< Punktar um passu

 

 

 

Fyrsti heimur?

 

Fr krossmessu vor til jla

 


Hn var dttir srfrings skurlkningum og mur sem hafi starfa me lngum hlum og hlaupum sem ritari lgfringa en annars veri heimavinnandi mest alla t, au bi farin a draga saman seglin og huga a ellinni. Bi voru au afkomendur embttismanna af gamla sklanum, nnur amma hennar hafi veri skld og rithfundur, a vsu fremur ltt ekkt hefi veri, enda tt jafn erfitt uppdrttar me frsagnarefni sn alls kyns sem rithfundarkyn sitt.

Mir hans hafi lengst af unni ti, veri barnakennari, en fair hans veri verslunareigandi, og voru au n nokku nlega sest helgan stein. Foreldrar hans eru bi komin af rtgrnum inaarmnnum en engum nali, a var flk sem bori hafi me sr heim fr nmi kltur og klassk og msa kompsa nja, og ekki hafi veitt af ttavilltri fornld embttismanna og bndals, nnur amma hans hafi reyndar veri ekktur og eftirsttur ljsmyndari, n nltin hrri elli.

a er skemmtileg tilviljun, fannst eim bum tveim, er kynni eirra hfust fyrir alvru, a essar mmur eirra hfu bar teki nefi, og hfu au raunar hvort um sig erft tbakshornin eirra gmlu og gu. mmu hennar horn var af gmlum bola er Skjldur hafi heiti og var svo miki og hringundi a sna skyldi v fleiri hringi til a tbaki n rynni fram gulli sleginn sttinn er af vri gullhettan og handarbaki klrt. Ekki a undra a tti a hafa veri ttfair hlfrar sveitarinnar mmu hennar, mikils skjaldakyns, a v er hn hafi oft sagt henni fr. Horni mmu hans er heldur minna um sig, a einnig strt s og enn hringundnara, enda af brundhrti einum flugum er mikill ttbogi tti og a hafa stai af eirri sveitinni, sveitinni mmu hans, og Brtur hafi vst veri kallaur, og var ekki sur fallegur sttinn en Skjldur gamli, silfursleginn langt upp bein, og var afar drifin smi.

Annars fr lesandi ekki margt a vita um bernsku eirra ea eirra anna fyrra lf, ea forfera ea formra, nauta ea hrta kynin. au eru alin upp sitthvorum borgarhlutanum og vi ekki lkt atlti, hann llu frjlslegra en hn, sem aftur m slta barnsknum vi meiri formfestu og foreldraaga. Eftir fremur hyggjulaus ungdmsr og gan rangur skla er eim bum tlu nokku kvein menntabraut sem verur slitrttari en efni stu til og foreldrar tluu. Hann me snar afbura einkunnir skyldunmi fer a sl slku vi en ltur sig dreyma um a fara fjarlgar slir. Og hefur sitt fram og er sextn ra gamall kominn vestur um haf til ttingja sinna og me drepandi huga flugi. Langai hann mest til a lra a. a reynist torvelt enda drara nm en trum taki. Fljtlega er hann kominn til meginlandsins austan la og starfar ar um hr hj flugflagi heimalands sns. er hann alltnt gri stu til a veita r sinni trs frum, a fara um heiminn, a einungis faregi s, er mannblendinn og flagslyndur og veitist auvelt a lra tunguml.

Eitt sinn egar hann er heima fri hlir hann sgu af draumspkum sldarspeklanti nokkrum er hafi bjarga afskaplega slakri vert me bsna eftirminnilegum htti. Til speklantsins kemur einn sldarskipstjranna ngum snum, hvergi s bein a hafa r sj, og aan af sur sld, og spyr hva til brags skuli taka. Lkastur svefngengli gengur speklantinn a stru korti er uppi vegg hangir af eyrkinu, sem hann og miar a n hiks penna snum, llu lkastur vegpresti; og sem rum heimi stingur hann pennanum kaf korti hnitmiuum punktinum, er reyndist vera lengst norur og austur Ballarhafi. arna, segir hann, arna punktinum, ar er hn!

 

Fyrstu punktar

Og ar reyndist hn lka vera, sldin, Punktinum, og held g a hann heiti a vst enn ann dag dag, punkturinn s, sagi hann henni fr, v sem hann hafi heyrt ungur maur. etta er snemma frsgninni, aalsguhetjur okkar tvr komnar nokku mijan aldur og hafa nlega kynnst og eru a lsa lfshlaupi snu fyrir hvor annarri. Og hann tjir henni a hann hafi fari a dmi speklantsins ea vegprests rammskyggna, opna landabrf, ekki af eyrkinu og hafinu umhverfis heldur af llu meginlandinu austan la svo loka augunum og lti sig dreyma og stungi penna kaf korti.

annig sm kynnumst vi manninum og konunni sem voru sfellt a leita a rtta punktinum. v a svo vill til a hn ung stlka fylltist lka tr og hafi einnig slegi slku vi og reyndar lnast a falla inntkuprfi menntaskla vi mikinn harmagrt sinna nnustu. Hafi falli algebrskri hnitafri og a nstum yfirli. Tk miju prfi a sj allt renna t mu fyrir augum sr, skildi vi setningu Pagrusar hlfkaraa borinu og sveif t, lnaist a sem sagt fremur, a svfa t, en a la t af.

Hn man ekki vel hvort a hafi veri nkvmlega , arna munni, sem hn s fyrir sr punktinn sinn ea hvort hn hafi lka heyrt essa prestasgu. En a er allavega um svipa leyti sem hann fer sinn punkt, sem reynist vera gmul borg miri lfunni, a hn fer sna fyrstu fer til tlanda, heldur skemmri veg, til gamallar borgar vi ystu sjvarrnd eyrkis llu meira og voldugra en a sem au bi komu fr. Hn kominn punktinn sinn til a lra tunguml eirra eyjarskeggja, hann sinn til a kynnast heiminum og llu enn betur er varla lentur punktinum snum en a hann kynnist konuefninu snu.

N, arna punktinum, ar sem sagt var hn! segir hann. Nei, en a var sko engin dskotans sld, heldur konan mn sem tti eftir a vera til margra ra. Segir hann nna, gum remur ratugum seinna, annarri konu sem hann er nna a kynnast, enn einum njum punkti lfi snu, tmapunkti sem er lka nr lfi hennar.

 

Lygn fram streymir

a er a vori, um krossmessuna, tindrandi ljma mastjrnunnar, a sagan tekur a streyma fram og nokku ljf og lygn allt fram til nsta vors. Hn er a vinna gamalli fiskverkun borginni, hann er fulltri einu runeytanna. Vi fum a vita a konan hans, s sem hafi veri til margra ra og ekki veri nein dskotans sld, a minnsta kosti ekki eim punkti lfi hans, hafi veri rtt a ljka nmi hsgagnahnnun. Hn var feinum rum eldri en hann sem brtt st tvtugu. au hfu lti pssa sig saman hvelli og flutt ltinn b heimkynnum hans norur skaga, sem hann svo kallai, landi ar nokkru nsta vi.

Og til a gera langa sgu stutta eins og honum var gjarnt a komast a ori, og lsti n fyrir nju krustunni sinni bjuggum vi essu landi nsta ratuginn ea svo, fyrst arna okusagganum norur skaga ar sem vi eignuumst fyrri dttur okkar, san sjlfri hfuborginni, sem sumir vilja n meina a s hin eina sanna hborg hfuborganna.

egar konan mn eignaist fyrri dtturina vandaist dlti mli v a n lgust heimilisverkin helmingi yngra mig og g gat lti astoa hana vi hsgagnahnnunina, sem g hafi teki all nokkurn tt me henni, og varla heldur neitt gripi pri mitt, sem var og er enn sm tmstundagaman mitt og g segi r kannski fr seinna. g var hins vegar v duglegri vi a lra mli og lt mig n brtt ekki muna um a rfa kjaft vi essa heimttalegu norankalla sem voru sfellt logandi hrddir um kellingarnar snar fyrir mr. En etta var of erfitt arna strjlblinu og vi sem sagt fluttum okkur um set, og sem betur fer lengra inn land og heldur sunnar, til hfuborgarinnar, sjlfrar hborgarinnar.

essum rum var allt erfiara og frumstara en n er. arna ti eru hsakynni ll llegri og heimilisverkin eftir v erfiari en vi eigum a venjast, a minnsta kosti voru au a svo sannarlega essum tma. Og rin liu og okkur fddist seinni dttir okkar og vi fluttum eitt norurhverfanna. Maur var einlgt a drepast r kulda veturna og allt ri um kring mist a jagast kllunum t af kellingunum eirra ea kellingunum til a koma eim skilning um a g mti vel kunningsskap vi r tt a ddi ekki endilega eitthva anna og meira en notalegt spjall saman um brnin og bskapinn og a fara kannski t b saman.

A lokum var svo komi a mig langai heim, rtt fyrir a margt vri dsamlegt arna ti, ekki sst a hafa fengi a nema tungutaki af essu annars gta flki; og svo auvita maturinn, vnin, veislurnar, a gleymdri slinni egar hn var htt lofti, sem g elskai.

Fyrstu vikurnar liu og svona spjlluu au gjarnan saman ea fjsuu um eitthva milli himins og jarar, maurinn og konan, ellegar au voru a kyssast og lta vel hvort a ru ea jafnvel gera hitt og etta og mislegt, og voru enn bara venjulegt krustupar. egar vi stldrum vi ennan punkt sgunni ba au enn sitthvoru lagi, a vsu ekki kja langt fr hvort ru, tjari mibjarins, hn ltilli blokkarb sem hn leigir, hann aftur mti ansi rmgri og fallegri b sem ll bar merki um afar glggan smekk og fga handbrag eigandans. Hn kemur sjaldan til hans kvldin og ur en langt um lur eru au farin a dvelja flestum frstundum saman og...

 

klappa saman lfunum,

reka f r munum,

tlta eftir tunum,

tna egg r spunum.

 

Hn fr fiskverkunina eldsnemma morgna og var stundum a fram kvld. Og oft unni um helgar. Hans vinnutmi var venjulegur runeytistmi, verandi ar allt llu mttkunni samt samstarfskonum. au voru skiptiborinu, su um stjrnarrspstinn, astouu rherra, runeytisstjra og eirra astoarflk vi a koma erindum leiis ea sama htt taka vi erindum, n auk heldur au hreinlega su um erindin fyrir au stundum, ellegar au voru innlendum og erlendum gestum til leisagnar um hsi sem sagt, voru einu ori sagt upplsingafulltrar stofnunarinnar.

Um mitt sumar lokar gamla fiskverkunin og vst a hn opni aftur, enda ll vinnuastaa ar og abnaur fyrir nean allar hellur, jafnvel ekki konum bjandi. Krastan er daufegin a komast gott fr fr kuldanum, bleytunni og sagganum og llu essu bnusbogri, hrum, kldum hndum. Oft hefur etta veri hennar aalstarf en hn aldrei kynnst v hrslagalegra. Veri mrg rin allt fr v hn var hlfrtug eitt af essu farandverkaflki er fr r einni verstinni ara eftir v hvernig vindurinn bls v brjst draumnum um meiri tekjur og srstaklega draumnum um meiri tekjuafgang vertarlok. Endrum og sinnum rttist draumurinn um tekjuafganginn og lt hn sig dreyma um a htta essu alveg og lta heldur skadrauminn rtast a koma laggirnar alvru grmuhandverksti. Nna er afgangurinn ekki meira en sem nemur um helmings eftirstvum af hlfrarmilljnkrnayfirdrttinum sem hn er me bankanum. Frekar slk vert a, en ef til vill eftir a vera meira draumalki, veri einhver s hin nsta, vertin.

 

Og lygn fram streymir kngsborg litlu

Brtt fr krastinn lka sitt sumarfr r runeytinu. Hann gamlan og gan flaga kngsborg litlu ea litlu hborg sem svo er oft tum einnig kllu og er lka uppi meginlandinu austan la eins og hborgin hin mikla. Er kllu s litla af v a mrgum ykir hn vera eins og ltil, st eftirmynd af hinni miklu og mestu, og kngsborg af v a hn er aalborgin heilu, litlu kngsrki, ar sem oft heyrast jafnvel hlj r hornum fleiri en ka. Hborgin essi, ekki svo mjg litla, liggur allnokkru norar meginlandinu en borgin hin mikla, en nna er hsumar og eim tti v varla a vera svo kalt ar.

Alveg vri a draumur, eru au einu mli um, a skella sr anga t. Gamli flaginn vill ur og uppvgur f au t til sn. t komin trir krastinn krustunni sinni fyrir v a eir flagarnir hafi rum ur tt innangengt hj hvor rum, ekki sst egar ofurlti leynt skyldi fara me lagskonur. En nna er ekkert leynum, ea v skyldi svo vera, au enn ung, ea svo til nstum v, og frjls.

Og lygn fram streymir sagan kngsborg litlu. Gamli flaginn er algjr draumur, ltur eim t bestu stofuna sna og vill helst allt fyrir au gera. Hann er dlti farinn a reskjast og lka strna ofurlti en a breytir engu um a hve allt ga andrmslofti sem honum fylgir hefur g hrif au. Hann er kominn eftirlaun en hafi einmitt starfa smu sluskrifstofunni flugflagsins og krastinn hafi gert er hann kornungur var rtt a byrja a slta barnsknum ti hinum stra heimi.

Og a er arna ti sem hn kemst munkabragi fyrir alvru. Nokku sem hn hafi fengi snggtum meira en smjrefinn af er hn sjlf hafi reynt eitt og anna mislegt hborginni hinni, eirri miklustu. A hn rifjar upp kynnin vi lkjr nokkurn gan, vnanda bkstaflega munkalki, og er upphaldslkjr gamla flagans og hann bur eim stundum upp . rennur af honum ll lfsreyta, og ekki sur af eim egar svo ber undir, eigandi lka til a kenna hennar stku sinnum. a besta vi munkinn var raunar hve hann var gur hfi og bland vi gott andrmsloft. ldungis einst lystisemd. ldungis undra ljffengur lkjr, rauninni gefandi vnandi, voru au ll sammla um.

 

Me r g vildi yfir Arabu fara

ea Sa-ha-hara.

Me r g ttast mundi hvorki krkdl n fl.

Og ein me brn og b

bnum Timbkt

g una mundi mr

me r, me r.

 

au svfa vngjum draumanna, dagana inn og dagana t, og eins um ntur, og arf vissulega ekki neinn vnanda til neitt srstaklega. Jafnvel lta sr detta hug a gaman vri a setjast a essari litlu og svo snotru draumaborg. Runeytisfulltrinn er nefnilega ekki heldur of sttur vi sitt hlutskipti heima. Hvort tveggja er a hann er illa haldinn af lsarlaununum sem hi opinbera skenkir honum og svo hefur hann alltaf langa til a flytja aftur t. Og sr varla fram hvernig hann a fara a v a halda binni sinni gu.

Hr vri alveg draumur a setja upp grmuhandverksti, segir krastan alveg sjunda himni. Og v ekki a reka sm blmaverksti me? Hn er heillu af essari borg sem hn hefur aldrei komi til fyrr og hn er hreint ekkert svo bangin vi a spreyta sig tungu heimamanna, hrognamlinu eirra yndislega og skrtna. Reyndar er ekki nema rtt rmt r san hn kom heim eftir veturlanga dvl hborg hborganna ar sem hn hafi ofurlti glt vi a sama, a lendast. Hn hafi s sr ann kost vnstan a hverfa af landi brott, loka eftir sr hlium sinnar litlu hmenningarborgar en sur mikilla hmla, ekki vri nema um hr a hn lti sig burt hverfa af hvsllandinu v ga og trskaparheita. tti ori ng um fjlkynngi fjlmlanna, ar sem allt var senn sgu og sjaldnast hlfsg sagan ll, en br smin jafnan runnin undan rifjum strandi mereiarsveins hennar til nokkurra ra, sem hn var a slta tengsl vi, a smdum einskonar friarsttmla. A heimsstyrjld eirri litlu lokinni hafi hn kosi a eya vintri brurpartinum af llum tekjuafgangi vi sinnar og vertardrauma. Botn hafi hn engan fengi hina tluu tungu og sannkallaa hrognaml innfddra, og mtti svo sem hafa vita a fyrir. Hafi hn a lokum haldi heim r essu veri slypp og snau me rfu fremur lafandi en a kja mjg reist vri.

Hn hafi ekki alveg sliti rinn ti vi ann gamla, hann meira a segja skroppi anga heimskn til hennar feina daga, ekki lkt og samviskusm leynilgga er vildi lta ofurlti til me gmlum gkunningja snum, a hn fri sr n ekki a voa arna ti stra hmenningarheiminum, hva a hn nokku sttmlaspillandi gerjai me sr, a hn efna vri nja heimstyrjld ea nokku slkt a slitna gti sundur friurinn me eim, heimi eirra litla.

Heimkomin var hn enn slitrttri og fremur rgandi fjarb vi hann, ea hva tti a kalla ann bskapinn, er hn kynnist nja draumnum snum. En nna var a lka alveg bi, hafi hn gert snum fyrrum ljst, hafi strax teki af ll tvmli um allan slkan voa. Hann yri a eiga a vi sjlfan sig og t af fyrir sig sem sna einkaskoun, a runeytisfulltrinn vri rningi og ribbaldi er hefi rnt hann draumnum snum, eins og hann hafi teki til ora og hreytt hana er hn a lokum batt endahntinn. Hafi hann og fyrir sitt leyti sagt a myndi hann n binda henni slkan hnt bagga en alls eigi neinn endahnt, hn mtti eigi misskilja sig svo a skera myndi hann hr allt hfi sr niur axlir berar og eigi lta sr neitt vaxa eim hfuslum fyrr en hann hefi frelsa hana r klm hins gurlega dreka...

Hn sr dlti eftir v a hafa ekki fari hinga til kngsborgarinnar litlu, stu og fallegu, frekar en til hborgarinnar hborganna. Nema a vri a vsu ekki endilega vst a rlgin hefu leitt hana vit nja draumsins hennar og ef til vill vintris mikla. Hn hafi hreinlega jara vi a vera unglynd af v a hrast sautjn fermetra smb uppi fjru h me ekkert tsni, arna um veturinn hborginni. Og geta varla tala neitt vi innfdda v a ekki l a n vel fyrir henni a lra hrognamli a sem eir tluu, lkt og krastanum.

Lriru virkilega ekki neitt? spyr krastinn hana stundum og trir v varla. Hann stundum dlti erfitt me a tta sig v hve flk er misjafnt og lkum hfileikum bi. A sjaldnast dfan skrur r hrafnsegginu. En tlar ekki margur mig sig og mtulega hyggan?

Nei, v miur, ekki tungumlinu, en hn hafi roskast ofurlti grmugerinni, gripi aeins a mta massa r leir, pappa og gifsi, uppi fjru hinni, me ekkert plss nema til a snast kringum sjlfa sig hlfhring og kannski aftur hlfhring, en annars aallega fari sfn, svo og meal annars heimstt grmuhandverksti og haft ekki lti gagn og gaman af, meira a segja veri svo heppin a f a astoa og lra um tma hj grmugerarkonu einni aldeilis frbrri. Hafi hn og reyndar einnig lrt af henni munkalkjrsbergjanina, tjir hn honum. Yndislegur er n alltaf sopinn hj eim gamla, btir hn vi, sposk svip. Eins og a vera endurmenntunarnmskeii, a f a signa me honum munkinn. Gullveig sannklluu. Ea le dme d'or, sem vinkona hennar hafi gjarnan kalla svo.

Vi bjuggum til og mtuum eitt og anna fleira en beinlnis grmur, bjuggum meal annars til heilt eldfjall, segir hn honum enn af lrdmi snum.

Hva ? segir hann.

J, a var handa lyfjarisa og einum sjhundru lknum, ea hva eir annars voru margir essir fuglar.

Hve margir hva? Fuglar? hvir hann enn. Signa munk? Gullveig? Le dme ea hvelfing hva? Signa himininn? Eldfjall? Ea risar hva og sjhundru lknar! Og blmaverksti og grmuhandverksti! Timbkt! ttiru n ekki a hvla ig aeins, elskan mn, essum munkalkjr, ea hva kallar ennan dme inn. a er til mislegt fleira, hgt a f sr sm konakstr, visk...

Engu lkara en a hann ttaist a munkurinn vri fullur af einhverjum nornagaldri.

g skal lofa r a sj myndir af essu egar vi komum heim, stin mn, segir hn brosandi og kyssir hann bllega vanga.

 

a var nturlestinni Kari

sem g hitti Arabadreng

sem san aldrei r huga mr hverfur

g elska hann

 

Hann sagi sgur af lfalda snum

og sng um vatni r vnum og m

hann br upp mundum me tfrandi lnum

g elska hann

 

Hann brnar og ltur sr vel lka. Ltur sig meira a segja hafa a a signa me henni munkinn, sem hn svo kallar a drekka full sjlfs vnandans. Hann hefur s nokkrar af grmunum hennar og falli r nokku vel, og hrifist af eim sumum. Og ekki sur skemmtilegu blmvndunum sem hn hafi fletta saman heima egar au stundum af prakkaraskap snum gngu tilhugalfinu hfu tnt upp af gtu sinni og r nrliggjandi grum blm, str og greinar.

Og g, hm, segir hann. g skal lka lofa r a sj nokku egar vi komum heim, hm, sm grmur, sem g hef bi til. Hm, segir hann. Einskonar leturgrmur, ea annig. Ea var g annars ekki binn a sna r neitt af eim? Satt best a segja, hm, hefur a einatt og vinlega veri minn stri draumur a geta veri frjls og a fst eingngu vi essa smgrmuger mna, hm, ea blekiju eins og sumir myndu kalla a, en og a kemur yfir hann hlfgerur hryggarsvipur en tli s n ekki samt vissara a standa tryggum ftum og hafa rugga vinnu hj vsu kompan. , g ekki nefnilega dldi etta sjlfssnsrekandistofubasl. , hn mn hrna fyrrum, veist, ...

Nei, au vita kannski ekki allt hvort um anna, n alveg tta sig hvort ru, enda kynnin enn stutt. Heimkomin eftir hlfsmnaar dvl kngsborginni litlu hefur eim lrst ofurlti meira um hvort anna og allavega bi haft gagn og gaman af frinni. Og egar komi er hrmkalt haust snta au sr bi hressilega, og ekkert me a, kvea a skella sr eina sng saman. Og tekur hn n saman allt sitt litla hafurtask blokkarbinni litlu og flytur alfari heim til hans.

 

Leggjum nna hnd hnd

og hntum okkar vinabnd.

 

 

Allt fram streymir

Hvernig au hefu fari a ef hn hefi tt eitthva sem heiti gat! sskpinn, vottavlina, rmi og ruggustlinn einfaldlega gaf hn. a sem var eftir rmaist litlum sendibl: Gamli, gi glerbkaskpurinn og leurhgindastlinn hennar mmu hennar slugu, ltill bkaskpur og skatthol og vinnuborsplata samt skrflppum, svo og sjnvarpi og tlvan hennar snotra, og loks gamla, lna langbylgjutki hennar mmu hennar. a litla sem enn var eftir, lintt, lt hn koma haugana. Fyllti svo upp tmarmi blnum me smhlutum, en aallega me bkakssum kassa ofan, a gleymdum kssunum me llu grmugerardtinu, sem voru n lka heil kynstrin ll!

Elsku hjartans yndi mitt, hafi hann sagt egar hn dagana undan hafi veri a rogast me fatnainn sinn nokkrum feratskum heim til hans, anga sem n var a vera hennar heima lka. Vri r ekki sama stin mn tt g hefi skpana mna fram sem mest t af fyrir mig. Srstaklega skpana svefnherberginu okkar. Auvita hefuru nttborsskffuna n megin alveg t af fyrir ig. Og sjlfsagt a hengir upp tvr ea rjr yfirhafnir fatahenginu holinu, n vri, yndi mitt. En helst ekki miki meira. , skilur, manni er dlti annt um flkurnar snar og vill helst halda r og geyma vel, og gmlu ftin koma n oft aftur tsku, ekkert sur en nju ftin keisarans, hahaha...

, mikil skp, vlk feiknarinnar bsn etta eru orin allar skyrturnar mnar, peysurnar, buxurnar, jakkarnir, jakketarnir og smkingarnir, og svo lpurnar og frakkarnir, hfurnar, hempurnar, treflarnir og gu veit hva. g a nefna a fleira, ea var g ekki annars binn a sna r inn skpana mna, stin mn? Veistu a, yndi mitt, g veit satt a segja hreint alls ekki hvort a etta hefi yfirleitt gengi hj okkur ef mr hefi ekki tekist a rma fataskpinn inni barnaherberginu.

Yndi mitt, stin mn, elskan mn eina! hafi hn hrpa upp og knsa hann af llum krftum. Hvort mr er ekki sama! Eina sem mli skiptir er a n eigum vi heima hr saman bi tv. Og kkum gui fyrir a hafa lagt mig etta mikla ok allsleysisins, eins og hn amma mn sluga hefi trlega komist a ori. Blessu s minning hennar.

Og au hfu famast og kysst og leiki sr saman um stund eins og ltil brn, ea kannski eins og ofurlti strri en brn. Og allt fram streymir.

 

Allt fram streymir, endalaust?

Skpurinn barnaherberginu var gtur og rmai nokkurn veginn ll ftin hennar og einnig flestar yfirhafnirnar. au hugust hafa etta fyrir vinnuherbergi og tkst svo vel a raa borum, hillum og stlum a hvert ferfet nttist. Hn var fegin v a hann hafi ekkert mti v a skrifbori hans vri inni horni. Hn gat sett vinnubori sitt t vi gluggann, a var mikilvgt fannst henni a geta dreift sjnum dlti t og eins a f birtuna vert tlvuskjinn en ekki beint hann; og honum Skildi gamla mmu sinnar stillti hn upp fyrir mijum glugga, a njta mtti me henni tsnisins, og a hn einnig mtti njta ess a hafa barmiklan bolann innan seilingar langai sig sm nefi. Gamli leurstllinn mmu hennar tk sig gtlega t inni horni hj litla bkaskpnum. Og gamli glerbkaskpurinn hennar small eins og fls vi vegg, og skattholi nsta vegg eins og fls vi rass og geymdi vel langbylgjutki hennar mmu hennar, sem hn kveikti stundum til minningar um gmlu. Bylgjan s langa orin harla reytt, og llu heldur transistorarnir v og htalarinn en sjlf gamla gufan v, enda hlji dlti eftir v.

etta hafi vst veri eitt af allra fyrstu tkjum sinni t sem bi var transistorum, hafi amma hennar iulega tj henni, og aldrei geta vani sig a tala um smra, fremur en reyndar flestir, sem var nyri og var a burast vi a ryja sr til rms mlinu, en kom fyrir lti og var enda naumt skammtaur tmi, ess ekki kja langt a ba a msar enn arar mlrnur leystu af hlmi transistorinn, enda torinn s um a gamlast glmu vi llu fagurskapari ksil og flgur, lkt og gamli lampinn hafi mtt lta lgra haldi fyrir honum, smranum.

a held g n, rjan mn, hafi hn veri vn a klykkja t me og f sr hressilega nefi me honum Skildi snum gamla, hn amma hennar gamla, skldkonan og frleiksnman mikla, sem svo harla f efni hafi leyft sr a lta fram hj sr fara er r spjlluu saman um heima og geima, n ellegar hlddu msk ea spjall transistoratkinu hennar gamla og nsta fullga, a lti fri fyrir stuttbylgjunni v, lkt og aftur mti flestum tkjunum sem fylgdu kjlfar ess markainn eftir v sem glman vi htnina vannst og virtist aldrei tla a vinnast, varla einu sinni eitt skipti fyrir ll me llum rgjrvunum allra njustum. Nei, og etta gamla tl var varla einu sinni bi mibylgju sem nothfa mtti kalla.

En ar fyrir utan, fyrir utan allt hennar mmu sinnar fgta dt og gmlu muni, og hennar eigin veraldlegu og fu muni, voru gtis stigahillur sitthvorum megin vi skrifbori hans, og hentuu arar eirra gtlega til a stafla upp llu grmugerardtinu, n og svo fru bkurnar upp hillur hillur ofan og upp r kssum ultu hinir og essir smhlutir sem lti ml var a finna sta.

bin hans var vintri lkust. Stofurnar tvr rmgu og stru, sem bru smekk hans svo gott vitni, eins og allt anna binni. Skyldi hans fyrrum kannski hafa hanna sfasetti hans stlhreina? Jafnvel hafa sma a? Ea borstofubori, sem er svo tignarlegt miju glfi a helst minnir rkisrsfundarbor. Svo og ll verkin veggjunum sem mynduu afar skra, notalega umgjr um allt. ar meal ofur strar svarthvtar ljsmyndir eftir mmu hans, allt kaflega sterkar, svipmiklar myndir og sumar svo srkennilega glabeittar. a leyndi sr ekki nmt handbrag og glggt auga djpskyggns listamanns. Og uglur fleiri en tlu var komi. En hann var strufullur uglusafnari, hafi um langt skei via a sr eftirmyndum af uglum r flestum heimshornum, r postulni, brenndum leir, tri, taui og allskyns mlmum, og voru mehndlaar me allaveganna mti, einungis engar uppstoppaar, sem henni fll vel a hvergi var a finna. Stu hillum snum og syllum ti um allt hs og vktuu gaumgfilega glugga og dyr, jafnt allt kyrrt sem og allt sem brist, lkt og vri heil grandvr varsveit slar hssins. Sannarlega vintri lkast.

Og hann sjlfur heilt vintr og algjr draumur.

au sitja gjarnan eldhsinu notalega og svo vel rma, ar sem manni lur eins og blma eggi innan um allar snotru krukkurnar einni hillunni eru r allar me sama mti, klulaga r kristaltru gleri og me postulnsloki , hver vi hliina annarri, me hveiti, sykri, mjli, grjnum, tei, kaffi, rsnum, dlum, sveskjum, og svo mtti lengi upp telja, ltandi til manns lkastar talmrgum gum og velhldnum margburum. Margt er mrgu og kirnurnar og kerldin f. Svo og vitanlega uglurnar, me snu firna djpa og viskufulla augnari, sem lju eldhsinu svo afar dulugan bl. J, au sitja gjarnan vi eldhsbori og mala og reykja saman og kannski kveikja kerti og f sr sm nean v fyrir matinn og skvaldra svolti meira saman. Og horfast augu og horfast augu vi uglur og myndir, og horfa lka stundum upp hann Brt gamla hennar mmu hans uppi einni hillunni og lta jafnvel eftir sr a f sr sm r honum nefi, og snta sr svo sm eftir og stundum ekkert sm lti hressilega.

Hann segir henni eitt sinn fr v hvernig mmu hans hefi tekist svo snilldarlega upp me a n fram seiandi svipnum svo mrgum, og mist svo feimulausum ea fullum af djpri, kankvslegri hyg, og jafnvel mjg djpskyggnri, er br fyrir sumum myndanna hennar, og raunar allir svipir augljslega mtair af miklu listfengi. Hn hefi aldrei urft a segja or, hvorki ostur n hva heldur brennivn n neitt aan af heldur sterkara, til a kalla fram vibrg hj fyrirsetum snum og fyrirstum, heldur hefi hn einfaldlega fengi sr nefi! Og elilega eftir llum knstarinnar reglum, allt eftir v hvernig bros hn vildi laa fram, ea hvernig alvrusvip, hvort miki ljs skyldi skna r svip ea fremur skuggi, ea raunar hvaa blbrigi svipmts a var sem hn vildi laa fram, sagi hann, og a raunar borganlegt vri a f a hafa upplifa knstir essar allar og vera vitni a. a hefu svo sannarlega veri miklar knstir og stundum ekki svo lti kostulegar, en heldur og ekkert sur grtbroslegar, vildi hn fremur laa fram andrmsloft vsu.

Skemmtileg tilviljun! segir hn a bragi, sannarlega hugasm. Einmitt knstir eins og hn amma mn hefur leiki lka! Hn sagi mr a hann Skjldur sinn gamli hefi ekki einungis veri ttfair hlfrar sveitarinnar sinnar og alls ess mikla skjaldarkyns, heldur lka raun og sann veri ttfair heilu og hlfu sveitanna rmnsunum hennar! v a, sju til, alveg eins og hn amma n tti hann Brtsa sinn a, greip hn amma mn alltaf til sns gamla bola egar hn urfti a fa! Hn kallai a nefnilega a fa, ea a fa af sr, a skapa sguhetjurnar snar sagist aldeilis oft hafa lagt sig eftir honum Skildi snum og stundum mtt hafa fengi sr meira en lti drjgt nsina ur en skapnairnir tku a birtast ngu skrt hugskoti hennar a hn gti neglt niur bla. J, og oft veri miklar knstir og ekki alveg sama hvernig hn skyldi hringsna v, horninu, og sundum margoft og tal vegu, ur en a r loks tku sig sna endanlegu mynd.

Hn hafi stt sguefni sn gmul vintr og lkast til riddarabkmenntir alls konar en hafi aftur mti oft stafrt frsagnirnar snar sem ntma einslags rmnsur, sem hinn bginn bkmenntavinir msir tku ekki endilega me miklum kostum ea kynjum frekar en a eir felldu sig allskostar vi kyn hennar sem rithfundar, a ekki fri hj v a vel litleg hefi hn tt a flestu ru leyti.

Kannski hafi hn einungis veri dlti skjn vi tmann, eins og gengur, hvort sem a veri hefi fyrirburi ea eftirburabarn eim skilningi. Allt slkt kynjaraunsi ea hva annars tti a kalla nokku tfrum blandinn, draumkenndan stl hennar hennar t strengilega forboi af biskupum og pfum llum.

Vel minnst! eru au sammla um hann hafandi stundum glugga aeins bkur mmu hennar ekki sur en hn skoa myndirnar mmu hans, jafnt veggjunum kring sem gmlum mppum sem hann tti eftir hana a einmitt einhvers konar kynjaraunsi einkenndi verk eirra beggja, gmlu kvinnanna. a eru au alveg sammla um. Ekki lkt og a r bar hefu tt sr draum sem r hefu r a f birt rum, og neitanlega kann oft a vera rugt a greina milli draumanna fura og kynja og allra handa tfra og aftur mti hins kalda veruleika allt um kring.

J, annig spjalla au iulega saman og horfast augu og skiptast skounum og skiptast misjafnlega raunsislegum sgum og sgusgnum, allt fr munnmlasgum landi stundar upp hlfgerar rmnsur lkt og r forneskju, svo og horfast augu vi uglur og myndir og signa fein full ea f sr sm nefi me mmum snum og hrti ea bola, ellegar horfa sjnvarpi inni rmga, gilega holinu, egar annig liggur eim, ellegar horfa hitt tki sitt inni dnmjka rminu hans stra. Ellegar lesa, n og einnegin gera ditten og alls kyns svoleiis datten, ellegar bara sofa og sofa og lta sig dreyma og dreyma ljfustu drauma drauma.

Hausti lei tindalaust og fram til jla. Hann var runeytinu og hn fiskverkuninni. J, hn kva a htta vi a htta ar. Lt slag standa fyrst n vri veri a endurnja allt hlf og glf og hvort e var enga alminnilega vinnu a f. J, fiskverkunin gamla var orin, ja seisei, seiseia eins og gamli fiskverkandinn orai a seisei, seiseia, ha, ha, ha, bareinsogn t r k, seisei, h, h, h! Og hanan! Og lk vi hvurn sinn fingur, sem og vissulega allt flki einnig, og lt sitt ekki eftir liggja. Og var rlegt fram a jlum, sjaldan nema dagvinnan, enda ekki mikill fiskur og bnusinn eftir v, en tli rttist ekki r v egar kmi fram vert.

Og brum kmu blessu jlin og brnin fru a hlakka til. Dies soli invicti nati.

Og jlin komu og enginn fr kttinn, jlasveinar einn og tta og fjrum betur tku a halda heim, hver ftur rum, dag eftir hvern dag jlanna, heim hreppa til Grlu og Leppa. Krustupari, sem n mtti kalla a vri rsett, virulegt samblisflk, lk vi hvurn sinn fingur og hvorki nein Grla n nokkur hreppstjri n prestur neinn n yfirleitt nokkur lifandi ea dau sla hefi geta slegi au t af laginu. Jafnvel svo a r og dagar liu...

Og upp sekndu og punkt bar ramtin. Dies soli invicti nati. Og voru enn eftir bjarrltinu sveinar Grlu sex.

 

 

Fyrsti heimur?

Annar heimur?

riji heimur?

Fjri heimur?

Fimmti heimur?

Sjtti heimur?

allt rum heimi, heima millum ea heimum alls near?

Sjundi og efsti heimur?

Heimsendir?

Endir?

 

prenta skjal

Rmanza: heim kvist