< Punktar um passu

 

 

 

Sjundi og efsti heimur?

 

Eftir krossmessu haust

 


Enn myrkri bilar til ljssins og hefur eigi n fullum undirtkum. i mjtt er munum enda komi fram ann tma a klukkur taki brtt a glymja jafnt, a heita m, v pari, er pslarganga ljssins mun og senn hefjast fyrir alvru og myrkri a lokum umfama a.

Svo allt fram streymir jafnvel endalaust? Og hjrtu allra ljslfa springa af harmi?

r og dagar einlgt svo og vinlega la er ekki svo? a ljsi fr brotist r myrkursins heljar greipum og a eldskrn miklu fenginni sl skn n!

Og hjrtu taka og a sl og sl hraar, enn n, allra ljsu lfa, en ekki svartlfa. Og menn og ms aldrei bjartsnni, jafnvel brattari. Eins og nslegnir og vegnir tskildingar, beint r hreinsunareldinum.

Svo allt fram streymir jafnvel endalaust!

Vi enn komin a spurningunni um punktinn? Hvort ekki vri raun giska besti og einfaldasti kosturinn a setja hann til dmis hr og svo basta? Ef hvort e er etta er alltaf sama passan og gamla pasta niur til heljar, aan og beint r eldskrn upp til himna, allt upp sjunda himin a v er sumir segja, enn arir segja a langtum su eir himnar og fleiri, sumir a ekki su a jafnai fleiri en einn, og jafnvel a s bara eitt allsherjar efnafrilegt tm annig r eftir r og ld eftir ld, jafnvel um eilf alla, samkvmt llum tilgtum og kenningum og gu einn veit hvaa bestu frum.

rep upp, rep niur, hvert skal halda, sra minn? rep upp, rep niur? Ea tv rep niur, tv rep upp ... rj rep, fjgur, fimm, hvar skal enda? Sex rep niur, sex rep upp? Ea sj rep niur, sj rep upp? Ea jafnvel...

Hva eins og vi vitum um a, manneskja! Gu einn veit allt um rep upp og rep niur. A minnsta kosti ekki gufrideildin, a eitt g veit. Ekki einu sinni vst a au su jafn mrg upp og repin niur .

Kaos? Ea skr regla karma og endurtekningar? Ea kirkjugarur og basta eitt rep niur og klukkan glymur? Ea blkst og eldraunar pasta eitt rep upp og atm tm! Galtm og hverjum sem klukkan glymur?

Hvaa, hvaa atm galtm? Tjara tm. Kaos ea karma? Leikur a glerjum. Glersteypa. Eldraun hverjum sem klukkan eim runum glymur. Eins og rar um glerstiga

 

Upp, upp, mn sl!

Dkkur stiga

N niur g fer

 

Kjallarinn er kaldur

en kjlsvni hraust

og ola svelgnum

 

Dli menn, dli menn, vaskir menn!

 

Vni og tri?

 

Nei annars, hendi upp fiskinum og hluti me ykkur

meina g

 

mean dkkur dansi

dansi niur

niur glerstiga

 

meina g

 

 

Hve mrg rep?

Rithfundurinn var ekki alveg viss um hvort sig hefi einungis dreymt svo firna undarlega ea hvort sig hefi ra fyrir draumnum einhvern annan tma, hann sjlfur jafnvel lesi sig upp ea niur ennan glerstiga einhvern tma, ea hva annars tti a kalla svo brothtt gler. Ea hltt einhvern lesa sig gleri upp ea gleri niur? Gat ekki veri, einhvern tmann, egar au hefu veri dlti vi skl, a einhver hefi fari me ennan brothtta slm heyranda hlji? En allt san skolast til minni hans. Vst kom a fyrir a au mundu ekki alveg ljslega hva au hefu veri a spjalla um ea fara me egar komi var fram ntt. Og au san spyrjandi hvert anna t a yfir strammaranum hdeginu ea midags. Jafnvel stundum me ergelsissvip, ef eitthvert eirra rmai ekki ngu vel hva a hefi lti t r sr um nttina, ea yfirleitt hver hefi tt a hafa sagt hva. var samt alltaf einhver sem tti sm tr af hlturtaugagasi og boinn og binn js svo r sklunum, yfir hrgandi snabbanum, a allir supu hveljur mean a friarldurnar lgi. Misklarefnin annig leidd undireins til lykta. Allir lgust sem sagt eitt me a rkta garinn sinn og reita illgresi jafnum ur en a breiddi r sr.

En af hverju glerstigi? Og hva kom kjlsvn v mli vi? vst kynni a eitthva a hafa skolast til draumnum. Ea gekk hann ef til vill enn og aftur essi afgamli og lni brandari um vnkjallarann hans Badda? Varstu a gefa kjlsvninu, Baddi? egar hann var a koma upp r nesta me meiri vnfng. Ehe-killi-killi-hle-hle. J, og mjlkai a leiinni, svarai hann a vanda, brosandi snu kyrrltasta. Ehe-ehe. vlkur leikur a glerjum. Eins og brn hverjum flskustturinn lendir . Eins og til dmis egar svo var lti heita a senda tti einhvern vel haldinn vininn niur til a gefa svninu, vri urr bori og pyngjur misungar vogarsklum. Sem ddi a vinurinn skyldi splsa bori. Ea a einhver baust a fyrra bragi til a fara niur, sem ddi a ar fri aflakl mikil, vel hefi bori veii, vinurinn komist eitthva feitt og sst bori skarasta hlut fr bori og skyldu n allir og vel af njta lkt og til dmis kennslufulltrinn er fyrir allnokkrum misserum hafi vst hoppa upp einni nttu um heil rj launarep, og jafnframt potast enn einum dlki lengra til hgri launatflunni, fyrir a hafa me miklu harfylgi og mikilli srhlfni fengi fulltraviskeyti bari gegn, sr og samkennurum snum til mikilla hagsbta. Ef draumur hans, er hann n l me sr, um stu yfirdeildarkennslufulltra myndi rtast, tti hann vst vndum a hoppa upp um tvo pls tvo, sama sem upp um alls fjra launaflokka til vibtar, og taka jafnvel enn eitt hliarspori hgra, ef a lkum lti, en um nstkomandi ramt myndi yfirkennari sklans lta af strfum. Engu a sur yri vi ramman reip a draga og hann mtti aldeilis vera fylginn sr og hvergi gefa eftir fyrir deildarkennslufulltrum eim tveimur er hann taldi vst a myndu einnig skja um. Alls hrddur var hann n egar binn a lsa v yfir, a hann hygist gefa kjlsvninu svo rlega nsta gamlrskvld, a er klukkan tki a glymja gamla rinu t aldanna skaut myndi hann einfaldlega tengja mjaltavl vi svni og aan slngu upp bar og san splsa snabba alla, og svo marga sem hver og einn gti ofan sig lti, tilefni af nja rinu, flokkaupphefinni miklu og llum hliarsporunum.

Baddi hafi reyndar teki fulltrann orinu og akka honum um hl fyrir hnd allra gott bo me hjartanlegum rnaarskum tilefni af allri upphefinni er hann vsast tti vndum, hversu mrg repin upp au annars yru ea sporin til hgri. Einungis skyldi kennslufulltrinn taka fulla byrg bankakorti snu, geri hann honum vel ljst, og eins a hafa fulla gt tkjabnai llum, srstaklega spenslunum spenahlkunum, og ekki sur a passa vel upp a mjaltakrabbaslngurnar vru vel hreinar, hann kri sig ekki um a fara a f vnveitingaeftirliti upp mti sr, ofan allt anna...

, algjr glersteypa. etta voru reianlega einhverjar gamlar sjaralummur. Einhverjir slkir dadrengir einhvern tmann haft vidvl barnum og s frum a frasanum. Ea olan? J, st a ekki heima, ola svelgnum, trlega a tankur tti a heita lekur ea eitthva vumlkt og olan rynni ll kjalsogi. Nema a a vri gmul, aflga olufring kjallaranum? Hann hefi ekki einu sinni huga a vita a, hafi aldrei komi anga niur, frekar en au flest, vinirnir. a vri helst ljskldi sem tti heima ar, gti ort ar um srkli sitt frii og r ea gat henni annars hafa veri alvara me essum ann dmin trsnningi snum arna egar allt upphfst byrjun hundadaganna sjundadagsmorgninum eftir trin? Ea henni arna hinni vinlega ranghverfunni? S vri n aldeilis enn betur geymd ar nera. A minnsta kosti stundum. vinlega hvolfi, bar tvr. Vri og lkt eim a leita anga niur eftir einhverjum sksporum fortar ea frgarljmafingrafrum, eins og fornleifafringar httunum eftir njum sannindamerkjum um einhverja forneskjuna. Ea eins og brjlair bkstafstrspekingar fiskksinni sinni miri a henda upp aflanum r lestinni a hluta me sr og snum ll heilags andans og hjartans mlin, ll miklu sannleiksmlin sn. milli ess sem r ttu til a smala llum barnum gjarnan kyrru sdegi laugardags ea sunndags, egar almennt flestir vildu einungis hafa a notalegt inni bar smala eim llum eins og leiksklabrnum upp flabeinsturninn sinn a lta nja heiminn augum! Sem r svo klluu a lta sjlft jmenningarhsi me eirra augum, ofan r turninum eirra og heimssnarinnar nju fort og forveru, sem r svo klluu og eilflega voru a tnnlast . a var heimssn ea hitt heldur! Leiandi allan barinn halarfu eftir sr, setjandi safni bkstaflega annan endann, gjrsamlega hvolf. Umsnandisti llum gmlu gildunum og jafnvel svo a starfsflk urfti a byrsta sig og marg rtta a etta vri ekki neins konar vettvangur til a fremja umhverfisverk ea yfirhfu neins konar gjrninga ea list af vlku tagi. Hldu ekki flestir, sem annars eitthva kvi a slkum greinum til Efsta bar nori? hafi sjlfur forstumaurinn eitt sinn ruma yfir sfnuinum, orinn ansi langreyttur llum forduskapnum, truflaur af ofsjnum lkustum ar sem hann hafi vst veri miju kafi a mta skjalavararbning einn forkunnarfallegan og mjg leurbryddaan handa einni af dkkunum snum uppi skinnskrifaradeildinni. En dkkur kallai forstumaurinn gjarnan vaxmyndirnar snar egar annars betur l honum.

Nei, hann sagist hann ekki vita betur en a allir slkir hldu ar til. N ellegar hinum og essum tvldum brum ar grennd uppi blluvarinum, n ea einhverjum ar-ar-ar-nstu bllum ea krm einhvers staar uppi Montparnasse vllum, kvi ekki alveg ngu rammt a eim hr nir fr, a v er hann hvsti au a sr hefi einnig skilist.

etta, hinn bginn, vri jmenningarhs! hafi hann svo lesi yfir hpnum, undir lokin veri orinn r af reii, enda tilefni ekki ri lti, r ranghverfu hfu vxla llum hrkollunum karlanna og kvennanna skinnskrifara- og skinnskjaladeildinni, sem raunar var jafnframt stunar- og skinnskurardeild, ar sem hann n hafi einmitt veri a mta bninginn og mtt sj llum ofsjnunum. Allur barinn svo komi beint flasi honum niri andyrinu, er hann miklu flugi ofan lenti ar fullum herklum, au bin a vera a trllra hsinu allt sdegi i langt.

Og menningarsafn! pti hann. Krum okkur ekki um nein gjrningaveur hr. Hafi r ngum rum stum a velja ef i ykist vera orin svo fnir papprar a jafnvel yfir Efsta bar su hafin. Ef i annars telji ykkur ekki hafa nein nnur hs a venda megi i svo sem vel setjast inn kaffistofu og spjalla saman yfir kaffibolla ea bolla af tei og lta bklingana okkar, a er ekki svo oft sem vi fum gesti en a er stranglega banna a reykja hr! etta er eldfimt efni, athugi a, rumai enn forstumaurinn yfir eim, sem smu mund stkk til baka fullum herklum upp tal rep, a minnsta kosti upp mijar trppur anddyrisins, ori svo heitt hamsi a engu var lkara en a logai af honum andagiftin.

Hr, skal g segja ykkur og hann setti vlkt brnnar ar uppi trppunum a jafnvel hinum ranghverfustu af barnum st gn af hr forum vi fjrsjum vorrar forveru fr gleymsku og di og hlutum svo me okkur a llum megi vera vel af jafnt til hugar og handa en urfi ekki annars a hlusta eintmt garnagauli sjlfum sr, gnandi ofan aska galtma, me kolla einungis fulla af bkviti, og jafnvel a mega sta v a f ekki sest vi ftskr forferanna fyrr en himnum ea einhverjum rum mta efsta sta, n ea versta falli harma hlutinn sinn einhverjum stanum nera, og me asklok eitt fyrir himin.

g tla mr ekki dul a fara a rast hr yfir einhverju munatjni, hva aflatjni, tt mr mikil hugarhrelling s a ykkur og i hart mr jaki n, v a enn m sigrast rautum eim llum og miklu ungu en svo tti forstumaurinn gjarnan til a brega fyrir sig i bundu mli svo a ori kvenu tti a heita a lausu vri; og hvsti san au lkastur dreka spandi yfirvttisandagift fremur en roagulli ea eldi:

Vr krum oss eigi um a hr furi allt upp stafna milli blkldum hreinsunareldi einhverra vita sem ekki kunna me eld a fara, hva a kunni a blsa glur brlifandi eisu brennusagna vorra og funandi jminja, hva heldur skara eld a fornleifaminjanna dufti og dru moldarkkum, hva heldur kunni a eima eitt titrandi tr r belghvelju bifandi slkerfa sagna vorra og minja, hva heldur mylkja vorn smblmakrans sund trum fleiri, hva heldur knta oss kransasafn tmanna kvakandi mls, hva heldur vor helgasta mls, hva heldur skriftamls afturganga eilfarinnar miklu hnossa.

Nei! hrpai forstumaurinn og tk enn heljarstkk og n alla lei upp nstefstu trppu, grpandi andann lofti kaflega og lt eigi skjalavararbninginn vera sr a ftakefli fremur en stkkinu v fyrra, hvaan af nst efsta repinu hann rumai yfir eim a lokum, og enn llu andaktugri, en svo heitt ori hamsinum a eiminn hlaut a leggja af honum allt upp rjfur:

Hr vr kvkum og iggjum af spena hvert einasta tr er tilbr vort forlagahjl, ll heit sem hmkld r, og lyfta herskrum vorum llum og duftinu fr. v a fyrir oss er hver dagur sem sund r, eitt eilfar smblm me titrandi tr. Hr kntum vr kransa munablma vi funa minninganna mjaar leygs horna til forna!

En etta er alls enginn jmenningarbar, athugi a! heyru au a sast til hans a hann pti, sem hann furai upp sem eldstlpi og hvarf eim sjnum.

 

Klfbr kgildi. Steinsteypuminjasafn?

Undarlegur draumur. Raunar martr. Algjr steypa. Hafi veri hrifinn inn ennan heim fyrrintt ht a ekki krossmessuntt, nttin fyrir krossmessuna, sem veri hafi gr? Hans stkru hafi veri boi sem einskonar opinberum heiursgrmulistamanni rsins haustfagna rhssins a sama kvld, og fagnaurinn a vonum stai fram ntt, langt fram krossmessunttina, og honum sem maka hafi veri velkomi a fara me, en hann hafi ekki s sr a frt, skrslan tk ori allan hans tma, vakandi og sofandi, fyrir n utan a hve au voru beinlnis orin vn v a fara eitthvert t saman. Andrkur hafi vissulega fari me Andrku og au rj haldi saman essa Jrvaglei, sem fagnaurinn svo tti vst a heita fyrir einhverrar nbreytni sakir. au hfu svo komi heim um svipa leyti undir morgun, hann tkeyrur eftir ll skriftamlin barnum og hn eftir essa gnarglei, eins og hn hafi lst fagnainum fyrir honum. Veri svo brjlislega mikil glei, a hundahamstri au hefu svitnar ar, eins og hn hafi ora a, og eim hitna vlkt af tkunum a sumum hefi jafnvel ori a drauja dauum heim, og hn sjlf elilega ekki lti og i enn htt uppi!

 

Sveitaball

ll kvennagullin elska sveitaball.

v ni gefst eim til a gramsa ar,

og kjamsa ar, kjmmunum,

jafnvel mmunum...

 

Loks hfu brr hans bugast og hann svifi inn draumaheim og land svma, og a ekki lti undarlegan heim! Hn enn sveitaballsstuinu snu, og hafi nstum v veri a niurlotum komin a hann sast mundi, hvort hn hafi ekki samt fari t svalir til a allir mttu n njta me henni snggleinnar morgunsri, nei varla, hann hlt samt varla. Nei, en samt eins gott a hann hafi ekki s sr frt a fara. Leyst ori varla blikuna hvernig bjarlfi var a vera, ef etta tti a vera vsirinn a v er koma skyldi. Fyrr mtti n rota en daurota! Andrk var reianlega hugmyndasmiurinn a baki essari nbreytni ea hva tti a kalla a. Ea hverri var betur trandi til slkra hluta? Nbreytni hafi essi Jrvaglei svo sannarlega veri, eftir lsingu hans stkru a dma, sem ori kvenu hafi tt a heita einhvers konar uppskeruht a v er honum skyldist. r bar samt fleirum voru bnar a vera a flestum frstundum saman a undirba gleina og a sjlfsgu veri me alls kyns ekki svo lti grmukyns prjnunum, ekki a spyrja a v!

Vissulega var sta til a fagna rkulegri uppskeru essu glaa hausti, tti a raunar me lkindum hve bjarbragur var allur orinn breyttur, ekki sst nturlfsbragurinn. Jafnvel var haft ori a allur rafurmagnaasti bransinn vri bkstaflega tala a leggja upp laupana, hvort sem vri krossfestandi andagift af rafurmgnuu holdi og bli ellegar pltusnanna randi pslaverk beint af fingrum fram af fnunum. Og jafnframt a nttrulega gefnir snglagasmiir og flytjendur hefu aldrei gert a betur. Sngvaskldanna rmnsur bylgjuust um sali ha sem lga, og blluvaranna enda milli muu tnar eirra trbadora, trega og glei blandnir, t um glugga og knpu dyr. Almenn sngtttaka var sem ingum til forna og dans- og sng- og kvamennt blmstrandi sem aldrei fyrr. Kvamannaflgin spruttu vst upp hvert ftur ru, og morgunslargeislum tang pr sig teygu, tjttandi um stttirnar, svo og heim djrfum rmbudansi nturvgnunum spriklandi, jafnvel rmur kveandi. Pltusnar hfu sumir sni til starfa n r hreinsunareldi miklum og endurhfingu anda, kusu svo fremur en skuri a moka ea grta atvinnumissisins lgu bturnar; fruu hlustir fremur englasng og hrpustrengja mi en a hlustirnar merghreinsuu.

Undarlegt hve lf hans hafi teki miklum stakkaskiptum san Jnsmessunni. Ea allt fr v hvtasunnunni. Ea raunar allt san a ds drauma hans nju hafi opinberast honum hr Efsta bar fyrir hartnr einu og hlfu ri san. Engu lkara en a vegprestar allir hefu turnast.

Aldrei hafi hann dreymt svo undarlega fyrri t. Hann var uppgefinn, alveg rvinda, jafnt sl og lkama. Engu lkara en a heilt martraarfjall af fiski hvldi enn honum og eir a myndast vi a henda fiskinum upp og hluta me sr mean dkkur dnsuu niur stiga, niur glerstiga! Og kjlsvni derrandi sig me alla spena lofti eins og kolkrabbi lykjandi um mann rmum snum. Hann var raunar ekki viss um hvort a var svni sem hafi brugi sr gervi forstumannsins jmenningarhsinu, gat alls ekki greint ar milli, n heldur hvort repin ar vru ef til vill einnig r gleri.

 

Og sj, fellur fyrir draumi num

fullkominni uppgjf sigras manns.

Hann lykur um ig lngum armi snum,

og loksins ert sjlfur draumur hans.

 

Ert hr ea hvar annars draumaheimum? spuri barernan hann. Snist a r veitti ekkert af sm tri vibt ur en au koma, englabassinn minn, svefngengillinn inn!

Hn brosti sem hn teygi sig eftir pyttlu einni kristallandi ljma uppi hillu, hlslng me stoltan bam.

Vsast rtt hj r, Stna mn. Held mr veiti ekkert af einum tvfldum ... ea refldum, svei mr . Steini ltta af hjarta m! En stingum svo upp munk, ver a fara a undirba mig, au hljta a fara a koma.

A ferast gegnum dimman kynjaskg af blekkingum, snglai barernan lgri, ri rddu sem hn lt seytla r pyttlunni kpt glasi rithfundarins. Stakk svo upp munkinn enn snglandi: blekkingum, sem brjst manns hefur ali...

Snglvirkinn var ekki lengur neinn flkingsfugl ernu lki vildarvinanna barnum, svo sem hn stundum hafi veri, hn Stna, egar hn hafi unni ar afleysingum og Baddi barstjri eilft nlum a sprfuglinn s gleymdi sr og tki a smita fr sr um of lttri lund vert ofan villiandanna kyrjur og bktal, sem n hinn bginn var ori miklu nr a kalla hreinan englasng. Nei, nna mtti Baddi helst ekki af henni sj, og var aldrei glaari en egar hn tk lagi. Hn var n raunar jafnt hans hgri sem hans vinstri hnd, opinber barstjri og yfirerna senn, en krinn tk ori allan hans tma enda hann ekki krformaur fyrir ekki neitt. Og ar fyrir utan var hann einskonar forstumaur hinnar deildar kansellsins, skriftamlastofunnar eirra, sem raunar jarai vi a vera sjlfst skrifrisstofnun, ef svo mtti kalla, svo umfangsmikil au ml ll voru orin. Vinirnir ttu lka til a kalla hann kammerr, a sjlfsgu ekki tengslum vi neinskonar kammertnlist, spaugandi me a ekkert vantai nema rentukammeri til a stofnanir eirra jfnuust vi hina virulegustu skipan fornari t.

Var spurning hvort fegurardsin tti ekki a heita kammerr yfir eirri deildinni, jafnt til mts vi kammerri kansellinu, au verandi raun prkrur eirra allra, hn sfellt berjandist bnkum a semja um renturnar, og var oft ekkert spaug, var n raunar komin me tilbo fr CCC um a fjrmagna beinlnis kaup jrinni fyrir austan aan sem au fengu klfskinnin; greiningardeilin hennar hafi reikna a t a framleg myndi aukast um talsveran helling ef au eignuust jrina sjlf stainn fyrir a vera a borga innlendum bankasamsteypum himinhar rentur af shkkandi yfirdrtti og af framlengingarvxlum okkabt, fyrir n utan a hve fyrirtki yri mun vnlegri kostur, a essu gefnu, egar au myndu rast hlutafjrtboi.

N, ef allt um ryti gtu au alltnt flutt austur og gert fyrirtki a sjlfseignarstofnun sem bri ein byrg sjlfri sr sta ess a au vru a axla einhverjar slidarskar byrar; og gti ori sannkllu menningarstofnun lkt og klaustrin voru til forna, me snum eigin bsmala og llu v sem slkur sjlfsurftarbskapur krefist; gtu jafnvel sett stofn prentsmiju ef eim illa gengi klfaeldi, margir vildu n Lilju prenta hafa, og einnig drgt tekjurnar me bndagistingu, klaustrin hefu n lka jna sem gistihs landsmanna til forna.

Alltnt punktar menningarlegri stigagjf, hfu au ll veri sammla um, hvern veginn sem allt annars ylti, og var n aeins bei svaranna fr CCC vi gagntilboi eirra. Nokku bilgjrn og dlti menningarleg krafa af hlfu samsteypunnar, fannst eim, a tlast til ves steinsteypu, en CCC gti alls ekki fallist neitt in solidum eitt og sr, kva tilbo samsteypunnar skrt um; og egar s var a Lnu yri ekki hagga, hn raunar verneita a ganga byrg fyrir fyrirtkinu, hfu au a tillgu fegurardsinnar sent forstjra og stjrnarformanni murflagsins myndskreytt tilbo reitt skinn um a eir heimsktu au, a sjlfsgu sinn eigin kostna, eigin byrg in solidum, a au mttu kynna eim til hltar leuriju til forna og a nju, jafnt jmenningarhsum allra landsmanna sem menningarhsi eirra litla sjlfu, sem vri eiginlega nsti br vi, leggjandi unga herslu erindi snu a mikils vri mjr vsir endurvakningu listinar er fornld hefi veri talin gulls gildi og n t vri raunar liti sem sjlfan gullft allrar menningarlegrar innistu; allir myntftur arir, hvort sem veri hefu r gulli, silfri, kopar ea jrnbentri steinsteypu, a ekki vri tala um pappr hverskonar, hefu reynst afar forgengilegir og mist sigi, molna ea ori ml og ryi a br in sodum in ptassum in solidum a sjlfsgu vri ve sjlfri bjrinni CCC guvelkomi, a vsu kostark jrin ekki af mjg mrgum klfbrum kgildum sttai, en hinn bginn vri um a tefla fjrfestingu er raunar lsti steinsteypumenningu jarinnar hnotskurn, jafnvel svo a kalla mtti strkostlegt minjasafn, jafnvel in alkal.

 

Mrg sund fiskar mrg sund lmb?

Hva dreymir ig annars svo ungt? spuri Stna barerna rithfundinn sem hn enn stillti munkinum upp sinn sta uppi hillu, vi hliina uglu einni barmikilli, reyndar r rithfundarins ranni, hn enn hlf snglandi: hverju er fall itt fali, sem brjst itt hefur ali, bak vi veruleikans kldu r?

Mig dreymdi svo firna undarlega, svarai rithfundurinn, dreypandi drykknum og troandi ppu sna, lkast sem rum heimi. Byrjai fyrrintt, krossmessunttina. Hreinasta martr, skal g segja r, bltt fram eins og a hafa veri stunginn svefnorni!      

Mig undrar a ekki, mlti barernan Stna. a vantar ekkert ig nema vkustaurana a takir ig t eins og fullkominn svefngengill! En mtt hafa brugi blundstfum? Jafnvel hafa mtt hltt Krossmessukviu og mikla englasng? Gu, undursamlegt, vildi a g hefi komist me.

Blundstfum? Kviu hva? Undursamlegt? tautai rithfundurinn, enn sem rum heimi, dreypandi munknum. vlkt delerum! Eins og a vakna af tremma a vakna af essum draumi, ef g er ekki enn einhvers staar eim draumaheimum, ef heima m kalla. a var n ess vegna sem g treysti mr ekki til a fara me eim tsendinguna an, en ba stainn hana Lnu um a lofa mr a halla mr aeins uppi. Hn lofai mr a teygja aeins r mr beddanum hans la, blessunin, held a hann hafi veri farinn upp a skemmta gamla manninum og ba hann undir a hlusta krinn.

Rtt er a, sagi Stna. Hann kom upp og leysti mig af til a g gti fari a undirba hrna niri. hefur sofi af r allan englasnginn. Gu, eim tkst svo vel upp! En hva, draumaprins? Ekki ertu enn uppi eim heimum!

Kmi mr satt a segja ekki vart. Allavega upphfst aldeilis balli n, arna uppi beddanum, engu lkara en mig tki enn a dreyma ar sem fr var horfi krossmessunttina, en vorum vi stdd hrna niri kjallara, a gefa kjlsvninu, ea annig, og vlkri ks af fiski, a a var bltt fram eins og heilt martraarfjall. vlk steypa! Og vi a henda fiskinum hinga upp, og ttum vst a vera a hluta me okkur lkt og sjmenn munu held g hafa gert til forna egar eir komu r rri. mean i dnsuu eins og dkkur niur glerstiga!

Netatremmi! sagi Stna, afar hugasm. Ea vorui kannski lnu?

a hef g ekki hugmynd um. Hef aldrei veri sj.

g var einu sinni kokkur lnuktter, skal g segja r, klluu eir a mist a f marvaaflkju ea a vri lamb hverjum krki, allt eftir v hvers elis martrin vri. Tldu i kannski? Hve mrg sund vru...

a kom ekki neitt fram draumnum um veiiskapinn sjlfan ea hve margir fiskar voru essu fjalli. Vorum bara a henda upp fiskinum, skiluru a ekki!

Voru sem sagt aallega fiskar, ekki lmb? tli i hafi ekki veri trolli. Lent trolltr og marvaa. Mr skilst a s vonlaust a telja fyrr en er landa. Bara troi og troi lestina, me marglittum, marbendlum og llu saman. Hltur a vera ferlegt at a landa eftir svoleiis marvaa.

Vorum ekki a troa neinn marvaa, manneskja! a var heima rmi, skiluru a ekki, sem etta byrjai allt saman, essi tremmi ea trolltr, ea hva vilt kalla a, sem sagt krossmessuntt, loksins egar g ni a sofna, a var einhvern tmann undir morgun, draumadsin mn nkomin heim af Jrvagleinni sinni og var svo elskuleg a sl upp sveitaballi og syngja mig svefn sna vsu. Ea vekja upp hlft hverfi, ea gu m vita...

Gu, g var lka Jrvagleinni! Gu, Baddi gur a gefa mr fr. Gu, a var svo miki ofsafjr. orsins merking sveitaball nikkuspil og kontrabassi, spilverk og rapp eins og a gerist best gmlu gu daga egar rokk og rl og rl og rmur var lka dans- og sng- og kvamennt! Og enduu ekki allar vsur x, ekki halda a ea endilega ll hjnakornin y og z bak vi snar gmlu hippa- og frenu uppagrmur.

Og Stna lyftist ll upp af kolli snum fyrir innan barbori snandi sr hringi svo a pilsi hennar strtai t eins og balletdansmr.

N liggur vel mr, n liggur vel mr! snglai hn ljmandi t a eyrum og sagi svo kankvs bragi: a bau mr t piltur hindarleik...

hrfur unglmbin! muldrai rithfundurinn sem hann tk a kveikja ppunni lfa sr, fremur styrkum hndum. Kannski einhver af ngringunum borgarstjrninni nskipuu?

Nei, en hann kallar sig vera akrbatplis, er eins konar lnuvrur ea lnudansvrur hsinu, a gta ess a enginn fari yfir striki, a allt s ar me felldu, skiluru. Og hver var a tala um unglmb? g er kannski ekkert lambakjt heldur. Tpast a minnsta kosti klfbr lengur. En v skyldum vi ekki mega vera ltt lund og lofa hverja ngjustund a sm grleitum ullarhnorum kunni a brega fyrir kambi? Og s kann lka sporin, hann pilturinn minn! Sannkallaur lnudansari! Og kallai mig ekki aeins stlkuna sna, heldur ballettstlkuna sna! Munar ekki um a! Anna en hann Stjni, skilorsbrjturinn. M mn vegna hanga fyrir austan pilsfaldinum henni Grlu ll koldimm haust og aldrei skila sr binn. Ea lta stoppa sig upp jmenningarhsinu sem eilfarjlasvein, kjsi hann a fremur. Inn fyrir mnar dyr stgur hann allavega ekki feti inn framar.

Vel minnst, jmenningarhsi, mlti rithfundurinn, starandi ofan munkinn sinn, hringsnandi glaskpunni lfa sr, me glasftinn niur milli fingra sr lkt og ballettdkka svifi sveiflu yfir borinu handarbakinu honum undir. Hann bls fr sr reyk og hstai, sem hann leit glrum svefngengilsaugum snum upp r glasinu augu barernunnar sem var a koma r einni sveiflunni sinni innan vi barbori llu lttari lund.

Stna, spuri hann hana og dr seiminn. Ekki hfum vi veri ar neitt nna?

Hvar ? Veri hvar?

jmenningarhsinu?

jmenningarhsinu! Hvernig dettur r a hug? sunnudagsmorgni! Eigi mtt enn hafa brugi blundstfum. Ea hvaa heim mtt hrifinn hafa veri? j vor sama tma uppnumin var, a hla Krossmessukviu hina miklu!

Hn Stna hafi srstakt lag v a brega fyrir sig fornyrislagi, ef annig l henni, og jafnvel hrfa sem hlddu inn ofur hversdagslegan heim ldum ur.

g hef a einhvern veginn tilfinningunni a vi hfum veri jmenningarhsinu nna an, muldrai rithfundurinn. A vi hefum fari anga eftir a hafa kasta upp fiskinum og hluta me okkur. Hve mrg sund lmbin au annars voru. En a tti samt a hafa veri gr, v a mr finnst vi hafa fari hsi beint r fiskatinu og llu essu glerstigaprli, sem sagt fyrrintt ea grmorgun. Kem essu ekki alveg heim og saman. ert alveg viss um a, a vi hfum ekki fari anga gr heldur, krossmessunni?

Stna barerna virti viskiptavin sinn fyrir sr um stund, tk svo glasi r hndum honum og efai af v, stingandi jafnframt tungubroddinum ofan glran, mleitan vkvann.

a bri nrra tinda til. Minnist ess ekki a i hafi fari anga san byrjun hundadaga a rann ykkur skrifri. En kann munkur a vera r svo mtrega? Margan stelur vn viti! Og jafnvel a himneskur nokku mjurinn s.

Hn sneri sr a vnskenknum og fr a snast einhverju aulvnum hndum, hnikandi sr mjmum fremur en dillandi mjg, en kveandi sinni hrri raust, mjg duld blandinni:

 

Full skal signa

og vi fri sj

og verpa lauki lg;

eg a veit,

a r verur aldrei

meinblandinn mjur.

 

Hn sneri sr svo enn a honum, me lauk skorinn lfa, geri mark yfir glaskpunni, varp svo lauknum lginn.

Og drekktu n!

 

Of mikill hellingur af kommum?

g heyri fjarska villtan vngjayt. Um varpann leikur draumsins perluglit. Snert hrpu mna, himinborna ds, og hlusti, englar gus parads...

Voru vegprestar enn allir a turnast? eir og snggtum fleiri en einasta feinir. Hve mrg sund voru punktarnir? Hve teljandi kreiki kommurnar? Hellingur. Gu einn a mtti vita, kunna tlu llum prestunum eim.

Hefi hann ef til vill tt a fara a dmi Kristjns Sjla og finna sr heldur einhverja lei skemmri, hvort sem vri norvestur ea eitthvert meir austur hallandi af norri og aan niur parads suur? Munk sinn hafi kngur sent fleyjum tveimur, a kalla mtti a vru fr msan sj, jafnvel silagan sj, og kaptugi s alltnt komi til baka, a vsu hann ekki hefi fundi neina leiina nema vsa er l beint til baka og llu meira austur niur, og hann reyndar aeins vi rija mann einni sktu, a sgn einir nu og a minnsta kosti fimmtu a auki dauir r skyrbjg og grafnir einhvers staar vi Hudson Bay. Alltnt yrkisefni. Ekki sst slma. En yri a ekki allt nnur slmabk, einhver allt nnur passa?

Eitt andartak fylltist hjarta hans frii og farmannsins dreymnu r. Jafnvel engu lkara en a hann heyri fjarska villtan vngjayt. Var a hin himinborna ds? , a snerti n hrpu hans! Og hann hugsai um allt a sem hann unni og . etta gengi ekki lengur. a var engin vl neinni skemmri lei, ekki fremur en skrn neinni skemmri, sama hva lggusklakennarinn klifai essu me fordmi hans Kristjns Sjla. au fru ekki a umturna llu nna. Eldskrnina yru au a ganga gegnum og ljka, hva sem tautai og raulai, gegnum ykkt og unnt. Hundadagarnir lngu linir og bilaunin fr runeytinu fru brtt a taka enda, brum komi jafndgur haust! a var ekkert sem ht, n yru au a stilla saman strengi sna eitt skipti fyrir ll og klra skrsluna.

Aeins a samsteypan gengi n a tilboi eirra. Ef eir fllust a koma og upplifa eigin lkama, sl og skinni, menningarlega vileytni eirra, lk varla nokkur vafi v a eir myndu falla fr llum gamaldags krfum um ve lgkrulegum dauum hlutum, hva forgengilegum in sodum ea ptassum. au sem voru svo stlt, rautseig, mikils megnug, og a vonum brtt ausl. CCC gti ori fremstu r, jafnvel farabroddi strfyrirtkja er byggu traust sitt og lit heilsteyptum stuningi vi andans mennt og menningarlega forgngu. CCC og samflag eirra, regla hrra sem lgra, ungra sem aldinna, frnfsra frumkvla, eitt og hi sama hugum flks. au og CCC rjfanlega tengd heilsteyptum trnai vi lg og rtt, strki og frelsi.

Samsteypan gti ekki veri ekkt fyrir a hafna slku boi, yrfti engu til a kosta nema farareyris forstjrans og formannsins, en eir jafnvel uppskera vintri lfs sns! Myndu au ekki knja til neins, einungis greia svo gtu eirra a mttu njta til hins trasta einnar helgar einstri borgarfer, eirra litlu og miklu hborg einstrar ntma hmenningar, er var reist svo traustum grunni svikinnar fornmenningar. eirra fyrirmennanna vri san vali, alfari a fsum og frjlsum vilja, hvort kysu a styja brralag eirra og systra, ella taka httuna af a hafna eim. A eir einungis mtu af sanngirni tilbo eirra um dreifa en gegnheila byrg, grundvallari bjargi traustu, in solidum.

Hva dvaldi au annars? tsendingin var lngu bin og fari a la dag. Skyldu r ranghverfu hafa sett enn eitt striki reikninginn? reianlega eitthva r eirra ranni. Myndi lti a a tla a lta r vinna reglubundna vinnu, hva vi liugt friband ar sem gilti a lta hlutina ganga af reglu og festu. Eins og hann hafi tami sr og engu brugi t af san au hfust handa vi skriftamlin. Alltaf stundvslega mttur egar hdegisbarinn opnai um helgar og raunar einnig um hdegisbil virku dgunum, a barinn elilega opnai ekki fyrr en sdegis, en kammerri hafi veri svo elskulegt a lj honum lykil a paradsinni sinni og raunar kammerinu eirra allra englanna. Var vanur v virku dagana a skila snum punktum, nokkrum tugum a jafnai, ea hva eir annars voru margir, auk allra kommanna, sem gtu ori ansi margar, og notai svo yfirleitt kvldin og helgarnar til a lagfra me vinunum; gengu punktarnir lkt og fribandi fr einu bori til nsta bors, og annig, a vsu misliugt, koll af kolli fr bori til bors til frekari umru og umfjllunar, og stundum raunar eins og veri vri fuglabjargi, og svo loks aftur yfir hans bor og san yfirleitt nokkra hringina enn til lokafrgangs; en skyldu enda skinnskrifara- og lsingardeildinni, borinu hj eim ranghverfu, vru au ll loks stt vi punktana alla og kommurnar teljandi, og ttu r til a umsna llu rnguna n annig a jafnvel urfti a fara gegnum allt ferli upp ntt!

Of mikill hellingur af kommum! Fleiri greinaskil! Vantar nmlegri blbrigi! r gtu veri alveg olandi, blandandi sitt blek svartan dauann, skinnskrifarinn og lsingarmeistarinn og astoarritarinn hennar, klskldi. a voru ljtu, svrtu senujfarnir. Skldi sfellt kvakandi, takandi sr ll sn Bthildarleyfi, jafnvel Matthildarleyfi, sleppandi kommum og jafnvel punktum lka, sfellt klandi setningarlii niur eina og sr lnur. vlk klsteypa! Ea listmlarinn slettandi stssstfunum snum t um allt skinn eins og hn bkstaflega tti stafrfi. Og myndhggvarinn meitlandi me henni skinni. Eins og a vri hlutverk lsingarmeistara a kvea mlsgreinaskil, og jafnvel kaflaskil og kaflaheiti! Og oftast me hlisjn einni af v hvaa upphafsstafir fru betur hr ea ar su! Hfum skil hr og ltum byrja S af v a svo vel fri v a lta rauan S-orm hlykkjast upp spssuna og krkjast eitthvert bltt B-flr ofar skinninu, ea hva a n vri ea finnst ykkur a ekki lka? eins og hn var vn a ora a og beitti gjarnan af klkindum snum fegurardsinni fyrir sig, svo mjg dsin naut ess a ganga um salinn og sna skinni, dulum snum fu sveipu um sinn turvaxna, bamamikla kropp, og fkk a sjlfsgu dndrandi klapp a launum fyrir, sem lsingameistarinn sl umsvifalaust fstu a vri til samykktar tillgu sinni, a llum mtti ljst vera a veri vri a klappa fyrir allt ru skinni.

Og hva uppskar hann, leyfi hann sr a malda minn?

Borgari! var einasta hreytt hann ea einhverju mta. Ea borgari bilaunum! Ea eitthva aan af enn rkstuddara, sem hvorki vri hgt a sanna n afsanna, svo rkvsar og samkvmar sjlfum sr sem r gtu veri. Vst var hann bilaunum, hann mtmlti v ekki, en hva me listamannalaun lsingarmeistarans? Gat hn ekki haga sr a vild, veri alls kyns krkstafapoti a vera sr ti um smborgaraleg skreytilistarverkefni, jafnvel fyrir glanstmarit, mean heimurinn mtti endalaust ba ess a blai n sannri list hj henni og einlgri skpun. Ea ljskldi! Hn hafi n sst efni a vera a uppnefna ara, almlt a hn ynni fyrir sr laun vi auglsingatextager. Verandi reianlega atvinnuleysisbtum lka. Svo leyfu essir ormar sr einlgt a vera a rugla sanna skpunarglei, ar sem inntak og form ttu annars a geta vafi hvort anna rmum eins og Adam og Eva himneskri Edens rann. Hggormar! a vri rtta ori yfir r.

a fr annars allt of mikill tmi formrna yfirlegu. au voru vissulega a fst vi bkmenntir en ekki var ar me sagt a etta vri fegurarsamkeppni. Hva formrn bylting ea hva tti a kalla a egar eir umhverfislistamaurinn og verkamaurinn hinn voru darraardansi t af einhverjum umsnningnum, en var hreint t sagt eins og a horfa upp klfrar kr egar essar dragdrottningar miklu voru a potungast r einu horninu anna, deyjandi r lngun eftir hvor annarri, nnur ef til vill a hengja upp innramma skinn og hin a bragi komin til a umsna v ea hinn bginn reitandi upp bandi fullfrgengnum kafla, strjkandi skinni eins og lostafullum leik.

El-skan m-n, lofau mr a plokka ig, reita ig, reita ig inn a skinni... Jafnvel sltandi leurreimarnar sem ttu a halda kaflabandinu saman, og mtti oft ekki milli sj hvorar reimar lokkuu meira sem hldu saman bandinu ellegar hinar sem tti a heita a hldu saman leurpjtlunum hyljandi hina drottningarlegu svamp- og tuskubama. Og ekki nokkur lei a komast fram r neinu ori nema hreinlega standandi haus ea eltandi skinnin uppi fr einum vegg til annars; ein sa mijum vegg hr, nsta eftir hangandi hvolfi inni bar, og rija ef til vill innbundin og plokku, inni mijum einhverjum kolvitlausum kafla, innan um og saman vi allar smborgaralegu kiljurnar inni klseti! Hvernig tti a vera mgulegt a halda yfirsn? Fyrir n utan a a allt veggplss var a vera uppuri.

A lta friband snast liugt var v miur ofvaxi skilningi eirra alltof margra vinanna, ekki bara eirra sullukollanna skinnskrifaradeildinni. Hva a flk gti tami sr a htta leik hst sti. egar enginn heyri hvort e var lengur hvers annars ml, engu lkara stundum en au yfirbkuu farfuglaheimili vru. Sjlfur var hann vinlega kominn heim mintti, aldrei seinna en slaginu, nema um helgar, br aldrei t af eim vana snum og gullvgu reglu. Ea eins og au yrftu ekki a hvlast og vera vel bin undir helgartkin? En helgarnar voru alveg undirlagar, sng- og skriftarmlin tku allan eirra tma.

Var nema von a teygist r ritunartmanum fyrst flk gat ekki einu sinni mtt rttum tma. Og hva dvaldi la? Af hverju var hann ekki kominn niur? Sndist a Stnu veitti ekki af asto vi a strjka af borum og spa salinn ur en au kmu. Allavega fri hann sjlfur ekki a sl hrpuna sna inni horni fyrr en bi yri a strjka af borinu hans og setja a hreinan skubakka.

Stna mn, kallai hann til hennar. Alveg himneskur er hann essi mjur inn!

Hn lagi fr sr bortuskuna og sinnti honum snggvast barnum, skenkjandi honum lkjrinn snglandi smu formluna, er hn lkt og vegandi gullvog varp lauk lginn.

Ei neinn grttur essi! sagi hann og i drykkinn aldeilis uppnmur, yfir sig hrifinn.

Signa l segir allan vilja. Gengur gulllykill a hverjum lsi, hl hn blmleg og heit stgandi sporin fram salinn. Og nr gull talar, gefur verldin hlj, snglai hn, enn tekin til vi a strjka af borunum.

Nei, ei neinn grttur n meinblandinn essi, hl hann essinu snu, velkjandi miinum munni sr, hringsnandi kptu glasinu lfa sr. Gullveig sannkllu, Stna mn.

Heimatilbi bragast best og margt er bastofuhjali, snglai Stna.

Hollt es heima hvat, tk hann undir me henni hrifningarvmu. Og upp hugann kom hugmynd sem hann hafi glt vi um hr. Ef in solidum samningur vi CCC gengi eftir, yru eim ekki allir vegir frir, a gtu jafnvel lagt grunn a stofnun allsherjar heimilis eirra allra? Hann hafi ltillega frt hugmyndina tal vi Lnu og a vsu heldur hefi ori ftt um svr lt hn ekki ljsi nein slk neikvnis vibrg lkt og egar au mltust til vi hana um byrg og steinsteypuve, a hn geri eim annig kleift a iggja stuning samsteypunnar. Hva a hn brygist vi lkt og hann hafi mtt upplifa sjlfs sn heima ranni, er hann hafi ympra hugmyndinni: A vonandi ekki geigungt yri brimi ea klgan svo kld a gustai um sigluna kalt! Srtu velkominn heim, yfir hafi og heim! Engu lkara en a hann hefi hyggju gilanga tilegu saltfisk! Ea hvernig hn samblingur hans annars sneri t r fyrir honum, einlgt lkast sem draumar hans og vonir og rr vruu hana engu, hvar litrfi regnbogans hann sjlfur vri staddur sinni roskabraut; og hann hafi mtt vaka hljur og einn, brjtandi hugmyndina til mergjar.

a var sannkalla tilhlkkunarefni a eiga von eim hj CCC heimskn. eir myndu full me eim signa og a vonum undirrita menningarlegan sttmla er gti ori fyrirmynd alls hins menntaa heims. Fri svo, vri tryggur fjrhagslegur grundvllur a hugmyndinni. au myndu svo gott sem setjast helgan stein, sinn heimsins rann og heilsteypta, me hugann vi rjtandi verkefni, skriftaml og sngml, laus vi alla hyggju af afkomu sem einatt ruglai au svo rminu. au myndu styja hvert anna, og jafnvel r ranghverfu komast rttan kjl. Auvita voru r gtar inn vi beini. a fann hann vel eirra bestu stundum, egar eim tkst a gleyma hyggjunum og essum shkkandi hlaupareikningum llum. Og gti Baddi fari a gefa eim alminnilegan afsltt. Ea au raunar veita sr afslttinn sjlf, me allt einum potti vildarkjrum, einum allsherjar viskiptavildarreikningi, sem allir stu jafnir a og enginn tki meira t af en rf krefi.

Heyri hann fjarska villtan vngjayt? Lkt og um varpann lki draumsins perluglit? Ea voru vegprestar allir virkilega enn a turnast? Hve mrg sund voru punktarnir ornir? Hve teljandi kreiki kommurnar? Miklu meira en hellingur? au myndu allaveganna f gott ni og helling af tma til a brjta mlin til mergjar, me betri t og a vonum me blm haga.

Hann var hjartanlega sammla kennslufulltranum. a sem au n unnu a vri skrsla en ekki fagurbkmenntir venjulegum skilningi ess ors, og enn sur myndlistarverk ea einhver umhverfisgjrningur, hva ljabk. Hvaa andrkur bti sem vri, jafnvel hvaa hreinlfis dyggug dfa og abbads sem vri, myndi sj a hendi sr, vru klaustrin enn vi li me llum snum inu munkum sskrifandi og ef til vill nunnum a garfa skinn. etta var skrsla, eiginlega sagnfrilegt verk, raunar sagnfrileg skpun, sem allar skrslur vru eli snu, jafnt stuttar sem langar. Jafnvel herra Epkr, sagnfriprfessorinn, ea hva tti a kalla kaua, gti v ekki mti mlt, a sfellt vri klifandi essari sinni framsetningarfri anda slmaepkur fornrar, ea hva hann vildi kalla steypuna, og tti vst a heita vsindaleg setningaliasundurliun! Sfellt bandi til skutlur r handritsuppkstunum, sendandi r yfir skinnskrifarabori ea beint bungandi barma dragdrottninganna. Vantai ekkert essar skutlur nema strenginn og rauan skfinn til a heyra mtti villtan vngjaytinn, hann eilflega syngjandi r lf af vsdmi snum: Stolt siglir fleyi mitt strsjnum . Spekilegur slmurinn vaggar til og fr. Epkin stolt upp r ldum og rs, mitt gullinsnina p...

Eins og krakkar ykjustuleik. essi mlvsindi hans voru ekkert anna en hreint og klrt lttardaur vi klskldi og r bleksullukollurnar, n svo og ferir fjrur vi r drottningarnar. Jafnvel lgfrilektorinn hallandist i oft sveif me eim, rkvs sem hann annars gat veri, vri hann ekki a dara vi fegurardsina ea tvarpsuluna. Hann hafi allavega teki undir me eim lggusklakennaranum, hvort ekki vri rttast a htta llum deilum um fyrirsagnir og kaflaheiti og heldur hreinlega sleppa eim. Gera etta a fullkomlega lgtkri skrslu, sem kalla mtti, sem einvrungu vri skipt upp me aalnmerum og undirnmerum og hugsanlega einnig me innri undirliun, sem allt eins mtti fylgja stafrfinu, rtt til tilbreytingar. Afer sem eir sgu a vri raunar vihf vi alla alvru skrsluger, ekki lkt og vi laga- og reglugerarsetningu, nokku sem kennslufulltrinn sagist jafnan hafa innrtt nemendum snum vel, jafnt la sem llum rum.

Og hver skapar lg og reglu? leyfi fulltrinn sr a spyrja, lkt og Lna egar yfirvld geru rangurslausa afr v skyni a heimta la a lgum og hn hafi spurt hreint t og hreinskilnislega hver kvi gangverki og gullinsnii. Allavega ekki rithfundaing ea kirkjuing, leyfi fulltrinn sr a svara sjlfum sr. a etta vru vafalaust hin mestu arfaing, vru au einungis rgefandi ing, lkt og til dmis fiskiing og kennaraing, en hefu enga heimild til slkrar skpunar a sjlfkrafa mtti last sjlfsttt gildi. Og einatt er ras slkum ingum, benti hann . Og birtist ekki einmitt sjlfsti eirra alls kyns fyrirvrum, trkrkum og frvikum sem lyktanir essara inga vru uppfullar af, til a allir gtu seti srs hfi undir ruglingslegum fyrirsgnum og svoklluum leibeinandi titlum.

Fyrirsagnir vru eli snu hlutdrgar, rkstuddi fulltrinn aferina. besta falli vru r misvsandi hlfsagnir, enginn gti fanga efni heillar mlsgreinar, hva efni heils kafla, og tj einni fyrirsgn ea vri a ekki paradoxa? Ea til hvers a vera a skrifa kaflann ef ein einasta fyrirsgn tti a geta vsa til alls sem segja yrfti? Fullkomin mtsgn. Til hvers lagasmin ll?

Meira a segja li hafi lagt or belg og rifja upp a kennslufulltrinn hefi tj eim snum tma a etta vri haft eftir virtum lagaprfessor, a hann v miur myndi ekki lengur hva hefi heiti, og lagalektorinn stafesti a rtt vri eftir haft, a hann a vsu myndi ekki heldur hva hefi heiti, og reyndar mundi kennslufulltrinn a ekki heldur.

En herra Epkr hafi um lei skoti hugmyndina kaf me v a taka hjartanlega undir me eim, en a sjlfsgu sna vsu: Hvort eir ekki einmitt meintu a raa llu upp eins og epskum slmaversum fyrndinni fyrir Krist, til dmis a htti herra Hmers? Og bankastjrablstjrinn gert t af vi hana endanlega me v a vsa til nmerakerfis Andrks leiakerfi hans, hvort a vri ekki hin allra besta fyrirmyndin? Og ljskldi daurota me v a henda paradoxunni loft a vri alls engin paradoxa, vst vri hgt a tj efni heils kafla me einni fyrirsgn, me einni hnitmiari ljlnu, fullyrti hn, og ar af leiandi hgt a tj efni allrar skrslunnar einu einasta hnitmiuu lji ea slmi ea hva au annars vildu kalla a, og gti vel rmast einu einasta fallegu skinni. Og ar af leiandi skipti ekki nokkru einasta mli hva prfessor essi herra Klhaus hefi heiti. Tmaeysla a vera a ra a. Og hver segi a Hmer hefi veri herra en ekki allt eins fr ea jmfr, jafnvel hrein mey allt til dauadags...

Hrollheimar. Einum of mikill hellingur af steypu, takk fyrir. Var hver a eya tma hvers!

Einasta sem au uppskru eftir alla essa umru var hellingur af spurningarmerkjum hnta einu hr aftan vi, einu ar, og hefi hver einasta kaflafyrirsgn veri komin spurnarsetningarform ef hann hefi ekki a lokum sleppt sr, raunar misst alla stjrn skapi snu.

 

Vanda, vanda,

gttu inna handa!

 

Trolltr, eins og Stna hefi kannski kalla a, er hann a eim Penelpunum me ppuna lofti. En a dugi. Mttu kippa svo snggt a sr hndum a helltist r einni blekbyttunni yfir skinni sem r voru a rjtla vi og r mttu gjra svo vel a skrifa a allt upp ntt. Gott r. Og ltu lka framvegis gert a fara slkan spurningaleik.

, og oft var engu lkara en a sjlfur Andrkur vri farinn a taka hlutunum af fullmikilli ltt. Var ekki heldur neitt srlega duglegur a mta seinni t ori. Voru a ef til vill hrif fr borflgum hans, bankastjrablstjrahjnunum? au gtu veri ansi erfi kflum, srstaklega a komast til botns hva eim eiginlega vri alvara me og hva ekki. voru n leigublstjrahjnin nsta bori llu inari og mun fsari til skynsamlegra bollalegginga sem hald vri . G hugmynd hj frnni eirri a einfaldlega fylgja bnda snum, a hn mtti standa klr v a hann ekki vri einhverju sukki me lrasveitinni sinni, blessaur, ea a slarka me Grnuflgunum! Voru rauninni ofsalega fn bi tv a hreinskrifa milligerir, a neitanlega uppgjafarsvipur kmi tum karl, a ekki vri sagt rvntingarsvipur, lii um of langt milli ess a au hvldu sig skriftunum og tkju stainn lagi og fu krinn. En hn tti til a lofa honum a skreppa barinn eftir bjr, blessunin, og a friai hann um sinn. annig hlt hn honum vi efni og tti heiur skilinn. Var hann svo sannarlega gur a eyta lurinn krfingunum, en a var einfaldlega mislegt fleira sem urfti a huga a, svo einfalt var mli.

 

Me lgum skal land byggja

, a skorti yfirstjrn skriftamlunum. Lkt og Andrki var svo lagi a stjrna krnum og Baddi alveg fullmektugt kammerr v kansellinu annig s. , hann hlakkai til a essu fri a ljka og hann gti fari a semja sn sjlfstu skldverk. a yru alveg konkrt verk, gegnheil n nokkurs stunings af kaflafyrirsgnum ea einhverslags krkstafamerkingum, nokku sem vissulega var ekki hj komist teymisvinnu eins og eirra, ar sem au uru me einhverju mti a geta vsa til einstakra efnislia skran og greinargan htt egar au voru a bollaleggja. Sjlfur myndi hann aftur mti vel treysta sr til a halda heilsteyptan trna um allt vi sjlfan sig, egar ar a kmi, me allt hreinu og tru kollinum n hlutunar annarra. Gti seti vi bori sitt frii og r og hugsa, alls hur llu krkstafapoti essara gjrningaverkamanna, vlkt meitlandi honum hfui stundum a hann mtti akka fyrir a vera ekki kominn me krumpukoll. Nei, myndu leturgrmur streyma fram r huga hans lkt og af hljltu fribandi og hann steypa eim saman eina heild, meitla r eim eina konkrt grmu er birti eli allrar manneskjunnar planna milli en ekki bara einhverra petrampla.

Hann myndi skapa sr sn eigin lg og reglu. kvea gangverki og gullinsnii alfari upp eigin sptur, n ess a urfa a spyrja kng ea prest. Spyrja einungis sjlfan sig lkt og Lna einmitt spuri varstjrann t essi atrii egar hann kom berjandi pkur og bumbur a heimta la lausan og flaga hans tvo sunnudaginn sjunda eftir trinitatis.

Ekki benda mig, hafi varstjrinn svara Lnu um hl og ttist aldeilis hafa allt sitt tru. etta kvld hefi hann veri a fa lgreglukrinn. Hn gti spurt sem veri hefu vakt. Hann myndi byrgjast eir myndu segja satt.

Lna dr or hans ekki efa og lt flaga la lausa rtt fyrir a henni bri alls engin skylda til ess. Svo ljfar raddir, sagi varstjrinn og hn aumkai sig yfir hann rtt fyrir allar mtbrur Andrks, a svo afar sr harmur vri kveinn a krnum eirra me brottfr eirra. Og morguninn eftir var strax gengi lagi, me v yfirlgreglujnninn kom n bsnandi og berjandi trumbur a n skyldi hn lta la lausan sem hina tvo.

Hver skapar lg og reglu? kallai Lna niur til hans snum bleika nttserk spyrjandi hins sama og fyrri daginn. kveur gangverki og gullinsnii?

Yfirlgreglujnninn treysti sr ekki til a svara v og mtti einnig fara vi svo bi.

Enn hinn nsta morgun bouu pkur og bumbur, bsnur og trumbur a vru komnir gestir. Lgreglustjrinn sjlfur mttur fullum skra, fgrum me frsum a mlast til lausnar la.

r til, mn ekka, skyldi g drekka me kurt og me p.

Hver skapar lg og reglu? spuri Lna enn og lt ei riddaralega stinamkt yfirvaldsins sl sig t af laginu. kveur gangverki og gullinsnii? Ea etta p?

Lgreglustjrinn treysti sr ekki heldur til a svara v, og mtti lta sig hverfa af vettvangi vi svo bi.

annig birtust eir einn af rum og svruu allir v sama, beint upp r litluguluhnufrunum, ekki benda mig, ekki benda mig. anga til sunnudaginn nsta, ann ttunda eftir trinitatis, a birtist enn einn frelsandi engillinn. Voru n engin or hf uppi um lausn la heldur einungis kalla upp glugga til Lnu hvort ekki mtti fra bandingjanum nbaka brau.

Hver bakar? spuri Lna.

g, var svara niri sttt. li br hj mr og er fi hj mr.

li kenndi egar gilegan ilminn af brauinu, stst ekki mti og kom einnig t glugga.

li br nna hr og er fi hj mr, kallai Lna niur og tti la inn snum bla nttserk. En hn bakar svo gott brau, sagi li og Lna aumkai sig yfir hann og lofai honum a iggja.

Konan lt braui eftir dyrahellunni og hvarf vi svo bi. Var llum boi upp nbaka, ilmandi brau me morgunkaffinu og strammarasnabbanum.

Hva heldur hn eiginlega? spuri li aldeilis hlessa egar hann hf a deila t brauinu og brauhnfurinn st jrni. A eigir ekki hnf til a skera braui, Lna mn!

Hann dr stingsg me jrnsagarblai t r brauinu endilngu. En Lna tk jrnsgina sna vrslu.

Var n hl nokkurt heimsknum ar til a dag einn  birtist sjlfur sslumaurinn stttinni jniformi snu. Bonjour, madame! kallar hann upp glugga. Je suis bien charm de vous voir. Comment allez vous?

, a var svo fyndi, hl Stna og leit upp hvar hn var a spa undan borum leifar nturinnar. Skemmtilegt a skulir rifja etta upp. A sj til eirra hr fyrir utan spgsporandi stfpressuum bningunum snum gljsvrtu skm, eins og nbakair fermingardrengir, nskrinir fr altarinu. Ekki hverjum degi sem eir fara t til a sna sig og sj ara og lta klingja eyrum hrognamli sitt klimjka.

Stna snerist kringum spinn nokkur spor lkast sem dansleik hirslum jmenningarhss.

Bonjour, monsieur! hl hn og kyssti kstskafti. Gleur mig a sj yur. Lur yur ekki vel?

Rithfundurinn sntti sr og undraist me sjlfum sr. Var nokkru lkara en a fjarska nmi hann raunar lkt og kli af villtum vngjayt? Spuri san Stnu barernu hvort hn mtti nokku vera a v a hvla sig sem snggvast ftmenntinni og sslumannsspnum og skenkja sr annan til svo velsignaan. Snert hrpu mna, himinborna ds! Mttu ekki annars vera a v, ljfan?

eim tluum orum birtist li, svartklddur fr hvirfli til ilja, stfpressuum buxum og stutterma jnsskyrtunni sinni, en snum lgregluskm, gljburstuum, og me sna glggu lggumannshfu hfi, me gljfgu svrtu derinu og mjallhvtan, reistan krnukoll, allt munstri vel hntt hkunni undir.

Brav! Bravissim! hrpai hann upp, komandi inn salinn me miklum gusti. Magnrungi! Me lgum skal land byggja! au hafa sungi sig inn hjrtu jarinnar! Sungu bltt fram eins og englar. Gudmlegt heiti messu Krossmessukvia! Gamlimann grt af glei, svo snortinn hann var. g komst ekki fr honum fyrr en n, hann komst vlkan ham, lt sig ekki me a a g hldi fram a hringsna sr og syngja me sr og sptta me sig stafnanna milli, svo gnarglaur hann var, vlkt essinu snu, fjrklfurinn. g var a lokum a kalla Lnu til a ra hann niur.

li pli enn hlf hringsnerist, famai svo skld alls slmsins a sr, afar klkkur bragi, og rak Stnu rembingskoss kinn.

Hva gengur ! hastai rithfundurinn hann. Og hva , Krossmessukvia hva?

Gusgjafaulan ykkar heitir a nna, svarai Stna honum sem hn br sr inn fyrir barbori, dillandi sr mjmum, syngjandi: N liggur vel mr, n liggur vel mr!

 au sungu hana undir v nafni Krossmessukvia. g var a reyna a segja r a an, skldi itt litla grnni grein, en mttir ekki enn brega blundstfum. Ea er munkur r enn svo mtrega?

Enn hnikandi sr mjmum tk hn enn til vi laukskurinn, kveandi slm ann stutta um a full skyldi signa og lauki verpa, a hn vissi a aldrei meinblandinn honum mjurinn yri.

Rithfundurinn hristi hfui, sem hann brosti, muldrandi: Hljmar eins og slumessa Krossmessa! Heyri g fjarska villtan vngjayt? Heyrii ekki...?

Brega blundstfum, mtrega hva? hvi li. Og v eru au ekki komin?

Blundstafir eru eins konar svefngaldur, svarai Stna honum, nokku sem hann nafni inn Lokbr kann a vihafa, en er vst oft llu yngra a brega eim punktum og hellingi af kommum af sr en stfunum hans la. Drfu ig n a klra borin, li minn. eim hefur ori eitthva mtrega en a er rtt, engu lkara en heyra megi villtan vngjayt! Eru au ekki a koma?

Hn signdi munk og varp lauknum lginn.

Hva? Og hann kominn laukinn lka!

Stna kmdi a undrunarsvipnum la.

Fleiri mega n stga laukana en laukur einn lanna hr, li minn. Og drfu ig n r sporunum! Heyriru ekki! au eru a koma ofan af blluvarinum. Og manst a hrfla ekki vi neinu skinnskrifaraborinu, r yru far.

Hn henti til hans bortusku og stakk upp munkinn en rithfundurinn dreypti glasi snu kpta miklu, brosandi mjg me sjlfum sr, kveandi me sjlfum sr, veltandi vngum me sjlfum sr, n alveg sjr v a hann af engum ofheyrnum jist:

 

g heyri fjarska villtan vngjayt.

Um varpann leikur draumsins perluglit...

 

 

Hellingur af flugum, lmbum, englum ea veit gu hva?

Krossmessukvia! Hljmai undursamlega. Raunar gudmlega. ar hafi la svo sannarlega ratast satt munn. tvarpsulan tti mikinn heiur skili fyrir a hafa komi eim a, og a essum rvals tsendingartma egar ganga mtti a v vsu a mtustu synir og dtur jarinnar hlddu . Hafi hn svari af sr allt sem ht starsambnd ea nokku vlkt vi nokkurn einasta af yfirmnnunum, hva heldur tvarpsrinu. Hafi raunar sem minnst vilja gera r snum hlut heldur haldi v stafastlega fram a etta hefi einfaldlega tt svo frambrilegt efni a dagskrrstjrnin hefi sst eftir v til flutnings n nokkrar annarrar hlutunar af hennar hlfu en a hn hefi lofa eim a hlusta hljritun hennar verkinu. Hn hefi v aeins veri milligngumaur.

Gott og vel milligngumaur eirra vildarvinanna, eirra krflaganna, eirra skldanna, og hinn bginn tvarpsins, tvarps allra landsmanna, landkrabba allra sem allra dadrengjanna me krabbana kgglunum raunar milligngumaur eirra allra vinanna og aljar allrar. Og n hafi a gerst eftir rotlaust starf, rotlausar fingar, sng margvslegum opinberum vettvangi og ekki sst me hinum betur rmaa tvarpsflutningi sunnudagsmorgnum, a au hfu sungi sig inn hjrtu jarinnar, bltt fram sigra hjrtu allrar jarinnar! li kunni a koma orunum a v. Me lgum skyldi land byggja! Og vel mlt hj Stnu, hann vri grnni grein!

Alveg hugunarefni hvort au ttu ekki a tnefna uluna heiursflaga krsins.

Hann brosir enn me sjlfum sr, dreypandi munki, kveandi enn me sjlfum sr heyri fjarska villtan vngjayt, um varpann leikur draumsins perluglit, draumsins perluglit. Um varpann! Villtur vngjaytur! Ei neinn ytur fjarska. ytur um varpann! Draumsins perluglit? samri stundu dimmdi sem dumbungssk ellegar gi ykkan flugnasveim bri fyrir slu...

 

Hunangsflugan blm af blmi

bjartan flaug um sumardag,

hitti fjlu haugi eina,

henni flutti starbrag.

 

Makaflugum fannst a skrti

a fjlan essi tildursm

hlyti sng, og sgu reiar:

Svona lj er jarn.

 

Jtunuxinn hafi heyrt a.

Heyri, sagi hann, anna lag,

anna lag, anna lag...

Hf svo sng um haugsins pri,

helgan fera mykjubrag,

mykjubrag...

 

Hrifnar allar haugsins flugur

hlustuu hans mykju:

etta er kllun, etta er andi,

essi kann a yrkja lj!

 

Hvert hans or er eins og meitla

t r vorum mykjudaun,

ttlands pri, haugsins heiur,

hljttu kk og skldalaun,

hljttu kk og skldalaun!

 

a var magnrunginn sngur sem hljmai utan af sttt, llu lkara v a margradda mrgsund flugna sveimur kyrjai sinn en a bjalla einhver af jtunuxatt glymdi. Hljmfagrar karlraddir voru yfirgnfandi glymjandi kkum essum og skldalaunum, sem kemur ekki Lna ofan smu mund mikilli siglingu, me pilsayti i ekki litlum, og skipar la a upp skyldi koma stundinni. Eru bi horfin sama augabragi a upphefst enn krsngur, llu ari og ltur samhljmur karlradda og kvenradda nokku kunnuglegar eyrum eirra rithfundarins og barernunnar er n ein hlddu inni. Su ekkert t fyrir baksvipum vina sinna, vissulega kunnuglegum, sem einni hending hfu raa sr upp fyrir framan gluggana, og v rkkva inni sem kveldi. Kyrjai n einum kr s hin fluga varsveit slar hssins:

 

Lkur tifar ltt um ma steina.

Ltil fjla grr vi skriuft.

Blskel liggur brotin milli hleina.

bnum hvlir turvaxin snt.

 

Og ef g vri orin ltil fluga,

g inn um gluggann reytti flugi mitt.

Og g ei til annars mtti duga,

g eflaust gti kitla nefi itt.

 

Ekki hafi krinn s, eirra vildarvinanna, fyrr sleppt tninum en s hinn fyrri krinn frist allur aukana og hefur upp sng enn n:

 

Lkur tifar ltt um ma steina,

lin sa geispar svaka htt.

Halakarta hoppar eins og kleina

me hfui svo undur, undur bltt.

 

namakur lir eins og flauta,

engispretta bur gan dag,

bananafluga bindur sig skauta,

bjllusauur raular lti lag.

 

Sem var umsvifalaust svara af Vildarvinanna krnum:

 

g b sveit, sauf beit

og sllegar kr ti tni...

 

Og sem krinn eirra syngur um sumarsl heita sem vermi n reit, og um traktorinn sinn, reihestinn, hundinn sinn og hnurnar, koma dyraverirnir inn me i miklu fasi.

eim hefi veri veitt fyrirst, hrpuu eir me fumi miklu til eirra inni barnum. Hfu veri lei ofan r tvarpi, ll syngjandi af glei yfir vitkunum bnum, alla leiina hefu fagnandi tvarpshlustendur yrpst t gtu til a f fylgt eim eftir sl eirra, a hefi veri skrganga sem jht raunar engu lkara en a safn miki rynni niur hlar fjllum ofan og jarmai undir me eim.

samri stundu eru eir a nn teknir til vi a ryja stlum og borum tt til dyranna, sem eir flaumsa lsa nnar mlsatvikum.

au hefu veri komin niur vellina og tla a taka krsinn niur Boulevard du Montparnasse, hefi ekki breitt r sr sjlfur lgreglukrinn! Komust au um stund hvergi og augljst a n tti a kvea au ktinn. Hefi veri tekist all snarpt , fyrst me fjkandi kvilingum, svo me llu hnitmiari kveandi, og eim loks tekist a sl lgregluraddirnar t af laginu um hr me Alouette, gentille Alouette og annig vi ljfan leik n a smjga gegnum rilaar rair lgreglukrsins inn blluvarinn. Og leikurinn san borist niur alla slina, krarnir bnir a fylkja sr n og eir raunar borist banaspjtum gagnstum fylkingum, hvor krinn snum gangstttarvng, alla leiina niur eftir, en sfnuurinn allur fylgjandi eftir, safni jarmandi undir eins og margradda mrgsunda lamba kr a baki.

Gu htti essu brlti me stlana og borin! hastai Stna dyraverina. g er bin a hafa ngu miki fyrir v a raa llu upp og gera fnt hrna og g er a hlusta!

Snert hrpu mna, himinborna ds! ba rithfundurinn hana angistarfullum rmi og tti til hennar tmu glasi snu, enn sem rum heimi. Eru etta englar gus parads?

 

Stgum fastar fjl,

sprum ei vorn sk!

Gu mun ra hvar vi dnsum nstu jl...

 

a var lgreglukrinn sem n hafi n laginu, og mtti vart milli greina hvor krinn hefi betur, en dyraverirnir hrpuu, ekki sur angistarfullir, sem eir voru teknir til vi a ryja borum og stlum t um dyrnar:

Samkvmt skipun kammerrsins. Verum a verjast og hlaa virki gtunni, annars allt unni fyrir gg.

Gu farii n ekki a vinna einhver enn ein hervirkin!

Stna signdi rithfundinum full sitt nokkrum flti og varp lauknum lgin. Hraai sr san fram dyr, steig ar upp bor mijum dyrum og varnai annig dyravrunum frekara tkasti af barnum sem hn svo virti fyrir sr kringumstur. Ekki var lengur greint milli hvor krinn hefi betur, var n nstum eins og einn samkr syngi vintralegri gngufer saman yfir sj og land, leiandi lambahjrina jarmandi undir, og sveiflaist herslan bg r bg, engu lkara en fjallasala milli, eftir v hvor krinn ni a stga hrra tnsviinu hverju sinni, ea fastar stga fjl jdans sinn ea vikivaka, og alls eigi nokkur sparandi skna.

 

Gekk g yfir sj og land 
og hitti ar einn gamlan mann, 
spuri hann og sagi svo...

 

Krarnir stu andspnis hvor rum, hvor sinni perustttinni, en krstjrarnir tveir nandi og nuddandi bkum saman ti miri gtu, eigandi fullt fangi me a halda hvor rum skefjum, hvetjandi hvor sna sveit til sngtakanna me tnsprotum snum. En upp alla gtuna, svo langt sem auga eygi, teygi manngrinn sig, lkastur sund flugna geri, engu lkara en dagur mennningarnttar vri enn risinn ellegar drauma allra draumalmb komin kreik.

 

Hvar ttu heima...?

Hvar ttu heima...?

Hvar ttu heima...?

 

Sungu krarnir n annig hvor upp annan og brjtandist til skiptis gegn a nstu laglnum, mist klappandi, stappandi ea jafnvel strjkandi tr r augum, jafnvel hgrtandi. Lgreglukrinn var fullu jnformi, boralagur og me snrum og tignarmerkjum slkum sem almennt ekki er flagga nema rttum og helgustu jhtum. Fylgdu krsveitirnar stjrnendum snum eftir, nnur sveitin mist hrfandi upp a snum hsvegg, upp sna sttt, en hin skjandi fram t af sinni sttt, eftir v hvor stjrnenda eirra hafi betur viureigninni andr hverri, stympandist bkum saman, knjandi hvor annan sem fjrst snum gtuhelmingi, jafnvel skylmandist kflum me tnsprotum snum sr bak, hlfblindandi. Og sem vintri etta gngufr hafi spanna mest allan tilfinningaskalann fr Klapplandinu ga til Stapplandsins hins ga og aan alla lei til Grtlandsins ga, og ll hjrin me fr lengst ofan af blluvarinum, blasti n brtt vi krum og lmbum llum grtandi og jarmandi enn eitt landi fagurt og frtt og mjg kostarkt ljma midegisslarinnar.

 

Gekk g yfir sj og land
og hitti ar einn gamlan mann,
spuri hann og sagi svo:
Hvar ttu heima?
g heima Hllandi, Hllandi,
Hllandi.
g heima Hllandi,
Hllandinu ga.

 

 

Lvirki, lvirki heima hvat?

Stna r sr varla fyrir kti ar sem hn st uppi borinu dyrunum, sem besta sta stku vri, blakandi dyravrunum fr a baki sr, eir skellihljandi sem og n krar og krstjrar bir tveir, sem og raunar Montparnasse hverfi allt, jafnvel upp allan blluvar lengst upp velli. En hvert sinn sem krarnir komu a spurningunni Hvar ttu heima? hvein rdd a ofan yfirgnfandi krana ba tvo, og n me eim afleiingum a bkstaflega allir veltust um og grtu af hltri.

 

Hann heima hr!

 

a var Lna sem svo lt sr hvna ofan r glugga hverju sinni sem svo var sungi og spurt hvar s gamli tti heima, og skvetti um lei r ftu og af vlku afli a vel dr yfir gangstttina fyrir handan, yfir allan lgreglukrinn, en fllu varla nema stku dropar kollana fyrir nean vildarvinanna krsins.

Stjrnandi lgreglukrsins neytti n fris sem allir voru hlturkastinu og stkk upp stl, sem borist hafi t mija gtu, aan sem hann skellihljandi og augljslega hugist n fullri stjrn kr snum n og jafnvel n fullum undirtkum essari harskeyttu og rauninni afar hlgilegu sngglmu. Geri Andrkur sr lti fyrir og stkk enn hrra, enn hrra hljandi, upp bor ar vi hliina , og hefur kk mtt gjalda kammerri og dyravrum bum hlji, hvaan af borinu voru n enn frekari mguleikar a hann ni stjrn snum hlturkr. Hafi hann varla sveifla sprota snum en a krstjri lgreglukrsins stekkur blaskellandi af stl snum og upp hi sama bor og me sprota sinn lofti. Sneru eir n annig bkum saman og bir svo tpt standandi a einungis var spurning hvor fyrr flli fyrir hlturkstum hins. En krarnir jppuu sr hljandi hvor um sinn stjra, svo a ekki fllu eir niur af borinu, skylmandist bak og fyrir, og mtti n heita a einn alveg agreinanlegur samkr syngi, skellihljandi undir stjrn eirra beggja, hvar vart mtti lengur greina sprota eirra hvnandi, klyngjandi saman, n sem enn allir sungu og einum kr og lmbin jarmandi af hltri a baki:

 

Gekk g yfir sj og land
og hitti ar einn gamlan mann,
spuri hann og sagi svo:

Hvar ttu heima?

 

Og hvslai um hl samkrinn saman, og ll hjrin ofur lgt jarmandi undir, ll sem einum risavxnum hvslkr:

 

g heima Hvsllandi, Hvsllandi,
Hvsllandi.
g heima Hvsllandi,
Hvsllandinu ga.

 

Eina sem enn hl var hn Stna, og svo vel l henni a hn bkstaflega veltist um af hltri egar hn Lna gamla fyrrum mgkona hennar n rumai t sr a ofan, ltandi gusurnar ganga yfir samkrinn allan gtunni fyrir nean:

 

Nei! Hann heima hr!

Hann lgheimili hr!

 

Stna hefi a lkindum hryggbroti sig, er hn valt t af borinu hlturkrampa, ef ekki hefu dyraverirnir veri ar til staar fyrir innan og n a grpa hana, hvslandi hvor a rum me furu svip er hn engjandist fll eim fang:

A hann li s kominn me lgheimili sitt hr?

smu mund kemur rithfundurinn fram dyrnar, prlar vltum ftum upp bori, lkastur erkiengli a tla a varpa etta Edens rann, ltur yfir varpann og allt a draums sns perluglit, ar sem hrpur allrar alu og kra hfu n hljna svo a varla heyrist neitt nema lgvrt hvsl, og kvakar skld yfir hjr allri sem sjlft jafnvel vri himinborin ds: Hlusti n, allir englar gus parads...

 

Menn gengu hann upp.

Menn gengu hann niur.

Upp og niur.

 

En konur?

En brn, fuglar, lmb?

 

Gengu hver yfir sj?

Gengu hver yfir land?

 

Upp stiga, niur stiga.

 

Ekki skera sig!

 

Hvert ftml er vandrata

konur, brn, fuglar, lmb...

 

Me eim orum lognaist skldi t af, og hefi a lkindum hryggbroti sig stttinni fyrir utan, er a valt t af borinu, lkast engli veltandi af himnum ofan, ef ekki hefi svo vel vilja til a r ranghverfu hefu veri ar til staar fyrir nean og n a grpa hi brothtta gler, hvslandi hvor a annarri me furu svip er happ etta mikla fll eim fang og skaut:

Hann me lgheimili sitt hr!

En a innan mai enn smitandi hltur hennar Stnu, engu lkara en hlturmildasti forsngvari stoli hefi lokasenunni perunni S hlr best sem sast hlr. Og sm hefu veri lgin hennar st og fn, veri hefi hn syngjandi sngvana sna hina, perunni sinni sgildu og dmalausu Miki dmalaust liggur vel mr.

Og ur en vari allir krar, konur og karlar, brn, fuglar, flugur og lmb, me forsngvaranum tku undir:

 

Lvirki, lvirkinn minn.

Lvirki, ig g vil plokka.

Lvirki, lvirkinn inn.

Lvirki, ig g vil plokka.

 

Plokka haminn inn.

Plokka haminn minn.

 

Engillinn minn.

Sjarinn inn.

Landkrabbinn minn.

Sngfuglinn inn.

L----

 

L-virki, l--virkinn minn

Lvirki, ig g vil plokka.

 

 

Fyrsti heimur?

Annar heimur?

riji heimur?

Fjri heimur?

Fimmti heimur?

Sjtti heimur?

allt rum heimi, heima millum ea heimum alls near?

Sjundi og efsti heimur?

Heimsendir?

Endir?

 

prenta skjal

Rmanza: heim kvist