< Undir hulishjlmi

kaflar 31 til 40

 

 

31.

 

a fyrsta sem g s egar g kom til sjlfs mn voru pils er hngu vegg. v nst konur er stu vi be minn.

g var staddur herbergiskytru eldabuskunnar.

Ein kvennanna hnpti grtblgin vi rmgaflinn, g ekkti hana strax, a var Djdja.

Hinar konurnar voru einnig votar hvrmum. r hfu allar liti mig dauan. En sem g tk a bra augnlokin lifnai yfir eim.

Hann er lfi! hrpai Raba. Ski vatn! Hn leysti vengina stakknum og losai um flkina fr lkama mnum og lagi hfu mitt kjltu sr.

g hafi enga hugmynd um hvernig sri hausnum var a lta, en egar r tku a vo mr varfrnum hndum s g aeins a vatni skjlunni var rautt sem vn.

var mn vitja af einum fraranna, Bjli, presti af sfnui eirra Hna. Var hann hi mesta ljfmenni. Hann hafi me sr trjbrk, leir og plmviargreinar, spelkai handleggsbroti me berkinum og makai leirnum yfir og vafi loks tgunum utan um, og var svo listilega um bi a unun var a lta.

Djdja var ar enn og brynnti spart msum.

Heyru mig n! Httu essu voli! setti frarinn ofan vi hana. Hann er ekki neitt lii lk og arflaust a hafa uppi kveinstafi.

Hann skar hr mitt og vafi srabindi um hfui.

eftir, egar hann var farinn, heyri g m af rdd hans gegnum unnt ili, sem hann mlti svo til jnanna:

Hann hefur fengi slma trei. a m kraftaverk heita a hann fi nokkru sinni stigi fturna n.

Mr tti nefmlt rddin lti eitt kaldhnisleg. Seinna, egar g tti eftir a kynnast honum betur, komst g a raun um a Bjll var hinn mtasti maur.

g var dofinn um allan skrokkinn, var eins og steingervingur, hvort sem v ollu sr mn ea ef til vill svartntti sem n grfi yfir sl minni.

Raba fann sr annan sta til a sofa og jnarnir skiptust um a hjkra mr og hla a.

Vel minnst ... jnarnir. egar hr var komi sgu hafi g tt svo lti vi jnustulii a slda sem minnst mtti vera. A minni hyggju var maur enginn maur nema a kunna fyrst stafrfi. Hver s sem ekki hafi kynnt sr Plat ea a minnsta kosti lesi Virgil, var mnum augum ekki anna en dr.

etta hafi sem sagt veri lit mitt essu flki. Heimur ess markaist af daglegu amstri einu og vikynningu ess vi hvert anna. g hafi mugust v, a hsbnda mnum metldum.

En Meik ... hn var mr hulin rgta.

Stundum lagi g hana aeins a jfnu vi mlleysingjana lkt og hitt flki, a a vri einungis fyrir fallegt skpulag fr nttrunnar hendi sem hn skri sig r. En g hafi fyrr lti heillast af fgrum skapnai; og a sem ekki er minna um vert, ef finna mtti dmiger tkn kvenlegrar fegurar marmarastyttum, var Meik engin drottning eirra fegurstu.

g hef sjaldan broti um a heilann hvers vegna g var svo gagntekinn af henni. g hafi byggt henni hll huga mr ... en hvers vegna, um a hafi g ekki hugmynd. S sem einu sinni horfist augu vi hana, lt vera a gera a ru sinni. En rddin, vijafnanleg hljmlist raddar hennar a var hn sem gagntk mann. Fegur hennar var flgin eim hljmi. S sem hlddi einu sinni hann, tti hn hrfandi fgur upp fr v, og gilti einu hvort hn var gul. Hvort hn ekki hlaut a vera vel a sr Bk nttrunnar! Ekki eru dfurnar lsar og ykir okkur engu a sur vnt um r. Hldum vi dfu hendi getum vi ekki a okkur gert tt vi snum fuglinum bluht.

En hitt flki, a hafi g aldrei liti rum augum en dr nttrunnar. a var fyrst nna sem mr skildist hve ltill mannekkjari g var.

Konurnar nnuust mig sem vri g eirra eigin brir. arfnaist g vatns ea matar ea vildi hafa hljtt kringum mig, fkk g skir mnar uppfylltar me augntillitinu einu. Fyrst sta hlt g a a tti til ess rtur a rekja a rtt fyrir allt bru r viringu fyrir mr sem manni af ri stigu; nokku sem eim bri skylda til vegna ekkingar minnar og eirrar menningar er g vri sprottinn r. En svo var ekki. g tti bgt, til ess lgu rturnar. r liu nn fyrir mig af eim skum einum a g arfnaist umhyggju.

Sri hfinu hltur a hafa veri djpt, v a g gat me engu mti lyft hfi fr kodda. a var ungt sem bl og sem elfur elds, magnrungin sem Dn, flddi um a. Ea llu heldur v lkast sem g velktist um ldurti, yngdarlaus, en hnigi svo djpt muna miklu.

g veit ekki hve lengi g var essu hugarstandi. En egar fr lei lgi lguna. egar g kom fyrst til sjlfs mn og gat bgt varirnar var Kpur einn inni hj mr kytrunni. Hann hafi komi me vatn. Gui s lof! sagi hann egar hann s a g mndi hann.

Kpur, hvslai g, hn Litla Ljt mn ... lifir hn enn?

Auvita lifir hn. Ea hv ekki?

Gefi i henni a ta?

Vitaskuld. Hv skyldum vi ekki gera a?

Viltu vera svo vnn a n hana?

Enn ann dag dag fura g mig v a hnan skyldi hafa veri a fyrsta sem g leiddi hugann a. g var svo glaur vi endurfundi okkar a g rsti henni a mr sem vri hn systir mn!

Litla Ljt! Litla Ljt!

Hnan skalf af tta egar komi var me hana inn til mn. En egar hn heyri rdd mna var hn strax rleg. Hn var vi hli mr og virti mig fyrir sr me hgra auga, me vinstra auga, lkt og hnur gja augunum og klakai sem hn vri sjunda himni. annig skiptumst vi orum lkt og vi hfum ur gert.

Fru ng a ta, mn kra? spuri g hana. Eru hrsis hnurnar enn a reita ig? Sefuru enn vi fleti mitt?

Og hn svarai llu sna vsu: Kla-kla-kla...

g svaf skpin ll essa daga. Rtt vakti eina stund ea svo og fll aftur fasta svefn eins og vggubarn.

Eitt sinn egar g vaknai var g var vi a eitthva svo svalt og notalegt hvldi enni mr. Og sem g opna augun birtist Meik mr. Hn sat vi hli mr og hvldi hnd sna enni mr.

Djdja st vi hli hennar og tluu r saman hlfum hljum. herberginu var bjart, skjrinn skjannahvtur slskininu. En jafn skjtt og hn s a g hafi opna augun, tk hn hendina til sn og reis ftur.

Faru ekki, hvslai g. Vertu aeins lengur, yndislegi draumurinn minn!

Hn horfi mig eins og bum ttum, sneri sr a Djdju og sagi henni a fara og skja vatn brunninn. Svo settist hn aftur hj mr.

Lur r betur? spuri hn vingjarnlegum rmi. Vi ttuumst svo a myndir deyja.

Fi g s ig, hrj mig engin veikindi. Mr lur eins og vori vri komi og vrir liljan hvt dinslilja lki stlku. egar talar heyri g englasng.

Hn virti mig fyrir sr djpt hugsandi, lygndi aftur augunum skamma stund.

Fur mnum ykir etta leitt. En veist n hve skapbrur hann getur veri. Hva skpunum fkk ig annars til a segja a hefir falsa brfi? Stundum viristu spakari a viti en sjlfir frararnir, en annan tma ertu svo miki smbarn a r vri ekki einu sinni treystandi fyrir keri af mjlk.

Mr hefur aldrei lrst a ljga.

a kemur r sjlfum koll. Lygin er sjlfsvrn. Nauvrn. Karlar brynja sig vopnum en konur og rlar eiga lygina eina sr til varnar; hn er skjldur okkar. hefir vel geta sagt a hsbndi inn hefi veri drukkinn egar hann hefi kvei a gefa ig fur mnum og lagt af sta ur en runni hefi af honum.

Hn agnai og hlustai eftir v hvort nokkur vri a koma. sagi hn og hlfum hljum:

g skal lta fra r dlti af vni. Drekktu a og hressistu brtt. Og viltu svo lofa mr v a sna aftur til ns heima. Fair minn tlar a lta ig lausan n lausnargjalds og hefur n egar sent Prskusi or um a.

g fer ekki.

Ekki?

Nei. Mig gildir einu tt g urfi a jst en mr er a lfsnausyn a f s yur.

Mr vknai um augu.

Rrota horfi hn mig og andvarpai.

ert ekki me llum mjalla! Veistu ekki a...

g veit.

Veri eir varir vi eitt einasta vanhugsa tillit augna inna, mun fair minn hafa lti aflfa ig hinn hryllilegasta htt ur en stund verur liin.

a veit g.

Og g hef heldur aldrei gefi r neinn rtt til a vonast eftir...

Nei, r hafi ekki gefi mr neinn rtt til ess en geti heldur ekki banna mr a. g er rll og i geti lti stjaksetja mig ea krossfesta hvenr sem ykkur lystir. En enginn jarneskur mttur getur meina mr a eiga mr mna drauma.

Hn horfi fast mig rkum augum.

En ef g bi ig um a fara ... ef g bi ig um a?

Hvers vegna? g mundi aldrei vera yur til byri. Fi g aeins s skuggann af yur er g alsll. Sji g ftin yar hangandi vegg laumast g til a snerta au. Ef r hafi skili eftir vatn bikarnum yar drekk g a, og vatni bragast mr sem vri a ljffengur dinsdrykkur goanna. g veit a, veit a r munu aldrei vera mn. En vilji r aeins segja mr eitt: Voru a ekki r sem gfu mr rsina?

Strng svip hristi hn hfui.

Af hverju neiti r v? spuri g og hlt fram a naua henni. a g viti a svo kunni a hafa ekki veri, mundi a samt gleja mig umrilega ef r svruu jtandi.

Enn hristi hn hfui.

a var ekki g sem gaf r hana.

Djdja kom inn r dyrum. Hn vtti klt og lagi enni mr, og sem hn hafi laga hann til var Meik farin.

 

32.

Lengst af var a Djdja sem sat yfir mr. Sat vi rmstokkinn, reiubin a uppfylla jafnvel smvgilegustu skir mnar og lt dluna ganga, malai og masai hvort sem g hlustai hana ea ekki.

Hverju sinni sem hn urfti a vkja sr fr strauk hn hnd mna og hvslai kvejuor og var aldrei lengur burtu en nausyn bar til. Engu var lkara en a henni vri ekkert ljfara en a g lgi annig veikur!

Dag nokkurn sagi g vi hana: Djdja, g veit ekki hva amar a mr en g er umrilega yrstur. Viltu ekki vera svo vn a kla vatni me snj.

Me snj? spuri hn forvia. Hvar g a f snj?

Er ekki snjr ti?

ti? Hvernig m a vera eplatrn eru a bruma.

Var g binn a vera ennan ratma rminu? g hafi varla eir mr til a liggja og komast ekki t grnan skrann. Hnuungarnir tku a klaka garinum og einnig andarungarnir sna vsu og himinninn var blrri me hverjum deginum sem lei. Svlurnar flugu n me litlar goggfyllir af leju til a nota vi hreiurgerina.

g ba um a vera fluttur t svo g fengi fylgst me grandanum, og eftir mr fylgdi litla svarta hnan mn, klakandi af ktnu, kla, kla, kla...

Hva skyldi valda lkningarmtti slar, sem er svo flugur a srhver sem um srt a binda rir a f a njta hans? Sem g l fyrir ar ti blessuu slskininu lei mr eins og g vri snjr er tki hvrfum flugum leysingum, brnai og gufai upp fyrir heitum slargeislunum, hyrfi og yri gjreytt svo mildilega eilfarinnar geimi.

ann sama dag vitjai frarinn mn sasta sinni. Hann tk brkinn utan af handleggnum og athugai hvernig broti hafi gri. tti honum vel til hafa tekist og var stoltur af verki snu.

a er n svo! sagi hann. En skyldu kristnir prestar geta n svo gum rangri?

Kri Bjll, svarai g og akkltum huga, megi fyrsta handartak lukkans handleggsins vera handartak r til heilla. g veit a g er aeins rll en af stigu herramanna og sk mn v ekki vi hfi, en vi erum bir menn, ekki satt...

Ltum svo vera, ltum svo vera! Og hann brosti og hristi hnd mna varfrnum hndum. ert skynsamur og snir af r hreinskilni. Og mr skilst a kunnir einnig a lesa og skrifa. Eigir eftir a vera leysingi komdu til mn. g skal gera r r slkan fyrirtaks frara a munir jafnvel hafa tk a lta rigna.

list g frelsi, svarai g, skal fyrsti gullpeningurinn sem g vinn mr inn vera inn.

Og g, mlti hann, skal gefa r dttur mna.

Hann voi leirinn af handleggnum og skoai hfui seinasta sinni og klappai mr loks um vangann.

Einungis liggu ti slskininu, var a sasta sem hann rlagi mr. Slargeislarnir eiga upptk sn jareldi og eru handarverk Gus. ess vegna lkna eir. Lti g einhvern njta seis mns og mttar mns m hann treysta v a vera heill n; s er vilji Gus. Fair minn var einnig annlaur lknir, og enn drekkur Attla af bikar sem hann gaf honum. a er ess vegna sem ekkert fr honum granda.

Segu mr fr trnai Hna, kri Bjll. Hvers kyns gu hafi i?

Hvers kyns? Hvernig spyru! lttu kringum ig, hafir augu!

Lta hvert?

slina! ar finnur Gu. Hann er me gullna lokka og eins er skeggi gull; augun eru jarknasteinar. A ru leyti geislar hann af gulli fram fingurgma. Hann fer ftur morgnana til a vira fyrir sr heim sinn. kvldin leggst hann til hvlu. Um svipa leyti skrur hann fgnuur undan brekni nturinnar. Hri honum er eintm tjara og skeggi st; augun eru grn eins og ketti og sst varla au fyrir ygglibrnum...

Mr fr a la hlf notalega mean hann talai og fll svefn.

g tk a hjarna vi og loksins fkk g stigi fturna. Elilega var g til ltils annars megnugur en reika um garinn. Kona Kata gaf mr tvo sumarklnai r fnrinum hr og g var glaur vi. g sneri upp gerarlegt yfirvararskeggi og stillti mr upp fyrir framan hllina og geri mr vonir um a hin slin mn bjarta kveddi n a fara t og vira sig.

En enginn birtist nema Kati t glugga.

Ert arna, Grikki?

a er g, herra minn.

Komdu upp.

g get sjlfum mr um kennt, hugsai g, a vera a flagga svona sjlfum mr. Renni aftur hann mur er lklegt a Bjli frara takist a tjasla mr saman njan leik!

Kati var vst ngu harur horn a taka.

Vi skulum halda fram spjalli okkar, sagi hann. Segu mr, hvers vegna hafir mig a ffli me essu brfi?

Eiginkona Kata og fair hennar voru einnig vistdd og Meik, sem kom flgrandi innan r nsta herbergi og fylgdist me okkur r dyrum. Hn hallai sr upp a dyrastafnum og horfi mig ung skapi.

Herra minn, svarai g hryggur huga. Veri mr ekki reiur. g er ekki eins slttugur bragarefur og g kann a lta t fyrir a vera. mean g dvaldist hr me mnum fyrri hsbnda fllu mr lifnaarhttir Hna betur ge. gerist a dag einn a Frjlsi Grikki var vegi okkar, binn drindis hnverskum klum. egar hann heilsai okkur var hann svo ktur lund og virtist eiga miklu lni a fagna. Hann tji okkur a hann hefi veri nauugur rll og fari str me hsbnda snum og unni sr frelsi me hreystilegri framgngu og sti v n til bors me fyrrum hsbnda snum.

Rtt er a, svarai Kati og ekki laust vi gltlegum rmi. Og sem sagt haft eitthva svipa hyggju?

J, herra.

Meik lyfti brnum og g fann hlju stafa r augum hennar.

En Kati drap tittlinga og var aftur fullur tortryggni. En Prskus hafi veitt r frelsi og hafi hyggju a gera r r tiginn embttismann!

Herra minn, mr tti hirlfi ltt treystandi. a er lagt undir hl kvenna, hr eru a hinn bginn karlmenn sem stjrna. g hafi s yur og lyktai af vimti yar a r hlytu a vera vnn og gur maur. v hugist g vera rll yar og geri mr vonir um a f a berjast vi hli yar strax og str brytist t.

Kati virti mig fyrir sr sem hann gekk fram og til baka mlandi glfi. Hann er ekki me llum mjalla, en heiarlegur er hann! sagi hann og hristi hfui. hefir betur sagt mr etta strax sta ess a fara bak vi mig. En hva um a, g skal ekki afhenda ig aftur Prskusi. En geru r grein fyrir v a hefir betur sagt mr etta strax.

g ttaist a r mundu senda mig til baka, herra minn.

Ltum trtt um a. En verur a stta ig vi a vera rll fram fyrst valdir r a hlutskipti. Og llu falli leyfist engum frjlsum tlendingum a ba hr. En ar sem ert hvorki keyptur rll n tekinn herfangi tla g a lta ig f peningana na aftur. Kona! Hann sneri sr a eiginkonu sinni. Lttu strkinn f pyngjuna sna.

gti herra, haldi r henni frekar sjlfir, sagi g. Mig vanhagar ekki um neitt og vil aeins f a njta miskunnar yar og gvildar. a vri ekki nema einn gullpeningur sem g vildi iggja, til a f launa Bjlfi frara...

Held n a hrossahrekur su honum ng; ekki gull! skrkti konan. Ea a strala hann? Vi sem frum honum heilan klf a launum fyrir a annast ig! tli a s ekki honum meira en ng!

Konan var stjpa Meikar og st Kata jafnvel meiri stuggur af henni en sjlfum Attlu.

Fr essum degi a telja var g ltinn stunda fingar me fjrtn og fimmtn ra unglingum; skutum vi af boga og lrum a kasta spjti og sitja hest hermannsvsu. Eins og gefur a skilja tk g aeins tt eim fingum sem slmskan handleggnum geri mr ekki erfitt fyrir me a stunda. Annars leibeindu kennararnir mr um hva eina, allt fr v hvernig bogastrengur vri flttaur til ess me hvaa htti skyldi sna sr r rttri stu hestbaki yfir fuga. Tknml hornblstursins var g a leggja srstaklega vel minni. Hver stubreyting var gefin til kynna me blstursmerki; nokku sem flgum mnum veittist auvelt a lra v fr unga aldri venjast Hnarnir a heyra yt hornanna ma eyrum. Var g a gjra svo vel a skr hj mr tknmli og lra a heima.

Strax fyrsta degi komst g a raun um, og var heldur en ekki aumkjandi, a hestarnir stu mr essum efnum all mjg framar a visku. Hver og einn eirra vissi upp hr hvaa merki tknai stkk! hva sna! hva staar nem! og svo framvegis og hvort eir ekki skildu hornblsturinn egar eytt var nri hrossin!

Vst er a a skipulag og hernaarlist hnversku riddaralissveitanna eru engin aulr vsindi. g hafi ekki gert r fyrir v a g yrfti a lra a sitja hest og ra v a oftast nr frum vi ekki ruvsi um hrein strti Miklagars en hestbaki. En a raunar ekkert skylt vi a a ra berbakt villtu stkki ea lta hestinn prjna ellegar venda umsvifalaust og lta hann ekki hagga sr; og a ver g a jta, a sjaldan hlt g a mn sasta stund vri komin og g hlsbryti mig ar sem vi fum ti vllunum.

egar vi fum sknarlotur geystumst vi af sta stkki ttum hp sem dreifi sr eftir v sem vi sprettum lengra r spori. Oft var vinurinn tkngerur me birkirunna sem hafi veri planta srstaklega v skyni, og skyldum vi skjta rvunum um lei og vi kmumst skotfri vi runnann, og lta san gamminn geysa til baka tafarlaust egar merki vri gefi um a sna.

jlfarar okkar voru allir gamalreyndir hermenn og reyttust eir seint a innrta mr hfuatrii listarinnar a lta reiskjtann lta stjrn sem hugur manns vri. Ekki minni herslu lgu eir undanhaldsskn ef svo m kalla a ltast hrfa undan vininum til a hann fullur sknarhugs taki a reka flttann og brjti ar me upp eigi skipulag; a sna skyndingi og lta rvahrina dynja yfir og fylgja hrinni eftir inn vinahpinn mijan, sem vri uppnmi; a lta kastspjtin sem voru ein mikilvgustu vopnin ganga hol eim; og eftir v sem nvgi yri meira, beita sverinu, xinni, lagspjtinu, kylfunni, og ekki sst hugrekkinu.

 

33.

Dag nokkurn egar rigndi og vi fengum fr fr jlfuninni fr g og heimstti Bjl frara.

Tjld fraranna voru rtt hj hallarbyggingum Attlu. Hestshauskpa stng vi hvert tjaldanna var til merkis um a ar byggju prestar. Fyrir framan hvert tjald var ltil ferhyrnd altariseldst me glarhrngli sem reyk lagi af. gilegan ilm af steiktu kjti lagi fyrir vitin fr yrpingu tjaldanna, sem tti sr elilegu skringu a drin sem prestarnir fra til frnar vera eirra eign. Fengju arir a ta au, missti frnfringin gildi sitt.

Heyru, arna krakkaskinn! Hvar finn g Bjl frara?

Hann er tjaldinu arna hinum megin ar sem hvti kilingurinn er hoppandi fyrir utan.

akka r fyrir, gskurinn.

g er enginn gskur rls!

strsta tjaldinu bj blindi ldungurinn Kama. Hann hafi byrja klerkdm sinn t Balambrs endur fyrir lngu og var spakvitur mjg. Var hann vallt hafur me rum egar tignarmennirnir inguu um mikilvg ml. Gisi og grtt vangaskeggi ni honum niur mija bringu, en af v a hann tti vanda til a halla undir flatt me hnd undir vinstra vanga egar hann hugleiddi st yfirvararskeggi venjulega jafn hvasst t lofti eim megin og a lafi miki hina hliina. Hann var sagur geta skyggnst inn framtina en var hinn bginn a fara spart me opinberanir snar, v a hverju sinni sem hann ri einhverjum heilla mtti hann fyrir bragi vnta sr einum skemmri lfdaga, degi sem drst fr hans thlutuu jarvistarld.

Tjald ldungsins var aki hvtum hrosshm alla vegu, eins og raunar tjld eirra allra fraranna, en hans var mest um sig. Skinn var strengt t fr forhliinni til a mynda forslu og hafist blindi maurinn ar gjarnan daglangt vi og hlddi me bros vr rslin barnabrnum snum fjlmrgum sem ar lku sr.

Tjldum prestanna var skipa hring og var grasflt inni yrpingunni miri.

eir sem sttu prestana heim ttu msum lkum erindum a gegna og leituu rlausnar mla sinna v tjaldi sem hinn rtta srfring var a finna. v a eir frararnir voru kunnttumenn hver snu svii.

Kama gamli var sti presturinn og s sem lengst vissi nefi snu og mestur spmaur var. Hann lgi storma og lagi blessun sna yfir strsmenn. Me snertingu handa sinna einna gat hann reist hengda menn upp fr dauum. Hringsneri hann tfrastaf snum mt himninum, lgi storm og datt dnalogn svo fremi a s vri einnig vilji Gus.

ldungurinn ddar var Kmu nstur a viringu og byrgur fyrir frnfringum. Hann var um sjtugt, hfustr og eftir v herabreiur. Honum l afar djpt rmur, og tillit augna hans var svo magnrungi a hann gat stva rvahr vina me augnarinu einu saman, svo a rvarnar fllu til jarar llum a skalausu svo fremi a s vri einnig vilji Gus.

Zbkan var ungur a rum og annaist hann bnalestur og var sngstjri eirra flaga. Hann var me afbrigum raddsterkur og gat legi svo htt rmur sem horn vri eytt. Sngur hans var svo tfrandi a maur var gagntekinn. Hann var sagur kunna bn er gti sljvga svo vopn vinanna a jafnvel harasta stl yri mjkt sem bl svo fremi a s vri einnig vilji Gus.

Bgur frari, feitur og hrprur, gamansamur karl, var eldklerkur eirra flaga og skrifari flksins. yrfti einhver a lta skrifa eitthva fyrir sig, dr hann essa kynlegu hnversku stafi, og fkk a sjlfsgu vel borga fyrir viki. g heyri aldrei minnst a hann kynni neitt fyrir sr sem yfirnttrulegt mtti kalla. A vsu var haft ori a hann gti teki steinum heitum r eldi, en a getur varla talist merkilegt. Heima Gari leikur n hvaa sjnhverfingamaur sem er sr a glandi jrni.

Gyrir frari kunni list a lta formlingar hrna eim sama og fgnui vildi valda. Hann rakti harmatlur vi jararfarir almgaflks, og vi hjnavgslur bast hann fyrir og rnai v heilla. egar frnir voru frar hafi hann a verk me hndum a skera tunguna r frnardrinu og halda henni spn mean sti presturinn mlti fram frnarbnina.

Bukkur frari var augnlknir eirra flaga. Vi frnfringar hj hann af haus drsins og setti stjaka til a bgja fr illum ndum.

Bjll frari var meistari eirri lknislist a gra beinbrot. Hann safnai bli frnardranna og lt a renna ofan holu undir altarinu.

Srmni gat kvei niur farsttir me gum rangri. Hann steig einnig helgidans og gddi vopn tfrum, og hann gat lti formlingar hrna vininum. Me v einu saman a lta dropa af vatni drjpa ungabarn gat hann gert barni nmt fyrir tfrum og allri kynngi.

Damnik bast fyrir vi fingar og var srfringur eirri list a blessa rvar eirra er fru herna til fjarlgra landa. var hann rgjafi hjnaleysa og bgi hvirfilbyljum brott. Einnig gat hann lti formlingar hrna eim smu og formltu.

Vtos frari var vagamall og mjg guhrddur krypplingur. Hann tti tfrastafi til a lkna me hsdr og lagi einnig stund lyfjalkningar. frum snum tti hann smyrsl eirrar nttru, a vri v orrustum ni um nasir reiskjtum vinanna fll vinurinn af baki og trst undir ftum dranna.

Og allir eir sem ekki eru upp taldir bjuggu annig sama htt yfir srfriekkingu sr til lfsviurvris. g held a eir hafi na mest slu tfragripa. S Hni fyrirfannst ekki sem bar ekki eitthva sr hangandi um hlsinn og a sjlfsgu inn undir klum sr. Jafnvel nfdd ungabrn fengu raua reim um lnliinn sr strax og bi var a baa au, sr til verndar fyrir hinum hreinu ndum.

g gat ekki a mr gert tt essi trarbrg vektu aeins me mr hltur. Ungir og reyndir eiga svo ltt me a hlja. En egar allt kemur til alls, siglir ekki srhvert fley, smtt og strt, bltt ea grnt, bi seglum ea rum, eftir smu leiarstjrnunni. Vi nefnum hana ez, Gotar Gut, Hnar Isten Gu.

Bjll frari var heima. Hann og Zbkan frari stu vi lti bor undir breiu skyggni fyrir framan tjaldi hans. borinu st vnpyttla ger r graskeri og tveir silfurbikarar. g nam staar nokkurra skrefa fjarlg fr eim og bei ess aumjkur a eir yrtu mig.

kominn, Zeta? sagi hsbndinn glalegum rmi, nefmltur a vanda.

J, herra minn, svarai g og hneigi mig. g er kominn til ess a akka yur fyrir a sem r geru fyrir mig.

En gaman a sj ig! En stattu ekki arna ti rigningunni. Komdu inn fyrir! Og hann kallai inn tjaldi: Heyri i, krakkar! Komi me sessu!

g lt mr skiljast a g vri ekki verur slkrar mttku en eir sgu mr a setjast.

Zbkan tk ekki sur vel mti mr og a tt hann vri mikilsmetinn klerkur og auugur veraldlega vsu eigandi ekki frri en fimmtn rla.

g hef heyrt n geti, sagi hann og rtti mr hndina. munt fr Prskusi vera kominn og ert menntaur maur. Og ert kristinn, ekki rtt, eins og allir Grikkir?

Satt er a, g er kristinn, svarai g. Einn eirra kristnu sem taka jafnvel afstu til annarra trarbraga me hugarfari Jes Krists.

Hvernig ?

Kjarni kenninga hans er flginn st og viringu fyrir llu flki.

Hann var mikill og heilagur maur, sagi Zbkan og kinkai kolli. g hef heyrt um hann og stundum legi andvaka og broti heilann um kenningar hans. En a er ekki valdi nokkurs manns a haga svo lfi snu sem hann geri krfu til.

Zbkan var maur mijum fertugsaldri, grannvaxinn og me bjgmynda yfirvararskegg, dreyminn lta til augnanna og fr sr hgt. Og svo vildi til a hann var sonur ldungsins Kmu.

Eftir v a dma sem r segi, mlti g, geri g r fyrir a einhverjir trboar hafi veri hr fer?

eir slast oft me einn ea tveir hpi herfanga, sagi Zbkan og brosti. Og reyna gjarnan a sna okkur til kristni en n teljandi rangurs. Jafnskjtt og Hni heyrir a hann skuli ekki berjast, krir hann sig ekki um a heyra meira. etta er nokku sem ekki upp pallbori hj okkur.

Einnig Bjll brosti:

Enn hefur eim ekki tekist a sna einum einasta Hna. a er aeins einn og einn tlendur rll sem ltur skrast. En trboar af rum toga koma hinga einnig eir hinir gulu hrund r austrinu sem kenna a maur skuli einskis ska sr og einskis vnta. En ekki einu sinni rlarnir leggja eyrun vi boskap eirra.

En ruverugu prestar, spuri g hversklega, mtti g f a vita hva ykkur finnst um str?

bar a hnverska konu me tta ra gamlan dreng baki sr. Hn vildi finna Zbkan vegna ess a kr hafi stigi ofan ftinn drengnum. Legubekkur var sttur inn tjaldi og sjklingurinn ungi lagur hann. Hann gaf ltt til kynna a sr tti srt, en af eigin reynslu vissi g a beinbrot olli ekki svo miklum srsauka til a byrja me.

Zbkan svarai spurningu minni. Hva okkur finnst um str? spyr . Str, sonur minn, eru hjkvmileg. Ef au vru a ekki, mundu menn ekki berjast.

Ber mr svo a skilja, herra minn, a allt hi illa s hjkvmilegt?

Presturinn yppti xlum.

Hva er hi illa? a sem elur af sr hi ga. Allt sem gott m heita verld hr er runni af rtum ess sem verra er. Ef vr vrum sannkristnir menn skyldum vr gjra svo vel a fleygja llum vopnum okkar Tsju. Og gerum vr a nna, essari landi stundu, yri okkur gjreytt morgun. Af sjlfum hinum kristnu! Og a svo komnu mli vri vissulega ekkert sem heiti gti gott ea slmt a v er Hna varai verld hr.

En ltum svo heita, svarai g, a allar jir gerust kristnar.

hugsandi!

Hv hugsandi? g bi yur a afsaka, herra, en g segi etta ekki til a andmla yur heldur til ess eins a vr megum grafast fyrir um sannleikann.

Haltu fram!

g aeins vi a, a ef einstakir menn f lifa af n ess a berjast, hv ekki heilu jirnar? Ea er j nokku anna en strt samsafn einstaklinga?

En mannkyni vorum dgum er enn a slta barnssknum. Veist um nokkurt a barn sem ekki berst fyrir lfi snu? Hva eina skpunarverkinu heyr barttu. Hi sterka gnfir vallt yfir hinu veika. Lfi er allt ein bartta.

En vi erum engar skepnur!

Brosmildur lygndi hann aftur augunum og rskti sig.

Ekki a, nei. Hm. Ekki skepnur, segiru. Humm. En hva n ef dr og skepnur skyldu einnig vera flk?

Flk?

J, flk er hefi teki sr blsta hinum msu lfverum.

Afsaki mig, herra minn, g skil yur ekki.

ur en varst maur gtir allt eins hafa veri eitt lti str ea blm, tr, firildi, n ea aldinbori, lfur, hestur, ljn hva sem er.

Er a n vst?

Eitt er vst, a allt sr upphaf. Ekkert verur til af engu.

g get teki undir a.

Og a sem af sr getur, hltur einnig a hafa veri geti.

Vst er a.

annan veg gti v ekki veri fari. Ea finnst r ekki stundum eins og innra me r bi dr, stundum eitt, stundum anna?

Nei, herra minn, tilfinningu ekki g ekki.

En ekkir ekki til flks sem er vinlega reiubi a rast gegn sr minnimttar ea sem vefur ekki sur flkinn vef en sjlf kngulin?

Vissulega.

Og ekkir ekki flk sem sankar a sr og nurlar saman lkt og korninn, ea sem er blyrst lkt og ljn, ea blauara en kanna, ea er gtt jnustulund og trygg hestsins, ellegar sem er svikulla en snkur? Hva anna gti veri orsk alls essa nema arfur hins fyrra lfs?

En hvaa tilgangi tti slk endurholdgun slarinnar a jna?

Hvaa tilgangi? a m Gu vita. g veit a eitt a slk umskipti jna roska slarinnar; hn styrkist lkt og stjarna er bjartari v strri sem hn er. Allur daui jafngildir hamskiptum, og eftir hver hamskipti tkum vi okkur blsta nju lfi, gdd endurnjari orku. annig breytir lfi sfellt um mynd og vi fikrum okkur upp stigann, rim eftir rim.

Og hva tekur vi a mannlfinu loknu?

Vi stgum upp einni riminni hrra og tkum okkur jafnvel enn fullkomnari mynd. Og eitt er vst. Vi verum aldrei a engu. Lf er tkn roska og hreyfingar. Sjlfur skaparinn er ltlaust a. Og einnig maurinn skal orka, skapa, stra llum snum myndum, og sama hvar er ea hverjir eru mtherjar. Hgt og stgandi glist skilningur vor, smm saman fyllumst vi hjartagsku og verum vegsamlegri og gfuglyndari athfnum okkar.

En g get mgulega muna hva g var fyrrum ea hverrar reynslu g var rkari egar g var ... eigum vi segja, engispretta.

Hv skyldir muna a? Ltur ig einhverju vara n afhverju thelltir trum tveggja ra? Ea hv kttist? Ea hver voru gullin n? Ea hva var yfirleitt a brjtast um kollinum r?

Vst er g ofurlitlu nr um vihorf yar, herra minn, en er boskapur yar til flksins essa smu veru?

Frarinn yppti xlum.

etta er ofvaxi skilningi almgans. Jafnvel , menntaur maurinn, skilur ekki. vorum dgum arfnast flk enn tfrabraga og tkna snilegum berum augum. En aldrei a vita, eigum vi a segja eftir nokkur sund r... Bddu anga til augu slarinnar ljkast upp fyrir r.

Vi urum n a fella tal okkar v a Bjll frari hafi sett upp tfrahatt sinn og var tekinn a muldra gurknislegum tn yfir barninu upp r svartri bk.

 

34.

Sumardag einn brust okkur frttir af Daua edsusar. Kona Plkera skyldi taka sti hans, setjast veldisstl krnunnar.

Attla bei ekki boanna. Hinn borginmannlegi Esls skyldi eina ferina enn stga bak og ra suur bginn til Marmarahafs. A essu sinni fengu eir honum til samfylgdar grimmlegustu karla er fyrirfundust Hr, Kjassa og Makka uxaskalla og a ekki hefi veri liti nema til jna eirra einna, hefi a ngt til a fylla hross Grikkja skelfingu.

Skilabo Attlu voru stutt og skorinor:

 

Sni sendiboar mnir tmhentir heim aftur, mun g skja hausinn af Krsafusi sjlfur!

 

M vera a Krsafus hafi ekki dreymt of vel essa dagana.

Hinga til hafi einungis gull veri sent sta hfusins og hfu Hnarnir ori a brtt yri stefnan tekin Miklagar, a mtti heyra eim hvarvetna.

Daglangt og fram kvld hldu tignarmennirnir sig kringum Attlu. Risastr uppdrttur af Miklagari hafi veri breiddur bor einu strsta herbergi hallarinnar. ar voru allar mikilvgustu byggingar borgarinnar nkvmlega inndregnar. Hafi var lita grnt og marka myndum af skipum og yfir konungshllinni var teiknu krna.

Edkon, Kati, Brkur og rusti tskru hvaa hlutverki hver bygging gegndi. En uppdrttinn s g ekki fyrr en a tveimur rum linum. Gat g ekki anna en dst a v hve nkvmlega hann var dreginn.

Allt kringum borgina ustu herskarar ungmenna me miklum fyrirgangi. Fr morgni til kvlds fu eir bogfimi, reilist og glmu. Kati leysti mig fr llum skyldustrfum til a g gti teki tt fingum me hinum.

g hef aldrei geta skili hva kom Kata til a leyfa mr a taka tt fingunum. M vera a undir harri skelinni hafi bi ghjrtu sl sem hafi lti blekkjast af fagurgalanum mr. Vi hir Attlu var a minnsta kosti tugur tignarmanna af erlendum uppruna sem hfu veri leystir undan oki rldmsins. Ef til vill hefur Kati vilja gefa hugsanlegu hirmannsefni tkifri til a sna hva sr byggi. Og aldrei a vita nema a hann hafi lykta sem svo a sarmeir gti a ori honum og brnum hans til gs a eiga sr hauk horni.

mean fingunum st kom g aldrei heim fyrr en seint kvldin. var Meik gengin til hvlu og g raunar svo reyttur orinn a g einungis gleypti mig matinn, tk svo strax mig nir og svaf vrt.

Svo vikum skipti fkk g ekki liti hana augum.

Um sir kom umbossveitin til baka. remur dgum ur en hn birtist hfum vi haft veur af v hverjum rangri hn hafi n og olli koma hennar engu a sur miklu uppnmi. Horn voru eytt hallarturnum og undir blstrinum hrpuu flengrandi knapar sigri hrsandi: Hausinn er hr! eir fra okkur hausinn af moringjanum!

Og vst var hann hinga kominn! Fyrir utan borgina hfu eir teki hausinn r hunangsleginum, vegi hann og sett spjtsodd. a var annig sem eir fru hann Attlu.

 

35.

hverjum degi snddi Kati hdegisver me Attlu. Fyrst sta st g eirri tr a eir stu einungis a drykkju, af v g hlt a helsta lfsnautn skrlingjanna vri flgin ti og drykkju, en enn einu sinni hafi g rangt fyrir mr.

Vi srstk tkifri, egar gestir sttu Attlu heim, gtu essar mltir vissulega ori all hvaasamar og eim fylgt mikill glaumur en oftast nr voru etta fremur rstefnur en matarveislur miklar.

Me essum htti sameinai konungur hir sna eina fjlskyldu. Hverjum og einum var frjlst a lta lit sitt ljs og andst sjnarmi voru rdd opinsktt. Or hinna eldri vgu yngst og tti Attla t sasta ori.

A sningi loknum, stundum seint, stundum snemma, fr hver sna ttina til a sinna eigin mlum. Attla sjlfur heimstti msar konur snar ea hann fylgdist me strsleikjum hinna yngri, ellegar hann veitti hinum og essum erindrekum mttku, en varla lei s dagur a ekki vru einhverjir slkir fer r einhverju heimshorninu.

Eitt vtusamt kvld oktber hafi g tyllt mr niur fyrir framan smiju jrnsmisins okkar sem var vi iju sna rum hluta garsins. Hann var a brennimerkja rvar me tkni fjlskyldunnar, sem var hi sama og skjaldarmerki: Tv sver hendi og sl yfir.

Einnig g notai sams konar rvar. A fingum loknum tndu strkarnir saman rvarnar sem skoti hafi veri og fkk hver snar eftir v sem tknmerkin gfu til kynna.

rvarnar mnar voru r greni en rvar hsbnda mns r srstkum grnnum bambusreyr. Jrnsmiurinn bj einnig til rvar handa eldri syni Kata en r voru auvita aeins r mjkum reyr sem x bkkum Tsjur.

En sem g sat arna og fylgdist me jrnsminum, sem n var tekinn til vi a festa flugfjarirnar rvarnar, kemur ekki Kazi, jnn vi hirina, harahlaupum og er miki niri fyrir.

Zeta! Zeta! Faru til hallarinnar undireins! Attla vill finna ig. Vertu fljtur! Fljtur!

g var agndofa af undrun og eins og gefur a skilja hafi g heldur en ekki hraan . g skipti um ft og tk sprettinn hllina.

Hafi n hamingjuhjli snist mr vil ea til hins verra? hugsai g ringlaur. , gat veri a Prskus vri kominn?

Mr var fylgt inn. g fylltist ttablandinni lotningu. Um fimmtu karlar stu til bors me Attlu innri hluta salarkynnanna. Lofti var rungi sterkri angan af vni. hgri hnd konungi sat frndi hans Barki, hina vinstri Alur. Og arna var Kati me sn vkulu varhundsaugu, og Edkon me sitt barfulla yfirvararskegg, og hinn Katinn, yfirhershfinginn, og Brkur, Drog, Makki, Kson, Vkor, por, Balan, Madaras, rkon hinn katteygi, Zsgod, Komortn, gamli einhenti Barkon (tengdafair Kata), Sall, Kontsagi, Hargta allir saman r sveit tignarmanna. Hvtur dkur var borum. jnar voru a kveikja vaxkyndlum herbergisslunum. Kringluleitur Hni og svramikill, Kamokki a nafni, st vi bori og hlt tlu yfir flagsskapnum. Anna veifi skotrai hann augum til Attlu ertinn svip. Allir vi bori voru raurtnir af hltri.

Kazi gaf mr til kynna a g skyldi halda kyrru fyrir vi dyrnar. Vi skyldum ba mean Kamokki lyki mli snu. Hsbndi minn gaf mr einnig merki um a ba. Brtt lyfti Kamokki bikar snum htt svo mlandi: Og n skla g fyrir yur, minn htignarlegi herra. ess krefst hi strfenglega tryggarband er r n hafi undirgengist. Yar skl og yar heittelskuu! Skl!

Me eim orum brast me krftugum hltri. Jafnvel hinir eldri ltu ekki sitt eftir liggja og tku undir fumandi. Barkon gamli bari bori og hrpai: Einmitt! Vel mlt!

Einnig Attla brosti.

etta var fyrsta sinn sem g s honum stkkva bros og orkai a einkennilega mig. egar alvrugefinn maur brosir er a einna lkast v a sj grnt epli umhverfast rautt og tk n t yfir allan jfablk. Og voru a einungis augun sem brostu, augun dimmu og skelfilegu sem gtu jafnvel komi bergrisum til a skjlfa og ntra.

egar ldur fagnaarltanna loks fjruu t gaf hsbndi minn mr merki um a stga fram, st sjlfur ftur og leiddi mig fyrir Attlu.

Herrar mnir, hr er hann kominn, mlti hann. etta er rllinn sem g minntist vi ykkur an. tt honum s gefi rlega utanundir, lgur hann ekki.

Vi l a bli frysi um mr. Hver var hugmyndin me slkri kynningu: tt honum s gefi rlega utanundir...?

Sfnuurinn vi bori var hljur vi. Allra augu hvldu mr. g var ekki viss hver vri sivenjan en hneigi mig og kraup kn. Mr tti lklegast a annig bri rli a heilsa.

Stattu ftur, sagi Attla og spuri formlalaust: ekkir til Honoru prinsessu, systur Valentnanusar keisara rija?

herberginu var grafargn sem aeins var rofin af snarkinu kyndlunum.

g hef aeins einu sinni liti hana augum, svarai g hikandi. a var mean hn var geymd undir ls og sl Miklagari.

Er hn enn lfi?

Hn var a sast egar g vissi. En hafi hn veri flutt til Ravennu og var ar enn haldi fanginni.

Og hvers vegna halda eir henni fanginni?

a er vegna ess, herra minn, a fyrir sextn rum sendi hn yur hring til tkns um heitor sitt vi yur.

Mr fannst g kenna munaargirni augnari Attlu. Honum var liti herramennina, sem iuu skinninu og kurrai hljltlega . var enn gn og enn heyrist aeins snarki kyndlunum.

Og hvers slags sprund er annars essi hefarmr? spuri Attla mig enn frekar.

Svo er sagt a hn s ekki me llum mjalla.

Og n brast me hltri, hltri sem raunar gaus upp, lkt og sjlft eldfjalli Vesvus vri a verki. Mr var liti til Kata og furai mig v hva eim tti svo fyndi. Sjlfur var hann violslaus af hltri en lt sr skiljast a eg hefi ekki neinn htt hlaupi mig. Alur konungsson lt skna allar hvtar tennur snar, svo ktur var hann. Allir hlgu eir af svo miklum ofsa a vi l a eir gengju berserksgang. Attla einn sat rr og yfirvegaur og glu honum augun af meinfsi.

Hann spuri mig enn nnar:

Og hvernig er hn tlits framan, til dmis?

Enn grafargn. Aeins ltilshttar skrkjur. Varir mnar voru sem lmdar saman. Attla gaut mig augunum, fullum me djfullegri kti.

Gu minn gur! Hverju var g lentur ? Hverju tti g a svara? g hafi engan tma til umhugsunar.

g minnist ess eins a hn var berandi langnefju, eins og raunar allir afkomendur edsusar hins mikla eru, og andlit hennar var eins og visi.

Enn gaus upp hltur. Hinn shri Drog engdist sundur og saman sti snu. Barki frndi Attlu fkk ekki haldi aftur af trunum sem runnu str og strum straumum niur vanga hans, og feitur skrokkurinn iai stlnum.

Attla hallai sr aftur bak og brosti snu tvlra brosi.

g einn var eins og lfur t r hl og stkk ekki bros.

g reyndi a geta mr til um af hverju ll essi glavr og hemjuskapur stafai, en n rangurs. Fimmtu manns hlgu skvaldrandi og g var engu nr. A lokum benti Attla fingri snum til merkis um gn og allir hlddu.

Piltur minn, sagi hann og enn n alvarlegur bragi. Segu mr, hva finnst eim um mig? Hva er haft ori um mig Rmverska keisaradminu?

rtt fyrir a hann spyri fremur allega skalf g fr hvirfli til ilja. g hafi ekki hugmynd um hverju svara skyldi. g var s sem allri glavrinni olli og hafi samt ekki hugmynd um hva seyi var. En ess var ekki vnst a g lti Attlu ba svarsins.

Vi hirina, herra minn, er liti svo a r su ljn mannsmynd, og af slku kyni ljna sem eins gott s a fi fylli sna af gulli eigi ekki verldin a steypast

g var ekki a spyrja um hirina. g get n nokku nrri um hva s aldarlur hugsar um mig. Segu mr heldur hvaa hugmyndir allur orri almennings essu mikla heimsveldi gerir sr um mig.

g leit hsbnda minn. Hann bkstaflega geislai af glei sem hann virti mig fyrir sr og gaf mr merki um a halda hiklaust fram talinu, lkt og maur eggjar hund af eintmri hrekkvsi, sem g og geri eftir bestu getu.

Engar fallegar, herra minn.

Talau skrar.

a gerir sr slkar hugmyndir, herra minn ... g bi yur a afsaka, en a er ekki mitt lit, en r hafi skipa mr a segja aeins sannleikann...

Aeins sannleikann!

a gerir sr slkar hugmyndir um yur, herra, a r su hi hrilegasta afstyrmi forda og norna, eins og raunar allir Hnar; a segir a r su nauaskllttur, me greppitrni eins og svn, lafandi eyru eins og blhundur, og geti ekki tala heldur aeins skra eins og...

N kva vi vlkur skellihltur a g bjst vi v hverri stundu a ekki aeins herbergi heldur hllin ll splundraist loft upp. Sjlfur gat g varla mr seti.

Allir engdust sundur og saman. Esls lfrai og vldi og var orinn blr framan. Brkur hl hrossahltri og a geri Edkon einnig, og var spurning hvort hann hlgi sig ekki vita mttlausan. g hef aldrei minni lfsfddri vi heyrt ara eins emjan, annan eins rym, anna eins lfur og gl. Nokkrir eirra hnigu niur glf og engdust ar krampaflogum, slk var glavrin.

g fylgdist me Attlu. Af andliti hans skein sama hverfula brosi og g hafi veitt athygli ur. egar augun ljmuu af slkri ktnu var etta andlit jafn spaugilegt sndum og a var allajafna myrkt og haldi gnvnlegum anda Plts.

g var farinn a ttast a mr hefi hlotnast hlutskipti Tzrks nokku sem mr hefi tt ltill vegsauki a, og a tt aeins vri g rll. En hva sem v lei gaf Attla mr merki um a mr vri heimilt a fara.

Hsbndi minn sneri ekki heim fyrr en undir kvld. g bei hans dyrunum eirri von a hann segi eitthva, til a g mtti vera einhverju nr. g blygaist mn fyrir hve mikla ktnu hreinskilni mn hafi vaki me eim skrlingjunum. Enn hafi g ekki minnstu hugmynd um hva a var sem hafi kitla svo hlturtaugar eirra. g var v a hugsa um a skreppa yfir til Kzu morguninn eftir og bija hann a tskra a fyrir mr.

Kati ljmai ekki sur af glei en svita ar sem hann kom randi fki snum, sklbrosandi. Hann stkk af baki og klappai mr um axlirnar.

Piltur minn, stst prfi! kvld snum vi saman! ert rll, engu a sur snum vi saman!

etta voru srrttindi sem engum af rlum Kata hafi nokkru sinni hlotnast.

Yfir borum tskri hann fyrir konu sinni hve gta vel g hefi stai mig frammi fyrir Attlu.

Dgum saman hfum vi veri a brjta heilann um, sagi hann, me hvaa htti vi gtum gra Rmverska Keisaradminu. Vi vrum farnir a sta fyrir lngu ef eir hefu neita a lta hausinn af Krsafusi af hendi. En bleyurnar ltu hann fjka eins og ekkert vri sjlfsagara! Fyrir bragi var Attla hreinustu vandrum me hva hann gti haft a yfirvarpi fyrir herfr hendur eim. En svo rifjaist a upp fyrir honum a fyrir sextn rum hafi einhver prinsessuffla sent honum hring til tkns um heitor sitt vi hann. Hann lt hafa upp hringnum og sendi eftir Rsta. Rsti las gmlu skjlin sem hfu fylgt me og komst a raun um a hn ht Honora, essi prinsessa. N eins og gefur a skilja er hn kristin, sem er ekki beinlnis sami trnaur og Attlu; arna Rmaveldi er v tra a Attla s djfullinn holdi klddur, a hann frsi og fnsi og ti hrtt kjt! En Attla hyggst sem sagt senda erindreka sna til Rmar morgun eftir heitmey sinni.

Loksins rann upp fyrir mr ljs. Hve gn slgvitrir voru eir ekki, essir Hnar! Mr rann kalt vatn milli skinns og hrunds.

Vi hfum hlegi okkur mttlausa yfir essu allan dag, hlt Kati fram, og refurinn hann Edkon spuri n ess a depla auga hvers vi mttum vnta , Gu minn gur ef eir ltu n enn undan og afhentu prinsessuna! , ef eir geru a n! og Kati skellihl og vi ekki litlar undirtektir konu sinnar.

g skotrai augum til Meikar og s a einnig henni var skemmt.

Og Kati lsti v llum smatrium hverju g hefi svara Attlu og lagi herslu hve vel mr hefi tekist upp og snt af mr mikla einur. Hann hltur a vera tiginborinn, essi Grikki!

g sat gull og ltur t vi borsendann og rtt nartai matinn fyrir kurteisissakir. Allan tmann mean Kati lauk mig lofsori fann g a augu Meikar hvldu mr.

 

36.

A remur dgum linum lagi sex manna umbossveit af sta til Ravennu fund Valentnanusar Rmakeisara. Edkon var fyrirlii sveitarinnar sem auk hans var skipu eim Kamokka, hinum strlta Madaras, Makka uxaskalla, Beteg og por.

Eitt sinn egar vi Kati rium t lsti hann fyrir mr erindi sveitarinnar. Hn tti a koma brfi til skila, svo hljandi:

 

 

Heill r, Valentnanus keisari!

 

Mr til mikillar skapraunar hefi g fregna a haldir heitmey minni, henni Honoru systur inni, fanginni.

g lt ekki vigangast a heitmey minni s haldi bak vi ls og sl og krefst ess a ltir hana lausa n tafar og sendir mr samt furarfi snum.

Arfur hennar er helmingur ausins er Konstantnus skildi eftir sig, og Rmaveldi hlft a auki.

 

Attla

 

 

mean brf etta var lei til Ravennu komu tvr all srkennilegar umbossveitir fund Attlu.

nnur eirra taldi aeins tvo trllvaxna nunga, brna hrund, skartandi hringjum eyrum og strtsfjrum httum snum. tt askornar leurflkur huldu skrokkana a undanskildum handleggjunum einum. eir voru svarteygir og svo stilegir a ftleggirnir minntu einna helst trllauknar slur. Hr voru komnir Vandalar fr Afrku, umboi Geiseriks konungs. eir fru Attlu fullan kistil af gulldiskum.

Hin sveitin samanst af tu ljshrum, bleygum krlum. Kli eirra voru ger r mjku, gulu leri og hfuftin r rauu flneli. Vopn bru eir sr silfurslegin og r stli og skrtuu gullsylgjum brjsti sr. etta voru Frankar er ttu sr heimkynni vi na Nekkar. Hnversku konurnar riu hpum saman a tjldum essara gesta og virtu opinmynntar fyrir sr hvta h eirra og hri sem fll gullnum lokkum um vanga.

Fyrirlii Frankanna var tlgur prins, mikill fyrir sr og afar glsilegur litum. hetti snum bar hann arnarfjur svo mikla a hn straukst upp undir jafnvel hin hstu hli. Hann var mikill vinur Als, og uru eir brtt askiljanlegir.

Erindi beggja sveitanna var a leita sjr Attlu um hernaarasto.

Vandalar hfu fyrrum hreira um sig skgum Karpatafjalla en um sir fjlga svo mjg a eir mttu leita sr nrra landa. eir flddu yfir Evrpu suur til Spnar og loks yfir Njrvasund til Afrku ar sem eir lgu undir sig Karagborg. San hfu Afrkustrendur veri eirra heimkynni. Vandalakonungur vildi n bera undir Attlu hugmynd sna a me vori geru eir innrs Rmaveldi fr tveimur hlium, hann a sunnan handan um hafi mean Attla herjai a noran. Og mundu hittast Rm.

Hv skyldi g ba til vors? hafi Attla svara og yppt xlum, a v er Kati tji mr. Evrpubar Rmaveldis hafa veri a heyja handa hestum mnum allt sumar!

Hann bei ess eins a svar brist fr Rm.

Og svari barst. Og v fylgdi grynni af perlum samt gullofnum skartklum, breium og silki er hann skyldi iggja a gjf. En rmverska hirstjrnin tji honum a Honora vri n egar manni gefin.

Attla lt n draga hinn raua fna a hni. Hraboar hans kvddu til heri vs vegar a r heimi.

Lf okkar var ekki samt og ur.

Hvar sem g fr var g vitni a strsvibnai. Allir sem vettlingi gtu valdi hfust handa vi a fgja og gera vi vopn, hvetja sver og sma kylfur, fltta bogastrengi, styrkja herkli me mlmflgum, fra hjlma og kla hnakka nju leri, og hart var lagt a sr vi tjaldgerina. Sver- og hnfabrnslumenn skiptu sundum! Og boga- og reitygjasmiir enn sundum! Og hvarvetna glumdi stejum jrnsmianna.

Sumarlangt hafi kvenflki reykt kjt af aragra nautgripa, svna og saua og urrka skpin ll af hnodeigi. Nna hkkuu r kjti smtt og hnttu deigi bggla.

Karlarnir fu spjtkast jafnvel milli tjaldanna, jppuu saman jarvegi litla vara og kstuu spjtum snum af svo sem eins og tuttugu til rjtu skrefa fri.

Strir skarar unglinga fu sig ti krunum. Horn voru eytt. Vri merki langdregi og hngandi tknai a undanhald, en vri blsi tvgang lngum stgandi hljmi var a til tkns um a sna sr stkkinu og skjta.

etta var list sem mr tlai seint ea aldrei a lrast en var nokku sem Hnarnir hfu vanist fr blautu barnsbeini. eir eystu slku harastkki a var sem r flygi, sneru sr hnakknum og lgust magann og skutu rvum snum lengst afturundan sr. Og til voru eir svo kattliugir a eir lku sr a v a leggja r streng liggjandi taf bakinu!

Engir eiginlegir lisforingjar eru her Hna, a minnsta kosti ekki neina lking vi sem eru herjum Rmverja; fyrir fara eingngu herdeildarforingjar sem hafa jnustu sinni skutilsveina, hermenn sem ra hinum frustu fkum og bera bo eirra milli.

Skipan herdeilda tekur mi af fjlskyldum og ttum og ks hver deild sr sinn fyrirmann ea merkisbera. Tknmerki er aeins litu veifa ea einhvers konar hfufat, reyrknippi, sver, tagl, nautshaus, mnasig ea eitthvert slkt aukenni sem fest er langt kastspjt.

Komi var haust egar Alanar birtust norrinu. a var a lta sem reyrflmi okaist yfir jr a sj tilsndar me spjtin sn lngu. Konungur eirra var rekvaxinn nungi og leiftruu honum augun. Hann var ekkert unglamb lengur en svo sannarlega liugur sem lamb. Voru menn hans ekki beinlnis neinar eftirmyndir hans. Flestir voru eir hvaxnir og hlslangir og me berandi hvelfdar augnbrnir. eir stormuu gegnum borgina me miklum fyrirgangi.

Brtt birtust Nbtar. Dgum saman var a drfa a. eir voru lfsbelgjum. Jafnvel egar eir blsu horn sn lktist hljmurinn lfri lfa. Hnarnir hfu lka ori a eim vri a leikur einn a brega sr lki raunverulegra lfa.

v nst kom herjans miki li hinna villtu og hrpru Langbara, sem notuu slngvivai sta boga og eins og gefur a skilja oddhvassa steina rva sta. eir sungu hstfum og lku hljppur.

hla eirra, og var fyrsti snjr fallinn, komu Gelnar, mlair hrund, rekandi me sr aragra hrossa. Allir voru eir vopnair sigum og klddust vestum er ger voru r mannshrundi. Rauur og gulur liturinn sem eir skreyttu sig me framan var borinn svo tpilega a vi gtum ekki a okkur gert a spyrja hvort eir mundu n nokku ekkja hver annan ef eir breyttu vgindunum.

eystu Bastarar hla, austan r Asu, skeivgnum er bru svo hratt yfir sem logi fri um akur. eir hfu kvenflk me fr, einnig vopna, og voru eingngu yngismeyjar. Bastararnir voru me ha strtta hjlma r kopar og bru fyrir sig skildi er flttair voru r reyr. Sver eirra voru r bronsi, mikil verveginn og ung hendi. rvar eirra voru eitraar. meal eirra s g stlku eina einstaklega fallega sem gldi vi tgrisktt ar sem hn sat vagni snum.

Straumur Akatranna rnai ekki fyrr en a tveimur dgum linum fr komu hinna fyrstu. a voru einmitt eir sem Hnar hfu sigra ri ur. Bogar eirra voru helmingi hrri en eir sjlfir og til a spenna mttu eir leggjast flatir aftur bak og spyrna mti strengnum me ftunum. etta voru gerarlegir menn, brnir hrund en me berandi lgsett enni.

komu hinir frneygu Rygjar, sem flestir voru rauhrir og riu apalrauum hestum. eir voru bnir sum stkkum sem einnig voru rauir, blrauir. Helsta vopn eirra var tveggja xi sem eir hittu auveldlega mark me af tuttugu til rjtu skrefa fri. Venjulega miuu eir hausinn hesti vinarins og egar hesturinn var fallinn bundu eir endahnt tilveru knapans me lngu spjti snu.

v nst komu Skrar, sem voru ljsir hrund, grannvaxnir en strbeinttir. Einnig eir voru vopnair tveggja xum, gleium tlum er hngu niur r hnkkum eirra, og voru bogar eirrar slkrar gerar a lmurnar voru tvr er bentu gegnt hvor annarri, lkt og axareggjarnar sinn htt. Engar konur hfu eir me sr.

Tngassar komu gangandi snum tveimur jafnskjtu, me sna kringlttu skildi og stuttu sver. Jafnvel daginn eftir a eir voru farnir hj var laukanganin sem af eim lagi enn vitum manns. Sverin eirra voru r fgum kopar. au voru miki augnayndi. a or fr af eim a eir legu aldrei til orrustu fyrr en Hnarnir hefu rist gegn vininum reiskjtum snum.

komu Herlar, heimsins frustu knapar. eir sndu engum miskunn en krfust heldur engrar sjlfum sr. eir riu undir gunnfna er settur var hauskpuvgindum.

A vestan kom li Kvada, sem voru hir loftinu, brnaungir og bogskyttur miklar. Bogar eirra voru svo flugir a eir lku sr a v a skjta rvum gegnum hin sverustu tr. eir voru klddir loskinni, en af hvaa tagi er ekki gott a mynda sr, v lyktin af eim var stkari en af sjlfum skrattanum, tri g.

Strax hla eirra komu hinir bleygu og nefstru Svfar, bnir herabrynjum r kopar og vopnair gaddalkylfum sem vel mtti ganga af hestum dauum me. eir tldu aeins nokkur sund. A v er eir sgu mundu hinir, sem enn stu heima, ekki leggja af sta fyrr en me vorinu.

komu hinar msu minnihttar kynkvslir og jflokkar ea leifar deyjandi ja ea sem lent hfu tvstringi komu a sunnan, komu a noran, og r austrinu og r vestrinu. Knapar fkum snum, ftgnguliar, ltt kerrueyki, unglamaleg flutningaeyki, llu gi saman og hfadynurinn klingdi eyrum er fylkingarnar fru hj. v sem nst undantekningarlaust voru guirnir me fr, lkamnair stein, trjvi, gull ea eir og allir a lta sem af hinni smu fagnaartt skrattans. Undir suma var lagur srstakur vagn, arir voru stngum, en me alla var fari af smu nrgtnislegu aumkt og lotningu. annig rak hverja fylkinguna eftir ara gegnum borgina anga sem bir voru upp settar, hver vi hli annarrar.

Dgum og og vikum saman streymdu herirnir a undir margradda kli horna og hljppna, a gleymdum linnulausum hfadyninum og sltti trumbuslagaranna. Hfingjar herjanna rtt hittu Attlu a mli og ltu vita af komu sinni, tku vi skipunum hans og hurfu aftur til manna sinna.

a var um jlin sem Austgotar birtust. eir komu ftgangandi. eir voru hnhum stgvlum og fyrir hjlma hfu eir hfuskeljar dra eins og r lgu sig me hri, hornum og kollhfum. eir voru vopnair korum, lagvopni me lngu og mju blai. Brur rr fru fyrir eim, eir prinsarnir Valdimar, jmar og Vmar.

Gotar voru gnvnlega fjlmenn j. Hjarir eirra hfu rekist um lfuna vera allt fr Volgu til Eystrasalts. En komu Hnar undir forystu Balambrs sem klauf etta sterka flk tvr fylkingar; nnur eirra mtti hrfa inn Gallu og fkk viurnefni Vestgotar, hin lt lta lgra haldi fyrir Hnum og fkk viurnefni Austgotar.

Fl Austgotanna rnai ekki fyrr en a fjrum dgum linum.

hla eirra komu Gefar, en konungur eirra, Arrekur, hlt sig vi hir Attlu nr stugt. Gefarnir, sem einnig voru ftgnguliar og glitruu af gulli og kopar, hldu syngjandi gegnum borgina.

Nstir komu Saragrar, sem hfu pils um sig mija og tluu smu tungu og Hnar og voru ekki lkir eim tliti, reknir og hlsstuttir. Spjt eirra voru unnin r drshornum. Sr til fylgdar hfu eir vopnaar konur sem tku lagi svo unun var a hla, og r voru svo vel vaxnar a minntu helst hlbara, en til augnanna voru r lkari kttum. Skildir Saragranna voru gerir r fuglshmum, hmum trana, en hjlmarnir r tr. eir drukku bl eins og vn, og lagi af eim sterka angan af skinnum dra, eins og reyndar var fari me flesta gesta okkar.

komu frndur eira Saragra, Roxlanar, sem hfu a skipa knpum afar bogfimum, eins og frndjin einnig. Vi hvern hnakk hkk hauskpa reipi ea leurl a voru drykkjarlt eirra. Fjlskyldur snar hfu eir me sr, enda eiga eir sr hvergi heimili nema einmitt eim sta sem eir sl upp tjldum hverju sinni. Brosmildar konurnar ggust forvitnar t r vgnum eirra, sem voru vel rmgir og tjaldair yfir me hum, en brnin fru randi samsa eim. a tk hersinguna viku a fara hj.

v nst voru a Jazgar sem flykktust gegnum borgina. Reyndar voru eir af stofni Alana en hfu endur fyrir lngu mtt gangast vald og n samlagast Hnum, og n skildi ekkert lengur me eim anna en klabururinn. orrustum voru eir bnir brynjum er gerar voru r beinflgum telgdum r beinleggjum, og me svipuum htti voru strsfkarnir brynjair flgum fr faxi niur undir hfskegg. a menn essir lktust einna helst fiskum komnir hertygi sn, voru eir engu a sur hinir myndarlegustu jarphrir, hvaxnir og kraftalega vaxnir, hver og einn einasti. eir eru snjllustu bogskyttur hr heimi.

Loks voru a sjlfir Hnarnir sem tku a flykkjast a Blakkhnar og Hvthnar, sem aftur skiptust Hngra, Hngara og Magjara. Nna var mr ljst a Hvthnar eru ekki svo nefndir vegna klaburarins eins, heldur einnig af v a eir eru ljsari jafnt hrund sem hr. Fyrri kona Kata hltur a hafa veri Hngri, v vissulega var Meik me kastanubrnt hr. , engillinn minn, hvar er n huli yndislega hri itt...

Hngrarnir voru allir vopnair tveimur sverum eineggjuu sr hgri hnd, saxi, og tveggjuu vinstri. g veitti v athygli a eir voru margir me kastlykkju hangandi hnakknum; a var reipi fltta r drshrum sem eir kstuu me opinni lykkju yfir um andsting fltta, og snruu hann af hesti snum. Hngrana dreif a undir fjrugum sng og hljfraleik, lkt og eir vru lei til brkaups.

eftir vgnum Magjaranna, sem voru hlanir vistum, hfrum og heyi, fylgdu grar sem voru ftgangandi. eir lifu fiskveium og fll betur a gta ba en taka tt bardaga. En hvenr sem fari var me vtnum voru eir lka a bragi teknir til vi veiarnar og lku sr a v a metta ennan milljn maga her!

Lissafnaur Hnanna tk ekki enda fyrr en undir lok janarmnaar. Hver breyttur Hni hafi tvo til reiar. Herdeildarforingjar og skutilsveinar hfu rj, en aftur komu hfingjar og prinsar eysandi hla me hlfan og upp heilan tug lausbeislara. Og hve vijafnanlegir gingar a voru!

a tk tmann sinn a kasta tlu etta grynni lis. Tu sund hr, tuttugu sund ar, Jazgarnir einir tldu um fimmtu sund, Gefarnir ttatu sund, Gotarnir ein sextu. Vi vorum a minnsta kosti heila viku a telja og ltum gott heita a f upplsingar um hj hverjum foringja fyrir sig hve mrgum hann fri fyrir.

egar vi vorum komnir hlfa milljn httum vi. Enn ann dag dag hef g ekki hugmynd um hve margt manna var arna samankomi raun og veru, v a auk allra eirra sem voru taldir var htt a bta vi hundruum sunda ar sem var fylgdarli hermannanna. Hrossin hljta a hafa veri ara milljn og vagnar og kerrur skipt sundum.

Allur essi mikli fjldi hafi ekki hugmynd um hvert ferinni var heiti.

a hefur ef til vill veri hinn fyrsta dag febrarmnaar sem grlukertin ufsum hsanna mttu lta lgra haldi fyrir slargeislunum og tku a drjpa. Sdegis ann dag rei Attla fr hllinni samt hershfingjum snum og hirmnnum og bj hinn vga her til brottfarar.

mean v fr fram var tjald hans sett vagna fyrir framan hllina, og voru eir ekki frri en tuttugu og tveir vagnarnir undir a tjald eitt. Anna tjald minna sem einnig heyri honum til var sett stakan, hjlstran vagn, gulli sleginn. Til ess skyldi grpa minni httar ningarstum og egar aeins yri tjalda til einnar ntur.

Um nttina fll hitinn enn niur fyrir frostmark. Stjrnubjart var og hvergi skhnori himni. Og sem n slin var gengin undir birtist lsanlega bjrt halastjarna austrinu. Vi virtum hana fyrir okkur me ttablandinni lotningu. Fyrst var hn lkust hveitiknippi, en eftir v sem halinn mjkkai breytti hn um mynd. var sem sver vri lofti sver Hna.

 

37.

Morguninn eftir fr Kson, lurblsari konungs, upp hsta hallarturninn og tk a eyta gjallarhorn sitt, sem var gert r grarinnar flstnn. Blsi var til brottfarar. Herhvtin mai um alla borg. a var sem sundir horna hefu vakna af dvala og tku n undir hvert me ru samt merg hljppna. Alls staar hljmai sami hergngumarsinn, og var sem himinn og jr endurmuu kallinu.

Um vera og endilanga borg tku hermenn a skipa sr fylkingar. Reykhnorar liu til himins upp fr hverri b og hverju bli eins og til tkns um a n vri neytt hins sasta morgunverar. g s a margar konur thelltu trum.

Vi eins og arir hfum bi um tjaldfarangur okkar undanfarna daga og var hann tilbinn til flutnings ti garinum. Tjaldi var ferningslaga, miki um sig og sterkt, r leri og fra me rauum flka. hlium ess voru vngflipar sem mtti sl t til a eir mynduu minni tjld, sem voru tlu sem svefnskli handa okkur jnunum mr, Karakka, Sablikka eyrnastra, Lad og Bakzoni.

Me tjaldinu var einnig bi um hengirm hsbndans og bor og stla sem hgt var a brjta saman. kistlum voru tvenn hertygi, stlbrynjur me llu sem eim heyri til, og fimm mismunandi herkli r leri ein til nota a vetrarlagi, nnur a sumarlagi, enn ein sem voru regnkli og nnur til nota miklum hita, og loks ein ger r h af vatnahesti og voru au fagurlega skorin gegn me blmamynstri. voru farteskinu allra handa vopn og verjur, sokatlar, pottar og pnnur og drykkjarlt, a gleymdum einum fimm sundum rva sem hsbndinn tlai sr einum.

a var frost og heystakkarnir hrmgair eftir nttina. Himinninn var heiur og blr.

Vitar gott, hfu menn ori, a leggja af sta slskini.

egar merki var gefi me hornablstri var n lagt hestana og beisli ger klr. egar hsbndi minn var albinn til ferar geri hann bo eftir mr og lt mr t tv sver, kastspjt og boga, og loks herkli r svnsleri. A framan um bringuna voru au ofin fngeru vravirki.

Kati famai a sr konu sna og kyssti margsinnis, og san dtturina, drengina tvo og tengdafurinn.

Einnig hann hafi or heirkjunni a vitar gott.

En btti vi: Reyndar lofuu draumar mnir engu srlega gu ... en hva eins og s a marka draumarugl!

g kvaddi einnig flki og kyssti hnd ess, konunnar hans og Barkons tengdafur hans, og egar komi var a Meik flutu augu mn trum. Hn rtti mr hnd sna hgltlega, g laut a henni og kyssti. Og g fann a hn rsti mna.

a tlai a vefjast fyrir Kata a kasta au sustu kveju.

essi fjrans draumur! En hva eins og s a marka hann? Draumar eru rugl!

Og enn tvst hann dyrunum. Gullkejan mn, s me stru hlekkjunum veist... sagi hann vi konu sna, ...ea tnir til einhverja peninga ... tu gullpeningar ttu a ngja.

Konan brast grt.

Vi Meik vorum ein eftir herberginu, stum ar ti miju glfi.

Segu mr aeins, hvers vegna snerir til baka? a var ills viti.

Ef g sn enn til baka, svarai g henni lgum rmi, og last sama sess og Frjlsi Grikki vann sr, get g vnst ... a viljir ... blanda vi mig gei, fslega?...

Hn horfi mig gul, sorgbitnum augum.

Jafnvel a g eigi eftir a sj ig hr aftur, sagi hn loks, get g engu lofa r, Zeta. ert vnsti piltur, en stendur mr svo fjarri nna ... og munt t gera... En ef snr ekki til baka ... ef snr ekki til baka...

g er tilbinn a deyja n vegna, og verur llu loki.

Svo kann a vera, sagi hn og var hugsi, steig fast upp a mr: mtt kyssa mig kinnina.

M vera a hn hafi ekki tlast til a g snerti hana, nema rtt me kossi kinnina, en sjlfrtt tk g hana faminn og rsti laust a mr. Augnablik hvldi hfu hennar vi brjst mitt og mr fannst g heyra hennar eigi hjarta sl. g hlt henni fami mr og rsti vrum a mjkum vanga hennar; hn lokai augum og kyrrlt endurgalt hn kossinn.

g gat ekki stuni upp einu ori utan g tautai: Liljan mn ... dinsliljan mn!

v a a var hn eins og dinslilja a vori, blan holdi kldd ... hi ljsa man ... lj lja.

ungt ftatak Kata nsta herbergi rauf kyrrina. Vi skildumst a. Meik strauk fingrum gegnum hr sitt. Augu hennar voru lygn eins og tjarnir heii.

Hve skjtt hn hafi varpa yfir sig hulishjlminum!

egar vi komum t hafi vagninum me raua tjaldinu egar veri eki t r garinum og hfu jnarnir stillt sr upp samfellda r fr dyrum allt a gttum hlianna.

Megi Gu fljtt leia ig heim!

Vi hliin st Djdja og fli trum. Einnig hn kyssti hnd hsbndans. Og ara en g vissi af hafi hn kasta sr fang mr og vafi mig rmum og kyssti svo a g var allur lrandi trum hennar.

Gu veri me r! Englar himinsins verndi ig!

Undir rum kringumstum hefi g gefi henni utanundir, en g mtti kyngja reii minni og hraai mr eftir hsbndanum.

Slin var egar tekin a feta sig upp himininn. egar vi komum t fyrir borgina geri reyk mikinn sem yrlaist upp hnora himninum. Frararnir voru a frna hvtum hesti og kyrjuu ulur snar gr og erg. ldungurinn Kama st vi bli og hlt blugum brandi upprttum hendi sr, sneri sr svo mt Attlu og lagi blessun sna yfir hann, starandi snum blindu augum til himins.

Um lei geri hvin mikinn og sver, sundum saman, voru lofti. Og eir er hldu sneru brndum til himins og klluu Gu:

Gu! Gu! Gu!

Og vi hldum af sta, vestur bginn.

 

38.

Helmingur heraflans hlt yfir hinn bakka Dnr og dreifi ar r sr. annig hldum vi upp me elfurinni miklu tveimur fylkingum, fyrst til norurs vestur. Attla leiddi herinn syri bakkanum en yfirhershfinginn, brir Kata, ann er nyrri leiina fr.

Hsbndi minn fylgdi lii Attlu. a var ekki fyrr en um vori sem herfylkingarnar tvr komu saman n ar sem Dn upptk sn villtu skglendi. Og vorum vi enn lei um lnd Attlu, v a yfirrasvi hans ni allt fr Volgu vestur a Rn. Jafnvel Attla sjlfur ekkti ekki ll lnd sn, flki sem byggi au ea hina msu knga og voru essar endanlegu vttur allar hans.

Morgun einn rei g fylgd me tveimur af skrifurum Attlu, Manga-Sag og Kk. eir tveir voru vallt fsir til a spjalla vi mig og a tt g vri einungis jnn, og g var glaur yfir a f tkifri til a hrista af mr feradrungann. Mangi-Sag var fjrtu og fimm ra, skeggjaur, skllttur og raueygur. Hann var af blki Hvthna. Kk var einnig Hvthni og var aldur vi mig. Hann var rangeygur. Sem barn hafi hann veri tekinn hndum af Rmverjum og hfu eir kennt honum a skrifa.

Segi mr eitt, herrar mnir, mlti g, hvers vegna tekur Attla ekki striki beint til Rmar?

Af v a hann veit lengra nefi snu, svarai Mangi-Sag og drap tittlinga. Hann glotti egar hann s a g var ekki vel me ntunum. g vi, sagi hann, heimsmlin eru einum of flkin fyrir okkar skilning. A minnsta kosti botna g lti eim.

Hefur nokkra hugmynd um hvort Attla gerir rtt v a stefna vestur bginn?

Hinga til hefur Attla t haft rtt fyrir sr. v er a, a a hann ahafist eitthva sem er ofvaxi okkar skilningi, m ganga a v vsu a hann gerir hi eina rtta.

Komast ekki prestar einmitt svo a ori um Gu?

Einmitt! Enda er hann Gu Gu jru hr. Hann bur aldrei lgri hlut orrustu, og hann er vort einingartkn!

Hann er vissulega meira en maur af holdi og bli, sagi Kk og var miki niri fyrir, hann er gudmleikinn holdi klddur!

g yppti xlum.

Efastu um mikilleika hans?

Attlu? Alls ekki! En helgramannasagnir greina aeins fr geislabaugum ltinna hetja.

Mangi-Sag tk aftur til mls: g hugsa a Attla stefni vestur af v a ar eru landamri Rmaveldis. bar Evrpu eru mestmegnis littlar ttkvslir og flestir hiringjar og munu v trlega fylkja sr undir merki okkar. Geri eir a ekki, vera eir neyddir til ess; veri eir me uppsteyt f eir a kenna svipunni. annig eflumst vi lkt og snjbolti er hleur stugt utan sig. Og egar herinn verur orinn svo gn flugur sem frekast m vera, snum vi suur bginn og gngum skrokk Hinu volduga rmverska heimsveldi.

Og a verur jararfr! sagi Kk me eld augum. a verur hin strbrotnasta jararfr sem mannkyn hefur nokkru sinni upplifa!

Jararfr menningarinnar? muldrai g. Hrollur fr um mig.

Endurfing! sagi Mangi-Sag, alvarlegur bragi. Lttu essa iagrnu bletti sem eru svo vs vegar hr um grundirnar. ar voru tjaldbir sem hafa veri brenndar til sku. egar eldurinn deyr verur ekkert eftir nema stsvart sri anga til a vori a ar kviknar ntt lf!

Hann rei fram djpum nkum og gull. Kk muldrai:

Aeins a Atus vri ekki til staar! g mundi ekki vilja standa frammi fyrir honum ... ef hann vogar sr a rsa gegn okkur...

Jafnvel hann gti ekki veitt Attlu vinm, sagi g. Hjarta lmaist brjsti mr.

Engu a sur, er eins gott a gta sn honum! Hann sem var skuvinur Attlu eir hldu Attlu gslingu egar hann var ltill drengur, veist a? Og a sama tti fyrir Atusi a liggja hj Hnum nokkrum rum seinna egar eir tku hann fyrir gsl. eir eyddu v skurunum saman. Hvort Atus ekkir ekki ll brgin okkar Hnanna! Hann sem meira a segja fr fyrir lii okkar orrustu og hafi sigur!

Kati rei skammt framundan okkur og var liti aftur. g hvatti klrinn en hann gaf mr merki um a vera rlegur og hgi ess sta snum anga til vi hfum rii hann uppi.

Hva spjalli i saman um?

Kk reifai mli feinum orum.

i geti nrri, sagi Kati. a er einmitt markmi Attlu a eir fylki sr undir merki okkar Germanarnir Kvadarnir, Svfarnir, Frankarnir, Brgundarnir og hva eir n heita allir saman. En llum rum fremur hyggst hann beygja undir sig Vestgotana. Sni eir einhvern mtra, hvort eir f ekki a spa seyi, hundarnir! eir eru j sem um munar str j og sterk. Og gleymum ekki hinum helmingi Alananna ea Frankanna. Gangi essar hersingar rjr ekki til lis vi okkur en taki heldur saman vi rmverska herinn, gti Atus hugsanlega stai upp hrinu okkur.

hrinu okkur? hvi g forundran. llum essum sg af flki! Herra minn, g hefi n haldi a tt allir jararbar stu upp hrinu okkur, allir me tlu, samt llum eim sem til moldar hafa veri bornir fr rfi alda en vru n stignir upp r grfum snum til ess eins a standa upp hrinu okkur; jafnvel tt svo vri komi, held g samt, a essi her okkar yri aldrei a eilfu sigraur.

Kati klrai sr hfinu og var augsnilega skemmt.

etta verur Attla a f a heyra, sagi hann og leit mig fullur velknunar. tt allir jararbar... Hvernig orair a? Hann hl me sjlfum sr og eysti braut.

Rsti, holdgranni skrifarinn s frekntti, og s sem var yfir hinum, rei upp a okkur.

Hva varstu a segja Kata? spuri hann forvitnislegum rmi.

Kk sagi honum allt af ltta.

Rsti hlustai me kef, en eftir v a dma hvernig hann brosti virtist honum ykja srt broti.

Herra minn, sagi g og lt eggjast af brosinu. Ef essi Atus getur ori okkur svo skeinuhttur sem af er lti, hefi ekki veri hyggilegra a gera Rmverjum bo um a vi hygumst ekki fara gegn eim heldur einhverjum rum, sta ess a lsa stri hendur eim umbalaust? Ea hefi ekki Atus haldi sig heima?

Gott a vera vitur eftir , svarai Rsti. Ea heldur a Attla hafi ekki hugsa fyrir essu?

Leitt a hann skyldi ekki gera a tma.

a er n einmitt a sem hann geri! ur en vi hldum af sta var Rmverjum gert bo um a vi hygumst ekki gera hlut eirra heldur tluum okkur a berja Vestgotunum. g reit orsendinguna sjlfur og hn er ekkert leyndarml. Vestgotar eru me rttu egnar Attlu en eir neituu a gjalda skatt og flu til Gallu ar sem eir settust a. Og n skulu eir f a komast a v fullkeyptu. Nokku sem eir Rm skilja mtavel.

En hvers vegna grpur Atus til vopna?

Rsti brosti.

Hvers vegna? Vegna ess a eir eru ekki algjrir ngulhausar. Attla arf ekki nema rtt a rskja sig til a eir skri undir skildi sna af tta vi a hann taki a spa eldi og brennisteini.

Og ef vi n sigrum Atus, hva ?

tkum vi stefnuna Rm.

Og a Rm unninni?

Miklagar.

Og leggjum svo allan heiminn a ftum okkar?

Nei, ekki allan. Vi reisum ntt rki, okkar rki, rstum hins gamla heimsveldis, og ltum ekki syngja sverum nema yfir hausamtunum eim sem neita a gjalda okkur skatt.

Og trir v a Attla muni varveita friinn? Ef ljn legi ei a v a ta aeins gras og ekkert nema gras, tkir eiinn gildan?

hefur rangt fyrir r ef heldur a Attlu yrsti bl. Ea minnistu ekki ess egar erindrekar okkar sttu edsus heim fyrir rmu ri til virna um verslun og viskipti Dnrlndum?

Ekki reyna a telja mr tr um a Attla taki sr nokkurn tmann fasta blsetu! Hann verur ekki lengi Tsjurhruum.

a verur hann n samt! Hann mun aldrei kra sig um a ba neinni keisarahll. Og jafnvel tt hann lengdi einhverjar slkar marmarahallir, myndi hann lta flytja r stein fyrir stein a Tsju.

g leyfi mr n a efast um a.

Sju til! Vi Hnar eirum hvergi nema ar sem gott er haglendi. Og hvergi vri verld eru hagar grsugri og vfemari en einmitt Dnrlndum og hruum Tsjur.

Vi urum a fella tali v a n gaf Hargta Rsta merki um a finna sig. Hargta, einn af tignarmnnunum, var maur um fimmtugt og leit hann alltaf t fyrir a vera illu skapi tt svo vri raunar ekki. a var eitthva augum hans sem hafi au hrif og villti um fyrir manni.

Vi Kk gltruum fram gulir hli vi hli. g heyri a hann dsti unglega.

Hvert var essu andvarpi tla a rata? spuri g spaugi.

Hann brosti. a skal g segja r, sagi hann. Af v a ekkir hana. Hn er yndisleg og me tfrandi augu. a er hennar vegna sem g fer stri; eir skulu f a skr a minnsta kosti tu sem g hef sigra.

hugnanlegt hugbo laust mig og mr var tregt um tungu.

Hver er stlkan?

ekkir hana. Hvort ekki gerir! Og hvort g hef ekki funda ig af v a eiga heima ar!

ttu vi Djdju?

Biddu fyrir r! Hn sem er aeins krakkaskinn. heldur ekki a g leggi lf mitt slurnar fyrir einhverja ttrughypju!

Meik?

Enn ann dag dag undrast g a g skuli hafa geta nefnt hana nafn eins og ekkert hefi skorist og vera barmi dpstu rvntingar.

tt kollgtuna, g vi hana, svarai hann mjkltri rddu.

g nflnai og dirfist ekki a lta hann augum. Innra me mr blossai upp heiftugt hatur og g lsti fingrum um rtinginn minn. g skyldi drepa hann! g skyldi drepa etta skjlgeyga svn!

En lt a gert. vert mti brosti g vi honum og gaf honum klapp xlina me keyrinu mnu, sem g mlti:

Heyru, glturinn inn! Hvaan kemur r leyfi til a gefa svo gfugum hefarmeyjum hrt auga? sem hefur ekki einu sinni yrt hana, ea ekki geri g r fyrir v...

g get a vsu varla sagt a, svarai hann drldinn. a er heldur enginn hgarleikur fyrir nunga eins og okkur a koma sr mjkinn hj yngismeyjum eins og henni. En a er n samt svo, a vi heyjum str eirra vegna til a hver og einn geti snt hva sr bi. Og Hnar meta mann ekki a verleikum eftir ttgfgi. Og gleymdu v ekki, egar hlminn kemur, a leggja ig eftir hausunum fjandmnnunum, a sna af eim sem drepur og hengja vi hnakkinn inn. arft ekki einu sinni a sna skrsetjurunum, ngir a snir hsbndanum hausana; v a sji tignarmaur hva hefur afreka, kemst a til skila; mtt treysta v.

Mr var etta allt fullkunnugt en lofai honum a vara. Mr gafst mean tm til a stappa mig stlinu.

Og hefur hn svara r einhverju? spuri g rnari og klappai hestinum um makkann svo kruleysislega sem mr var unnt.

Hefur hn? Vitanlega! svarai hann og lt sr hvergi brega. g greindi a rddinni a hann var a ljga.

Og hvert var n upphafi a llu saman? spuri g og hlt fram a skyggna hug hans.

Upphafi? Ef g a segja eins og er veit g a varla. Vi urum stfangin n ess einu sinni a skiptast orum. Konur eru annig, hafa svo miki innsi; me auglitinu einu saman geta r lesi r augnari manns allar leyndustu hugsanir.

En hvenr tluu i fyrst saman?

Fyrst? dyngju Eikku drottningar. Rmverskur kristalssali var ar a bja vru sna og a vantai tlk, svo a Attla lt senda mig yfir.

a var ar sem i hittust?

Einmitt. etta var eftir slarlag og v var r a vi Alur prins fylgdum Meik heim. En Alur fkk hiksta leiinni og var svo miur sn frammi fyrir yngismeynni a hann sneri til baka. N, og svo skugganum af hllinni

J, skugganum?

J, skugganum ljsaskiptunum, skilur ... rddum vi Meik mislegt...

mislegt hva?

Ja, okkar leyndustu hugsanir.

Leyndustu hugsanir? Hverjar ?

N a vi elskuum hvort anna.

A i elskuu hvort anna? Hm. Var a svona auvelt?

Vissulega. Hn talai fyrst. Sagi vi mig: Loksins get g tala vi ig, Kk. g hef svo lengi fellt hug til n. Faru og sndu a srt hetja, nst egar verur barist. veist hvernig herfanginu er skipt eftir v hve marga hver drepur. gtir vel ori einn af hirmnnum Attlu ef stendur ig. Og san...

g geri mr upp hsta til a dylja hve mig setti rauan.

En Alur prins? spuri g milli hstakastanna. Hafi hann ekki veri a stga vnginn vi hana?

Kk yppti xlum.

Get g a v gert a hn taki mig fram yfir? svarai hann og ekki svo lti sttinn.

Hafi i hist oft san?

Oft og mrgum sinnum. En aeins leiinni heim til hennar.

Vi komum fram harbrn og vi okkur blasti dalur ar sem var fjldi orpa og bja. Kk lt heillast af tsninu en g, bitur lund og ungbinn, hlt mig a baki hans.

g vissi a hann laug. Meik fr aldrei neitt einsmul og var vinlega komin heim fyrir slarlag. En ... ef aeins eitt lti sannleikskorn fyrirfyndist frsgn hans ... ef aeins a eitt, a Meik hefi gefi honum hrt auga, ...

Kk skyldi ekki sna lifandi heim!

 

39.

mean ferinni st s g yfirleitt djarfa fyrir leiarstjrnu vorri, Attlu, um hlft skeirm vegar framundan.

Me honum riu tveir eldri synir hans, Alur og Ellak, og frankverski prinsinn, vinur Als, auk lknis nokkurs, Eudoxusar a nafni, sem um hausti hafi fli fr rmversku hirinni og leita hlis hj okkur. Arar skrt blikandi stjrnur voru Valdimar, s er var gotnesku prinsanna framastur, og Arrekur kngur; kngur Alana og kngur Akatra, en sem uru fremur a teljast heldur dauft blikandi fylgihnettir og var llu heldur jafna til tlgartru af kolu. Af hirmnnum Hna voru forustunni eir Edkon, Kati, rusti, Brkur, por, Vkur og Balan. (Arir eirra fyrirmanna og hfingja fru fyrir hinum msu herdeildum fylkinganna tveggja.) Einnig voru eir ddar hfuklerkur og Zbkan forustusveitinni okkar megin. Tvr kvenna Attlu fylgdu sveitinni vagni blstruum silki og skarlati og var vagninn vinlega umkringdur allra handa jnum, og mtti meal eirra oft sj hirfflinu Tzrk brega fyrir.

halarfu kjlfar hins tigna stjrnulis komu jnar herramannanna, skrifararnir fremstir eir sem enn voru frjlsir menn og san kokkar og hestasveinar og anna jnustuli. Hsbndi minn hafi tvo hestasveina, einn skjaldsvein, og sksvein. Vi jnar hans komum hvergi nrri eldamennsku. egar var stu um fjrtu til fimmtu manns vi bor Attlu og a baki hverjum st jnn hans. g jnustai Kata. Hann stakk vallt einhverju a mr kjklingalri, fiskspori, osti ea vexti. g hafi v ekki undan neinu a kvarta eim efnum.

Herinn ruddi sr braut vestur eins og stjrnlegur vgahnttur. sl hans uru eftir rjkandi rstir orpa og bja, og hver s er fyrir var og anna bor vettlingi gat valdi var herleiddur. Breknum, voum og klum var stafla vagna vagna sem einnig voru teknir herfangi. Gull- og silfursjir voru lstir niur jrnkistla og gssi skr bkur skrifaranna og fjrgslumnnum san falin varveisla ess.

Dag nokkurn urum vi vitni a meiri hervirkjum og spjllum en nokkru sinni hfu bori fyrir augu lei okkar. Vi komum b sem var rstir einar. Hvarvetna lgu lk karla, kvenna og barna og sterkan daun af svinu hrundi lagi fyrir vit manns. Fyrir framan kirkjuna s g a gamall og hrumur karl hafi veri bundinn vi slu. Hann var dauur, allsnakinn og hafi veri gerur hfinu styttri. Hausinn l blpolli rtt hj lkinu og hvtt biskupsmtur ar ekki fjarri.

Mr var flkurt en nam staar kirkjutrppunum og virti fyrir mr str, blug ftspor a lkindum biskupsmoringjans. Hvers slags argadr hafi veri hr a verki? Ekki Hni, svo miki var vst. a er aeins orrustum sem rennur jtunmur; eir lta ekki karlmennsku sna bitna saklausu flki.

Kona veinai. a var einn af Gefum Arreks konungs sem var a drsla eftir sr ungri konu hrinu eftir gtunni. tal sinnum hafi g ori vitni a vlkum atburum og var httur a kippa mr upp vi . anga til nna a g fann heiftina blossa upp innra me mr.

aan sem g st skugga af einni slunni athugai g hvort nokkur veitti mr athygli. Hundru og sundir mannhunda eigruu um strti, allir eim smu erindagjrum a efa uppi herfang og frnardr eim byggingum sem enn stu uppi.

Sem Gefinn drslai eftir sr konunni, hann blsveittur en hn vesalings mannsmyndin baandi t hndum rvntingarfullri leit a handfestu grasi, trjm, steinum ellegar lkum benti g boga minn, miai og skaut.

rin hitti Gefann suna. Hann hrkk kt, sleppti takinu konunni, fll kn og loks flatur til jarar. Konan tri vart snum augum. egar hn veitti rinni athygli var henni fyrst liti kringum sig, fll svo sjlf grfu ofan ann daua.

annig v g mann fyrsta sinni.

g hefi veri barinn hel ef einhver hefi s til mn, en g kri mig kollttan. Samviskan nagai mig ekki hi minnsta.

Lii var fram mijan dag egar vi yfirgfum binn. Fyrir utan bjarmrkin var bi a sl upp tjaldi Attlu og matur var til reiu. Enn s g mr fyrir hugskotssjnum biskupinn hfulausa og var enn glatt sem g n st a baki hsbnda mnum.

Aldrei essu vant hfst mltin me gn. Attla var finn skapi og gestirur.

Villisvn var borum soi og ekkert melti anna en hrossahrekur. Attla t af trdiski svo sem hann var vanur og drakk r kkshnetubolla. Herramennirnir notuust vi silfur silfurdiska og skoluu niur matnum me rauvni r silfurbikurum. Loks hf konungur mls:

Hverjir drepa konur og brn vgarlaust?

Gefarnir, mlti einhver hikandi rmi.

Nei, ekki Gefarnir! hvsti Arrekur a bragi.

Roxlanarnir, sagi Kati. g hef s til eirra eigin augum.

Gelnarnir, sagi Hargta.

M ekki einhvern veginn hamla mti essu? muldrai Balan, einn hnversku viringarmannanna. Hann var ghjrtu sl og hrrur yfir essum villimannlegu afrum.

rr sendiboar birtust.

Einn fri fregnir af jarskjlfta Gallu sem olli hefi hruni bygginga og neytt bana fltta.

Annar, sem var Gelni faraur framan skrrauum lit, hafi frtt a fra a foringi eirra vri ltinn og spuri hver skyldi koma hans sta.

Attla leit yfir til Hargtu:

g fel r hendur.

Hargta kinkai kolli. Eftir svipbrigunum a dma virtist hann tpast mundu mehndla neinum silkihnskum.

S riji sem var frankverskur knapi upplsti prinsinn ljshra um a konungurinn brir hans hefi n veri rekinn tleg og a srstk sveit vri leiinni me krnuna, sem hann yri krndur me, og me mikilli vihfn.

Vi vorum teknir til vi nsta rtt, sem var gs steikt teini. Gu m vita hvernig eir hafa ori sr ti um allar r gsir! Kati stakk a mr lri, sem g san gaf Kk a mlt lokinni.

En hvers vegna Kk, honum rum fremur? Vegna ess a me v a sna honum vinarht, vildi g gera hann mr svo hollan a hann yri mr sem nst innan seilingar egar hlminn yri komi.

 

40.

a var fyrst gstusarb sem gert var verulegt hl ferinni. Vi fengum a hvlast ar heila viku.

N var strra tjald Attlu sett upp fyrsta sinni. Mig svimai af v a vira fyrir mr fagurlegt skrauti og allan gullvefnainn og slnamergina og alla skildina, sem einnig ljmuu af gulli. Miklu fremur var etta hll ger af timbri og vef, mrgum hum og me fjld turna, fremur en nokkur tjaldnefna.

jarhinni var rmgur matsalur sem jafnframt var notaur undir hinar msu rstefnur, en hinni fyrir ofan dyngjur drottninganna tveggja og asetur jnustumeyja eirra.

Attla gekk n um meal okkar klum sem glitruu af gulli og gimsteinum. g tti bgt me a skilja hver var hugmyndin me v anga til skrifararnir tskru fyrir mr a herferum brist Attla miki , sr lagi egar hann vnti ess a jir ynnu sr hollustueia.

egar hr var komi sgu hfu sundir Markmanna, Kvada og Svfa gengist undir ok Attlu leiinni og fylgdu n fylkingu yfirhershfingjans hinum bakkanum, sem brtt sameinaist okkur n.

Enn nlguumst vi Rn og n bttust ringar hpinn. Hi sama geru Brgundar, sem ttu sr heimkynni handan fljtsins; og Frankar eir sem bjuggu vi na Nekkar komu n einnig til lis vi okkur og fru prinsi snum krnuna og fregn af daua brur hans. g ykist vita a eir hafi slgra honum.

mean essar nju sveitir voru a skipa sr tk n myrkvii hins aldna Svartaskgar a ma af ltlausu skgarhggi.

Herinn var a komast yfir Rn. En hvar verldinni mtti finna brr, ferjur og timburflota til a koma llum essum skapa herafla yfir bakkann handan vi?

Hggvi skginn!

S hafi veri skipun Attlu, og varla hafi hann sleppt orinu egar skgurinn tk a kvea vi me dunum og dynkjum sem dag- og nturlangt, slarhringum saman, dundu eyrum. Hver einasta xi sem tiltk var hernum var brnd til strtakanna og fkk ekki hvld fyrr en reistar hfu veri brr, fleiri en ein og fleiri en tvr, yfir fljti og ferjur og tal flotar smair.

Fyrstir til a fara yfir voru helstu hfingjar og herdeildarforingjar, a undanskildum flugumnnum okkar, sem a sjlfsgu voru fyrir lngu farnir yfir fljti.

S sem hefi geta liti segjum af sjnarhli slarinnar sliti mannhafi egar herinn fr yfir fljti, hefi ori vitni a einstkum viburi sgu heims. Milljnir iandi maura rengdu sr fram fjallaskr og dali a fljtinu Rn. Dgum og jafnvel vikum saman hefi s hinn sami mtt vira fyrir sr hersingu glitrandi mannmauranna sem eir ltust berast yfir fljti lkt og agnarsmum plviarlaufstilkum. Og fyrir handan hefi hann s breia r sr n, a hluta norur bginn, a hluta suur bginn, lkt og veiimenn steja a br sinni sveig sem a lokum skal ljkast um hana; og ar sem a var mest um sig hefi maurahafi spanna yfir vel anna hundra mlna breitt svi fyrir augum hans.

En fjr, all nokkru framundan okkur, fr nnur hersing og ekki fliu. Og hverjir skyldu a hafa veri sem hrfuu vestur bginn undan her Attlu, hgt og sgandi? Reyndar hinir rmversku setuliar, sem hfu mtt leggja fltta r borgum eim og bjum sem vi frum um og leituu n uppi her Atusar v skyni a taka saman vi hann. meal eirra var einnig kvsl Franka hinir salsku Frankar, sem um skei hfu fengi a dreypa guaveigum rmverskrar menningar og kusu n fremur a f a njta eirra enn um sinn.

a voru eingngu hiringjarnir tjaldbarnir sem gengust undir ok Attlu. Hinir sem bjuggu steinhsum lgu fltta og linntu ekki ferinni fyrr en narfamur rmverska hersins um laukst. En hvar hlt hann sig, herinn s? Fyrir vestan, a v er sagt var; eirri ttinni sem slin sest.

Ein kvsl Brgunda lagi heiur sinn a vei fyrir sjlfsti snu, sinn makalausa htt. Konungur eirra, Gondkar, bau Attlu byrginn. Hva varar mig um Attlu? pti hann upp opi gei Hnum. Mig varar ekkert um veraldlega gui! Attla skal aldrei spenna mig fyrir vagn sinn!

Hann var hfingi um ttatu sunda manna, sem allt voru garpar miklir og hetjur og eftir v brjlair. ur en stund var liin voru hfar hnversku hestanna ronir bli eirra, en slir smu ttatu sunda stigu upp til gus sns.

Undir klettasns fundu eir lk af manni, grum fyrir hrum, sem var alsett srum. Hvorki sver n hjlmur fyrirfannst. Andliti var innfalli og grtt skeggi blugt. Fingralangir hfu egar hirt af honum ll ntileg kli. Kvei var upp r me a fundi vri lk Gondkars konungs.

g tk ofan.

 

 

Formli

kaflar 1 til 10

kaflar 11 til 20

kaflar 21 til 30

kaflar 31 til 40

kaflar 41 til 50

kaflar 51 til 60

kaflar 61 til 65

 

prenta skjal

Rmanza: heim kvist