< Undir hulishjlmi

kaflar 11 til 20

 

 

11.

Vi vknuum rla morguns daginn eftir og hugumst fra yfirhershfingjanum gjf keisarans.

a fll minn hlut a taka jrnbundnar umbirnar utan af gjfinni, sem var mikil gersemi fimm drykkjarbikarar samt tveimur strum gljdiskum og fimm minni, og var allt saman r gulli. a var drifin smi er sndi myndasgu af einni af veiiferum Alexanders mikla, og vri bikurunum sni samtmis hringi eftir hringi, lifnai heldur betur yfir veiinni! gulli flk var eftir gullbr gylltum skgi! Einnig diskarnir voru frbrlega vel myndskreyttir. einum var mynd af Adam og Evu undir trjvii, rum saga syndaflsins; og brnunum voru eir allir saman skreyttir me litlum star- og krleiksgoum sem hldu hndum saman. Drgripirnir voru varveittir kistli fruum a innan me hvtu flneli en yfir lagur fellingum margra lna langur bleikur silkidkur me blmavgindum.

ara en sl skein vi dagsbrn hfum vi teki okkur stu vi forhli hershfingjahallarinnar hsbndi minn, Rstkus, rr jnar og g. En hliin voru enn loku og lst. Saldrttin hefur a lkindum teki seint sig nir, enda hafi tnlistin duna fram mija ntt. Meik hlaut a hafa stigi dansinn en me hverjum? Um a braut g heilann og um a hvort hn kynni a hafa dansa fyrr vi ann unga mann. Ekkert lfsmark var me hsinu. ykk, hvt tjld voru fyrir llum gluggum og byrgu geisla morgunslarinnar ti. En egar allt var liti, vri a ekki affaraslast a sntin s tindilftta lti ekki sj sig...

mean vi bium kom svarteygur, mialdra Hni avfandi. Bar hann skrautleg vopn og var me skyrtukragann flaksandi um hlsinn. Hann skartai gullkeju svo sem allir vel stir Hnar geru, var binn svartri hruskinnshfu til hfusins me trnufjur gegnumstunginni, hri var hntt rj spena en skegg yfir vr sltti eins og lotin uxahorn. Vi lendar honum dinglai bjgsver alsett gimsteinum og enn, svo sem Hnar einir vopnuust. Undan dimmum brnum brosti hann til Prskusar.

Khaire! (Slir!) hrpai hann.

Khaire! Prskus var forvia. Hver ert , sem heilsar mr mnu eigin murmli? Hvaan ber ig a? Og hva kemur til a ert orinn Hni?

Menn af llu jerni bjuggu borginni, en Grikkir voru fir, og egar bar fyrir augu voru a rlar einir sem vallt mtti ekkja af fnu svrtu hrinu og lrfunum sem eir klddust. En essi Grikki var hnverskur herramaur, glingrandi gulli bak og fyrir.

Enn brosti hann. Hv spyru?

Af eirri stu, svarai hsbndi minn, a heilsar mr grsku rtt fyrir a ltir t fyrir ... rtt fyrir a snir upp r skeggi.

Tja hf hinn kunni maur mls og fitlai me fingrunum vi skeggi sr. g er Hni en er fddur Grikki. Nori er g nefndur Frjlsi Grikki en var kallaur Grikki mean g var nauugur. Hann andvarpai hgltlega. Vissulega, vinir mnir, er lfi ekki vallt dans rsum, og enginn veit sna vina fyrr en ll er.

Hann tji okkur a fyrrum hefi hann veri olukaupmaur Istru. En Hnarnir hefu herja ar og teki hann sjlfan og eigur hans herskildi. Hann hefi falli yfirhershfingjanum skaut, v tignarmenn taka gjarnan hina auugri bandingja sr til handa. En a er af v, a tla m a hinir auugu eigi auuga a, sem krefja megi um lausnargjald. Og jafnvel a enginn fist til a leysa r rldminum eru jnar af tignum stigum eigi a sur mikils viri. eir kunna sig og eru hyggnari, hafa til a bera meiri stimamkt en breyttur almginn. Andinn heimilum hefarflksins, reisnin, veltur ekki hva sst v a heimili stti af simenntuum rlum.

Nei, enginn veit sna vina fyrr en ll er, a er vst reianlegt. Prskus dsti. Hr er simenning vor dregin niur svai og bundin klafa villimennsku.

Hninn grski yppti xlum.

Tja ... tt ekki leystu ttingjar mnir mig r haldi, geri a gur Gu. Hsbndi minn tk mig me sr til fylgdar egar stri vi Akatrana hfst og barist g vi hli hans af mikilli hreysti. g fkk heilmiki minn hlut af herfangi og gat v keypt mr frelsi. g kvntist hnverskri konu. Og n g brn svo yndl, frsk og fjrug sem nokkur getur hugsa sr. N sit g til bors me hershfingjanum. Vi a sama bor og hann egar hann hafi a fyrir si a pa mig Heyru mig, svni itt! en varpar mig n Vinur, og einmitt a er g vinur hans. Og v er a sem g segi, Gui s lof a mr skyldi hlotnast slk gfa Istru.

Prskus hristi hfui. En fyrst fkkst frelsi, varstu ekki frjls a v a hverfa heim?

a var g og er hvenr sem mig lystir.

Hva skpunum fr ig til a dveljast hr meal essara skrlingja?

Skrlingja, segir . Hv ? etta er betra flk en g hef nokkurs staar kynnst, v egar engin str geisa dvelur hver og einn heima me sr og snum og er reittur. g g fer mnu fram; g geld enga skatta. Engir opinberir skrifrismenn eru a reka trni inn um gttir, engir lagasnpar n heldur fgetar.

En i eru vallt hernai.

Jafnvel a svo vri, hr er maur einhvers metinn en ekki er v n a heilsa meal Rmverjanna. Jafnvel friartmum er bli thellt keisaradminu. egar i eru ekki a heyja styrjaldir glmi i vi orpara og stigamenn, og jafnvel a engir vru slkir eru hinir opinberu orparar til staar, skrifrismennirnir og fgetarnir. Rkismenn og valdsherrar eru ofar lgum Rmverska keisaradminu, rttlti er mlt vogarsklum aus og eignar; nafni laganna, me linnulausum lgsknum, blmjlka lgmenn og dmarar skjlstinga sna nbleika.

Prskus hlt uppi vrnum fyrir Rmverja eftir fremsta megni en Hninn grski einasta blakai hndum og kinkai kollinum: Hafi a eftir ykkar hfi. Eigi a sur verur v ekki mti mlt, a egar herra rkis gerir sjlfan sig a gui, eru rlg egna hans helvti!

etta var mjkmll, altillegur nungi, og egar hann kvaddi okkur tk hann meira a segja hndina mr.

mean hafi rll opna hliin og tji hann okkur a hershfinginn vri rtt um a bil a koma t, og bium vi hans v hallargarinum sta ess a fara inn. Brtt var hestur hans leiddur t, svo birtist hann sjlfur. a var ekki fyrr en nna sem vi veittum v athygli hve stuttur hann var til ftanna og hjlbeinttur. Flestir Hnar eru einmitt lgir vexti a vallarsn og hjlbeinttir. Einungis hestbaki virast eir vera svo miklir fyrir sr, en lausfta kjaga eir eins og endur.

Vi hneigum okkur og Prskus steig fram. Hann minnti a srlegur erindreki Hins austrmverska keisaradmis vri kominn til virna og rnai honum heilla; sedrusviarkistlinum vri gjf keisarans. spuri hann hvort ekki vri hgt a kvea stund og sta virufundarins.

snd hins sigursla hershfingja vakti huga minn. Til augnanna var hann ekki lkur rvkrum hundi, en andliti var brosmilt og lsti skarpri greind.

Sta og stund? N, fyrst a er svo randi a vi hittumst, v ekki nna, nna strax, og v ekki ar sem hann er sjlfur til bar? svarai hann stutt og laggott. Ri i af sta, g elti ykkur uppi.

lkir eru eir vorum tignarmnnum, hugsai g, og sj ekki stu til vafsturs og vihafnar af slku tilefni.

Yfirhershfinginn leit ekki einu sinni vi gjfinni en lt fra hana upp til konu sinnar. Vi hfum hraan svo a Maxmnusi ynnist tmi til a bast bestu vefjarklunum snum en a vannst enginn tmi til. Hershfinginn kom hla okkur og bau gan dag vingjarnlegum rmi.

Maxmnus muldrai eitthva veru a velkominn vri hann, en hershfinginn rsti honum niur stl, og egar hann hafi ri fram r v af ru Maxmnusar sem tlka mtti sem lofgjr honum til heilla greip hann fram fyrir honum: Elsku besti eins og g viti ekki hver og hvers kyns g er?

hf hann a segja fr sigrum snum austrinu eins og hann vri einn r okkar hpi, og n ess a glein af honum bri fr v sm happi a Alur konungsson hefi falli af baki fki snum bardaganum og annar hestur stigi ofan handlegginn honum.

Um sir tkst Maxmnusi a finna orum snum smugu, og fjarska ltilltur greindi hann fr v a keisarinn kysi fri til frambar en vri eirrar skounar a rlt skipti ltils megandi umbossveitum vru ltt vnleg til rangurs, fru eim hvorki heim fri n sttmla ar a ltandi. Vri ekki mguleiki a yfirhershfinginn kmi sjlfur fund keisarans? Drgripirnir sedrusviarkistlinum vru aeins lti snihorn ess er bii hans Miklagari.

Hfinginn hnverski drap tittlinga, hristi hfui. Hrddur er g um a a yri rugt vifangs, sagi hann.

En herra minn, hlt Maxmnus fram og hlt enn blr vonarinnar, orum yar er mark takandi, lkt lttvgu mlskrafi venjulegra erindreka. Ef r aeins vildu skja okkur heim vri von til ess a strveldin tv gtu innsigla me sr varanlega stt. Og eigi aeins hefu jir vorar tvr gagn og bata af, heldur einnig yar eigin fjlskylda. Keisarinn yri vinur yar allt til daua. Og hver veit nema a af sltandi greinum hans gullapaldurs flli sitthva skaut brnum yar og jafnvel barnabrnum.

Hershfinginn hristi enn hfui. Nei, a er hugsandi. Jafnvel a g fri sjlfur gti g aeins mlt orasta Attlu. Segi g eitthva fr eigin brjsti vri g ess ltt minnugur a Attla er hsbndi minn og allir Hnar greinar sama meii jafnvel nsta lfi stndum vi sameinair. Hann lyfti hfi og horfi okkur stillilega. Tri mr, sagi hann. Heldur kysi g hlutskipti jns skugga Attlu en tign mektarmanns undir rmverskum vng, sama hversu miki rkidmi vri boi. En llu falli get g ori ykkur a meira lii hr heima. Ekki hugsandi a g afstri voa ef i yru fyrir barinu Attlu.

Hann var ausilega orinn leiur a rasa um stjrnml og spuri hvort vi tluum virkilega a tjalda essum sta. Hr eru i svo fjarri konungssetrinu, og taki hann upp v a fara a rigna verur vegurinn illfr.

Vi vildum einmitt spyrja yur a v, svarai Maxmnus, hvar vi gtum komi okkur fyrir.

Sji i n til. Lti mig um a. jnar ykkar finna sr sta hallargarinum. Ykkur sjlfum standa rj herbergi til boa vi hli borstofunnar.

En herrar vorir u ekki boi heldur bu leyfis um a mega tjalda svinu vi hli hallarinnar, torginu stra, og samykkti hershfinginn a.

Um a bil sem hann var a yfirgefa okkur rei flokkur kvenna hj hru brokki, voru r me boga um axlir og silfraa rvarmla baki, og tti mr trlegast a r tluu veiar. En seinna komst g a raun um a rtt fyrir utan borgarmrkin hafi fuglahrum veri stillt upp sem skotmrkum fyrir r. Svo stlkurnar fengu einnig fingu skotfimi!

g veit ekki hverjar r voru. En fylgd me eim voru nokkrir ungir herramenn og ar meal einn me hnd fatla. Tk hann ofan htt sinn og veifai honum kvejuskyni til hershfingjans.

Alur konungsson, sagi hershfinginn og brosti.

Fast eftir fylgdi minni hpur randi karla og kvenna, binn yfirhfnum sem flksuu glatt vindinum. Konurnar huldu sig me silkibljum og kenndi g Meik eirra meal. Hn heilsai hershfingjanum me v a veifa til hans, og hve okkafullan htt hn geri a!

En v sama augnabliki hljp einhver g folann hennar, gu veit hvers vegna ef til vill hafa mlin skroppi til skoltinum honum ea fluga stungi hann hva um a fkk hann alltnt flugu hausinn a rsa upp afturlappirnar. Hvort mr ekki skaut skelk bringu og Meik baki...

etta var ekki fyrsta sinn sem g hafi s hest rsa annig upp afturfturna. Og arf sjaldnast a spyrja a leikslokum. Klrinn kastar reimanninum af baki og dregur hann eftir sr stainu. Jafnvel tt knapanum takist a sitja hestinn fyrstu atrennu er nsta vst a hinn sarnefndi hafi samt vinninginn egar hann kemur niur framfturna og eys lendunum tekur knapinn flugi og stingst hausinn niur. Og egar hfar klrsins gagna skrokk honum m knapinn akka snum sla missi hann aeins r og rnu en ekki lftruna eins og hn leggur sig.

En egar folinn hennar Meikar tk upp essum hemjuskap sat hn sem fastast eins og hlbari me tak br sinni. Steig hn ttingsfast stin og hlt sr traustataki faxi me annarri hendinni en taumana me hinni, og fylgdi lkami hennar hverri hreyfingu hestsins eftir.

Gli! pti hn og kippti reiilega taumana. Gli!

Hesturinn tk ein sex skref og g fann hve hjarta lmaist brjsti mr. Mr hraus hugur vi v a sj hann spyrna vi framftunum ef hann kastai sr ekki sjlfur til jarar ... og n js hann og enn prjnai hann ... en laut loks lgra haldi fyrir einbeittum vilja knapans og st endanum alla fjra fturna, rr og Meik gur. Hn sat kyrr hnakknum eins og ekkert hefi skorist.

mean essi skp dundu yfir veitti g v athygli a hn missti eitthva. Flagar hennar hfu eyst braut en hn var kyrr og hesturinn smu sporum. a var keyri hennar sem l ar rykinu ef til vill einmitt hi sama og hn hafi eitt sinn reki andliti mr.

En g hugsai ekki um a a essu sinni, heldur beygi g mig niur eftir v, alsll a f etta tkifri til a ausna henni g og hollustu, og hljp til hennar me a.

akka r fyrir, Zeta, sagi hn hllegum rmi.

Hn lyfti slunni fr andliti sr eitt augnablik. a var gl augum hennar, andliti rjtt. Hn leit mig strum augum.

lt hn sluna falla og keyri folann r sporunum.

g f mgulega komi v fyrir mig hvenr hershfinginn fr burt fr okkur, ea me hvaa htti. Mr hafi hitna hamsi og fann til ess a sem eftir lifi dags. Hljmur raddar hennar sng eyrum mr: akka r fyrir, Zeta!

g furai mig v hvers vegna hn hafi lyft slunni til a g fengi s framan hana? Ea veitti hnd hennar athygli? Til a g fengi s hi fegursta andlit og fallegustu hnd heimi hr ?

 

12.

a fr aldrei svo a vi byggjum ekki fram tjldum okkar, og n nnd vi hll Katanna sem eins og g hef ur fr sagt var askilin fr setri Attlu me stru auu svi ar sem engu hafi veri vi hreyft en var tsparka eftir hrosshfa.

Hll Katattarinnar! etta litrka litla tvlyfta timburhs heillai mig upp r sknum. S frumsti tskurarmeistari sem tti heiurinn a essu litla fuglabri me lilju- og baldursbrrskurrmum hvarvetna hefur ekki veri svo lti eftirltur myndunaraflinu. Grnmlair dyrastafir mynduu innganginn, og jafnvel eir voru alsettir laufblum og blmum.

Strax egar vi hfum klst um morguninn var mr enn fali a annast um gjafir. Faru Zeta og taktu til vasann me svanshlsinum og bakkann sem heyrir honum til, og einnig stru silkistrangana rj og apaskinni. skalt klast spariflkunum og au rsarilmvatni vefjarklin mn. Vi tlum fund drottningar, Rku drottningar.

g hlddi glaur bragi.

Rka drottning var st kvenna konungs. Eitla var hennar sonur. Hn var hin eiginlega drottning, hafin yfir hinar, sem einna helst var jafna til skartgripasafns.

Lvarar vorir tveir rddu me sr um stund hvort eir skyldu bir heimskja drottningu ea aeins Prskus. Uru eir sttir um a Prskus fri einn hann vri s eirra snjallari a koma fyrir sig ori. Var erindi a votta drottningu viringu eirra og bera upp bn hins srlega erindreka, Maxmnusar, hvort hann fengi vi tkifri a kyssa hnd hennar.

Og v var a a Rstkus, Prskus og g hldum til hallar konungs. g huldi gullgripinn kli og fr varlega me hann eins og ungabarn. Hinar gjafirnar voru tskornum sedrusviarkistli sem borinn var af rlabarni.

ann veg hldum vi af sta.

hallargarinum var rng ingi fyrir framan hfubygginguna. Voru ar hermenn bnir gull- og silfurskreyttum vopnum snum og verjum, en lka breyttur, hrklddur almgi. A vetrarlagi hefu allir klst skinni og hum dra og lykta tpilega af vaxburi.

Almgaflki hafi jappa sr saman kringum litskrugan stlpa ar sem fuglsmynd r kopar bar htt einni hliinni, var a rn flugi me sver einni kl, metasklar hinni. Undir stplinum var auur brkarstll.

Flki vsai okkur veginn egar vi spurumst fyrir um asetur drottningar og benti okkur til fallega tskorinnar, tveggja ha byggingar. Var hsi girt af me skgari sem var tilsndar eins og limgeri en var r hvtu timbri og allur skorinn t me liljuflttum. Hli voru vru fjrum krlum tgrisfeldum. Innan gars hstrppunum mkti grhrur rll me andliti fram hn sr. Hann lt vita af komu okkar, bau okkur san a ganga binn.

fordyrinu lagi gilegan ilm fyrir vit manns. Mr fannst a eins og angan af rsum bland vi ilm af myntublmum, en var ekki allskostar viss. Drottning sat dyngju sinni legubekk fyrir miju glfi umkringd yngismeyjum. Hn var auekkjanleg a hn vri ruvsi kldd en fyrra sinni sem vi hfum s hana var nna rjmagulu silki me ltlausu snii og me ttiljur ftum sr r sama efni. Grtt hri var bundi sveig og var snigilskeljarlagaur sveigurinn festur me prjni sem var gullhnur str vi valhnetu. etta var kona sem hefur mtt muna sinn ffil fegri. Svo fgur sem hn hefur veri blma aldurs sns, var hn n komin me svipmt roskinnar hefarfrar, en sem var teinrtt baki og bar hfui htt.

Ekki var anna hsmuna herberginu en legubekkurinn og lti bor t undir vegg. Veggirnir voru frair me dkkum kirsuberjarauum dk en glfi lagt ykkri ullarbreiu sem var svo mjk a undir kann a hafa leynst brekn r valhnetutrefjum ea einhverju vumlku. r voru einar sex konurnar sem stu kringum hsfreyju, allar nnum kafnar vi tsaum og eirra meal var Meik.

g man ekki einu sinni hvernig hsbndi minn varpai drottninguna. Meik tti athygli mna alla. Einnig hn var ltlausum klnai, hvtum, sem bundinn var um mitti me fingurmju silkibandi, af v tagi sem einsetumunkar reyra sig me, en ttiljurnar hennar voru gular eins og dvergliljulaukur. Hri fll laust um axlir eins og englahr! Og enn var mr liti hrfandi augu hennar og v nr mtstilegar varirnar.

Eins og stllur hennar hlt hn saumgyri, tveggja handa breiu, og vann gjrina me rauum og gylltum silkiri. Allar saumuu r t smu vgindin, blrauar liljutvenndir, gylltar jrum.

r litu upp fr verki snu egar vi komum inn. Gjafir okkar vktu forvitni eirra, og llu heldur myndirnar sem r voru prddar, og sr lagi s vasanum. a var afar vel ger mynd af slarblmi og vakti mikla hrifningu. Rtt eftir bjst ein stlkan til a draga upp blmstur hrdk og rist til atlgu vi dkinn me rauri kalkkrt.

Meik laut fram til a fylgjast me rangrinum, og einnig g. Ekki vegna ess a teikningin vekti svo mikla athygli mna, heldur hreif mig aeins a, hvernig Meik horfi hana.

Hva um a, stlkunni tkst hreint ekki svo illa upp a teikna blakrnuhnappinn, og enda hafi hn stuning af snii, en egar hn skyldi teikna bikarblin, eitt af ru, brst henni bogalistin og geri blmi hringundi.

Stelpurnar hlgu. Drottningin leit til eirra og brosti:

Vst gti etta ori fallegasta blm ef vi hefum hnappinn kastanubrnan og krnblin gulgrn. En teikningin er ekki fullger, vill ekki einhver sna listir snar?

Hugmynd laust mig og g ronai.

Yar htign, ef r aeins vildu leyfa mr... stamai g.

Prskusi blskrai a g skyldi leyfa mr a mla n ess a hafa veri varpaur, og hann horfi mig strangur svip. En konurnar kipptu sr ekkert upp vi a. nsta augnabliki hafi mr veri fengi hvtt hrln og g um lei kominn niur hnn, strax tekinn til vi a punkta tvo hringi lni, skjlfandi hendi, glfinu.

Skjlftinn hvarf nr samstundis. g fann til ess a Meik fylgdist me mr. N vri gulli tkifri til a sna henni hverjum hfileikum g vri binn! ... og brtt birtist slarblmi. Konurnar klppuu. Kunnttusamlega gert, drengur minn! sagi drottningin og fyrir Prskusi var tlka: g funda ig af rlnum!

Enn steig bli mr til hfus. g leit hsbnda minn og tti von v a hann leirtti misskilninginn: Virulega hefarfr, hann er enginn rll heldur frjls maur. En a geri hann ekki, heldur sagi: a gleddi mig mjg, yar htign, gti g gefi yur hann, en fr unga aldri hef g ali hann heimili mnu og finnst hann vera mr sem sonur fremur en rll. Ef yar htign skar hinn bginn eftir v a hann teikni fyrir yur vri mr ekkert ljfara en a hann fengi jna yur svo lengi sem vi dveljumst hr landi yar htignar.

Getur teikna fleira svona vel? spuri drottningin og horfi vingjarnlega mig.

Hva sem er, mn htignarlega hefarfr, svarai g.

Mig svimai af glei, v g s a Meik horfi mig af svikinni adun og ekki minni undrun, og fyrsta skipti vinni fannst mr g ba vi rlg margfld a viringu vi rkra manna hlutskipti.

En skemmtilegt a heyra, sagi drottningin. tli g leyfi mr ekki a rna r r jnustu hsbnda ns um stund.

Prskus hneigi sig og yfirgaf okkur samt Rstkusi en g kraup enn kn meal kvennanna.

g hafi aldrei ur tt vi neins konar drttlist af essu tagi, aeins fengist vi lsingu handrita hinni keisaralegu bkhlu og heima hj hsbnda mnum.

egar skrifarar okkar afrita bkur er fyrsti stafurinn vallt mynd, venjulega af blmi. Gerir skrifarinn frumdrtti me pjturgriffli og mlar san myndina litum eins og myndunarafli leyfir.

Leyfir yar htign a g teikni morgunfr?

Teiknau hva sem ig lystir!

Og g teiknai fyrir r morgunfr er vafi sig um grasrtarstngul, og bognai stngullinn undan byrinni. Teiknai g blmin fjgur, tv tsprungin og tv sem voru rtt um a bil a opna hnappa sna.

Og vst lkai eim teikningin. En fagurt! sgu r kr. Og sungu san hver me snu nefi hrs mr til heilla. En allri lofgjrarrollunni heyri g aeins eitt or, or sem Meik mlti kyrrltum rmi: Yndislegt.

Yar htign, mlti g aumjkur. Blmstri tti a sauma t me srrauum silkiri og blagrnum, ar sem a vi.

Teiknau heldur blm stainn fyrir graslaufi! sagi drottningin.

breytti g verki mnu og teiknai blm forgrunn og bakgrunninn. Sasta blmi og hi lgsta dr g loti og visi.

Enn dust r a teikningunni og furuu sig ekki minna, ar sem r stu ea krupu hnjnum kringum drottningu. Meik ein var standandi. Hn hallai sr yfir xl einnar stllu sinnar og virti fyrir sr myndina glfinu.

fylgdist g me henni, egar r voru allar me athyglina bundna vi myndina en ekki mig, og g drakk hana mig me augunum.

Af hverju teiknar svo visi blm? spuri hn. Visin blm eru dpur.

nd hennar gli augum og gagntk mig. g gat varla svara en stundi loks: Mn kra yngismr, a er til blm eitt sem etta, svo visi, en sem lifnar, vkvi dggin a og vermi slin a.

Hn horfi mig, hugsandi. Svo brosti hn.

Ef annig liggur v, lfga a!

Drottningunni var n fr krfufylli af kirsuberjum. Hn fkk sr lfafylli og gaf svo stlkunum me sr.

Rtt a mund lauk g teikningunni.

Vi skulum lta etta ngja dag, sonur minn, sagi drottningin vingjarnlega. Komdu aftur morgun um sama leyti, egar hefur fengi leyfi hsbnda ns. Hn stakk hnd sinni enn ofan krfuna Lttu mig sj lfana na!

Hn var mynd murinnar fram fingurgma. En essu augnabliki kri g mig bara ekkert um murlega hlju og umhyggju. Hva hlt hn eiginlega a g vri a tla a launa mr me handfylli af kirsuberjum! Og a augsn Meikar!

g gaf berin barni undireins og g var kominn t.

N var orin svo mikil rng ingi hallargarinum a mr var sjlfrtt liti anga sem allir horfu, svo stilltir bragi. Hva var seyi?

g s a Attla sat undir stplinum, undir koparerninum. a var hann sem allir hlddu .

Hsbndi minn reigi hfui til a f s yfir mannfjldann og stu eir vi hli hans Rstkus og Frjlsi Grikki og rmversku erindrekarnir einnig nmundan vi .

g ruddi mr braut gegnum manngrann og spuri Frjlsa Grikkja hva um vri a vera.

N er konungur a ra fyrir rttltinu, svarai hann.

Einhver frumstur andi sveif yfir vtnunum. Hfinginn grfhggnum brkarstli og lurinn allt um kring. Jafnvel af skeggi yfirvaldsins stafai kyrrum tfrum. Gegnt Attlu stu tveir aldurhnignir karlar og tveir ungir a rum, eir voru ailar mlsins. Einn stti mli og lagi herslur me hetti snum sem hann patai t lofti. Einir fimmtu gamlir karlar stu jrinni fltum beinum og hkjum sr og st forvitinn mgurinn a baki eirra. Allir voru berhfair aeins konungurinn einn hafi uppi hfufat, hruskinnshtt me brunum undnum upp.

a er siur hr, tskri Frjlsi Grikki lgum rmi, a tklj deilur grundvelli fjlskylduskipaninnar. a er hfu fjlskyldunnar, fair ea afi, sem annast um ea sker r um mlin. En skerist odda milli tveggja fjlskyldna er skipaur bakviur til fulltingis forvgismnnunum. Komist kvidmurinn ekki a niurstu, ea kvibururinn er ekki tekinn til greina af ailum, er mlinu skoti til konungs. friartmum situr hann hr nr alla morgna og rur einn fram r mlum n astoar rgjafa. eirra arf hann ekki me. Hann hlustar mlflutningsmennina, spyr einnar ea tveggja spurninga, kveur upp r me hinn eina og sanna dm. Einmitt nna er veri a leia heilmikla rimmu til lykta. Ungur Hni nokkur fri heim me sr stlku fangna fr Akatrunum og hafi hr skipti henni og hesti a vibttum tu gullpeningum. Stelpusponsi tk hins vegar upp v a gefa upp ndina morguninn eftir og n krefst kaupandinn ess a hann fi hestinn sinn aftur og segir a stlkan hljti a hafa veri lasbura gallagripur.

Vi rtt num a greina rdd ess aldurhnigna forvgismanns er stti mli.

g segi r satt, herra minn, stlkan var fl sem nr. g sagi strax vi son minn, sagi vi hann: r getur ekki veri sjlfrtt a skipta hesti og essu! g tk hann til bna, herra minn, g vtai hann harlega, g meira a segja sagi

Ng! sagi konungurinn og gn sl .

Og hann mlti: Valur, egar skiptir hesti num og peningunum virtist r stlkan vera veil?

Hik kom piltinn, svarai hann: g vil ekki halda v fram, herra minn, a g hafi ekki veitt v athygli, en g s ekkert sem benti til a hn vri feig.

Hver veitti v athygli? Tali s er vissi stlkuna feiga!

Mannsfnuurinn agi.

Enn mlti konungur: festir kaup stlkunni. Me v keyptir veilindi hennar einnig. Vggur hermaur skal halda hrossi snu, en sma sns vegna og til a skai inn veri ekki refaldur skilar hann r gullpeningunum tu.

Beiendur mlsins hfu ekki fleiri or um a og hurfu braut. r hpi eirra er jrinni stu risu einir sex ftur. Nsta ml skyldi teki fyrir. Vi tfum v ekki lengur og yfirgfum dmsmlari.

 

13.

Daginn eftir var umbossveit okkar boi til mlsverar me Attlu. Mr var heimilt a fara aftur til drottningar.

Vi hliin var litla fstran Katafjlskyldunnar vegi mnum. Hn st gegnt mr og varpai mig eins og gamlan vin: Heyru, viltu vera svo vnn a segja mr, ert ekki Avzni (tali)?

Nei, a er g ekki, svarai g og lyfti brnum.

g spyr af v a sjlf er g Avzni. Hn andvarpai. Mir mn var Avzni og g heiti Djdja. Ea eins og hr er sagt, Djdja.

Hve hrilegt nafn, hugsai g.

Stlkan hlt fram: Mir mn var ein af ambttum Kata og hr er g fdd. Hn d fyrra, hn hvli frii. Hn geri krossmark fyrir sr og deplai auga lti tr.

Hva kemur mr a vi? rumdi g.

Hn hrkk kt og ronai og fl andlit sitt smgerum dkkum hndum. Hn var allt a einu sjlegur aumkunarverur armingi, eins og strkhvolpur pilsgopa.

Ea hva viltu mr annars? spuri g og n aeins mildari rmi.

Ekki neitt, svarai hn dpur bragi.

g hafi hraan , nstum v hljp vi ft til dyngju drottningar.

ar var sama kvenflki og veri hafi daginn ur og auk ess tvr ea rjr til vibtar, en Meik var ar hvergi. g teiknai af litlum innblstri. Hvar gti Meik veri? Var hn a fa bogfimi eins og fyrri daginn? Og me hverjum?

Enn hlaut g lof kvennanna fyrir teikningar mnar, en ekkert hrs fkk n hrrt hjarta mitt. En g horfi r brattur manninn og skai mr ess a meal eirra leyndist ein a minnsta kosti jafn fgur og Meik, ef vera mtti mr til hugarhgar. En engin jafnaist vi Meik. A henni undanskilinni eru hnverskar konur ekki heldur eins fallegar og r grsku. En Meik hn var morgunstjarnan meal stjarnanna.

Um hdegi var komi me snann Eitlu ann fagurleita litla skelmi me tindrandi brm. Hann hltur a hafa veri nkominn r bai v hann var me blautt hr. Hann var ilskm og fnn og strokinn skarlatlitum silkiklum og ftleggirnir reimair gullvengjum a hnjm.

Konurnar kysstu prinsinn hver og ein en hann aeins mur sna. Jafn skjtt var hann kominn til mn ar sem g var a gera rsirnar. Hann skoai teikningarnar gaumgfilega, einblndi svo mig.

Hver ert ? spuri hann af einskrri forvitni barnsins.

g er Grikki, svarai g brosandi, fr fjarlgu landi, ar sem er vagga vintranna.

egar g hafi sagt a, stari hann mig enn fastar.

Hefur einhvern tma s lfa?

a hef g.

Og hefur s garlakerlingar?

J, g hef einu sinni s annig kerlingu.

En hefur aldrei s sjhfa skrmsli?

J, a hef g reyndar.

Lifandi?

lfi, en vsu aeins einhfa.

Einhfa? Spi a eldi?

Nei, ekki beinlnis eldi.

Hverju ?

Gulldiskum hausinn hsbnda snum!

Eitla stari n alveg stjarfur en konurnar hlgu.

Jafnvel drottningin gat ekki a sr gert a brosa, tk son sinn fangi og kyssti hann. Faru n, hesturinn inn bur eftir r. Mundu a tt ekki a fara upp til gestanna fyrr en eir hafa matast, og mtt ekki toga skeggi eim n heldur leika r a gullkejunum eirra. Sittu prur vi hli fur ns og sndu af r alvru eins og hann.

Loks var g einnig frjls a v a fara, og t kominn gekk g hringinn kringum hs Katanna en fkk hvergi komi auga hina hnversku mey.

g meira a segja tk httu a litast um kringum konungshllina. ar gekk g fram hp hermanna sem voru i skrautlega bnir. Voru sumir me hetti uppi ea llu heldur hjlma r hausfillum og hfuskeljum uxa eins og a var af skepnunum komi me hornum og lafandi kollhfum. Svo grimmlegir voru eir sndum a maur mtti akka snum sla a vera ekki gripinn me a sama og stjaksettur! Hr voru fer lisforingjar af kyni Saragra, hinga komnir sem sendiherrar.

a var langt lii dag egar lvarar vorir komu r hdegisverarboinu.

essari mlt gleymi g aldrei, sagi Maxmnus funandi af kef.

Hn var strkostleg! Hsbndi minn kinkai kollinum.

Hreint, hreint vintraleg, stamai hervararforinginn.

Herramennirnir voru allir vel rjir vngum en hann var auk ess hlf skjgrandi.

Prskus fkk mr strax a verkefni a fra heimboi letur; hann vildi lesa mr fyrir mean honum var vintri enn fersku minni, en Maxmnus lt okkur ekki frii.

Haldi i a s kngur! Hann brann skinninu af kef. Frtti keisarinn a Attla ti af askdalli og drekki r krs r tr...

a er af einni saman fordild! veinai hervararforinginn sem tti ori bgt me a standa fturna.

Heyr endemi! fnsti Maxmnus. Hfingi sem sest meal ls sns til a skera r einhverrri deilu angurgapa um hross, eins og slkur maur jist af fordild?

Alltnt forsmir hann gull!

Bjddu honum fullan sekk af v!

essi villimaur leiftrar af afbura andlegu atgjrvi, skaut hsbndi minn inn og hristi hfui. Hlturinn er mlikvari mannkosti. Skarinn rekur upp hrossahltur. Lrdmsmaurinn einasta kmir. En hvaa dilk skal draga ann sem snir ekki minnstu svipbrigi, hva a rli minnstu brosvipru, jafnvel egar hirffl eins og essi erkibjlfi Tzrk snir listir snar?

eir hlgu allir.

g segi a satt, sagi Maxmnus, g hlt g myndi springa af hltri hann var svo fyndinn!

Prskus var enn hugsi. a tti mr gaman a vita hvort honum yfir hfu tti ekki ffli skemmtilegt, ea hvort hann langai hreint ekkert til a hlja.

Athugasemdin var skilningi Maxmnusar ofvia. a var hinn lffrilegi Attla sem hann batt hugann vi, hugi Prskusar var bundinn vi hinn andlega. annig bar a til dag ennan, a g seint og um sir uppgtvai hva raun skildi milli eirra mlskumanna.

 

14.

Daginn eftir rigndi. Hnarnir ranghverfu bjrum snum og skinnum svo a lofeldurinn sneri t, jafnt skinnunum er voru tjldunum til hlfar sem og skjlflkum snum og axlarskinnum. Mr tti sem g vri staddur bjarnaborg!

Hva sem rigningunni lei var engu a sur fjldi flks fyrir framan konungshllina, svo sem fyrri daginn. Hs Katanna blasti vi fr tjaldinu okkar, og g s Meik birtast dyrum, kpu er fll laust a lkamanum og var r svansfjrum. Hn steig bak vvastltum grum hesti er var leiddur af rli i svramiklum. Hljp hann me klrnum a drottningarbstanum.

v var a a g mtti til a fara anga lka. g voi mr og kembdi hri og ai mig ilmvatni, og fr einnig randi, til a ata ekki ilskna mna leju. g stkk af baki og lenti urrum ftum trrepunum. Batt hestinn vi staur.

Me drottningu dvldust n aeins tvr konur og virtist hn undrandi a sj mig birtast. Ertu kominn til a teikna? En a er alskja. Hva um a, vertu me okkur, ef til vill eftir a birta.

Hn sat legubekknum og var me leirker kjltunni, afar fbroti og ekki gljbrennt. En dreif kringum hana bekkbrekninu voru skartgripir r gulli hlsmen, perlufestar, eyrnalokkar, brjstkringlur og nlur. g furai mig v hv drottningin geymdi nnur eins djsn svo brotnu keri en ekki silfurskrni ea vumlku. Kannski t af einhverri hjtr. Ea var ef til vill aeins gmul sivenja. Ef til vill arfleif fr fyrri tmum egar drttin hafi ori a leyna fjrsjum snum m og vtnum ea grfnum jr niur.

Meik sat vi gluggann. Gagnsir skjir r blruhimnum komu manni fyrir sjnir eins og skaraar sflgur. a var skjafari sem v olli.

Allar rjr voru r a fgja og strjka skartgripina. Ekki einu sinni drottningin lt sig muna um a. Hn handlk drindis mittisgjr, keju r hmruu gulli sem var sett saman r hlekkjum mynd laufgara jararberjaklasa, og hlt henni uppi fyrir augum mr egar hn s hve heillaur g var af gripnum.

Hefur nokkurn tma s ara eins gersemi? spuri hn.

g hef s ekki svipa hj gullsmiunum okkar, svarai g, en ekkert eins dindisfallegt og etta.

g jafnvel til enn fallegri muni en etta, sagi drottningin. En sju, er ekki fari birta teiknau n fyrir okkur kejuna, aldrei a vita nema hn geti ori g fyrirmynd a tsaumi.

g heyri a tali kvennanna a drottningin var a velja gjf r skartgripasafninu handa hinu nja kvonfangi Attlu. a var til sis a n eiginkona heimskti allar hinar konurnar egar fyrsta ntt tungl kviknai eftir brkaup. a var v tlun drottningar a f henni gjfina vi a tkifri.

Rka drottning var kona fremur hglt og allajafna heldur dpur bragi. Hn talai ftt og jafnvel tt hn vri hr manninn var bltt bros eina merki ess. Svo oft sem mr gafst tkifri til leit g upp fr iju minni og horfi Meik, en vildi svo til a hn vri a baki mr var a drottningin sem g gaf auga.

Reyndar var Meik einnig a sama skapi fremur alvrugefin en hneig til glavrar.

Drottningin var a vira fyrir sr armband sett demntum egar hn sneri sr skyndilega a mr.

Hvernig eru armbndin sem grskar konur bera?

Af msu tagi, svarai g a bragi. Svo fremi r eigi eitthva slkt. v land okkar er ekki lengur auugt sem fyrrum, mn htignarlega fr.

Setja r sig hlsfestar?

Fremur sjaldan, mn htignarlega fr. a er tra eirra a gullfestar heyri til tlendingum.

Og grsku stlkurnar, spuri Meik, eru grsku stlkurnar fallegar? Kla r sig svipaan htt og vi?

Grskar stlkur eru allar dkkhrar og dkkeygar en ljsar hrund, svarai g. En r eru ekki eins fallegar og hnverskar meyjar. N dgum er klaburur eirra ekki eins vifelldinn og var fyrr tmum, egar r skrtuu snu fegursta.

Hvernig klddust r ? spuru konurnar rjr smu andr.

Nst sr voru r silkitreyju ea einhverju ru mta fnu efni og stuttu hvtu pilsi sem ni eim niur a hnjm, og heldur styttra.

Heldur styttra?

r voru orlausar.

J, heldur voru au a, srstaklega pils hinna yngri. Utanyfirklin huldu aeins meira af ftleggjunum. au voru r ljsri, fnofinni ull og talsvert efnismikil lengdina og haldi saman me sylgju hgri xl.

g s a r voru ekki alveg me ntunum. Mn htignarlega hefarfr, sagi g, lengdin efninu geri eim kleift a sveipa v og vefja um sig allrahanda mta hundra mismunandi vegu! Og a fll a lkamanum svo fallegum brotum og fellingum sem gfu afar vel til kynna vxtinn og skpulag kroppsins innanundir.

ltu r mig teikna hrgreislur. En af v mr tkst ekki sem best upp eim efnum bu r mig um a sna sr a kolli Meikar hvernig grskar konur settu upp sr hri og skildu einn lausan lokk eftir sveip fram enni.

g var svo skjlfhentur egar g snerti silkimjkt hri Meik a g tlai varla a hafa a af a greia henni. En loksins tkst mr a og hn hvarf inn nsta herbergi til a vira sig fyrir sr stru spegilstli sem ar var, og var hn svo lengi ar inni a drottningin kallai loks til hennar a koma Meik, spegillinn rygar ef httir ekki a horfa hann!

kom hn til baka og vi horfum hana full undrunar hn var treyju einni fata og hvtu pilsi sem ni henni niur a hnjm. Um axlir sr hafi hn sveipa hvtri ullarbreiu sem l fellingum niur me lkamanum. Armar og ftleggir voru berir. Mig svimai af v a horfa hana. Hn var eins og blmstri eina eins og grskumikil, hvt dinslilja glaaslskini.

Hn tk nokkur spor um herbergi og sneri sr hringi, nam staar fyrir framan mig.

Lta r svona t, grsku stelpurnar?

, aeins a svo vri!

Er eitthva sem vantar?

a vru ekki nema lokkar eyrun, mn kra yngismr, og plmviarlauf hnd yar, blvng grandans.

Meik sneri sr a drottningunni. ykir yur g vera fgur, fr mn?

a ertu, barni mitt, jtti drottningin brosandi. Megi lf itt vallt vera vera svo fagurt sem n.

Meik kyssti hnd drottningar, fr til baka inn hitt herbergi til a hafa aftur fataskipti, kom san aftur fram snum eigin klum og tk til vi a sauma t eftir einni af myndunum mnum.

Syngdu fyrir okkur, Meik! ba drottningin. Mr lur svo vel dag, vi skulum njta dagsins til fullnustu.

Meik lagi blmstursauminn fr sr kjltuna og byrjai a syngja lgum, hljum rmi.

 

Grundin er grn. Kastanan brumar.

Gatan hvarf, og hva eina, regni vorsins.

Fer ekki stin mn a koma heim aftur?

stin mn, hermaurinn besti, sveina okkar.

 

Hn horfi beint fram fyrir sig mean lji rann henni af vrum, eins og hn si fyrir sr sagnadansinn ljslifandi. hallai hn sr fram og lagi olnboga yfir saumgyri sitt, sveigi hfu ba bga og sng enn:

 

, hve g hlakka til egar vori lur hj!

Vortin gengin um gar, langir sumardagar;

slarblm upp vaxi, dagar uppskerunnar hr;

heimkoma hermanna hausti.

 

fyrstunni fkk g ekki skili ennan sng og hvernig merkingartengslum oranna var htta. En annig er hnverskur sagnadans eins og hlsmen sundursliti, en sem hefur veri sett saman aftur nokkrum perlunum styttra.

 

Skgargreinar naktar. Fkur lauf fyrir vindinum.

Herinn kominn heim r fjarlgum lndum.

Aeins einn mann vantar; einn var eftir.

Til einskis g bei hans aldrei kemur hann.

 

Tjrvi, ertu jrinni, hermaur? ea himnum?

Jru ea himnum, mundu mig, stin mn.

Komdu, tak mig brott me r bla sali upphimins,

ea legg mig grf na dkkum me skuggunum.

 

Hva rfur gnina, ber a dyrum?

Komdu n, dfan mn, hjarta mitt,

g komst ekki fyrr!

Fkur minn tunglsljsinu blikar,

hvtur flskvalaus,

eins og egar vetrarokan bliknar fyrir ljsinu.

 

Stlkan er ferbin, bin snu hvtasta; ein hn stendur,

marrsarsveigur hri, blm hendi.

annig var hn, egar eir fundu hana birtingu:

gtunni, stgvlum, rauum og smum; bin snu hvtasta.

 

egar sngnum lauk var hfu hennar loti og augun rk, og eins var um drottningu fari.

Vesalings Rsa, sagi drottningin. Hefi hn ekki geta fundi sr einhvern annan pilt?

Sumar stlkur, fr mn, svarai Meik, eru eins og blm sem springa t aeins einu sinni.

veitti g v athygli a r voru farnar a ra eitthva um mig, og g var varpaur af drottningu.

Hverjir voru foreldrar nir? spuri hn. Og hver kenndi r a vera svona flinkur hndunum?

g rumskai af draumum mnum.

Mn gfuga fr, svarai g, foreldrar mnir voru ftkt flk sem tti heima vi strndina. Fair minn er me brnt hr og str augu og ykkt yfirvararskegg. Mir mn var grannholda kona og lg vexti Gu veri slu hennar nugur. En mr var aldrei kennt a teikna, aeins veitti v athygli sem kringum mig var; reyndi a teikna a og komst allt einu a v a g gat a.

Enn furai g mig v a annar eins pfugl og drottningin skyldi vilja vita eitthva um eitt lti rfils sprvaskinn eins og mig.

Og hva kom til a kynntist meistara num, Prskusi? spuri hn mig enn nnar. Hvar f essir karlar fundi svo skynsama rla?

Htignarlega hefarfr, g er enginn rll lengur. g jna hsbnda mnum af frjlsum vilja.

Af frjlsum vilja?

Af v a mr ykir vnt um hann, svarai g.

En hefur yfirgefi fur inn og mur hans vegna? spuri drottning.

Nei, mn gfuga hefarfr. egar g var tlf ra gamall var g ltinn ltta yngsta ftktarokinu af fjlskyldu minni. landi okkar eru lagir afar ungir skattar flk, og rki selur rttinn til a heimta inn. Skattheimtumaurinn safnar ekki aeins eim fjrmunum saman sem hann skenkir rkisfjrhirslunni, heldur einnig ngu til a troa t sna eigin vasa. Fair minn tti sm landskika og horaa k, hana Skjldu, og egar skattheimtumennirnir fundu ekkert sem fmtt var eftir hsinu tluu eir a taka hana me sr. Fair minn var ftkur maur og var a sj sex litlum brnum farboa. g var elstur ... og hva anna gat hann gert?...

Sjlfur fair inn seldi ig?

Hn smellti saman lfum og stari mig.

Mn htignarlega hefarfr, svarai g hgltlega, ratugum saman hefur keisaradmi ori a gjalda Hnum skatt. En keisarinn sir aldrei, aeins uppsker. Flki sker upp hveiti, hann flki. Sem ltill drenghnokki vissi g ekki hva nau var. g komst ekki a raun um a fyrr en g var a kveja brur mna og systur og mur.

g gat ekki tra bundist en hlt frsgninni fram. l mir mn veik, en fair minn hafi ekki sagt henni fr v hva hann hugist fyrir. Og ur en vi frum leiddi hann mig til hennar til a g mtti f kysst hana a skilnai. Mur minni var liti fur minn og um lei vissi hn hva hann tlaist fyrir. selur hann ekki. egar g ver orin frsk getur selt mig! Og mean hn famai mig a sr d hn.

Konurnar horfu mig fullar meaumkunar. Einnig Meik. Drottningin hleypti brnum. Svo a fair inn hefur engu a sur selt ig?

Vi fylgdum mur minni til grafar, stigum svo skipsfjl. Daginn eftir var g kominn rlamarkainn, st ar palli me ftur hvtvegna.

Augu drottningar myrkvuust og hn rsti hndum a hnjm sr. Svo bgi hn fr sr llum skartgripunum, og svo harkalega, a eir hentust t horn.

Bannsettir rummungarnir! hrpai hn, og henni brann eldur augum. Hvenr fum vi broti veldi eirra bak aftur og lagt a undir okkur? Hvenr fum vi komi hinni nju skipan essum heimi? Hve lengi tlar Attla a sitja auum hndum ur en hann ltur til skarar skra og kollvarpar eim?

g stirnai af skelfingu.

Drottningin st ftur og gekk til svefnherbergis sns. Konurnar fylgdu henni eftir kvafullar. Forhengi milli herbergjanna fll a baki eim.

jnustustlkan kallai tvr konur arar sem tndu skartgripina saman og fru me burt.

g st stfur smu sporum og gat ekki anna, var sem bergnuminn, eins og hjarsveinninn vintrinu. a var skilningi mnum ofvaxi hva gerst hafi. Hva tti g a gera? Fara, ea ba eftir v a r kmu til baka? Ekki gat g fari n leyfis drottningar, ea a minnsta kosti ekki fyrr en einhver segi mr a drottningin skti ekki frekari jnustu af mr ennan dag.

En kannski hafi g lti eitthva verulega kjnalegt t r mr og fengi n baukinn fyrir. Ea yri jafnvel stjaksettur fyrir a hafa valdi drottningu hrygg.

Einn glugginn var opinn, g gekk a honum og leit niur.

a rigndi enn ltlaust og strir dropar bluu upp af hverjum polli. Enn var mannsfnuur mikill fyrir framan hll Attlu og gegnvtti sig.

rll st vi tjaldi okkar og var a vinda rennblauta, brnleita yfirhfn. Hross ar grennd bentu til ess a hinir rmversku erindrekar vru heimskn. Hreyft var vi forhenginu og Meik birtist. Hn gekk yfir til mn a glugganum.

Frsgn n olli drottningu mikilli geshrringu og hn er miklu uppnmi, setti hn ofan vi mig. hefur snt af r smilega hegan ea leyfist r kannski landi nu a ra eitthva heyrn drottningar sem gerir hana sorgmdda?

Hn talai lgum rmi sem hn setti annig ofan vi mig en g hlustai ekki einu sinni eftir v sem hn sagi, aeins rddina, rddina u, undiru... Hve yndisleg hn var sem hn st yfir mr, lt eins og dinslilja hvt voreynum!

Varirnar unaslegu og rauu mltu til mn, eftir stundargn:

Vesalings Zeta. Vst mttir la miki. En lttu a ekki ig f Attla eftir a sna essum harstjra tvo heimana, og verur grska jin hamingjusm eins og vi Hnarnir nna.

, mn kra yngismr, hvslai g hugfanginn, mr hverfur ll sorg sem dgg fyrir slu egar r horfi mig og g finn hve yur er hltt til mn.

ruvsi talair til mn um daginn. hatair mig.

Mr mun vallt ykja a kaflega leitt, af v...

Mr ykir leitt a hafa srt ig. Af v ert gur drengur og hjarta itt er strt. En faru n. Vi teiknum ekki meira dag.

Mn kra yngismr, hvslai g, fr mr numinn af glei. Hjarta lmaist brjsti mr. Mn kra ... leyfist mr nokkru sinni a vona a r rtti mr hnd yar ru sinni, svo g fi kysst hana. Gu himnum gefi a svo megi vera!

Hn virti mig fyrir sr, brosti lti eitt, lkt og maur brosir a kjnastrikum krakkaanga.

Fyrst a er ekkert anna sem yur liggur hjarta skal yur hr me veitt s himnarkisn! og hn rtti mr hnd sna.

g tk hana mnar tvr, eins og g vri me fugl hendi og lti vel a, kraup kn, og kyssti hana...

Faru n! sagi hn og dr hndina aftur hgt a sr. Held srt ekki me llum mjalla!

 

15.

Ekki skti drottningin nrveru minnar daginn eftir a eli mlsins samkvmt vri g ar nmundan, klddur mitt fnasta, a skyggnast eftir Meik. Slin hafi brotist r skjum fram og bakai drulluna sem brtt var tt eins og kkudeig. Lofti var rungi angan af rakri jr og hrossatai, og ekki ar fyrir, var a hreint og heilnmt a anda v a sr.

Ungur brnhrur maur um a bil sautjn ra gamall kom randi a bsta Kata. Hann skartai listavel gerum gullkejum og var me arnarfjur hetti snum. Fylgdu honum tveir jnar sem einnig voru randi. ar fr Alur konungsson. Hann virtist ltt kenna sr meins handleggnum en hafi stungi hndinni milli hnappa mttli snum.

Konungssonurinn hvarf inn um hliin og birtist brtt aftur samt Meik og freknttu stlkunni nauugu. g var staddur fyrir framan tjaldi okkar og hneigi mig djpt viringarskyni vi Meik. Ekki veit g hvort hn endurgalt kvejuna. Grr vvastltur folinn hennar dansai drullunni sem tk honum hfskegg, og s g naumast meira af knapa og hesti eirri sjnhending sem g bugtai mig og einnig smgera raua ska er hvldu gylltum stum.

Hinn tiginborni ungi maur rei vi hli hennar, og um eitthva skemmtilegt hafa au spjalla, v ll rj hlgu au hjartanlega. au stanmdust rtt augnablik fyrir framan hll Rku drottningar og spuru varmanninn einhvers. Tk hann ofan htt sinn og hneigi sig risvar. riu au fram og hurfu inn milli hsa Attlu konungs.

Aldrei hef g veri stunginn hol, en essari stundu gat g ofur vel mynda mr hvernig a vri.

Sdegis heimsttum vi rmversku sendimennina b eirra. g talai ekki vi neinn gat ekki sest meal tignarmannanna og ttist yfir jnana hafinn. v geri g mr a gu a tylla mr einn tjaldhlstand og gndi t lofti.

egar vi vorum a fara spuri hsbndi minn mig: Gengur nokku a r?

Ekki neitt, svarai g undrandi.

ert svo tmltur, sagi hann. ert ekki me magakveisu? essir hnversku mlsverir ... ja, gir eru eir, en tli veitti af hnverskri kviarholsvmb til a f melt !

Gamall maur er Adam ht var rsmaur drottningar. Kom hann til okkar morguninn eftir til a bja lvrum vorum til midegisverar, sem skyldi ekki neytt hllu drottningar heldur hsi Adams. Voru herramennirnir nokku vi skl egar eir sneru heim a hfinu loknu. Gaf Prskus skringu a margir tignir gestir hefu veri samankomnir og keppst um a mla fyrir minni drottningar og hefi henni veri drukki til hverju sinni.

Sami httur var hafur egar eir tku heimboi Attlu og fll eim sivenja essi vel ge, og raunar hreif heldur en ekki!

Prskus tk til vi a lesa mr dagbkina fyrir, en fkk a eitt sagt a drottningin vri tfrandi kona og svo alaandi, a eim efnum mtti Plkera keisaraynja taka hana sr til fyrirmyndar. Eftir skamma stund ba hann mig um a strika t athugasemdina um keisaraynjuna og sagi mr a skrifa a sem mr sjlfum sndist.

Vi hfum n veri borg Attlu svo dgum og vikum skipti og voru lvarar vorir farnir a leggja hart a yfirhershfingjanum a hann gfi t yfirlsingu um gang virnanna. Alla fsti a fara heim. Alla, a mr undanskildum.

Dag nokkurn seint og um sir heimstti hershfinginn okkur samt herramanni nokkrum er Brkur ht, en s hafi komi tvgang til dvalar vi keisarahirina. eir hfu brf meferis. Svar Attlu. Lvarar vorir brunnu skinninu er eir litu innsigli augum.

Vi skyldum halda heimleiis bti morguninn eftir. Mr var ungt um hjartartur egar g astoai jnana vi a ba um farangurinn. g ba Prskus leyfis um a f a skreppa til drottningar stundarfjrung, en um a neitai hann mr. a vri ekki vi hfi a frir anga nna hn gti liti svo a vrir kominn til a skja knunar.

Aldrei hafi a hvarfla a mr.

Sdegis var komi me eina rjtu rvalsginga til okkar, auk vopna af msu tagi. Voru etta gjafir herramnnum vorum til handa fr Attlu og eim rum fyrirmnnum er eir hfu komist kynni vi.

eir u aeins rj hestanna. Hlt Maxmnus eftir einum jrpum, er Brkur hafi gefi, og hsbndi minn tveimur grum, einum fr Attlu og einum fr Kata. v sem eftir var af stinu ltu eir reka til baka.

mean vi bjuggum um farangurinn gultu herramennirnir hinar hefbundnu kvejuheimsknir. Fru eir til drottningar og Adams rsmanns, og til yfirhershfingjans, til Kata og skyldulis, til Edkons og rusta. leit hsbndi minn einnig inn til Frjlsa Grikkja.

Drottningin var me hfuverk og veitti v engum mttku, en um kvldi birtust tveir jnar hennar me tvo af gingum hennar taumi og fru mr litla silkipyngju.

g bar kennsl annan jnanna, sem var me rjr silfraar stjrnur hetti snum. Hann var vanur a standa vr vi hliin.

Drottningin frir r etta, sagi hann. a eru tvr strar slttumyntir pyngjunni og sex minni. Hn sagi a ttir ara eirra strri en skyldir senda fur num hina. r sex minni eru handa brrum num og systrum. (Hn hltur a hafa gleymt v a vi vorum alls sex systkinin.)

g hefi geta grti. g leit Prskus til a vita hvort mr leyfist a iggja gjfina og hann hneigi hfu sitt v til samykkis.

Segi htignarlegri hefarfrnni, hvslai g akkltum rmi, a g muni halda nafn hennar heiri allt til daua og a ekkert fengi glatt mig meira en a f kropi kn nrvist hennar einu sinni enn.

Lvarar vorir u ekki ginga drottningar heldur lstu v yfir a eim ttu eir ekki verugir slks hfingsskapar. a vri eim yfri ng, sgu eir, a standa varandi akkarskuld vi hana fyrir ann fjrsj minninga er eir varveittu hjrtum snum.

g dr mig hl bak vi eitt af farangurseykjum okkar og opnai pyngjuna. ar leyndust tveir strir egypskir gullpeningar og sex litlir rmverskrar ttar, fr tmum Jlusar Sesars.

Herramennirnir undruust strum er eir su , og enda voru eir tveir hinir strri vi lfa barns.

Hsbndi minn sagi a gamni snu: v rur mig ekki jnustu na? ert greinilega s okkar sem rkari er!

Vst gfu gullpeningarnir hugarfluginu byr undir ba vngi. g kva me sjlfum mr a g skyldi grennslast fyrir um stu fur mns strax egar vi kmum heim, og byggi hann enn vi smu krppu kjrin skyldi g skja hann heim og fra honum tvr kr og kli og a anna sem hann yrfti me. Fyrir afganginn af peningunum skyldi g kaupa handa honum landskika og hs, og vi myndum halda slka ht a aldrei lii orpsbum r minni.

mean llu essu gekk var g a skima kringum mig von um a koma auga Meik. mean hn tti hug minn allan, ttu mr aufi mn ltils viri. g tti mr sk heitasta a g vri rn og gti steypt mr yfir hana og numi brott, eins og dfu, upp, upp til skja og heim.

En maurinn er vesll armingi, eins og ormur sem sniglast um foldu.

Sl var a hnga til viar og gtum bjarins bauluu kr lei heim r haga og yrluu upp ryki. Engu a sur stu lvarar vorir ti vi tjaldskr og geru kvldskattinum skil, kaldri nautasteik og osti.

Hvernig gti g komist nr hsi Kata?... Ef g gengi gegnum hallargarinn fengi g ef til vill komi auga hana... Aeins einu sinni enn , hve g ri a mega lta hana augum, aeins einu sinni enn!

Hliunum hafi ekki enn veri loka og slangur af flki enn ferli. Stilegur rll st veri vi garshliin, studdi sig vi spjt, geispai og teygi r sr. Annar rll buraist me fangfylli af illgresi nmundan vi hliin. r tt fr eldasklanum kom rll hlaupum me luktan skaftpott hendi og hlt inn strti. ykkan reykjarmkk lagi fr pottinum.

llum var starsnt etta. v a borginni er aldrei sttur eldur til ngrannans. ar er t ng af rlum og einn sem vallt gtir eldsins, jafnvel nttunni lka, svo tryggt s a hann kulni ekki. Og g greip tkifri mean flki gndi og smokrai mr inn um hliin, inn hsgarinn. Ef til vill kmi g auga hana hinum megin hssins. Kvldi var stillt og svo gti vilja til a kvldverarins vri neytt ti undir beru lofti vi kyndilljs. Aeins a g mtti f hana s a ekki vri nema skugga hennar aeins einu sinni, allra sasta sinni...

g fr bak vi hsi. Einnig eim megin var inngangur og dyrastafirnir mlair svo sem fordyrinu. rskuldinum sat Hni, loinn vngum og studdist vi spjt. Hann leit til mn.

Er herra Kati heima? spuri g eins sannfrandi rmi og mr var unnt.

Nei, a er hann ekki, svarai hann a bragi.

En hin, eru au heima?

au eru a.

Og hefarfrin?

a er hn.

Og unga hefarkonan? Yngismey Meik?

Einnig hn.

Sju til, g tndi silfurhnappi. g hlt a hafa tnt honum egar vi vorum hr sast. Finni g hann ekki ltur hsbndi minn mig heyra a.

skalt eiga a vi sjlfan ig.

g gekk kringum hsi og ttist leita a hnappinum. kom grannvaxna, unga ambttin, Djdja, t glugga jarhinni.

Nei, hver er n ar fer? Gamli, gi Zeta!

Ert a , Djdja!

a var sem mr ltti.

g hef tnt dlitlu, Djdja. a er aeins hnappur.

Hnappur? g finn hann fyrir ig fyrramli og kem honum til n tjaldi. En nna arf g a koma Slargeisla litla rmi. Hn hlt litla drenghnokkanum vi brjst sr.

Vi verum ekki hr lengur fyrramli, sagi g. Vi erum frum.

... eru i a fara? Og hn horfi mig strum augum, fullum einlgni. Einhver kallai hana a innan.

, a er veri a kalla mig, sagi hn og var brugi. Hn lagi barni fr sr, sem var egar sofna, og hvarf san.

Enn um stund var g stjkli kringum hsi og lagi vel vi hlustir, gekk a bakdyrunum ar sem vrurinn var. eim megin var garurinn ltill og fallegur og annarri h hssins voru svalir, fagurlega tskornar. En ar var enginn sjanlegur.

eldasklanum neri hinni sng jnustustlka vi undirleik og glamur af bshldum. g dirfist ekki a horfa svo htt upp sem risi heldur mndi fram jrina fyrir ftum mr, eins og g vri a leita.

Slin settist a baki espiviartrjnum fjarskanum og kastai sustu geislum snum hsi. g veitti athygli rauum blmsturjurtum garinum. Grngullin fluga fr hringfari kringum mig, suandi.

Sem g st ar ltu hfi fll rs jrina fyrir ftum mr. Mr var brugi og leit upp. a eina sem g fkk s var hnd sem hvarf samri stundu inn um glugga rishinni. g tk rsina upp og bei tekta. Ferska angan lagi af blminu, og stilkurinn var enn volgur vikomu.

En enginn lt sj sig.

Hliunum hafi egar veri loka. rll eytti lur og seinustu knaparnir riu leiar sinnar hminu.

 

16.

Vi lgum upp dgun, egar rtt roai af sl vi dagsbrn. Tjaldborg Hnanna mai af bauli nautgripahjara og rti svna. Vi felldum tjldin sem eftir voru og settum au vagnana; herramennirnir stigu bak reiskjtum snum, sem og g.

g einblndi svo sjnum timburhll Kata a g var rvinda. Dkkrau tjld voru fyrir llum gluggum og ekkert lfsmark me hsinu, ekki minnsta hreyfing nokkrum glugga.

En rsin var snum sta, flgin vi hjarta mitt.

Hafi hn falli r hendi hennar? Eftir rnar vangaveltur og heilabrot lyktai g a svo hefi veri. Og hvarflai a mr a hugsanlega hefi blmi geta falli fyrir tilviljun. a var ekki tiloka a einhver krakki ea jnustustlka hefi hent v t.

En vst gat a hafa veri hn!

Enn horfi g afturundan. Aeins a g fengi s hana, a ekki vri nema r fjarlg, g gti alltnt veifa til hennar hfunni minni kvejuskyni!

En tjldin byrgu egar sn til timburhsanna. Baulandi krnar og rtandi svnin komu hvaanva a t strti. a small svipum og lrar voru eyttir. Rsfingru rulgljin stirndi vi dagsbrn. Runninn var upp nr dagur henni gmlu verld.

Aldrei framar fengi g a sj hsi etta fallega fuglabr af hsi a vera n heldur fuglinn flgrandi er ar var flginn... Aldrei, aldrei...

 

17.

Hve gott a vri n a geta girt huga sinn flgari, til a hugrenningar msar flddu aan ekki t en fengju a sjatna um skei bullukollinum.

En bullan mn strokkai n aflts, og n hugrenningar tengdar Frjlsa Grikkja sem fyrrum hafi einnig nauugur veri og mtt ba vi meiri vesaldm en g nokkru sinni. g tti tta gullpeninga, auk hundras til vibtar. Frjlsi Grikki hafi veri rinn llu snu og ekki tt einn koparskilding, hva meir. Og hafi hann veri eldri en g n var, orinn ungur fti og svifaseinn og hafi ekki noti slkrar menntunar sem g; hafi hann engu a sur fari str og barist af hreysti og veri sviptur oki rldmsins fyrir viki; var rkur maur og kvntist hnverskri konu. Hnverskri konu!

Einmitt hr hefi ekki veitt af a gira hugarrana af me stflugari. Allt fr v a vi hfum lagt af sta heimleiis hfu eir haldi fyrir mr vku og gert mr kleift a njta matarins. En hvernig gti g sni aftur? Hvernig gat g fengi mig lausan fr hsbnda mnum? Hvernig tti g a geta tj honum a g hygist sna aftur til stlku sem a llum lkindum var alin upp me a fyrir augum a hn yri eiginkona eins af sonum Attlu? var hugmyndaflugi komi a stig, a g hugist lta gullpeningana hundra Miklagari eiga sig litlu pyngjunni rauu hans Prskusar og sniglast burt, til baka. Enn braut g heilann og fkk n flugu hfui a taka gullpeningana mna hundra laun r sji hsbnda mns. En hugmyndin skelfdi mig og g bgi henni brott hi brasta.

flaug mr hug a leggjast niur vi vegarbrnina og ltast tla a hvla mig og vera eftir. Og sna til baka til Rku drottningar og beiast ess a f a jna henni, v a hn vissi a g var frjls maur. En hva ef hn skyldi hafa gleymt v sem g hafi sagt henni fr? Ea hafnai mr? Sustu daga dvalar okkar hafi hn ekki einu sinni skt nrveru minnar!

Og hva n ef hn tki mr sem hreinum og klrum strokumanni og lti senda mig bndum til baka til hsbnda mns?

nttunni horfi g tungli og grt sran yfir v hvernig komi var fyrir mr. Festi g blund hlt hugarstri fram draumum mnum, eir snerust allir um orrustur og drp ea um sjlfan mig drepinn. g sem oldi ekki a sj bl, var n allur valdi eirrar hugmyndar a vera svo mikils httar maur sem Frjlsi Grikki!

Istelfur var drjgan spl a baki egar vi heyrum til mannafera framundan, var ar Vgils og li hans fer, samt Eslsi og einum rjtu lihlaupum fngnum. Voru eir lei til Attlu. a var aeins numi staar skamma stund og skipst feinum orum. Lvarar vorir tju flgum snum a eir hefu meferis svarbrf Attlu til keisarans og Vgils okkur a frsgn hans af reii Attlu hefi olli miklu uppnmi vi hir edsusar.

Og vi skildumst. eir hldu fr sinni fram norur, vi suur bginn, skref fyrir skref.

Um hdegi var g a taka skriffrin mn til. Skmmu ur hfum vi ori vitni a stjaksetningu; rr karlar hfu veri stjaksettir og n vildi Prskus a g festi atburinn bla, samt ru sem daginn hafi drifi. a var sumar og slin skein glatt heii og yljai okkur svo rkulega a herramnnunum tti sta til a leggja sig a afloknum hdegisverinum.

a var skgi sem vi um og v stulaust a sl upp tjaldi. Skuggi af eik veitti okkur svala. g settist niur forslunni undir tr rtt hj, me paprusinn og bleki. Hsbndi minn sofnai tafliggjandi me hendur undir hnakka og yfir honum blkuu rr rlar blvngjum hgltlega.

g tk hreinan paprusinn upp r skrifskjunni minni og reit rkina:

 

 

Viringarfyllst, til herra Kata

 

gti herra. g hef veri a hugsa um a leiinni hve mikill ndvegismaur r eru og vel innrttur, og hvort ekki vri vi hfi a g launai yur gvild yar. r hafi af rausn yar gefi mr ging sem jafnvel keisarinn mtti funda mig af. v er a, a g gef yur rl sem jafnvel Attla vri fullsmdur af. Hann eftir hlft r jnustu. Megi hann vera yar a hlfa r.

rll essi er vi gull og gersemi. Minni hans er haldgott sem vax. r geti uli yfir honum hundra mismunandi tlur og hann mun hafa r upp eftir yur. Eins geti r nefnt hundra framandleg nfn hans eyru og hann mun geyma au minni snu. Hann er mltur grsku og latnu og yar eigin tungu. Hann er vel a sr sgu, heimspeki, landafri, mlfri, mlskulist og skrautskrift. Hann heitir efl en g hef vallt nefnt hann Zetu, og v nafni gegnir hann. Veri svo vinsamlegir a iggja hann af mr a gjf.

 

Viringarfyllst,

Prskus, meistari mlskulist

 

 

Innsigli hsbnda mns var geymt litlu og mefrilegu skrifplti. g innsiglai brfi og stakk v inn mig.

Enn voru herramennirnir fasta svefni og jnarnir einnig sofnair.

g skrifai v anna brf.

 

 

Til Prskusar, meistara mlskulist, hsbnda mns og fur

 

rtt fyrir a a g hef miklar mtur yur, minn kri meistari, ver g a yfirgefa yur n. g get ekki sagt yur hvers vegna, en grtbni yur um a fellast mig ekki fyrir vanakklti. v a minningin um a hve ghjartaur r eru, mun vallt kalla fram trin augum mnum, og vallt skal g blessa nafn yar.

r voru svo veglyndir a fra mr hundra gullpeninga a gjf. N hef g leyft mr a taka , a einum slepptum, r pyngju yar. Veri svo gir a reiast mr ekki fyrir r sakir. Peningurinn eini sem g skil eftir er gjald fyrir hestinn sem g hef nota fram til essa, og get ekki n veri.

Gu veri me yur! Lifi heilir!

 

Yar t elskandi og aumjkur jnn,

Zeta

 

 

Brf etta lsti g niur skffunni undir skrifpltinu; lykilinn fl g vihafnarvefjarklum hsbnda mns, ar sem hann mundi finna hann er hann kmi heim.

a veittist mr ekki erfitt a setja upp langleitan og vieigandi svip egar g fr yfir til jnanna og tji eim a g hefi tnt peningunum mnum.

g hlt a hafa misst pyngjuna r vasanum egar vi brynntum hrossunum, sagi g vi . En hvort a hefur veri morgun ea nna an veit g ekki.

g gat vel lesi a r svip eirra a fremur glddust eir yfir lni mnu en a eim tti a leitt. eir hfu vallt funda mig en g erfi a ekki vi .

Segi hsbnda mnum, sagi g og steig bak reiskjta mnum, a veri g ekki kominn til baka me kvldinu, urfi hann ekki a hafa hyggjur. g legg mig einhvers staar og dreg ykkur uppi morgun ea hinn.

Og g rei brott.

Undireins og g var kominn fyrir fyrstu buguna veginum lt g spretta r spori. Rum, rum n, fkur minn eins hratt og fugl flgur! hvatti g hann.

g dr Vgils uppi og flokk hans innan tveggja stunda. Sagi g Vgilsi a hsbndi minn hefi sent mig til baka jnserindum rtt fyrir a g vri enginn rll lengur.

Vgils hafi teki son sinn me sr ferina til hann fengi s hin msu veraldarinnar bsn og firn. Alla bernsku snu hafi drengurinn tt vi veikindi a stra og legi rmfastur og var v horaur mjg. Hann var skp fvs og einnig stamai hann, en etta var grandvar piltur og alvrugefinn.

Vgils undraist mjg a g skyldi vera kominn, og fyrst framan af spuri hann mig aula og reyndi a grennslast fyrir um hvaa erindi hsbndi minn tti vi Kata. En egar g hafi frt honum heim sanninn um a g hefi ekki hugmynd um a, lt hann gott heita og samsamai sig aftur flagsskap me lisforingjanum er var byrgur fyrir strokufngunum.

g rei fremst fram fylkinguna, en n ess a f nokku vi a ri var g sfellt a horfa um xl. Mr var funheitt framan og hjarta lmaist brjsti mr. g ekkti mig ekki fyrir sama mann. g hafi stoli, g hafi sviki, g hafi haga mr eins og svn. Aldrei hefi g tra v a g tti til annan eins drengskap.

 

18.

Kvld eitt gst komum vi a Dn, ar sem yfirrasvi Attlu tk vi. Sl var a hnga til viar og Vgils spuri Esls hvort ekki vri best a reisa tjaldbina eim megin sem vi komum a nni.

En svo httai til a hinum bakkanum var aftkustaur eirra sem reynt hfu a strjka yfir landamrin en veri gripnir; hngu lk eirra uppi trjm llum til vivrunar. Ekki beinlnis heillandi nttbl!

Esls hlt a Vgils vri einungis hrddur um a hnversku landamraverirnir yru eim til skapraunar og var ekki vi tilmlunum. Vi frum yfir, sagi hann. Verirnir skjlfa beinunum vi a eitt a sj mig. Og fyrir handan erum vi komnir lengra leiis.

Hann reif til horns sns og bls a hnverska vsu, svo sem venjan var.

Samt lei a minnsta kosti fjrungur stundar ur en ferjan lagi fr landi hinum megin. Drgu tveir berhfair Hnar hana yfir strengdri taug samt sjlfum sr.

Hvern andskotann eru i a hugsa? blvai Esls. Ykkar staur er ferjustaurinn! Hvar er foringi ykkar?

eir eru a hengja, svarai s eirra sem yngri var, eins og til afskunar. Vi vorum a horfa .

Hva svo sem eins og s ar a sj? urrai Esls. Ykkar staur er hr!

eir voru a hengja a rmnskum si krossa, sagi Hninn, enn afsakandi. Maur sr ekki slkt upp hvern dag. Og a tvo... og hann sptti lfana sr og btti vi: essir Rmverjar vita svo sannarlega lengra nefi snu. eir eru ekki simenntair til einskis!

a var sem stirndi gull ar sem blikandi fljti rann hmi slarlagsins. Ef til vill er Dn mesta elfur jarar, og vallt kemur a mr vart, allt a grynni vatns. En n fann g til kva og var ttasleginn.

Vi tkum land fyrir handan ar sem egar biu okkar einir tu ea fimmtn Hnar, allir klddir treyjum og vum skinnbrkum. N birtist einnig foringi ferjumannanna og spuri hann Esls hvort a vri eitthva sem hann vanhagai um.

Lambasteik! skipai Esls. Og a fljtt!

Esls var vinlega tandi og drekkandi og mikill fyrir sr kjaftinum. Annars var hann gtis nungi.

jnarnir slgu upp tjldunum hringlaga rjri sem bar ess merki a vera vanalegt tjaldsti, v egar hfu veri gerar holur fyrir tjaldstengur og grundin ll troin sltt. Kaupmenn tveir voru einnig a tjalda ar rjrinu; eir voru lei til baka Miklagar.

Mr var liti austur og nstum v stirnai af skelfingu. hrjstrugri h risu tveir krossar, og voru tveir menn negldir vi fastir, tveir hvtir, naktir lkamar.

g vakti athygli Vgilsar krossunum og einnig hann tk a skjlfa. Inn tjaldi me ig! hrpai hann til sonar sns. Horfu ekki anga yfir!

a tk ekki sur taugar Eslsar a sj krossana tvo. Hva hafa eir gert? spuri hann og af ekki ltilli vanknun.

a er n svo, svarai ferjuforinginn, a eir eru svo margir sem reyna a strjka a vi eigum fullt fangi me a halda aftur af eim. Geri enginn krfu til eirra innan viku gtum vi eirra ekki lengur. N er svo komi a vi hendum eim na, orpurunum, en rum til frekari vivrunar hfum vi stundum hengt hr trjnum, skilur hver og einn hva bur hans reyni einhver a strjka. En essir arna tveir eru rmverskir strokurlar og v kvum vi a gefa eirra lkum vivrun a rmverskum htti. g lt reisa krossana n tafar, og morgun festum vi upp ann eldri, og ann yngri n sdegis.

Annar hinna krossfestu sndi ekkert lfsmark, en hinn lyfti stugt hfi kveinandi. Vi Vgils gengum anga nr og spurum hvort hann hefi einhver skilabo a fra einhverjum heima, en hann megnai engu a svara, aeins lyfti hfi sfellu og hrpai: Vatn! Vatn!

Um tuttugu hnverskir knapar fylgdust af athygli me eim sem arna just, og hver af rum ltu eir athugasemdirnar fjka: Var a ekki etta sem i sktu?

Meira a segja konur og brn fylgdust me gnandi og var ein kvennanna me barn brjsti. En undir slkum kringumstum sem essum virast skrlingjarnir vita tilfinningalausir; eru eins og brn a leika sr a fugli, n ess a hvarfli a eim a fuglinn kunni a finna til. Hr var flk saman komi til a skemmta sr yfir dauastri manneskja a var allt og sumt.

Hann var varla kominn af barnsaldri drengurinn, s er enn lifi og stundi svo sran, kallandi eftir vatni. A beini Vgilsar klifrai aftkustjrinn upp stiga a baki krossinum og lt drjpa r knnu milli vara hans. Hann drakk. Lti eitt rrra sinni veitti hann okkur n athygli og var ess skynja af klaburi okkar a vi vorum rmverskir borgarar.

Veri miskunnsamir! kveinai hann. Drepi mig!

g fkk ekki afbori a vera arna lengur og hvarf til tjaldanna og fannst sem kalt vatn rynni mr milli skinns og hrunds. Skmmu sar kom Vgils einnig til baka. Hann spuri Esls hvort ekki vri mgulegt a leggja sveri gegnum hinn gfusama mann, en Esls hristi hfui alvarlegur bragi.

Nei, hann er Rmverji og hltur v a taka daua snum a rmverskum htti. Og a rmnskum si skal hinn krossfesti ekki stunginn sveri fyrr en eftir dauann...

Vi gengum niur a nni til a f okkur sundsprett, v heit slin hafi brennt ryki af veginum inn hold okkar. egar vi snerum til baka var ryk lofti yfir vitrjnum ti vi sjndeildarhringinn. Ferjumennirnir slptust kringum eldinn.

Heyru kunningi! kallai g lgt til hnversks piltungs me strttan htt hfi. g finn til me essum krossfesta rl. Viltu ekki gera mr ann greia a leggja hann sveri hjartasta? g launa r vel.

g gti gert a, svarai hann og gaf mr hornauga. Hva kallar annars g laun?

Einn gullpening.

Hninn gekk r skugga um a peningurinn vri svikinn, lt hann klingja vi stein og hlustai eftir hljminum; og var svo horfinn me a sama.

Enn um hr heyrum vi kveinstafina hljma hminu. fll skyndilega grafargn. Hi eina sem rauf kyrrina voru hrossin beit, kroppandi stkkt grasi.

 

19.

Ori var skja og tungl ekki enn komi upp og vi tkum v snemma okkur nir. g hallai mr t af undir beru lofti meal hermannanna.

En g gat ekki sofna. Enn var g ekki orinn rll n ekki enn. En tti g mguleika a sna til baka undir einu ea ru yfirskini. En hver yru rlg mn hldi g enn fram smu braut, fr essari strnd elfurinnar, og si mig um hnd seinna? mundu hvorki Vgils n Esls n yfirleitt neinn vera til staar er gti votta a g vri ekki strokurll. Og hva n ef g hlypist brott fr Kata eftir a hann hefi teki vi mr? Hvernig kmist g yfir landamrin? Verir Attlu gttu lands hans eins og sjaldurs auga hans, og allt eins vst a eir mehndluu Rmverja einnig a rmverskum htti rum landamrastvum! Sviti spratt mr enni.

En var mr hugsa til Meikar, og nttin luktist um mig eins og rau rs. a hafi gerst fyrr sgunni a konur af hum stigum hfu ori rlar rla. Engar mannasetningar gtu teki til hjarta mannsins. Hjarta laut snum eigin lgmlum.

Rsin var flgin vi brjst mr, vafin inn paprussnifsi. Vst var hn orin visin, en angai enn.

a er angan slar innar, Meik gafst mr rsina og ar me sl na!

 

20.

Vi nlguumst borg Attlu eftir eirri smu lei og vi hfum fari fyrrum. En gagnsttt v sem hafi veri, a vi keyptum okkur mat fyrir eigi f, tk Esls n ekki ml a vi borguum neitt.

Hvar sem mig er a finna, sagi hann, ar skal hver og einn vera minn gestur! og vissulega tti okkur hann rausnarlegur.

a var ekki fyrr en seinna a rann upp fyrir okkur ljs. Enginn feralangur hefur keypt sr greia drara veri.

egar vi komum a bugunni Tsju ar sem vi Meik hfum elda grtt silfur saman, tk g a skimast um eftir slurifrildinu sem hn hafi rtt mr. En a var hvergi sjanlegt. Anna hvort hefur vindurinn feykt v burt ea einhver fjrhirir hirt a. fyrra sinni hfu akrarnir veri grnir og skarta blmskri. N hafi hva eina flna steikjandi sumarhitanum. hafi mtt sj hvar jarargrinn st uppi knippum; n, og svo vikum skipti, hfum vi aeins haft gulnaa kornstnglastfa fyrir augum.

Gamall, hnttur plviur st ar nrri ar sem vi Meik hfum tt me okkur fundinn. Mundi a ekki viturlegast a fela peningana mna undir honum? Hver vissi hva framtin fl skauti sr? Og ennan sta tti g alltaf a geta fundi aftur. Varla var neinum trandi til a fara a hnsast hr, hva grafa jr.

g leit kringum mig. Feraflagar mnir hfu okast lengra fram veginn og enginn var a baki. Ekkert kvikt var augsn nema f beit, eins og hvtir deplar fjarska og enn fjr, hrossast. Allt san vi hfum komi inn slttuna hfum vi haft hross fyrir augum hvert sem liti var. Hvergi verldinni geta veri til nnur eins bsn af hrossum.

Nei, hvergi var slu a sj. g batt hestinn minn vi vinn og grf a minnsta kosti tveggja spanna djpa holu jr me rtingnum mnum.

g fyllti skar gullpeninganna tveggja sem vantai me tveimur af gjf drottningar, kom peningunum fyrir holunni, leurpyngjunni. Yfir setti g stran torfhnaus og jappai vel ofan og gekk svo fr a engin ummerki sjust.

Aldrei minni lfsfddri vi hafi g unni jafn heilladrjgt verk. v a a voru essir peningar sem lngu seinna geru mr kleift a komast aftur Miklagar, ar sem g n sit og fri etta letur; og a var einmitt fyrir etta sama f sem mr aunaist a byggja mr lti, fallegt heimili t vi strndina.

 

 

Formli

kaflar 1 til 10

kaflar 11 til 20

kaflar 21 til 30

kaflar 31 til 40

kaflar 41 til 50

kaflar 51 til 60

kaflar 61 til 65

 

prenta skjal

Rmanza: heim kvist