< Punktar um passu

 

 

 

Annar heimur?

 

Eftir rettnda kvld jla

 


Saga essi, sem varla m heita a s harla nrri skrifu ea punktar um passu pars mijum aldri og kynni ess fr vori einu til arnsta hausts og jafnvel fram vetur var etta ekki nnast eins og skrifa bla egar vi skildum vi stfangi pari um ramtin og enn hfu ekki skila sr heim hreppa til Grlu og Leppa sveinstaular sex?

Ea hva? Hefur ekki allt gengi eins og sgu?

Henni lrist a vsu fljtt a blanda sr ekki matseldina. Langai oft a hjlpa ofurlti til fyrst, ekki vri nema a vo upp strstu hrrisklarnar og pottana eftir notkun, en gus bnum, kona, sru ekki a g er a elda! Ver a hafa alveg frtt bor og vaskinn tman! Svo er g alls ekki binn a nota essa skl. g lka eftir a hrra...

Og hn hrkklaist brosandi a matborinu og kveikti sr sgarettu og gtti ess vandlega a blsa reyknum yfir xl sr a opnum svalardyrunum. Hann hafi snemma gert henni ljst a honum flli sgarettureykur fremur illa, a ekki bannai hann henni a reykja, til ess var hann of fgaur jafnaarstefnu sinni. Hann sem sjlfur reykti, og a ppu sem var honum sem grin vi munn, og oftast rauglandi af hinum torkennilega ilmi tegundarinnar hans.

Hann hafi reyndar veri a reyna a htta er au kynntust. Hn mtti aftur ekki til ess hugsa a fara mis vi essa dsamlegu nautn. Var a ef til vill henni a kenna a skammvinnt bindindi hans var fyrir b? Fri v fjarri, fullyrti hann. Hann hefi a minnsta kosti ekki huga a leggja rum lfsreglurnar eim efnum frekar en rum.

En mtt alveg skrla rfurnar, elskan, ef ig langar til, sagi hann gjarnan af mildi sinni, ea eitthva veru, ttaist hann a hafa srt hana me um of umhyggjulegri reglustrikan. Ea flysja kartflurnar. N, ea leggja bori. Ellegar, sem gat hent, a hann sti sjlfan sig a v a eiga ekki einustu gn ppu frnai hann hndum yfirkominn af vanmtti: Jess minn almttugur, elsku hjarta mitt eina, veistu hva...!

Hn var vn a yppta xlum me uppgerarsvip og ltast ekkert vita. Nei, vni minn, hef ekki hugmynd. Er kannski a brenna yfir hj r?

Hj mr! Ertu alveg fr r! Nei, g er tbakslaus! Drottinn minn dri, hva g a gera?

Veruru ekki bara a leggjast upp rm og fara me bnirnar nar, stin mn?

Engu lkara en a honum gremdist a etta rrota stand hans vri haft annig flimtingum, a minnsta kosti stkk honum tpast bros vr, fremur agi sm stund og hrri sm meira pottunum ur en hann mlti me kalda ppuna milli samanbitinna tanna:

Heyru, elsku hjartans skatan mn, auktu n leti mna, vrir alveg draumur, ef vildir vera svo vn a...

Hann ni sjaldnast a ljka vi setninguna, a hn er rokin upp um hls honum og koss smellur kinn: arft ekki a segja a, arft ekki a segja a, elsku hjartans orskhausinn minn, draumaprinsinn minn! Auvita hleyp g t eftir tbaki handa r...

 

sund orskar fribandinu

Vertin er hafin og fennt hefir spor Kertasnkis, er skilai sr loks heim hreppa til Grlu og Leppa, jlasveinanna allra seinastur, seint rettndakveldi jla. Dies soli invicti nati. Og egar kemur lengra fram sr hann varla sna stkrustu mean aflahroturnar standa yfir. fer hn ftur me blaburarbrnunum og vekur hann svo me kossi a kveldi af draumum snum ar sem hann gjarnan dottar sjnvarpsholinu, reyttur eftir sna dagsins nn.

Fyrst framan af er yfirleitt rlegra, stundum jafnvel aeins dagvinnan. er yndlt a koma vi gum sta leiinni heim og ltta sr ofurlti byrina me sm lauflttum pela. au gera etta af og til, og ekkert sur hann, egar annig stendur . a er svo yndlt a setjast vi eldhsbori og lta la annig r sr fyrir matinn. Finna punkt tilverunnar innra me sr eftir vellunarhroll sturtunnar.

Hn saknar dlti gmlu verkunarinnar, ar sem au voru allt llu og nr allt var unni hndum og hafi minnt hana svo gamla daga egar hn var ti landi og tk helst litlu hsin fram yfir hin stru, sem voru vinlega full af glymjandi vlargn og einhfu handtkin aldrei frri en orskarnir sund fribandinu sem okuust sfellt nr. Nna er komin flatningsvl, flkunarvl, flokkunarvl, salthristari og heil fribandalna gmlu verkunina. Og allt ori karavtt og vissara a gta sn lyftaraskrmslinu sem ir um glf...

 

Fagur fiskur sj

brndttur halanum

me raua klu maganum.

Vanda, vanda,

gttu inna handa,

vingur, slingur,

vara na fingur.

Fetta, bretta,

brtt skal hgg hendi detta...

 

Eilfur niurinn tlai hana oft hreint a ra. Henni hafi alla t veri gjarnt a finna til reytu hfi og allur hvai veri sem eitur hennar beinum, oft veri rautari a syngja krftuglega mti, v a sngurinn linai gjarnan hlustaverkinn egar hann var hva hvimleiastur, leitandi upp hfui lamandi hugsun hennar; og var sngurinn henni vissulega alls engin raut, ru nr, hvort ekki heldur linai raut. Eyrnaskjlin sem au hfu uppi geru takmarka gagn og mynduu til lengdar gilegan rsting hlustirnar, og vinlega smaug niurinn gegn. Hn hafi a lokum kosi a leita til lknis, v a eitthva hlaut a vera bogi vi a hve hn var ofurnm fyrir llu essu reiti sem aftur flagar hennar virtust ekki svo mjg kippa sr upp vi nema a ltu sig bljg hafa a? Eftir tarlegar rannsknir og sneimyndatkur af haus og hlsi, me eirri niurstu a t fr llu vefrnu sjnarmii vri hn einfaldlega stlhraust og frskari en fiskur, sendi lknirinn hana a lokum til taugasrfrings, sem kynnti fyrir henni algjrlega nja kynsl gelyfja, eins og hann hafi ora a. Sem eru nr alveg laus vi allar hliar- og aukaverkanir gmlu lyfjanna, hafi hann btt vi...

Og enn eir fiskinn fanga, vi Flir, Svi og Dranga..., hafi sjlfrtt komi upp huga hennar og hn skai sr ess heitast a tungli tki hana og bri hana alla lei upp til skja. Ea allaveganna hugurinn hlfa lei einhverja heima nja. Jess! Var etta allt af geveikum rtum sprotti! Og hrollur hafi fari um hana.

Lknirinn hafi strax ra hana niur me eim orum a a etta vru a vsu svokllu kvastillandi lyf vildi svo til a sterkt orsakasamband vri milli kva og reytu hfi og a essi nju lyf virtust gera msum gott v sambandi, meira a segja sumum sem vru hrjir af mgreni. Hvort hn vildi ekki prfa?

Vst geri hn sr grein fyrir v a mannkynsfrelsarar ntmans voru krfuharir. Sj, g boa yur mikinn fgnu, setjist me oss a gngtabori eilfarinnar. S hngur einn er a enn urfum vi, ea a minnsta kosti einhver, a kynda undir soktlunum, en allt er a einungis spurning um tma. Spurning um uppfylling tmans, er allt mun af sjlfu sr ganga og vr sitja ll saman til bors og einungis njta gngtanna. anga til skiptum vi me okkur verkum vi fribandi og vntum frelsisins sem sfellt okast nr; einn stjrnar, annar brtur til mergjar, riji raar bandi, fjri setur saman, fimmti tekur af bandinu, sjtti gengur um og smyr bandi en sjundi stillir hraa hagkvmninnar, ttundi stendur uppi stl og hvetur til enn meira hagris, nundi syngur fyrir salinn um uppfylling tmans er jafnvel muni heyrast til hans mannlausum sal, hvar allt um sjlfsmurar eilfarlegur snist; hvetur s tundi ann ttunda me rgjf, og veitir ekki af, og ellefti ann tunda me v a sna heimspekilega fram a brtt hljti uppfyllingin a vera nnd, hin hinstu rk og saning alls, smurning sjlfs mannsins, en tlfti boar brabirgafgnu lyfjanna, a einungis s spurning um tma, a mannkyn fi laga sig svo a breyttum astum a rval alls rvals fi upp vaxi alltumlykjandi fami frelsisins einasta, frelsisins einskra, frelsisins einsta; og situr loks skriftarstli s rettndi og skrir samviskusamlega allt um ferli, a skapa sgu uppfyllingarinnar, brjtandi svo heilann, a hvergi halli n l neinn vogarsklum er hinsti dmur muni upp vera kveinn.

Herrar mnir og frr! Frelsi er nnd! okast sfellt nr og nr! N egar sj lsisbrslurnar um sig sjlfar, ea ar um bil nstum v. Ea hvort kemur mannshndin ar nrri, a kynda undir soktlunum? Uppfyllingin er nnd! Sanni til! Uppfylling saningar. Uppfylling vona. Uppfylling tmans. Krleikans! er frelsi eitt mannkyn mun rkta. Og vr smyrja oss me, en me alls engum grti, hva inntkum.

Og hn hafi kvei a prfa og me talsvert gum rangri. v lk enginn vafi a hvaaolsins gtti ekki sama mli og ur, og niurinn fylgdi henni sur heim. Eins og a sigla himinfleyi samanbori vi kafbtinn sem hn tum hafi veri ur! fannst henni jafnvel bestu stundum. a var og rtt hj lkninum, engra hliar- ea aukaverkana gtti, a hn yri vr vi. Og ekki neinna hrifa. En essi lyf voru vst eitthva skyld tfratflum sem hennar heitelskai hafi innbyrt samkvmt lknisri er hann hf sitt litla en tapaa tbaksbindindisstr. Skemmtileg tilviljun, hfu au veri sammla um er hn skri honum fr hvers elis tflurnar hennar vru.

Ekki rai hana fyrir v a tflurnar ttu eftir a vera hennar Akkilesarhll eirra sambandi, a hgg r vntustu ttinni tti eftir hendi hennar a detta.

Daginn inn og daginn t standa au arna ngljmluum geimnum me eyrnaskjlin sn, sem jafnframt eru heyrnartl, starandi t og suur eins og hlfvitar, enginn heyrandi hvers annars ml, en hraar hendurnar vinna verkin nr blindandi af einskrum vana. Gamlimann, sem er reyndar a mestu httur, binn baki og mjm, en sonurinn tekinn vi verkstjrninni, kann sr ekki lti egar hann ltur inn. Skyldi hann halda sig kominn til himnarkis? Um hausti egar au voru a prufukeyra fyrstu sporana hafi hann fengi a prfa heyrnartlin hennar og brosa eins og bjlfi upp rjfur mean hann valdi sr eyrnakonfekt, hrrandi stvarleitaranum. Skorti au raun nokku, leyfi hn sr a hugsa, nema skji salinn, virkilega brabirgauppfylling vona, b parads? Orinn af aurum api, hafi hn hrpa a eim gamla hstfum og blikka hann um lei kankvslega. Hugsa sr, og ekki einu sinni snra! hafi hann sagt egar hann rttir henni aftur tlin strum brosandi. Ja, seiseia, seiseia, g skal sei-a ykkur a! Hva varstu annars a sei-a, lambi mitt? Miki hefuru vaxta vel pundi itt, var g a segja, hafi hn sagt og gefi eim gamla klapp kinn og hann kjaga t, kinkandi kolli, enn strum brosandi.

Gu, hva g funda ig, segir runeytisfulltrinn og skenkir eim lgg ar sem au sitja vi eldhsbori. Sannkllu draumaparads. Geta veri a allan lilangan daginn bara a hlusta tvarpi mean g m lta innantmt skvaldri stelpunum yfir mig ganga endalaust, a er a segja egar g ekki smavaktina og me gagg og gjammtlin uppi daglangt, eins og drauma dsum, a senda essa jeppakalla og hlkskltakellingar t og suur burrinu. Eftir svoleiis daga verkjar mig eyrun, skal g segja r.

Burr...?

Burrinu, brkratinu. Gogg, gogg, gogg! gaggar hann til hersluauka og var ori heitt hamsi. ar sem allir gagga, veist, og gjamma hver upp annan og gogg-gogg-gogga hver annan allt hva eir geta. Bara til a mega trna sem hst essum pramda, essum margra ha fisktrnuhjalli me eintmum orskhausum hangandi hverri einustu rim og sl...

Hann sntti sr, miki nirifyrir.

Af hverju klifrar ekki bara upp lka, stin mn? Og yrir nttrlega me ritara til a sj um allt gaggi og gjammi...

Hn hl snggt og btti vi: Og gtir ri mig!

etta er ekki til a hafa flimtingum, sagi hann og stkk ekki bros vr. Hann var orinn reiur. veist a karlmenn n til dags eiga sr engrar vireisnar von. Sju til dmis hana Viggu. Sem a heita deildarfulltri yfir okkur upplsingunum. Deildarfulltri yfir hverju? sjaldan a hn kemur ekki fram til a leysa okkur hin af hangir hn bak vi kompunni sinni a leggja kapal. tlvunni! Ea hn hangir netinu. Nema nttrlega hn segist urfa a fara fund og kemur svo til baka tveimur tmum seinna ll angandi, nkomin r lagningu! Af hverju var hn tekin fram yfir mig? Af v a hn er kona! Kona, kona, kona! Og ykist llu ra, er eins og rn vokandi yfir okkur s hn ekki a varalita sig ea spegla sig tlvuskjnum. Bannar okkur meira a segja a hafa nokkra persnulega muni kringum okkur. Henti nna um daginn uglu, sem g hafi stillt upp hillu, beint ofan skffu, og svo harkalega a annar vngurinn datt af henni! Sagi g r ekki fr v? Hn ba mig a vsu afskunar og sagi sr tti etta leitt, en var bin a vera a tnnlast v a a vri olandi a hafa etta starandi augnar, sem hn kallai, yfir hfum eirra og allra gesta og gangandi, lkast v a etta vri einhver njsnastofnun! Hefuru vita anna eins! Vngbrjta blsaklausa ugluna! Nei, a vri skal g segja r dltill annar bragur essari upplsingajnustu ef g fengi a ra. a mttu hengja ig upp , mn kra!

, annars, mr leiast svona samrur, sagi hann argur og st upp. Af hverju er aldrei hgt a tala um neitt skemmtilegt? Og hann kveikti undir kartflunum, gekk fram hol me ppuna sna munni og glasi hndum og kveikti sjnvarpinu. a voru byrjaar frttir.

 

sund orskar fribandinu okast nr

Eitt kvldi egar hn kemur heim r verkuninn situr hann vi borstofubori, afar nnum kafinn. Skpar standa opnir, hlftmir, en aftur mti borinu eru bunkar af pappr, og hlfskrifu bl liggja v og dreif, t um allt glf lka. Hann situr boginn vi, ykkum reykjarmekki, yfir drifhvtri rk, me fjurstaf hendi, me blekbyttu, skubakka og errikefli fyrir framan sig.

Hann er sem nlum, egar hn birtist me snjflygsur hri og hrmkaldar kinnar; hafi misst af vagninum heim. Annars var hn vnust v a ganga og njta ess a finna reytuna hrslast r skrokknum, tlmai ekki veur mjg fr.

Ekki trufla mig, ekki trufla mig, hvslar hann og er sem rum heimi. a skrjfar papprnum or fyrir or undan fjurstafnum.

Enginn matur, verur a sj um ig sjlf, hvslar hann.

Hn kyssir hann kinnina og klappar honum kollinn. Gu, hva er gaman a sj a skulir vera byrjaur aftur. Eru ekki mrg r san sast? En af hverju notaru ekki tlvuna?

g oli ekki tlvur, a veistu! hlf hvsir hann og dfir fjrinni bleki og heldur fram skriftunum, alveg glum.

J, hvort hn ekki vissi. Hann hafi fari ritvinnslunmskei um hausti vegum runeytisins en ekkert lagt sig eftir v a halda sr jlfun. Runeyti hafi lna honum gamla feratlvu af essu tilefni en hn var bin a vera nr snert skrifborinu hans san a nmskeiinu lauk. ol hans fyrir tlum af essu tagi gat jafnvel ori svo megnt a hann ronai af reii einni saman yfir a sj hana tilsndar sitja vi sna eigin tlvu vi sitt eigi vinnubor inni barnaherbergi. Ng er n samt, tti hann til a kveinka sr, a urfa a sitja vi og horfa upp essi apatl vinnunni a maur urfi ekki a umbera a heima hj sr lka! Og ekki lei lngu ar til a hann var binn a skila lnstlinu til sns heima.

Hann sat vi skriftirnar alla helgina sem n fr hnd. Hn tiplar um tnum og rifjar upp a litla hn kann fyrir sr matreislulist. Hn hafi eiginlega fengi ofnmi sku fyrir allri annig list. Svo hart hafi mir hennar jafnt sem matreislukennarar lagt a sr vi a hrista r henni mtrann a hn efaist um a hn myndi nokkurn tmann ba ess btur. Aftur mti hafi henni alltaf tt jafn gaman af a vo upp. Alveg fr v a hn var smstelpa. Gat lka alveg gleymt sr. Verst hve hann tk a oft agalega stinnt upp egar hn vart gleymdi sr um of og eitthva sm brotnai. Eins hva hann oldi illa a hn yndi sr beint uppvottinn strax eftir matinn, henni sem tti alltaf svo gott a koma v mesta fr, allavega hreinsa matarleifar af diskum og skola . Og ganga fr borinu. arftu endilega a vera a essu nna, yndi mitt, tti hann til a segja og vildi a hn settist strax inn me honum og au fengju sr kannski kaffi saman og skkulairsnur.

a er komi sunnudagskvld og hann er enn a. Hefur varla vtt deigan dropa alla helgina, n heldur raka sig. Hva heldur a fari hafi t r hsi, og hn raunar ekki heldur nema til ess eins a fara verkunina og afplna sna laugardagsyfirt, og heim aftur me hrina fangi; hn hafi enn misst af vagninum, og var alltnt notalegra a ganga, svo vel bin sem hn oftast var, en a hrast skli einhverju bandi lon og don. a var bi a vera a ganga me slydduhr alla essa helgi og undanfarna daga. Kominn suvestan, leiinda rltan, eftir sku suaustan hlkudumbungshret shallandi.

Hn vogar sr varla a lta inn til hans. Hefur halla eldhsdyrahurinni aftur og gti veri a dunda sr vi uppvottinn alveg eins og hana lysti ef hn vri ekki bin a v llu fyrir lngu. Situr vi eldhsbori og yljar sr yfir ofurltilli veig vi kertalog. Hafi satt a segja ekki staist mti. Eitthvert hrilegt tmarm var a myndast innra me henni. Lggin fr kvldinu ur var binn og hn hafi v brugi a r a kafa hrina t nsta bar og bija um a selja sr sm lgg pela. Sko, a hefu vnt komi gestir og... J, alveg sjlfsagt.

hillum og syllum sitja spjararnir snu varbergi , snum grandvru, vkulu, alsjandi augum. Hn blikkar uglurnar og gestir hennar kvea sr hljs af myndum veggjum ea r einhverjum heimum huga hennar og hn raular me. Siglir me eim um himna og hf en kafar sur mjg djpin.

 

ar er siglt silfurbt

me seglum ndum,

rauagull r og bndum,

rennir hann beint a strndum,

rennir hann beint a bjrtum slarstrndum.

 

Hn hafi svo sett sm staup handa honum og tla a fra honum, lst inn borstofu honum a vrum og hvsla eyra hans: Hvernig gengur me leturgrmurnar?

Hann hafi hrokki upp af stlnum, svo hverft hafi honum ori vi, og reki um lei hendina staupi svo a hvolfdist r v yfir blekblauta rkina.

Jess minn! hrpar hann. ert ekki me llum mjalla! Sru hva hefur gert!

Hn stendur stjrf smu sporum mean hann tur fram eftir brfurrku og reynir san a erra upp a mesta af vnandanum en bleki einungis rennur enn meira t fyrir bragi.

Nei, segir hann og dsir og sest n. g ver vst a semja etta allt upp ntt. Hvert var g annars kominn? Var me etta alveg skrt kollinum rtt an en n er allt fari! Fari, fari, fari!

Hann hlf hvslar sustu orin og snr sr hgt a henni ar sem hn stendur enn fyrir aftan hann hlflmu. Orin sitja fst hlsinum henni, eins og illvgur kkkur. Henni ykir etta svo leitt.

Allt r a kenna, segir hann sakandi.

Mr ykir etta svo leitt, stynur hn loks upp lgum rmi.

Leitt! Er a allt sem hefur a segja? egar allt er fari, allt ori a eintmri tjru .

Voa leitt, stynur hn enn.

Me punktum, kommum og llu saman!

Svo voa leitt, stynur hn, grti nr.

Hann teygir sig eftir blekbyttunni, dfir fjurstafnum og grfir sig yfir nja rk en orin lta sr standa. Nei, nei, allt fari, hvslar hann me sjlfum sr, me rjkandi ppuna milli samanbitinna tanna, en bleki einungis drpur af pennanum og myndar dkkar kadellur hinni drifhvtu rk. Ver a reyna, hvslar hann og grfir andliti hndum sr. , a andinn kmi n aftur yfir mig. Miskunnai sig yfir mig. , hjlpi mr allir englar gus parads.

Hn stendur enn fyrir aftan hann og fr hvorki hrrt legg n li.

Sru ekki manneskja a g er a reyna vinna! hreytir hann allt einu t r sr, egar orin lta enn sr standa. Ea tlaru a standa arna allt kvld eins og vara? Fyllibyttan n!

 

sund orskar fribandinu sfellt okast nr

a er komi fram yfir mintti og hn situr enn inni eldhsi. Sasta veigin glasi borinu. Og fein papprsbl. Hn er a rissa upp hugmyndir a grmum vi kertalogann. a er vissulega notalegt, egar ti napur vindur hvn og hret er glugga.

Vlir t veri og vindum, vetrarnturlangt, mean ljtir kallar liggja hana mmmu, raular hn me sjlfri sr og uglum llum og gestum. Og pabbi druslum, dauur kompu, r drykkju liggur, hlandbrunni braggabarn barnavagni...

Hlfhlr me sjlfri sr og sr myndrkan textann fyrir hugskotssjnum sr, lkt og grmu. Hreti glugganum bakgrunnurinn. Samt erfitt a fanga hugmyndina og skissa upp bla. Eiginlega einum of margbrotin.

 

gull orri heyrir

etta harmakvein

gefur gri ei nein,

glkur hrum stein...

 

snglar hn me sjlfri sr og ltur sig dreyma um betri t me blm haga. Hn hlakkar til sumarfrsins. tlar hn a lta hendur standa fram r ermum. Um hausti egar hn flutti hafi hn fari me rjr grmur galler. Eigandinn hafi fyrstu veri hikandi vi taka r en svo kvei a sl til. Nokku skemmtilegar, hafi hann sagt, en... Gott og vel, ltum a reyna hvort listunnendurnir mnir falli fyrir eim. Og ein var seld! Hafi fari skmmu fyrir jl. a var dlti undarleg tilfinning a vita af henni einhvers staar kunnum sta, ekki lkt v a hn hefi sent fr sr eitt barna sinna og vissi ekki hvar a vri niurkomi! En allar slur voru vst trnaarml vildi kaupandinn svo hafa a, nokku sem hn var a lra a stta sig vi a missa af eim sjnum, kannski fyrir fullt og allt, eins og r voru henni samt hjartflgnar, grmurnar.

Hn tti nokkrar uppi veggjum hr og ar t um land. landlegum og egar ekkert barst a hafi hn oft vari dauum tmanum grmurnar snar. Sums staar voru starfrkt ltil listvina- og menningarflg sem stu stundum fyrir sningu meal flagsmanna og hn stundum fengi a fljta me. fsinninu var etta oft strviburur og allir mttu sem vettlingi gtu valdi. Og ekki skorti kauphugann. Gjarnan var prtta um prsinn, mest til gamans, og yfirleitt seldust flest verkin og hflegu veri sem tk mi af kaupgetu hvers og eins. a hafi veri allt ruvsi, lkara v a hn vri a koma brnunum snum fstur, v a hn vissi alltaf hj hverjum au lentu.

Um hlfrtugt hafi hn fari rkisins myndlistarskla en svo htt eftir tvo vetur, miju kafi. Eins og henni hafi samt gengi sknandi vel. Hn skildi ekki alltaf sjlfa sig ea eirina sem tti til a koma upp henni. Sumari eftir seinni veturinn hafi hn fari me vinkonu sinni a vinna frystihsi ti landi. Og dttir hennar eina komi undir. Vst hefi hn geta fari suur n og a minnsta kosti byrja sklanum. Mtti vita a samband me manninum gengi aldrei upp en hn engu a sur teki saman vi hann og au sest a b heima hj foreldrum hans arna plssinu. Dttir eirra var ekki einu sinni komin heiminn, a fuglinn s var floginn r hreirinu. Floginn burt eitthvert t heim, fltta burt fr ttanum vi basli, og hn s hann aldrei meir. , hann Nonni minn hefur aldrei geta una vi neitt til lengdar, sagi mir hans sem tti ekkert til nema krleik hjarta snu handa murinni ungu og litla hvtvoungnum. Og svo hafi xlast til a au afinn og amman hfu teki litlu a mestu a sr og ali upp, og ekki sst tnlistarlegum efnum. Hn hafi haldi gu sambandi vi au og oft heimstt dtturina og dvali hj eim og oft tum unni hsinu ar stanum um hr. Og s litla einnig stt hana heim hvar hn bj hverju sinni hn mamma hennar, sasta farandverkakonan, sem hn tti til a kalla sig gamni ea hn dvaldist me mmu sinni og afa hinum borginni ar sem hn hafi lka mest haldi til eftir a hn byrjai skla fyrir sunnan. Nna var hn orin str stlka, lka str og lka gmul og hn mamma hennar hafi veri egar hn l hana heiminn. Hn hafi nlega loki einleikaraprfi filuleik og starfai sinfnunni me manninum snum sem lk sell.

Hn fr sjaldan tnleika me eim a oft sti henni a til boa. Elskai sgilda tnlist, nema sst sinfnur sem voru eirra helstu r og kr, ekki heldur r svo miklu a moa fyrir au eirri listbskaparins rnu raut. Henni lei ekki heldur vel strum, htlegum tnleikaslum, fannst andrmslofti jafnan uppspennt og rgandi; og maurinn hennar, sem n sat sveittur inni borstofu a leita uppi punktana sna og kommurnar, sem hn hafi vart glutra niur fyrir honum, hann var ekki heldur miki fyrir sinfnur. Hn var ekki heldur viss um a hann vri miki fyrir au og hn var oft hikandi vi a mlga vi hann a au klluu au. Nema a vri einungis misskilningi hennar og eigin rraleysi um a kenna. En einhvern veginn virtist henni a honum tti hann eiga ng me sig og dtur snar og ltinn dtturson, sem komu oft heimskn me snaggaralegum gusti og vrpuu heimili, og ekki sst s litli, fjrklfur mikli, birtu og yl.

a er einhver fyrirgangur borstofunni. Hn heldur niri sr andanum. orir sig vart a hreyfa. Skphurum er skellt. Hn fylgist me ftataki hans og vonar heitt og innilega a hann komi n inn eldhsi til hennar svo au fi sst og saman seti srs hfi.

En hann kemur ekki. Hn heyrir a skrfa er fr krnum og aftur fyrir. , hve ungt er hans skhlj ... og hur er loka. Svo er allt hljtt.

Hn list fram og ltur inn borstofu. ar er allt stroki og fnt. Hvergi papprssnifsi a sj, n blekbyttu n fjaurpenna. Aeins skubakkinn er borinu miju me ppu kaldri og engri gl.

Hn gengur til baka inn eldhs og lkur vi veigina.

 

ei, ei, r, r,

agnar fugl m.

Ei vi skulum hafa htt,

hgt og rtt sofa mtt.

ei, ei, r, r,

agnar fugl m.

 

Hn veit a ekki nna, en vsast hn aldrei framar eftir a sj hann dfa fjur blek.

 

 

Fyrsti heimur?

Annar heimur?

riji heimur?

Fjri heimur?

Fimmti heimur?

Sjtti heimur?

allt rum heimi, heima millum ea heimum alls near?

Sjundi og efsti heimur?

Heimsendir?

Endir?

 

prenta skjal

Rmanza: heim kvist