proxy directeur hans la, sjlfum prfecture de police, ritari af dmara testifka. Madame lti la lausan n tafar. Me lgum skal honum fr henni komi absolutum ella!

A lgum um frfrur simplicis?

A lgum um afr purus, a veistu jafn vel og ert langur til, lektor. Ef manni, karli ea konu, er me lgmtum htti aftra a neyta rttinda, sem hann tjir sig eiga og telur svo ljs, a snnur veri frar fyrir eim, er honum heimult a beina til dmara beini um a skyldu ess efnis veri fullngt me afararger absolutum.

Eigi skal mar lesa ber annars jru til heim at bera, benti lektor sslumanni .

Ekki skulum vr oss at gripdeildum gera, svarai sslumaur hvassyrtur. Dms er hverr mar verr fyrir snu at hafa. En s er fyrir rum tekr, skal hann at aptr fra, ok bti eim er hann tk fyrir.

Hverr mar engivxt snu engimarki, svarai lektor, ekki af baki dottinn. En ef vara vex, s er jr undir!

Hvergi mar at bta fyrir hagabeit nema lgfest s, hrpai sslumaur upp og var fari a sga hann, en lektor greip hann orinu og kva hstfum:

 

Sumir geyma svma draumarmi,

sofa ofurdofa ofurkofa.

 

Ea engi er hagi engi n engi hagi, og vtka eg ig var fyrir afararvillu, sslumaur!

Villu hva? gall vi sslumanni. Og hann hrpai upp hstfum, hrakvur mjg, og tpast tungu ljadsarinnar:

N ganga menn landamerki ok vera eigi sttir, eigu eir at lgfesta til eirra merkja, er eir segja rtt er ar eigu lnd vi fyrir utan. Vitu r enn ea villu hvat!

Kom Lna t glugga, baandi t rmum og holdbornum bleikum barmi svo a skelfingarsvipur kom sslumann, hvort skyldi hn taka flugi absolutum ofan .

Ek lgfesti hr dag kall mitt til la, at orfullu ok lgmli rttu, hrpai hn t yfir gtuna. Fyrirb ek hean af hverjum manni, karli og hverri konu, sr at nta ea at vinna, nema mitt s lof ea leyfi til, at vitni nu lektor ok nu sslumaur ok allra eirra er or mn heyra.

Me eim orum skellti Lna aftur glugganum, en sslumaur hryllti sig og mtti yfirgefa vettvang vi svo bi.

Hver er skapari laga og reglu? Hver bakar?

Ekki benda mig, svarai rkislgreglustjrinn sem nstur kom fund Lnu, komi fram haustntur, og var hann ekki alveg s sasti rinni. g er aeins apparat, fullyrti hann, tki og tl hndum eirra skapavalda er kvea gangverki og gullinsnii. Tl sem a greina vandri sem arir skapa.

Hfleygur, vantai ekki, lkt og haldinn ri, snu draumarmi gulls og svma. Ea talai hann tungu langbylgjunnar? v tk hann ekki skrefi til fulls og flutti heldur erindi um greiningu vandans bylgjum gmlu gufunnar?

Heyri r, fr mn g, spuri hinn bginn rkissaksknarinn, lkt og beint upp r bk, einna sastur rinni, vildu r ekki gera mr ngju a koma me siglingu snekkjunni minni sunnudaginn kemur? etta vera aallega gkunningjar og ar meal msir sem g held r munu kunna vel a meta, og munu jafnvel kannast vi. tli r ekki a koma? Geri a n fyrir mig!

Krar akkir! svarai Lna einu og fremur hvumpin. A v miur hefi hn engan tma sunnudeginum, hn hefi egar rstafa sr. Ea hva hlt maurinn? Var hann me llum mjalla? A hn fri a lta hrekjast einhverri kollu um sundin blfext og hvtflyssandi hrmkalt um haust, og a messudegi!

Nei, allt kom fyrir ekki, rtt fyrir jlt, tillrt tungutaki herramannanna, og hafi essi allaveganna ekki erindi sem erfii, fremur en arir; treysti sr ekki til, ekki fremur en arir, a kveast vi Lnu.

Loks kom dmari, eins og sbinn veturnttaboi, birtist reyndar allraheilagramessu ea hvort a var allraslnamessu, a gildir einu og llu falli lir varla genginn gar. En alls feiminn kynnir hann sig sem skriftandi dmara, afar tungulipur og augljslega v vanur a halda miklar einrur.

Leikur yur ekki forvitni a heyra eitthva af mnum pfalegu vintrum, fr mn g? a vsu su afskaplega rislg og hversdagsleg. N, egar skipti svo er komi, a rttlti hefir endanlega veri skili fr sakleysinu, rttltinu hola niur kr og sakleysi eitt hangandi eftir nktum krossi, hefi g ekki frelsi og svigrm til a starfa eftir sannfringu minni? Mr finnst alveg kominn tmi til a g fi me gri samvisku a gegna minni erfiu stu sem skriftandi dmari, eirri stu sem g hefi vali mr eftir ll vonbrigi lfs mns, allar mtsagnirnar, allar mnar miklu paradoxur; og ar sem g s a r eru ann veginn a fara a loka mig glugganum, er ekki seinna vnna a fara hratt yfir sgu og ljka vintrinu.

En dmarinn komst ekki lengra me a ljka vintrinu, v a smu mund skellti Lna aftur glugganum. Lt s skriftaglai sig hgvrlega hverfa vi svo bi.

Hva olli annars hvarfi krossins? Og hva endurreisn hans? v gat leynilgregla rkisins ekki upplst a? Ea svfu allir ofurdofa ofurkofa? Og hv st krossinn svo nakinn eftir?

Ekki benda oss! mun borgarlistri hafa hrpa aspurt einum kr, beint upp r snum litluguluhnufrum, og gat enginn v mti mlt a kvldveri rsins menningarntt hefi veri saltfiskur borum.

Borgarstjri krafi ri um reikninga fyrir llum veislufngum. Allt st heima og var vendilega bkur frt, drykkjarfng, melti og hvaeina, altaltalt sundfalt nema sjlfur aalrtturinn, saltfiskurinn.

Hvaan kom fiskurinn rinu? Ea salti grautinn? Hafi a og eti hattinn, slaufuna? Ea loftneti og jniti hverjum tti a svo sem a gagnast? Loftneti raunar allt of stutt a kmi a nokkrum notum vi langbylgjugjrninga.

Hve lengi skal vor leit til einskis reytt? Hve lengi ras og streitur dgum eytt?

Allaveganna eftir munu allir hafa fari t lst strtin a dansa dansa rmbu, tang, vals, allt eftir v hver var ftmennt hvers og eins. Nr hin sama dansmenntin, ekki satt, og allajafna heilgum orlk og nrsntt .

 

Skl, mnir mtar,

skl, ptinttar,

skl na, heilagi fair Rm.

Mn prdikun bin?

Prinsessan flin?

Praktuga krnan einasta hjm?

Snart lkur slmi,

, barinn ei tlmi,

snafs upp krt, takk, dr engan barlm.

 

 

Ntur missir dags heimt?

Hann sat vi gluggann og horfi dr ljsanna. Dies soli invicti nati. Hvslai tv nfn, tv hrein, saklaus or, sem tknuu hina fyrstu snnu st hans, jningu og slu, tknuu lfi og tthagana, hina upprunalegu og djpu tilfinningu ljss og myrkurs. Hann leit yfir rin, sem liin voru fr eim tma til essa dags. Hann hugsai um hin taumlausu vintri er hann hafi rata , vintri holdsins, tauganna og andans, s sjlfan sig sundur kraminn af spottandi visku, hugsjkan og lamaan af niurstum ekkingarinnar, ttaugaan af hita og kldu skpunarstarfsins, s sjlfan sig sveiflast milli hinna ystu andstna, milli heilagleika og nautnaorsta, ftkan, rmagna af kaldri, hspenntri singu, vegvilltan, reklausan, hrjan og sjkan og a setti a honum grt af irun og r.

Hvernig hefu kirkjufeurnir brugist vi hans sporum? Kveikt heldur tvarpinu? Hltt slumessu? Fengi sr snafs? Ea ppu? Jafnvel nsina lka?

Umhverfis hann var dimmt og hljtt. Velkjast skuggar vafa veggjum. Glas, glas og aftur glas. Tminn, a er fugl sem flgur hratt, skyldi hann mske fljga r augsn alls kveld? Hve oft hafi hann ekki heyrt draumi pt r krnni: Sj! Sj! lfsins staupum lkkar, skuggar! , lyfti eim mean fri er !

Marvaaflkja ea lmb hverjum krki? Hva varai hann um a? au mttu halda fram, brur og systur hans, hraferinni. Telja sn lmb ea lta velta eld sinn vetrarsnja yfirbtafeld. Eina hann vissi, a skkbor eitt skiptist glas og aftur glas, sex og aftur sex. Sofa sex, vaka sex, sofa sex, vaka sex. Eins og tilegu saltfisk? Glas, glas, glas og aftur glas!

En vi nr glast gamlar rr lund, gengur djplynd sl agnar fund. Og vakir frvaktina. Vakandi, mki, dottandi, mean ekki kemur kalli: Rs, rs! Upp! Vak! ti vakir dr ljsanna, enn rofin hvellum. lngu liin nttmlat! Og ttut. v kemur ekki kalli? A nean berst veikur mur af tang, ea var a vals klukknanna, karr kvadrillunnar, klimjkt, vaggandi og hversdagslegt hljmfall lfsins?

 

Ein stundarhvld hlma aunarntt.

Ein hestaskl lfsins brunna stt.

Svo flna stjrnur. Lestin bst brott

mt bleikri dgun einskis. Kom fljtt!

 

Villurfandi borgari. Tndur sonur me heimr hjarta, listamaur me vonda samvisku. jfur. jfur parads? Listamennirnir klluu hann borgara. Borgararnir einfaldlega tkju hann hndum ea rkju dyr. En i, sem tilbiji fegurina, i, sem kalli hann tmltan og kaldlyndan, ttu a minnast ess a til er eli sem stendur svo djpt, er svo upprunalegt og skapa, a v er engin r samgrnari og krari en s, sem kallar eftir unai hversdagsleikans.

Hn er undirrt allrar hlju, allrar gsku, allrar gamansemi, og liggur nst vi a halda a hn s einmitt s st sem um stendur skrifa, a tt einhver gti tala manna og engla tungum, vri hann ekki anna en syngjandi mlmur og hvellandi bjalla, ef hana vantai.

Hann sr inn borinn og formlausan heim, sem skapa arf og mta, sr sg af englum ea eru a mannlegir skuggar sem veifa til hans, bn um fri og endurlausn? Sumir eru harmrungnir, arir broslegir og enn arir hvort tveggja senn og a eim gejast honum best. En dpstu og leyndustu st ber hann til hinna bjrtu og lfsglu, hinna hamingjusmu, breyttu og elskulegu.

Hallmlum ekki essari st. Ea er hn ekki g og frj? henni felst r og unglyndiskennd fund, vottur af fyrirlitningu, en fyrst og fremst saklaus sla.

Ea verur sannri st samsama vi nokku, fremur en a ddi a bja fl a ganga binn glervrub? Nema vi grmulausa st?

Undursamleg tilfinning. Vissulega. A ba ekki lengur me einni ea neinni, einum ea neinum, aeins me sjlfum sr og lgheimili snu. Hann horfir t yfir varpann, yfir hlfan heiminn r blturni snum en er ekkert a sp hvar skyldi vera nsti bar. Ea v a vera a sp a? Var etta ekki raun og sann eins og nsti br vi himna, a vsu hann si ekki priphrique alveg til allra tta?

Hann horfist augu vi skugga grmanna veggjum, horfist augu vi svipi myndanna veggjum, horfist augu vi grandvara varsveit slar hssins, vakandi alsjandi augum hillum og syllum.

v kemur ekki kalli? Engu lkara en mi fjarlg trumba sittu kyrr!

Hann flmar hminu eftir lkjrnum ga, skenkir sr flmandi hendi kpt glasi er sindrar mt pyttlunni marglitum glmpum er stku enn vakna undir festingunni og deyja senn.

 

S skl hvolfi, er himin nefnum vr,

me heima lfs og daua undir sr

beindu ei til hennar hjlparkalli ney.

Hn hverfist rlaus. ekkt r og mr?

 

Heyru mig n! hrn allt einu munkurinn, sem sofi hefur ofurdofa ofurkofa sinnar gullveigar. Upp! Vak! Jlasveinafli a fjara t og jlabkaflinu slota hva liggur ? Koma fl eftir fl, vagnar eftir vagna, og skrslur um skrslur eftir skrslur, alveg rlegur, rithfundur gur, a r og dagar li.

 

Hin fyrsta mold og hinsta hold er eitt,

hinsta vxt fyrsta si breytt.

fyrsta morgni rist var rnin s,

sem rin skal, er lgskil vera reytt.

 

Hann stakk upp munkinn og kveikir tvarpinu. a er kominn messutmi, nturhmi runni t eitt me dagmlat. Snglar undir me gmlu gufunni, hvort sem vri langbylgjunni ea einhverju tnisviinu ru. Tekur t r lfsins sklinni en klerkur hrn snu draumarmi gulls og svma.

 

Sl og blessu Freyja, m g eina rkta ig?

Heil srt meyja, ea einhver sjlfan sig?

 

Og holdi eina var or, a bjst meal vor.

Heill r mettri n, ga, munablm herrans.

einrkta Freyja, orin orsins dme d'or!

, og vr enn a falast eftir essu dmsori hans.

 

Bija ig a mkja hans reii, mikla herra ors?

A enn thelli og n fagran blma vorn?

A frjvgist rkt ein af einni, fyrir jn dmsmors?

A aldrei baki n nau n su neins horn?

 

Hver er heiur hans Sjla, mey, mtasta manns,

Kriste paradsar, Munks & Hudsonar alias bay?

Hborgar litlu aus vors nr kaldasta ranns.

, bi oss nar a syndum eyi key?

 

, Freyja, Freyja! Sjli var maur, og etta hold,

sem rktir blma, svo a af yri mor.

Finn drottins lkn, sorgir sefi, syndir grafi mold,

mir herrans, einrkta lfs og friar, fr or.

 

Jmfr, sj himinn og jr er hndum num,

bi um drottins lkn, fer a daua mnum.

 

Enn einu sinni tekur a daga yfir reynslu mannkyns. Dies soli invicti nati. Enn boar daufblr morgunhiminn njan sigur dags yfir ntt, og svipirnir stinga sr hfui ofan grafir snar, lkt og flugeldar nturinnar vru enn lei til jarar. a mund sem janarsl tekur a roa hstu turna, stanmast einhver og gera engilsbn sna, krossa sig skyndi, tautandi fyrir munni sr essi gudmlegu firn um nauma dagmlat:

Gti ekki etta minnt okkur masl?

 

 

Fyrsti heimur?

Annar heimur?

riji heimur?

Fjri heimur?

Fimmti heimur?

Sjtti heimur?

allt rum heimi, heima millum ea heimum alls near?

Sjundi og efsti heimur?

Heimsendir?

Endir?

 

prenta skjal

Rmanza: heim kvist