< Undir hulishjlmi

kaflar 21 til 30

 

 

21.

a var hdegi sem vi komum til borgar Attlu. Slin var brennheit. Jafnvel forslu ltu hundarnir tungur lafa. Vi borgarmrkin stvai Esls hersinguna og sendi reiknapa undan okkur til a tilkynna Attlu um komu okkar.

g bj mig undir a yfirgefa feraflaga mna, en rumdi Esls: verur kyrr ar sem ert! Hann var rauur og rtinn framan og einnig lstu augun v a hann var reiiham.

a var svo einkennilegt a sj ennan gta, vingjarnlega mann umhverfast svona fyrirvaralaust, og vi urum allir forvia og var starsnt. Var hann drukkinn ea genginn af vitinu?

Innan stundar kom hpur hnverskra hermanna stkki upp eftir til okkar. Af glitrandi silfurstjrnunum hfubnai eirra mtti merkja a hr fri lfvrur konungs. eir heilsuu Eslsi og virtust v nst ba skipana hans.

i tu! Af baki! skipai Esls og tti vi okkur. Og sem vi vorum komnir af baki gaf hann merki: essa rj bnd!

Mr rann kalt vatn milli skinns og hrunds og Vgils flnai.

g mtmli slkri afr! hrpai hann. g er erindreki keisarans! Hver s sem gerir minn hlut gerir hlut keisarans!

Bindi ! endurtk Esls og hermennirnir settu okkur bnd; Vgils, son hans og mig.

a fauk lisforingja okkar er gtt hafi lihlaupanna. Hvernig dirfist r a koma svo fram vi erindreka okkar? Hann er fulltri keisarans hr! Hafi r ekki tvgang veri erindreki okkar landi?

mean feralaginu st hfu eir Esls og lisforinginn drukki og stytt sr stundir saman mesta brerni. En n virtist hann kra sig kollttan. g mun svara fyrir gjrir mnar! hreytti hann t r sr.

Herra minn, leyfi g mr einnig a mtmla, srreiur. r viti a g er ekki hr vegum Vgilsar, v a g gat n ofur vel mynda mr a refurinn Vgils hefi ekki allt sem hreinast samviskunni.

En Esls ansai mr engu.

Leiti eim! skipai hann, egar hendur okkar hfu veri bundnar fyrir aftan bak.

eir leituu fyrst Vgilsi, og leurbelti er hann hafi um sig undir treyjunni fundu eir sjtu gullpeninga. Sonur hans bar sr anna eins. Af mr tku eir leurpyngju drottningar og brfi sem var rita Kata.

tku eir til vi a opna farteski Vgilsar. venjulegum trkassa mijum vagninum fundu eir jrnbundinn kistil, lti strri en lkkistu ungabarns, en kistillinn var svo ungur a tvo menn urfti til a lyfta honum af vagninum.

Arir kassar og kistlar innihldu flkur og mislegt matarkyns.

Esls benti kistilinn jrnbundna.

Hvar er lykillinn a essum?

Hann hangir um hlsinn mr, svarai Vgils og hnaut um hvert or skjlfandi rddu. Hann var nflur af reii og brjstkassinn bifaist tt og ttt eins og fsibelgur. Hgan n! stundi hann. Ykkur eftir a hefnast fyrir etta. Rmverska keisaradmi er frielskandi en a ir ekki a a hafi ekki meiri styrk til a bera en i Hnar!

Rmverski lisforinginn hafi sni baki vi Eslsi en sneri n snggt um hl og hreytti t r sr, fylgjandi orum snum eftir me fyrirlitningu augum: g mun ba hr til kvlds mean menn og dr hvlast, en sn egar til baka og gef keisara vorum skrslu. g mun gera honum ljst, a viljum vi eiga frisamleg samskipti vi skrlingja, vri hyggilegra a kreppa hnefana!

Hann hafi mlt frjuor. g bei ess a Esls sndi honum tvo heimana. Hann hefi leiki sr a lisforingja essum spalegg eins og kttur a ms. En hann blakai ekki vi honum hi minnsta heldur svarai vingjarnlega:

Og g fer ess leit vi ig a komir me mr, sagi hann. ert lisforingi og drengskaparmaur. g lt ekki svipta ig sveri nu, en g krefst ess a komir me okkur og frir sjlfum r heim sanninn um a a eru i sem eru skrlingjar, ekki vi!

Hann gaf lfverinum merki um a halda af sta.

Lisforinginn hikai, bum ttum. En egar Esls steig bak hesti snum og gaf honum merki um a fara a dmi snu, beygi hann sig undir vilja hans og rei upp a hli Hnans.

a var gull flokkur manna sem hlt inn binn eftir aalstrtinu. vagni er fylgdi okkur eftir fluttu eir kistilinn jrnbundna og gulli er eir hfu teki af okkur. Esls var ekki sur gull en vi hinir. Jafnvel lisforinginn okkar byrgi lgandi brina innra me sr.

 

22.

a var um nnbil sem vi komum hll Attlu.

Elilega hafi g vakandi auga me gluggunum bsta Katanna, og bsta Rku drottningar. a var mr raunar lttir a hvergi meal kvennanna s g neina sem g ekkti.

a var fari me okkur beinustu lei hllina, inn stran sal er var opinn einn veg til austurs, og voru ar ekki arar mttarstoir en sex grannar slur. Fyrir mijum salarkynnum var viarstll, lkastur hsti, en veggir skrautlausir, aeins settir dumbrauum austurlenskum voum.

egar vi gengum inn fyrir st Attla milli tveggja slna, binn ltlausum en afar vnduum lnklum og var utan yfir skyrtunni klddur ermalausri, dkkrauri silkitreyju er ni honum niur mi lri. hfi bar hann hruskinnshtt me splunum uppbrettum. Sveri var gyrt vi lendar honum svrtu silkireipi. Hann var umkringdur stu hirmnnum snum, hinum myndarlega Edkon, ofltungnum Kata og brur hans, frneygum yfirhershfingjanum; og auk eirra voru ar eir Brkur, Orgvan, Makki uxaskalli, rkon, Kson, por, Vkur, allir af tignarmannasttt, og loks aldraur herramaur hrfagur mjg og me berandi str eyru Arrekur kngur, sem g n s fyrsta sinni. voru ar einir fimm r lfveri konungs og loks syfjulegur skrifari.

Esls steig fram, tk ofan og laut hfi.

Herra minn, mlti hann, hr er Vgils kominn. Vi hfum leita honum og fggum hans og etta er gulli sem hann hafi meferis.

Hrugur benti hann brskmiklu yfirvararskegginu tt til jnanna sem egar hfu sett kistilinn niur og opna hann. Gulli var ar flgi strum leursekk. egar eir tmdu r sekkinum fli gulli yfir glfi.

Esls hlt fram: etta er eitt hundra yngdar gulls, ea um a bil tta hundru sleginnar myntar. Auk ess bar hann gull sr belti og eins sonur hans, a minnsta kosti pund yngdar hvor.

Hann beindi v nst athyglinni a mr.

essi rll var vegi okkar og fylgdi okkur hinga. Hann er rll Prskusar. Hann var einnig me brf sr, eina sex peninga og ar a auki etta brf. a er rita Kata en mr tti ekki lklegt a vi mttum hafa gagn af v. Og hann lagi brfi ofan gullhrguna.

Attla krosslagi hendur og virti Vgils fyrir sr.

Hv allt etta gull? Hver er tilgangurinn? Hann bar spurninguna fram af kaldri rsemi.

Herra minn, stamai Vgils, svo margra jna og skepna er rf feralagi sem essu. Oft arf a kaupa hest ea uxa, og svo er a allur maturinn... Og g hafi einnig hug a f nokkra rla leysta r haldi...

Hann var flur og fr og enni hans glji af svita. Attla skipti litum og var n svo illilegur a lta a g saup hveljur.

Sannleikann! rumai hann, og jafnvel slur salarins skulfu.

g veitti v eftirtekt hvernig hann barist vi a n taumhaldi skapi snu; hlt fram rrri bragi:

Ferin hinga hefur veri r tltalaus, og jafnvel a hver einasta skepna hefi dotti dau niur hefir geta keypt arar eirra sta fyrir aeins brotabrot af essum fjrmunum. Og bgt g me a tra a hafir gleymt v a g hef stranglega banna a rlar yru keyptir lausir.

Hann bari sveri snu glfi heiftugur. tlar a segja mr til hvers hugist nota eitt hundra gullpund?

Herra minn, snkti Vgils, g hef ekkert fleira a segja...

Ekki a nei? Vi skulum sj til.

Hann gaf vrunum merki. Jtir ekki n stundinni lt g hggva son inn spa fyrir augunum r!

Lfverirnir fimm tku sver sn r slrum. a hvein kldu stlinu ... var hljtt mean eir biu frekari skipana ... allir hldum vi niri okkur andanum. a var sem bli frysi um manns. Hva bj hr a baki? Hvers lags skollaleik var g orinn flktur ?

Fair minn! veinai drengurinn og fll kn fyrir ftum Vgilsar. Fair minn!

Herra! kveinkai Vgils sr og lt n einnig fallast kn. g skal jta allt ... aeins vgi syni mnum ... geri honum ekki til miska...

talau. En ltir eitt einasta satt or t fyrir nar varir munu sverin ganga hol syni num.

Hann lt fra sr stl og settist niur, hvldi olnbogana stlbrkunum og bei jtningarinnar.

Herra minn, hf Vgils mls og n ntruu honum tennurnar. Gull etta er gjald fyrir glp ... a sem skyldi gjalda fyrir lf yar htignar... Hann leit t eins og maur undir glga.

Byrjau byrjuninni, skipai Attla skldum rmi.

Vgils kyngdi og skotrai augum angistarlega lkt og snara herptist egar a hlsi hans. Svo tk hann enn til mls.

egar herramenn yar eir Edkon og rusti sttu okkur heim fl keisarinn Krsafusi. Hann vildi vera viss um a eir nytu hinnar bestu umnnunar. Krsafus er hirmeistari vor og stjrnar lfverinum og er keisaranum afar kr. Hann bar hndum sr sem sna eigin gesti og sndi eim borgina og hafi, sndi eim borgarmra gamla Miklagars, Gullna hlii, grafhsi, pareiminn, kirkju heilagrar Soffu, marmaraslu Konstantnusar mikla og vitann. Hva eina. Og g var tlkur eirra.

Attla renndi auga til Edkons og spuri me tillitinu einu hvort Vgils fri rtt me.

Edkon kinkai kolli, brosandi.

Vgils st ndinni, eins og fiskur urru landi. greip hann andann lofti.

g skal segja fr llu saman, hverju einasta, svo hjlpi mr Gu. Aeins hlfi syni mnum, yar htign!

Talau!

Edkon tti miki til koma, hlt Vgils fram, og hann dsamai mjg a sem vi sndum honum, srstaklega hallirnar og alla listsnilldina. Hve fallegar byggingar, sagi hann. Engan skyldi undra tt i hafi teki ykkur fastan blsta i viti hvernig a byggja hs!

Svo gerir sr snigill hver b sem hann hefur getu til, svarai Krsafus.

g skil ig ekki, sagi Edkon . Alveg sama hve ijusamur g vri af snigli a vera, g gti aldrei gert mr arar eins hallir og hr eru allt um kring!

Og gtir a , svarai Krsafus og brosti. Ef ig langai virkilega til ess, minn kri hnverski vinur, gtir vel eignast eins og eina slka hll me marmararepum, aki r gulli, gari me kprusvii ... og tsni til hafsins...

Enn var Vgils flur sem nr. Hvlkan hrylling mundu ekki essar jtningar hans leia af sr?

Geru ekki gys a mr, svarai Edkon. Slka hll vri aeins hgt a lta sig dreyma um, ea hvernig skpunum tti g a geta eignast eina slka?

Krsafus brosti og talandi grsku ba hann mig um a telja hug Edkon, tj honum a hefi hann alvru huga a eignast fallega marmarahll skyldi hann hitta sig a mli og sna me sr midegisver, en aleinn n nokkurs fylgdarlis. Og a geri Edkon. Um hdegisbil fylgdi g honum upp setustofuna, og tlai Edkon varla a tra snum eigin augum. Hann strauk gluggatjldin hvert af ru, snerti llum stlum og fr hndum um legubekkina, var starsnt mlverkin og ekki sur borfturna sem voru tskornir eins og snkar. Allt var honum a undrunarefni. Og sem vi loks settumst til bors spuri Krsafus hann:

Hver er staa n vi hir Attlu?

Vi gegnum engum srstkum stum, svarai Edkon. g er einfaldlega einn af trnaarmnnum hsbnda mns og hef me hndum stjrn lfveri hans, lkt og hr.

Hefur frjlsan agang a Attlu?

a hef g.

Jafnvel nttunni egar hann sefur?

t.

Sem sagt einnig nttunni.

Edkon brosti, og sem Attlu var n liti til hans, sagi hann: Hve vel hann man allt saman, refurinn.

Attla hallai sr aftur brkarstlnum og kom sverinu fyrir milli hnjnna. Vgils hlt fram:

tk Krsafus a ra nnur mlefni, leit a hyggilegra a vi lykjum borhaldinu ur en vi frum nnar t essa slma. Og vi gerum matnum skil og vi aeins rr. Er vi stum upp fr borum sagi Krsafus vi Edkon: g legg heiur minn a vei fyrir v, a hvaa hll sem r litist best gti ori n, ef ig virkilega langai til ess. Og gtir eignast meiri aufi en gtir nokkru sinni lti ig dreyma um. En ur en g segi meira, viltu strengja ess heit a segja alls engum fr v, jafnvel tt fallist ekki a sem g segi? Sverja a munir aldrei lfinu segja neinum fr v? A rum kosti gtu hlotist mikil vandri af.

Edkon rtti fram hndina og allir rr srum vi ess ei a halda hverju ori stranglega leyndu. En herra ... yar htign, g tti engra kosta vl, g er aeins jnn. g hef fjrtu gullpeninga laun ri. ess er krafist af mr a g tlki hva eina sem eir segja. g er aeins tki hndum eirra, ekki maur gddur sl. g hef ekkert gert hlut yar af eigin hvtum.

Og enn hlt hann fram jtningum snum. Hgt og sgandi afhjpai hann leyndarmli. Attla hlddi ungur brn, mr ttu augu hans hvla mr eins og mara.

Er vi hfum svari eiinn sagi Krsafus: Fyrst hefur frjlsan agang a Attlu jafnvel nttunni, vri ekki mgulegt a koma v svo fyrir ... a hann fengi safnast til fera sinna eilti fyrr en ef til vill mtti tla tmabrt samkvmt lgmlum nttrunnar?

tt vi hvort g gti drepi hann, svarai Edkon rlegur bragi.

Attla lygndi aftur augum af ekki ltilli vanknun. Herramennirnir rumdu reiilega. fram me smjri! skipai yfirvaldi og Vgils hlddi, blsveittur af tta: a voru ekki mn or, leirtti Krsafus Edkon. g tti einfaldlega vi a a sumar stjrnur himinsins eiga til a hrapa. Og v ekki alveg eins stjarna Attlu ef einhver skyti henni skelk...

Vi skulum tala hreint t, sagi Edkon. i Grikkir virist vinlega urfa a tala einhverjum tvrum tn, einhvers slags rsaml. En liggur ekki mli ljst fyrir, mitt hlutverk er a stytta Attlu aldur, ykkar a vera mr ti um hll og tilheyrandi aufi. En hva hefur keisarinn um rabrugg etta a segja?

Keisarinn, svarai Krsafus og n vafningalaust. Keisarinn segir a sem g segi, g er talsmaur hans.

Attla bari sveri snu glfi.

Varmenni! drundi rkoni. Jafnskjtt var sver hans komi hlft r slrum en Attla hlt honum skefjum me snggu augntilliti.

Um stund rkti grafargn. Hross gneggjai fyrir utan. Mr fannst sem nlykt legi fyrir vit mn. Flur hlt Vgils fram frsgninni.

Edkon hugsai sig um, og eftir skamma hr sagi hann: etta er ekkert smml. Hve miki hyggist i greia mr?

Svo sem g hefi sagt, svarai Krsafus, getur vali r hvaa hll sem er, hvar sem er borginni, a undanskilinni keisarahllinni, a sjlfsgu. En hver sem er nnur stendur r til boa. Ef r bur svo vi a horfa, jafnvel essi, ar sem vi erum n staddir, me llu tilheyrandi breknum og voum, hsmunum llum; allt stendur r til boa. Og til a hafir r einhverju a spila a verki loknu, fengir inn hlut heils rs skattgreislu okkar til Attlu a er a segja, um a bil sextu hundru yngdar gulls. ttu r a ekki smilegir vasapeningar, ea hva ykir r?

ykir mr! Auvita tti mr a, samsinnti Edkon, en g arf einnig f a halda ur en lti verur til skarar skra g ver a geta mta vrunum.

A sjlfsgu, sagi Krsafus og brosti. a fengir allt a auki; ea hva heldur a yrftir mikils vi eirra vegna?

Fimmtu pund mundu duga, sagi Edkon.

Mig svimai. Hva bii okkar egar Vgils lyki frsgn sinni? essi ttalegi maur mundi krossfesta hvern einasta Rmverja er hann kmi hndum yfir! Og byrja eim hr borginni! g virti hann fyrir mr. Hann sat hreyfingarlaus, eins og stytta af Hadesi, eins dkkur brn og br og hann var hljur; en hver kunni fr eim stormum a segja er geisuu huga hans?

Vgils tti einskis annars rkosti en segja sgu sna til enda. Me hverju ori lagi hann til nagla kross ann er hann mundi festur , vesll arminginn. Nagla er vi myndum brtt allir til finna.

Rdd Vgilsar var a hla eins og ymur r grf. Krsafus vildi, sagi hann, reia gullpundin fimmtu egar fram. En Edkon hlt aftur af honum. Engan asa, sagi hann. Flagar mnir gtu komist snoir um a ef g hefi svo miki gull frum mnum. Fyrir n utan a a Attla er vanur a spyrja okkur hversu vel hefur veri vi okkur gjrt. Hann krefst nkvmrar sundurliunar hverjir hafi frt okkur gjafir og hva og hve miki. a vekti reianlega grunsemdir ef g segist hafa fengi svo miki gull a gjf.

Rtt eftir haft, vottai Edkon.

Nungi essi Edkon var svipmikill karl, skegglaus vngum, og lsti andliti af hreinskiptni og heiarleika og augun skarpri greind. Hann var innsta hring vi hir konungs, og hefi honum veri heiti krnu og kngsrki fyrir a skera eitt hr hfi hsbnda sns, hefi hann gert honum grein fyrir boinu. Trnaarmenn mikils httar manna eru afar srstakrar manngerar; eru eins og grasi skjli trjnna, eiga allt sitt komi undir trnu, vita a falli a, rifnar a upp me rtum og rfur me sr svrinn allt um kring.

Enn hlt Vgils fram mli snu:

Edkon sagist mundu fara heim n fjrins. Ltum heldur ennan tlk fylgja mr, sagi hann og tti vi mig, og sar sendi g hann til baka og me fyrirmlum um hvernig s kjsanlegast og hvenr tmabrt a koma essum gullpundum til skila.

Krsafusi tti hr hyggilega ri. hefur lg a mla, sagi hann. g fer n fund keisarans og tji honum hvorra manna ert hlihollur. Vi neytum saman kvldverar og einnig flagar nir vera gestir mnir. Gefist tkifri til, mun g greina r fr undirtektum keisarans vi rager okkar.

Einmitt annig var a, samykkti Edkon og sneri upp yfirvararskegg sitt.

En g var ekki einu sinni spurur lits, herra minn ... yar htign, sagi Vgils. g er ekki meira viri en hvert anna hundspott. g fkk engu ri, herra minn, v g er aeins armur jnn, ekki meira viri en fjrutu gullpeninga ri.

Haltu fram! skipai Attla af ungri raust.

Og Vgils hlt fram.

Krsafus fr fund keisarans og var me honum allt sdegi fram kvld. Keisarinn kallai einnig fyrir sig Martalus, sem er hans helsti rgjafi, en hva eim fr milli veit g ekki, g var ekki vistaddur. Um kvldi var g enn ltinn tlka a sem Krsafusi og erindrekum yar fr milli. A loknum kvldverinum stum vi rr einir eftir vi bori mean hinir gengu t garinn til a vira fyrir sr tsni til hafsins og skran vitann Krsaplishfa.

mlti Krsafus vi Edkon: Keisarinn lt ljs velknun sna v a skyldir hafa tekist verk etta hendur, og hann mun launa r eins og vi rddum um. Og okkabt munt vera ess heiurs anjtandi a vera skipaur ha stu vi hirina, og a htignarlegri en gegnir n me Attlu. En keisarinn er eirrar skounar a Vgils s ekki ngu tiginn til a vera r til fylgdar og mun v lta Maxmnus fara me r sem sinn fulltra. Vgils mun aeins fara me sem tlkur. En Maxmnusi er ekki kunnugt um leyndarml okkar og mun aldrei vera a.

Fer g ekki rtt me, herra minn? spuri Vgils Edkon me grtstafinn kverkum.

Rtt eftir haft. Edkon kinkai kolli og brosti hslega.

Vgils andai lttar.

Gui s lof a r skuli vilja votta sakleysi mitt. En vi svo bi hldum vi af sta, Maxmnus, Prskus og g. En er vi hfum tt me yur fyrsta fundinn, herra minn, kom Edkon til ba okkar og kallai mig eintal. Okkur hefur gefist gott tkifri, sagi hann, munt eiga a sna aftur til Miklagars eftir lihlaupunum sem eftir leifa. egar kemur til baka skaltu hafa mtuf til lfvaranna meferis. munu engar grunsemdir vakna.

Og eins og r skuu, yar htign, fr g eftir lihlaupunum og kom me rjtu eirra til baka og gulli a auki, samkvmt sk eirra. Og a voru hundra pund sta fimmtu, v a eir vildu vera vissir um a Edkon hefi ng mtuf handa milli a formin fru ekki t um fur vegna fjrskorts.

lund lauk frsgn hans. g skildi n hva hafi bi undir me hinum slttuga ref og hv Attla hafi ori svo fur er hann birtist samt Maxmnusi. Elilega var Attlu fullkunnugt um skollaleikinn. egar allt kom til alls hfu lihlauparnir aeins veri pe taflinu, sjlfu sr ltils viri og raunar fir eirra Hnar, flestir afhrk einhver. Attla hafi aeins beitt eim sem tyllu mtleik snum, til a gefa Vgilsi tilefni til a sna einum til baka.

Augu mn hfu lukist upp. a var ekki a stulausu sem Esls hafi krafist ess a f a mehndla okkur sem gesti sna. a var aeins fyrirslttur sem hann hafi bori vi til a gullsjurinn yri ekki tskrur sem farareyrir ea til tryggingar skakkafllum.

Og kjninn hafi meira a segja teki son sinn me sr til a hann fengi a sj me eigin augum konunglega tfr a htti Hna!

A Hnar skuli vera litnir heimskir skrlingjar! Og hr voru vor eigin simenntuu gfnaljs flkt net eirra skrlingjanna! Net sem eir hfu rii sjlfir me undirferli og klkjabrgum.

En n var komi a mr. Mr sortnai fyrir augum egar Attlu var liti brfi.

Ltum okkur sj hvaa klr er n etta? var honum a ori.

, a essi ttalegi maur lsti n ekki klm snum mig augum snum sem voru eins og arnarklr. Undan v augliti var engin undankomulei.

Brf etta er fr Prskusi, tskri Vgils. a er rita herra Kata.

rllinn slst fr me okkur leiinni, btti Esls vi og hugist rtta Attlu brfi. En sta ess a taka vi v kallai hann Kata fyrir sig.

etta brf er til n.

Vri ekki rtt a vi lsum a hr? sagi Kati. g hef ekki hugmynd um hvaa erindi hann vi mig.

Lesum a , mlti Attla og gaf skrifaranum merki.

Skrifarinn var holdgrannur nungi og freknttur, kallaur Rsti meal Hnanna, sem var stytting fyrir Rstkus. Sar meir ttum vi mislegt saman a slda.

Hann braut upp brfi og las a sleitulaust hnversku. Attla og menn hans lgu vi hlustir, en g skalf beinunum.

Kynlegt, sagi Kati og hl vi egar Rsti hafi loki lestrinum. Hann virti mig fyrir sr, sneri sr a Attlu.

Mundir vilja iggja rlinn, herra minn? brfinu segir a hann s lrur.

Attla svarai engu. Hann hallai undir flatt, me ungann einum olnboga annarri stlbrkinni. Hendur hans voru lstar um sveri. ungt augnari hvldi Vgilsi sem var vi a a kikna undan v. Hann vissi a essari stundu var lf hans vegi metasklum Attlu.

Sonur hans var enn knjkrjpandi. Hann skynjai vgi augnabliksins, og skjlfandi eins og hrsla hjfrai hann sig a ftum fur sns.

Vgils var eins og maur a drukknun kominn. Hann hrpai:

Herra, vgi syni mnum! Veri miskunnsamir, herra minn. Vesalings drengurinn er saklaus! g bi yur...

Trin runnu niur vanga hans og hann hneig niur kjkrandi.

Hve auvirilegur lur! hreytti yfirhershfinginn t r sr. g rek alla rmverska rla brott r mnum gari!

Hggvum spa, hvern og einn einasta! rumdi rkoni.

vert mti, sagi Attla. Vi gerum okkur nauuga um alla eilf. a er vi hfi a rkynjaur lurinn jni hinu tignara kyni.

Or Attlu voru lg. N mundu Hnar aldrei framar leysa grska ea rmverska rla r nau. g fengi a bera kross minn a sem g tti eftir lifa.

Attla reis ftur.

F etta, sagi hann rlegri rddu vi menn sna, a eru blpeningar mnir. g vil a v veri deilt t n tafar til ekkna hinna strsfllnu. fer til baka Miklagar, Esls. rusti verur r til fylgdar og i taki ennan dreng me ykkur. Hann benti son Vgilsar.

Enn mlti hann:

egar kemur fyrir keisarann, Esls, skaltu hafa leursekkinn hangandi um hlsinn og segir vi hann: Beru kennsl skjattann? eim bregur illa brn, en skalt hreyta hann: edsus er af gfugum ttboga kominn. a er Attla einnig. Attla hefur varveitt gfgi sna en edsus ekki. Hann glatai gfgi sinni egar hann var skattegn og ar af leiandi rll Attlu. En rll sem hyggur fjrr vi hsbnda sinn hefur og einnig glata ru sinni!

Hann bj sig undir a yfirgefa salinn. Menn hans einnig.

En drengurinn? spuri Esls og tti vi son Vgilsar.

Drengurinn skal koma me fimmtu pund gulls til baka sem lausnargjald fyrir fur sinn. anga til skal fairinn vera varhaldi, fjtraur hlekkjum.

Skulum vi einskis meir skja af keisaranum?

Miki rtt! kva Attla vi rammri raust. g krefst hfus Krsafusar.

 

23.

Attla hvarf braut.

Verirnir leystu af okkur bndin og Vgils famai son sinn a sr. Bir grtu sran.

g vissi ekki hvorn ftinn g tti a stga. Kati hafi fari me Attlu til hinna innri salarkynna og ekki gat g fylgt eim anga.

Esls var enn til staar, var me auga birgarskemmunum gegnum var gttirnar og bei ess a komi yri me einhvern kistil ea poka undir gulli svo hann gti fari me a t.

Herra minn, varpai g hann. Gullpeningarnir mnir... Eins og r viti tilheyra eir ekki essum.

Gullpeningar nir! Ert ekki rll!

Elilega rll tti enga peninga. Allt hans var hsbnda hans, peningar jafnt sem brn og skepnur.

a er einmitt ess vegna sem g spyr, svarai g kveinn. Af v a g er rll Kata. Mr ber skylda til a mtmla v a f hans s blanda saman vi hitt gulli.

Hann var hugsi vi essi or mn, blikkai augunum og gaf mr merki um a hira peningana. g gekk hgum skrefum t r hllinni og hugist ba Kata fyrir utan hliin.

Mr var innanbrjsts eins og g vri nrisinn upp fr dauum.

g veitti brunninum athygli fyrir framan bsta hershfingjans. Hvort mr veitti ekki af votti! g var sktugur upp fyrir haus og voi mr htt og lgt og fkk mr einnig a drekka, rtt fyrir a vatni vri vel volgt slarhitanum og grnt sl flyti yfirborinu.

g bei drjga stund vi hliin ur en Kati birtist. Hann var kominn hestbak og sem hann nlgaist mig steig g fram og hneigi mig. Eltu mig, sagi hann vingjarnlegri rddu.

egar vi komum a hsi hans fr hann af baki og mldi mig htt og lgt me augunum, afar hugandi. Hva sagistu aftur heita?

Zeta, bara Zeta, herra minn, svarai g daufur dlkinn.

Zeta ... srkennilegt nafn. Eru foreldrar nir lfi?

Fair minn kann a vera a.

Hva starfar hann?

Hann er ftkur bndi.

Hann hristi hfui. Hvern fjrann g a gera vi ig?

Fyrir framan hsi voru nokkrir rlar og ar meal gamall karl, hfustr og breileitur, me grtt rytjulegt kjlkaskegg. Hann hlt lyklum leurl.

Kakna! kallai Kati til hans. Mr var sendur essi rll a gjf. Enginn vill leysa hann t og verur raunar ekki gert han af. Til hvers getum vi nota hann?

Hva getur gert? muldrai gamli maurinn og virti mig fyrir sr eins og g vri hross.

a er tali upp brfinu til hsbnda mns, svarai g stirum rmi. Saga, landafri, heimspeki, mlfri, mlskulist... Skyldi hann vilja heyra meira?

Karlinn glpti mig eins og syfjulegur fll.

Getur kembt hestum?

Eins og srt dr sneri g mr a hsbnda mnum.

Herra minn! g hef veitt v athygli a r eigi tvo unga og skemmtilega strka. Gti g ekki s um a kenna eim, ea hafa eir annars nokkurn kennara? g vissi a svo var ekki.

Kati gaf mr hornauga.

Vi skulum sj til, sagi hann og virtist hugsi en sneri sr a gamla manninum. Gefu honum eitthva a ta og lttu hann san hvlast, v hann langt feralag a baki.

Vst var a, a g var reyttur, og leit reianlega t fyrir a vera a.

Gamli rllinn, rsmaur hsbndans, vsai veginn n ess a segja or og g elti. Vi frum a hsabaki, inn eldasklann, ar sem mr var gefi dlti af braui og osti. Osturinn vakti tortryggni mna. g gat ekki hugsa mr a snerta honum, svo viss um sem g var a hann vri gerur r kaplamjlk. g dirfist ekki a spyrja eldabuskuna, sem var nuglynd kerling me skegghjung; geri mr heldur braui eitt a gu og drakk me v miki af vatni.

jnustustlkurnar gfu mr forvitnilegt auga. Einni eirra, dkkri yfirlitum, sem var a fgja koparskl, var skyndilega liti upp fr vinnu sinni.

Skilur hnversku? spuri hn.

J, g geri a, svarai g drmt.

Hvaan kemur ?

r Miklagari.

Verur leystur t?

Nei.

eim var llum starsnt mig en g agi. r einu horninu heyri g til einnar stlkunnar mla tungu Avzna vi stllu sna: Myndarlegasti piltur. Bara dlti hnakkakerrtur.

Kakna gamli kom n til baka og tk mig me sr inn gripahsi. a var allstrt og r timbri og skyldi ausilega hsa sg hrossa og annan bpening yfir veturinn. En nna voru ar aeins tveir hestar og ltu sr leiast stllum snum.

Ein tu rmfleti r hlmi voru tt saman rum enda hssins. Ttralegar vetrarflkur hngu vegg, aktar kngularvef. Stka lykt lagi fyrir vit manns og alls staar voru flugur.

Mundi essi andstyggilegi staur eiga a vera heimili mitt? hugsai g skelfdur. Heima Miklagari hafi g sofi rmi me mjkum vrarvoum uppi litla rifalega svalarherberginu hans hsbnda mns. ar voru blm gluggum og veggjunum hngu myndir af Konstantnusi mikla og edsusi. Lofti var hreint og trt og angai af sjvarilmi og nttunni hafi g haft net yfir rekkjunni til a bgja flugum fr mr.

Vri r ekki sama, spuri g gamla manninn, a g svfi ... g vi, a g svfi ti? Ef gtir ori mr t um einhverja vo gti g lagst fyrir hr fyrir utan.

Vo? Hm. fer ekki fram lti, he.

Hann lt mig f grfan hrosshrsdk. g breiddi r honum undir heystu skugganum fyrir utan og lagist niur.

Hva bii mn hr ef Kati vildi ekki lta mig kenna brnum snum? Varla anna hlutskipti en fjsamanns ea hestasveins.

Um kvldi tti gamli maurinn lei framhj og s a g vakti. Hann staldrai vi. Hann hlt ykkri rgbraussnei og ostbita.

Jja, gi minn, sagi hann vingjarnlega, hefur geta sofi?

g sef ntt, svarai g. M g ekki annars sofa hr ti ntt? Sju til, g hef aldrei fengist neitt vi hesta og v sur sofi hesthsi. Mr tti ess vegna betra...

tli ekki a ... getur sofi hr, muldrai hann blur vimti. Hann tyllti sr niur hj mr og tk upp tskorinn saltstaut r vasa snum og hf a sna.

Hvaan ertu? spuri hann.

g sagi honum upp og ofan af v og spuri hann svo hvernig vri a vera vist hj Kata. Ef r er sama tt g spyrji, frndi.

N... Hann yppti xlum. a veltur msu. Margur rllinn er ekkert of sttur vi hlutskipti sitt hr frekar en annars staar.

g skil. En g vi, hvernig er fari me ?

a veltur hverjum og einum, hvernig hver og einn vinnur og hva hver hefur til sns gtis.

Hvort eirra er betra, hsbndinn ea hsfreyjan?

N ... hrammur hsbnda er stundum ungur. Og hsmirin hefur jafnvel auga me sprvaeggjaforanum. g vil heldur jna eim en nokkrum rum.

En yngismrin...?

Hann yppti xlum. Hn hefur ekkert me okkur a gera, er enn aeins barn.

Vi gum um stund. g stari ofan svrinn, hann japlai ostinum. Hann var Saragri en fddur hr meal Hnanna og hafi glata tungu forfera sinna. Sem ungur maur hafi hann jna sem hestasveinn Katanna. Nna, gamals aldri, hafi hann me hndum mis verk utanhss.

g rauf gnina.

F ekki allir ng a ta?

Allir ng, j, j. getur jafnvel hleypt ig spik, a ekki s n mrgum sauunum sltra okkar vegna.

Verur maur a bora hrossakjt?

Enginn mun neya ig til ess.

En essi ostur, er hann ekki gerur r kaplamjlk?

Nei, a er hann ekki, etta er ostur r venjulegri kamjlk.

sama mund var hjr svna rekin inn um hliin og tt a stunum. Svnahirarnir hruu sr hj og bru me sr skjlur fullar af skvoli.

Gamli maurinn st ftur, stakk sig saltbauknum og vasahnf snum og ltrai tt a stunum.

 

24.

g vaknai birtingu vi kli mikinn er mai eyrum.

Hvergi er borgarskarkali meiri en skrlingjabjum a morgni dags. Hvergi eru horn eytt svo krftuglega, lti hvna eins svipum ea rt svnanna hstemmdara, a ekki s tala um bauli knum ea hrp og kll mannflksins. Allir eru komnir stj vi slarupprs. Strax dgun upphefst erillinn borginni. Reiknapar flengjast um strti og brynna hrossum snum brunninum. fnar og ttrum bnar meyjar reka svn haga. Ambttir reka nef t r dyrum og teygja r sr. Sprvar tsta dggvotum trjm. Dfur blaka vngjum t um borg og b en svlurnar endasendast. r eru flugnaveium.

g hafi bi mr lti hreiur heyinu. a nokkrir jnar hefu einnig gert sr nttbl ar ti hafi g sofi vrt og ekkert raska r minni anna en feinar bflugur.

g reytti af mr strin og sl ryki af ilsknum mnum eftir v sem mr var unnt. a setti ugg a mr er g veitti v athygli a vengirnir voru a losna upp rum megin einum. En rlar voru hr berfttir sumrin, enginn tti slka reimaa ilsk sem g. Ef g n gengi r sr, vri g ekki neyddur til a standa fyrir augliti Meikar berfttur?

g voi mr og lagai mr hri svo sem g best gat me fingrunum einum, v engan tti g kambinn. stillti g mr upp vi hliin og bei boa hsbnda mns. g geri r fyrir a hann myndi senda eftir mr, og s var raunin. Innan stundar var kalla mig af jni einum.

Heyru, Grikki! Hsbndinn vill finna ig.

Fjlskyldan sat uppi svlum og neytti morgunverar. borum var mjlk, smjr, svnafleski og brennt vn. Meik sat milli drengjanna tveggja, og arna var Djdja einnig. Gmul kerla me knganef kldd rauu silki gekk um beina.

sjnhending virti g au fyrir mr, sem g kom dyrnar, hneigi mig og st kyrr, ltur, eins og rli ber a gera frammi fyrir hsbndum snum.

Hva ertu me hendinni? spuri Kati.

Peningana mna.

Me eim orum steig g fram og rtti honum pyngjuna.

Gullpeningar! Kati rak upp str augu. Svo ert svona rkur, haha!

Prskus geri mr grein fyrir hva ori mitt ir. En g veit a hr er a annarrar merkingar.

En pabbi, skaut Meik inn hljum rmi. Grikkinn fkk peningana a gjf fr Rku drottningu.

Hva eins og mig vari um a, svarai Kati glahlakkalegri rddu. rll hefur ekkert me peninga a gera.

a sem er rlsins, er hsbnda hans, btti hsmirin vi.

g okai mr til baka til dyranna.

g hef veri a velta v fyrir mr sem minntist vi mig, mlti hsbndi minn. Mr finnst a einkennilegur siur hj Rmverjum a ra til sn kennara handa brnunum.

Samkvmt strngustu sivenju skyldi g ekki hafa svara nema me ji ea nei. En hva gat talist prmennska augum essa skrlingja sem t hrossakjt og lt sig ekki muna um a hira fsj af ftkum rli.

Menntin er mannsins mttur, sagi g og lyfti brnum. Og mr snast etta vera skrleikspiltar, drengirnir.

Eins og hvern fjrann ttum vi a kenna eim?

Stafrfi, fyrst af llu, herra minn. Stafirnir eru lyklar a silfri hugans.

Silfur hugans? Og hva skyldi n silfur hugans eiga a a?

Rkidmi slarinnar, herra minn. Viskubrunnur vor; ekking, hugsanir, viska sunda manna sem eir um aldir hafa frt letur og safna bkur.

vilt sem sagt kenna eim a lesa?

Lesa og skrifa, ef r svo ski, herra minn.

ert ekki me llum mjalla, piltur! Gerir r ekki grein fyrir a g er rkur maur? g get ri til mn svo marga skrifara sem mig lystir. Til hvers tti g og mnir synir a kunna a skrifa?

Honum var ausilega gramt gei. Og hann sagi etta af slkri sannfringu a g dirfist ekki a mla honum mt.

N, en til dmis ... matematk?

Hvaa remils tk er n a?

Ehe, strfri, vsindi talnanna, herra minn.

Til hvers vri a kunna a? g hef aldrei kasta tlu bpening minn. Samt tek g samstundis eftir v ef hross vantar ea k. Og kjklingarnir eru mist fleiri ea frri, hv a vera a ergja sig v a telja ? Rsmaurinn er fullfr um a. Ltum hann kasta tlu. Hva anna gtir kennt?

Gegrafu, historu, flsfu hva eina sem r ski, herra minn. Mr leist ori ekki alls kostar blikuna.

Slettu ekki llum essum grsku orum. Talau hnversku!

Gegrafa er frin um lnd og lfur. S sem er vel a sr eim vsindum ekkir lnd, fjll, r og vtn, veit hvers kyns flk br hvar, hvernig arar borgir eru, og hvar eru nmur, fjallaskr ea virki, og eins hvaa handverk er fengist vi hinum msu stum, og svo margt, margt fleira.

etta ykja mr g vsindi. Hann kinkai kolli, hugsi; btti vi: En ekki fyrir brn, aeins knga. Konungur fer me flk sitt hvert land sem er, egar honum bur svo vi a horfa. er aalatrii a hann kunni skil v hvar gott er haglendi og hvar ng af fersku vatni. En hva kanntu fleira?

Historu, herra minn. a er saga mannkynsins og segir okkur fr forferum vorum og rum eim sem uppi voru fyrr tmum; hvers konar flk a hefur veri, hverjir voru keisarar, kngar og fyrirmenn, hvernig eir brust og af hverju, hvernig eir luust styrk sinn, ea hva var eim a falli, og fengu lrt lexur msar fyrir viki.

Kati hristi hfui.

Svona laga er aeins fyrir fraulina og bragsmiina, sagi hann. Sonum mnum er ekki tla svo lti a lra essi skp. Langi til a heyra eitthva ess httar er minnsta mli a skja einhvern bragbarann og lta hann segja eim sgur. N, en kanntu eitthva fleira?

Mr lei ori hlf notalega.

Flsfu, ea vsindi viskunnar, svarai g mddur. Um lf og starf hinna sj grsku heimspekinga, srstaklega eirra Aristtelesar, Epiktetosar, Plats og Skratesar...

Kati blakai fr sr hendi.

Lttu essa grttu Grikki eiga sig! g hef aldrei numi neina speki af bkum, og er g engu a sur hygginn maur. Og engu verr mun sonum mnum farnast a ekki angri spekin s.

g dirfist ekki a segja meira. Fullur vonbriga s g fram a mr yri enginn starfi fenginn hr innanhss.

Meik lt ekki svo lti sem horfa mig. Mr var ungt um hjartartur.

Kati tmdi silfurbikar sinn botn. Vi sjum til, sagi hann a lokum, sjum til hvaa gagn g get haft af r. En fyrst um sinn skaltu vera minn fylginautur hvert sem g fer. Og faru n.

Hve mr ltti! Svo a Kata hefur tt sta til a setja mig skr hrra en hina. Mr var ekki tla a hira hrossin!

g hneigi mig og gekk fugur t eins og a lokinni heyrn hj sjlfum keisaranum. En gamla ernan me knganefi tk mig til bna frammi ganginum.

ert n meiri dninn! sagi hn og horfi mig me fyrirlitningu.

Hva ? spuri g forvia.

kemur inn, en heilsar ekki. fer t, og enn engar kvejur. mtt akka fyrir a hsbndinn gaf r ekki lrung.

 

25.

Kati kom t stundarfjrungi sar. Lagt hafi veri hest hans sem bei hans fyrir utan. jnarnir hneigu hfu sn og heilsuu.

Gan og blessaan daginn, herra. r hafi vonandi sofi vel, herra?

Kati leit kringum sig. Ski annan hest. Er Mkkur stalli?

Nei, herra, svarai hestasveinninn. g lt hann beit samt hinum, af v a

N, ski gamla Jlk!

Leggja hann?

Nei.

Hesturinn var sttur n hnakks og allslaus, ekki einu sinni honum rjudula, hva vru st. Kati benti mr a fara bak og vi hldum af sta t strti. Flk heilsai honum hvaanva, en hann rtt lyfti hendi a hetti snum.

Zeta! kallai hann um xl sr og hgi gingi snum. g lt spretta r spori upp a hli hans.

Hefur veri vi keisarahirina me hsbnda num?

Oftsinnis, herra minn; nr v daglega.

Segu mr fr. Hvers konar flk er vi hirina?

Misminni mig ekki, herra minn, komu r anga sem erindreki fyrir einum remur rum og sttu sex sund pund gulls til keisarans.

Rtt er a. En ar lgur hver eins og hann er langur til, sonur sll, og allt er eintmur leikaraskapur. Flk setur upp heiviran svip lkt og veislukli. En g vil vita hvernig a kemur fyrir hversdags. Segu mr fr v.

g tji honum a edsus vri valdaltill og veiklyndur maur. reynd vri a eldri systir hans sem sti veldisstli, og vri sprotinn rauninni hndum feinna gfnaljsa sem hn hefi me rum. Nna skildi g a mr var tla a stytta honum stundir me spjalli. egar sm hl var samrunum braut g upp mli mr vivkjandi.

Leyfist mr, herra minn, a minnast smvegis sem ekki kemur samrum okkar vi. egar g yfirgaf yur an, herra minn, vakti ernan athygli mna v a g hefi ekki heilsa yur. g bist afskunar, herra en s siur er mr framandi. meal okkar leyfist rli ekki a tala nema hann s varpaur.

Hafu engar hyggjur, svarai hann gltlega.

Vi komum anga ar sem hrossin hans voru beit og tkum hest einn, gran og smvaxinn, t r stinu. a var Mkkur, sem han fr skyldi vera minn fararskjti. v ekki gat Kati veri ekktur fyrir a rll hans sti honum jafn htt.

 

26.

leiinni til baka lt Kati staar numi hj hliunum og rtti mr htt sinn. Faru me hann inn, skipai hann andstuttur, og biddu konuna mna um a f r ann sem g hef uppi hllinni.

g geri sem hann ba, eysti inn garinn og hljp upp efri hina.

ganginum var Meik vegi mnum. Hn var bin eins og lei eitthvert heimskn, hvtkldd og rauum ilskm, me slu um hri og keyri hendi.

Um lei og hn kom auga mig hlt g jafnvel a g fengi a kenna keyrinu, slk var reiin er brann henni r augum.

v ertu hr? hvslai hn. Hvers vegna komstu til baka?

Sama yndislega ilminn lagi af klum hennar og hafi hrifi mig hsi Rku drottningar. Hn horfi mig gljeyg eins og kttur ham en g kom ekki upp stunu, aeins stamai.

Hn tk mig undir arm sr og teymdi mig kvein inn um hlf opnar dyr inn herbergi eitt. a var fataherbergi, me veggjum ktum loskinnsfeldum allt um kring, en standfti voru rr alklnair rmverskra hertygja.

Hvers vegna komstu til baka? spuri hn enn, smu reiilegu rddinni og kom svo tt upp a mr a engu munai a nefbroddar okkar snertust rtt eins og hn hygist lesa svar mitt r augum mnum einum. Hjarta mr ntrai og skalf.

g herti upp hugann og svarai: Af v a mig langai til ess.

Langai til ess? ig sjlfan?

J, mig sjlfan.

En hvers vegna? varst frjls. Fair minn segir a Prskus hafi frt ig sr a gjf. Hv ertu orinn rll n?

g seldi mig sjlfur rldm. Og fyrir yur, gfuga yngismr, skal g jta, a g hljpst brott fr Prskusi. g skrifai brfi eigin hendi en hans nafni. Til ess eins a f sni til baka.

Stlkan stari mig stjrfu augnari. g skil ig ekki. Hvers vegna gerir etta?

Af eim skum einum, svarai g og smeygi hendi inn undir kyrtil minn, a g vildi vita vissu mna, hvort r hefu gefi mr essa rs.

Hn hnykklai brnnar og stari enn, n rsina, enn mig, stjrfu augnarinu.

Nei.

Hn hraai sr t r herberginu.

g skjgrai t. Mr var innanbrjsts eins og jrin hefi brosti undan ftum mr.

 

27.

daga sem n fru hnd mtti g ola meiri jn og rengingar, kvalinn sl og hjarta.

jnarnir ltu sr sama standa um mig. a var eim engin nlunda a rll kmi ea annar fri og ltu sig a helst vara hvort g vri af aalsttum og hvort g tti von a vera leystur r nauinni.

En jafnskjtt og eir vissu a fair minn vri berfttur ftklingur og a enginn hefi hug a leysa mig t, fkk g aeins fundi til fyrirlitningar eirra.

ert me hendur eins og aalsmaur, sgu eir. En sannau til, r eiga eftir a vera hrjfar. Ea: Hann ber ilmolu hri sr. Kpur, verur a sj til ess a hann fi drindis mndlumjlk til a vo sr upp r morgnana!

Kpur var vatnsberinn og gtti eldsins. Annars var hann notaur til flestra verka.

eim ttu essar meinyrtu athugasemdir afar fyndnar og rku spart upp hrossahltur.

Kru vinir, sagi g og reyndi a tala um fyrir eim, mr er sama tt i hafi mig a athlgi svo lengi sem i lti ekki stjrnast af illgirni. Sjlfum leiist mr a spotta flk. g er jnn hsbnda mns, en vil gjarnan vera ykkar bandi einnig, ef i aeins vildu setja ykkur mn spor.

au setti hlj um stund. tk vatnsberinn til mls, spaugsamur a vanda.

ert svo tungulipur, talar eins og sklasveinn. ert ekki skrifandi?

Hann er alvitur! hvein ernunni me knganefi. i hefu n tt a heyra til hans egar hann var a tmla fyrir hsbndanum alla viskuna kollinum sr, en kunni ekki algengustu mannasii eins og a heilsa!

Og enn skellihlgu au.

Grtt gamani tk sig ara mynd, og mr heldur vil, egar au komust a raun um a Kati hafi mig sr til fylgdar hvert sem hann fr. Enginn tk undir kvejur mnar. Nlgaist g au, sneru au sr undan. egar g eitt sinn settist niur til bors me eim lst Raba, eldabuskan, fura sig mjg. Hva , hr? sagi hn. g hlt a tir me hsbndanum dag!

Hundur a halda sig vi bor hsbnda sns, mlti zra, dyravrurinn.

Hann kann a sleikja sig upp vi hfingjana, flararinn, btti Karakki vi, en hann var dkkur kynblendingur me innfalli andlit. Mtti halda a hann vri rmverskur rsherra egar hann er a hneigja sig fyrir hsbndanum!

g svarai eim ekki aukateknu ori. g tla mr ekki a eiga oraskaki vi au, hugsai g me mr og sat kyrr. mennta flk ltur vi ara sr framandi eins og hundar lta, a getur ekki st kunnuga fyrr en a hefur vanist eim.

Hva sem v lei var g a koma mr smilega vi matrskonuna a var n einu sinni hn sem skammtai mr matinn. Sama hve og hstug hn var vimti, svarai g henni t af smu httvsi og akkai fyrir mig, hverju sem hn annars deildi mr t.

a var til ess a einnig hn var skotspnn hfuglanna. Endilega, Raba frnka, haltu bara fram a gefa honum bestu bitana, gat zra tt til a segja. Hann akkar svo prmannlega fyrir sig a tli hann taki ekki brtt a kyssa ig fyrir!

tli hann vilji ekki ganga a eiga Rbu? laumai Kpur t r sr.

Og enn var skellihlegi. Raba var orin hnigin a aldri, var me skegg yfir vr og l svo djpt rmur sem vri hn karlmaur, og hn var a minnsta kosti rjhundru pund a yngd. Dgum saman kitlai essi brandari Kps hlturtaugar eirra.

a er ekki rautalaust a fra ennan kafla letur. eir sem lesa etta makindum snum fura sig ef til vill v a g skyldi hafa lti bja mr anna eins, a g skyldi ekki hafa stai upp fr borum og komi mr t. En skyldu lesendur hafa hugfast a a er ein af frumrfum mannsins a f neytt matar sns, en er ekki einskr vani. Hungri mann og yrsti veigrar maur sr ekki vi a leggja brkinn af trjnum sr til munns og bergja af forarpollum. g undrast ekki a hinn glatai sonur ritningarinnar hafi ti r smu trogum og svnin.

En hvort g ekki geri mr a ljst nna a g hefi betur hlegi eim til samltis egar g var ahltursefni. Og fremur goldi smu mynt fyrir a sem au ltu flakka minn kostna og annig hrundi eitruum rvunum af mr. En essa daga var g svo veikur sinni a g einungis engdist sundur og saman eins og snkur undan spjtalgum. Hva eina sri mig, jafnvel kjnalegustu athugasemdir.

Svo a g einungis sat egjandi undir hntum sessunauta minna uns ml var komi til a fara. En g hafi ekkert mti v a sitja ti me ftlnum garminum honum Kp. Mr var mgulegt a vera np vi hann v a g fann a hann meinti ekkert illt me v sem hann sagi. Hann lt brandarana fjka til ess eins a gera sjlfum sr lfi lttbrara.

Enginn hundur var heimilinu. Eitt barnanna hafi einhvern tmann veri biti og hafi Kati lti lga llum hundum snum. Kjklingarnir kroppuu v reittir garinum nst eldasklanum og meal eirra veitti g athygli svartri hnu me lemstraan ft; einhver hafi stigi ofan hana mean hn var enn ungi. Henni hafi ekki veri sltra og v sur steikt teini, af v a hn hafi ennan afbrigilega litarhtt. Venjulega voru svartir kjklingar fengnir frurunum, en vegna ftarmeinsins hfu eir ekki geta notast vi hana til sinna arfa.

g hafi laumast til a taka smvegis me mr fr borum og sat maulandi rskuldinum egar g veitti essum vesalings smvaxna fiurskapnai fyrst athygli. Hn var ljt og eftir v rotinpruleg og vinlega hrdd. Kambur hennar var flbleikur. Hinar hnurnar voru vallt samtaka um a ybba gogg og hrekja hana fr sr og oft skrkti hn mtlega af kvlum.

Engu a sur tri hn og hlt sig gjarnan nst eldhsinu, ein taf fyrir sig, sem fjrst hinum hnsnunum er vppuu sttin kroppandi kringum gripahsin, og kmi einhver nrri henni var hn fljt a hrfa undan. g tti v til a henda til hennar braumolum.

Fyrst sta fldist hn og hrfai undan eins og hn hldi a g vri a kasta til hennar steinum en ekki braui. En a nokkrum dgum linum vann hn bug hrslu sinni og tk a voga sr nr.

Hgt og sgandi bundumst vi tryggarbndum. Hn var sr ess mevitandi a g vildi henni ekkert illt.

v var a a g kaus fremur a eiga skeggrur me hnunni minni litlu en skiptast orum vi sessunauta mna.

Komdu n, Litla Ljt, vertu ekki hrdd. Hrna! Sttu! Lttu r vera af v!

Brtt tk hn a narta r lfa mnum, og jafnskjtt og g birtist trtlai hn til mn rugg fasi og ekktist vi mig klakandi sem g talai til hennar. Og vi nnari kynni tti hn a jafnvel til a hjfra um sig kjltu minni og leyfa mr a strjka sr og er fuglum sjaldnast neitt um a gefi a lta handfjatla sig.

Um sir laaist hnan svo a mr a a var vandi hennar a hka vi flet mitt morgnana og ba ess a g vaknai.

 

28.

Sumari lei og tjaldborgin tk stakkaskiptum. Vi hvert tjald var n safna hey- og hlmknippum og milli knippanna voru hrossunum gerir stallar; a voru aeins einfld tgageri eim til skjls fyrir noran- og austanttinni, og einnig var tjldunum annig komi fyrir a skepnurnar fengju af eim eitthvert skjl.

Tjldin voru akin fleiri skinnum og hrosshir og krhir settar fyrir innganga, eim flett fr daginn en ltnar hanga fyrir nttunni.

Og einnig flki tk stakkaskiptum. N voru hnjbrkur og var, flaksandi treyjurnar huldar skinnklum bjarndrsfeldum, lfsbelgjum, hjartar- og klfsskinni og skinni vallt hrt. sta lttra hruskinnshatta hafi flk n lohfur hfi, alan hfur r gruskinni en margt hi tignara flk hfuft r tfuskinni ea bifurskinni. Httur Attlu var gerur r ljnsmakka en yfirhershfingjans og annarra hirmanna, og a metldum hsbnda mnum, r bjarnarskinni. rlarnir mttu lta sig hafa a a vera berhfair.

Enn fylgdi g Kata hvert sem hann fr og var n orinn vanur v a sofa gripahsinu, tt mr reyndist a ekki rautalaust og gti stundum ekki tra bundist. En n sem klnai veri var ylurinn fr skepnunum engu a sur notalegur.

Meik var vegi mnum dag hvern en lt aldrei svo lti sem vira mig vilits, nema ef svo bri undir a enginn vri nnd, og aeins smum augum; hn tti til a yra mig feinum orum, kuldalegum rmi og eins og af hendingu, en yrti alltnt mig.

Eitt sinn spuri hn mig hvort g vri sttur vi hlutskipti mitt.

Mn kra yngismr, andvarpai g. g er hamingjusamasti gfuleysingi jr.

Hn mtti n hafa spurt mig hvers vegna g tji mig senn vera hamingjusaman og gfusnauan, en hn yppti aeins xlum.

Of seint a irast nna.

mean g f bergt yur augum, svarai g, skiptir mig ekkert anna mli.

Gerir r ekki grein fyrir v, svarai hn hranalega, a ert a sa lfi nu til einskis!

Yur er a einskisvert, vissulega en mr er a allt.

Grm sneri hn vi mr baki og fr.

Eitt sinn s g til hennar ar sem hn hallai sr t um glugga og virti garinn fyrir sr. a var grmskulegu haustkvldi og tungli nkomi upp. g lagi lykkju lei mna og heilsai henni.

Yar undirgefinn rll bur yur gott kvld.

Hn aeins horfi mig og lt sr hvergi brega, og a g staldrai aeins sporunum og vnti ess a hn segi eitthva, var mr ekki a sk minni.

ru sinni, er g sat dyrunum daufur dlkinn og svo niursokkinn hugsanir mnar a g gaf flkinu sem tti lei hj engan gaum, finn g angan af klum hennar leggja fyrir vit mn og mr verur liti upp.

arna var hn , kldd kpu r hreysikattarskinni og me hfu hfi sama stl.

Hn bei eftir hesti snum.

g reis ftur og hneigi mig.

Hvernig lur r? varpai hn mig.

akka yur fyrir, svarai g og enn hneigi g mig, g er lifandi dauur.

aan fr ttum vi varla neinar samrur, tt g reyndi hvenr sem ess var kostur a finna mr tyllu til ess a vera inni hsinu. g leitaist vallt vi a vinna mr hylli barnanna, me v a ba til leikfng handa eim ea laumast til a fra eim blm og vexti. En hinir rlarnir geru slkt hi sama, og konur kunna betur lagi brnum. Ambttirnar hsinu voru a minnsta kosti einar tu.

Vst tti g ess kost a ra vi Kata; a var einmitt ess vegna sem hann hafi mig sr til fylgdar til a hafa af mr gaman og ngju og geta dst a mr lkt og g vri einhver fagurlega slpaur ealsteinn. g var rll hans og v var menntun mn og raunar hugmyndaheimur minn allur hans eign. Hann snerist kringum mig lkt og hann vri a handfjatla gullkejur snar og hringi. En tt hann bri skynbrag kosti mna kunni hann ekki a meta til fjr.

v var a a g var hundurinn hans, upphaldi mesta.

rlarnir uru sr ess mevitandi a hann var ekki eim buxunum a hrinda mr fr sr og v tk afstaa eirra til mn smm saman a breytast. Vri eim umhuga a koma einhverju framfri vi hann tru eir mr fyrir v, af v a a var mnu valdi a kla skir eirra haganlegan vef ora sem g gat lauma inn samrur okkar.

hinn bginn, a v er sjlfan mig varai, var g alltaf sami kjninn. Sami vansli kjninn. a var til einskis tt g hefi or v a mr fyndust veggjarvoirnar borstofunni ekki hanga alveg rttar veggjunum, ellegar hvort hann vildi ekki a g fgi vopn hans og verjur og drgripina hans. Hann tk a vsu tillit til ess sem g sagi en lt mig einungis kenna einhverjum hinna rlanna til verka. v lk enginn vafi a hann leit mig vera mereiarsvein sr samboinn, og enda vakti ekking mn vallt huga hans. g fylgdi honum hvert ftml, randi berbakt og berhfaur og skyldi spjalla vi hann um heima og geima.

En ffrur var hann me eindmum. stundum, egar g hlt a hann hefi skili mig, gat hann tt a til a spyrja svo srdeilis broslegra spurninga a g tti fullt fangi me a halda niri mr hltrinum. g gat ekki stillt mig um a sklda upp r mr hinum kynlegustu vsindakenningum og frsgnum af sgulegum viburum er ttu sr enga sto, og lsti fyrir honum lndum og lum er hvergi fyrirfundust nema mnum eigin hugarheimi. Hann lagi trna hva eina, hvort sem um var a ra menn me hundshausa, hfulaust flk ea einftlinga llu tri hann eins og nju neti.

Fyrir bragi hlt g lfi slartetri mnu, eirri stafstu tr a g vri svo yfirbura greindur; tr sem forai mr fr v a skkva niur dpstu rvntingu.

a olli mr meiri hyggju a klnaur minn var a vera ttrum lkastur; og beit kuldinn mig ekki eins srt og hugsunin um a hver hrif a hefi Meik hvernig g var til fara

rlarnir hsagarinum ea eir utangtta, sem svo voru gjarnan kallair voru allir sktugum lrfum sem a minnsta kosti sumum hverjum rtt hngu saman mittislunum einum. eir naumast rifu sig, hva kembdu hr sitt.

g skolai r lrfunum mnum ru hverju og stagai og btti eftir v sem kostur var, og eins voi g mr og kembdi reglulega. Enn tti g aeins gmlu rmnsku klin og voru reimuu ilskrnir mnir ornir svo slitnir a g blygaist mn frammi fyrir Meik. Si g hana nlgast skrei g felur ea sneri mr undan, skjlfandi beinunum af lngunarfullri r eftir einu einasta augntilliti fr henni, samtmis v a g var kninn til a forast a sama tillit eins og heitan eldinn.

egar vetur gekk gar og snjr fll fyrsta sinni rei g samstga hsbnda mnum, hrskjlfandi og bleikur og blr hndum og raunefjaur. Hann hefur varla komist hj v a sj a mr var orin a rekraun a taka til mls.

Fjandinn hiri garmana na! gjammai hann. Hva allur essi skjlfti a a? Hv skpunum biur ekki Kknu um eitthva utan ig? Ea tlar a drepast r kulda?

, herra minn! svarai g mddur. Kkna gamli lt mig f svo hrilega larfa a g ttaist a r myndu gjalda ess illu umtali ef g klddist eim.

Kati reif til svers sns. Hver vogar sr a tala illa um mig? Og hver eins og bi rla sna upp silki?

Allt a einu kallai Kati mig til sn upp loft egar vi vorum komnir heim; og eigin persnu tk hann a gramsa snum eigin klum eftir flkum er gtu hft mr.

Mig hafi lengi langa til a vera binn a htti Hna. g vildi vera Hni! A vera Hni jafngilti v a standa Meik skrefi nr. Og llu falli lkai mr bningur eirra betur eftir v sem g vandist honum hvtri treyjunni, hlkvum brkunum og hettinum me arnarfjrinni. a tk mig aftur lengri tma a venjast vetrarflkunum eirra. ttu mr eir einna lkastir fjarskyldum ttingjum vorum af drakyni voru eins og bjarndr hestbaki!

Rtandi rlega, msandi og krossblvandi tndi Kati til hnjbrkur r refaskinni handa mr, stakk ea serk r lfsbelg og einhvers konar klfsskinnsstgvl.

Hann fkk skmm hattinn hj konu sinni. Ertu genginn af gflunum, maur! sagi hn. tlar a kla rlinn essar gtis flkur?

egi ! urrai Kati og konan hrkklaist t me a sama.

Vissulega voru etta gtis flkur. Stakknum var hneppt me gullspennum er voru lgun eins og ljnsklr, en elilega skar Kati hlekkina fr og lt mig f stutta leurvengi stainn. Samt sem ur var etta hin besta flk, a vsu ltilshttar mltin, en aeins rum megin. Hnjbrkurnar voru ltalausar a undanskilinni sm bt sitjandanum en stakkurinn huldi a.

Herra minn, sagi g fullur akkltis og lti eitt flskum rmi, g etta ekki skili. Eigi r ekki einhverjar flkur dlti trosnari en essar?

Trosnari en essar g engar til, muldrai hann. g mundi einnig f r eitthvert fat hausinn ef g tti ekki httu a yrir tekinn misgripum fyrir tiginborinn herramann; hfufat fru v ekkert. En klni r hausnum skaltu vefja hann me skluklt eins og stallbrur nir gera.

g akkai fyrir mig af llu hjarta og hugsai til ess fullur tilhlkkunar hvernig Meik yri vi a sj mig.

En alltof fljtt var g a koma mr niur jrina. egar g mtai ftin rann upp fyrir mr ljs a Kati var allur meiri um sig og hvaxnari en g. Flkurnar hngu utan mr. Kominn stakkinn var g eins og bjrn sitjandi rassinum. g reyndi a reyra hann a mr me mittisl en a btti lti r skk og ambttirnar hlgu sig mttlausar egar g birtist dyrum fataherbergisins, og Kati ekki sur snum hrossahltri og lt kalla allt jnustulii eins og a lagi sig til a allir mttu n sj! Og konan hans hl og ... , aeins a Meik hefi ekki gert a lka

g reyndi allt hva g gat a kreista r mr hlturinn en augun flutu trum. g tti mr sk heitasta a geta hent essum drshum fr mr og hlaupi eitthvert felur.

Herra minn, leyfi g mr a varpa hann vi gott tkifri nokkru sar egar hann var snu besta skapi. Hr b eu svo margir feldskerar, vri ekki mgulegt a lta rengja flkurnar mnar ltillega?

Hvlk hugmynd! Vst kom hn vi kvikuna honum. ltur ekki hvarfla a r a g tli a fata ig upp hverju einasta ri? Lttu togna r r og fylltu t ftin. tt eftir a klast eim allt til daua, Grikki!

egar vetur konungur tk a lsa okkur klnum svo um munai, fr mr a skiljast betur hvers vegna Hnar kla sig loskinni. a var til ess eins a a geta sni feldinum a sr, rngunni. Eldinum var haldi lifandi inni tjldunum, en aeins til matreislu og baksturs. Lilangan veturinn ltu karlarnir ekki af eim vana snum a safnast saman strtum ti. Ullarvoum var kasta yfir bk hestunum. Vri kuldinn btandi setti flk sig vettlinga og bretti spl og br niur fyrir eyru, en svo harur gat veturinn aldrei ori a hann nsti gegnum loflkurnar.

veturna hfu konurnar lohfur hfi og bjuggust til ftanna stgvlum er nu upp fyrir hn og voru r mjku kannu- ea kattarskinni en kjlar og serkir voru frair me marar- og hreysikattarfeldi.

Hri mr var ori axlarstt. Kuldinn beit ekki mig, og a rtt fyrir a snjrinn frysi jafnvel hrinu sem hann fll ofan.

Nstum v hverri viku var Attla sttur heim af hinum msu umbossveitum, og fru jafnvel konungar fyrir stundum. Eins og gefur a skilja voru etta engin lflaus marmaralkneski lking vi hina rmversku keisara, heldur voru essir skrlingjar af konungakyni hreinir framan og bjuggu tjldum og buruust gjarnan me sjlfum sr gull svo sem eins og hlfa smlest yngdar. eir voru menntair en samt sem ur tgulegir kngar tt ekki hefu eir minnstu hugmynd um hva burur raun ddi, og sttust v ekki heldur eftir neinu gildi burarins. Af fsum og frjlsum vilja viurkenndu eir Attlu sem sinn sta herra.

vinlega egar konunglega gesti bar a gari var hvaasm kvldmlt hllinni, og undir dgun fll a minn hlut a vera mr ti um astoarmann og styja hsbndann heim. Hnarnir drukku eins og svn, og var haft ori a jafnvel Attla tti til a vera gglaur stundum.

Einnig voru haldnar brkaupsveislur sem gtu jafnvel ori svo margar sem sex einn og sama daginn. Og enn var drukki og enn var leikin hljmlist og stiginn dans. Eitt sinn komst s orrmur kreik a Alur konungsson skyldi ganga a eiga Meik, en a reyndist slur eitt. Prinsinn gekk a eiga dttur manns af alustigu. g s stlkuna, hn var ekki nrri v eins falleg og Meik.

a segi g satt a ekki vildi g upplifa essa daga n.

 

29.

g gafst brtt upp v a ba hsbnda mns egar hann t hdegisver me Attlu. Reynslan kenndi mr a hans vri aldrei a vnta til baka fyrr en undir slarlag. ti hann hdegisver me yfirhershfingjanum vissi g a g yrfti ekki a heimta hann heim fyrr en um mintti. v var a a g gat hreira um mig eldhsinu mean hallai af degi, dgum sem essum.

einu horninu var strt eldsti miki um sig en ekki miki hrra en undir klfa. Hngu sokatlar yfir og var kynt vetrum me strum viarlurkum. Var notalegt a koma sr ar fyrir heitum hellunum og stara glurnar.

lngum vetrarkvldum vorum vi oft ekki frri en tu sem ar hreiruum um okkur kringum eldinn hrossasmalar sem krekar, sem hfu reki hjarir snar og st heim r hgum, og einnig frjlsir jnar af hnversku bergi brotnir, og g sjlfur og gamli rsrllinn Kkna. a jarar vi a gurknisleg andakt grpi Hnanna egar eir koma annig saman og stara glurnar. Jafnvel sumarkvldum kveikja eir elda krunum til ess eins a geta stara annig logaglur, andaktugir og dreymandi.

Eitt sinn sat g einsamall eldhsinu. a var vottadagur og hfu konurnar ngu a snast me a hengja upp vottinn urrkherberginu risinu. Sl var um a bil a setjast og teki a drfa r lofti me krapahr.

Djdja kom askvaandi inn sklann og gaut mig dkkum, blikandi augum snum.

Gamli gi Zeta, msai hn. En hve gaman a sj ig hr.

Hn tyllti sr niur vi hli mr, neri saman hndum og yljai sr yfir glunum.

Vi sjumst svo sjaldan, finnst r ekki? kvakai hn. Samt er svo margt sem g vildi gjarnan spjalla um vi ig, af v a mamma var lka af rmnskum uppruna, eins og veist; og triru v, g er orin fjrtn ra gmul!

Nei, g hafi ekki leitt hugann a v og lt mig a litlu vara. Hn leit varla t fyrir a vera orin rettn ra, hva meir, og eins skorti hana allan kvenleika, var eins og strkur kjlgopa; stuttu mli sagt, skp ltt alaandi stelpusni. hvert sinn sem hn var vegi mnum heilsai hn mr og vallt brosandi. En mr fll hn ekki ge, og hefi hn ekki veri til staar var aldrei a vita nema barnagslan hefi veri falin mr!

Sju til, sagi hn og lt man msa; vi vitum alltaf hva g er gmul af v a g fddist tveimur rum eftir ungu hefarmeyjunni. Og hn fddist sama r og Attla var kngur. En finnst r ekki serkurinn minn fnn, lofri er af hreysiketti og hann hefur varla neitt veri notaur; unga hefarmrin gaf mr hann dag.

Hn st ftur og fkk sr a drekka r skjlu jnanna. settist hn aftur og n heldur nr mr en fyrra sinni og sneri sr a mr. a var rtt, hn var smu flkinni og Meik hafi veri kldd sastliinni viku en var ber ftunum sem voru blir af kulda.

Krakkarnir sofa og unga hefarmrin er hllinni, usai hn glalegum rmi. a verur dansleikur ar kvld.

g man ekki hva a var fleira sem hn varai um en allan tmann mldi hn mig t me augnarinu og mjakai sr loks svo nrri mr a a var eins og hn hygist halla hfi snu a xlinni mr.

Komdu r burtu! baulai g hana.

Hn spratt ttaslegin ftur og burstai sku af kjlnum fumandi hndum. Hn leit til mn sorgmdd og andvarpai.

A lokum fr hn t r eldhsinu, sneypt og niurlt.

 

30.

Desembermorgun einn riu gar knapar bnir grskum skikkjum. g bar strax kennsl veiklulegan son Vgilsar og Nma, nunga nokkurn af aalstign sem hafi oft veri gestur keisarans.

Kati svaf enn og g hkti undir ufsum hallarhlianna. a var hundslappadrfa.

samri stundu hitnai mr hamsi og tk a la illa. Gu minn gur! Hva n ef Prskus vri me fr? g myndi deyja r skmm!

rr jnar fylgdu liinu og tlkur. g kannaist vi alla.

Er hsbndinn heima? spuri tlkurinn hnversku.

Hann er a, svarai g, einnig hnversku.

g undraist a eir skyldu ekki bera kennsl mig.

jnn fr inn og sagi til komumanna, bau eim san a ganga binn. eir hfu gjf me sr smum kistli og stu tali vi Kata um a bil fjrung stundar.

g st einn eftir vi hliin, enn heitt hamsi og haldinn vanlan.

Loks tk g mig rgg og varpai einn jnanna grsku:

Eru i margir fer?

Nei, vi erum heldur fliair, svarai hann og undraist a g skyldi mla hans eigin tungu.

Hverjir tignarmanna eru fr?

Herra Anatlus og Nmi samt skrifara og tlki.

Ekki Maxmnus?

Nei, hann er ekki me

Ekki Prskus heldur?

Nei, ekki heldur.

g andai lttar, herti enn upp hugann og spuri kveinn, sem g vri formlandi einhvers hva lii hfi Krsafusar.

Hfi Krsafusar?

J, hfi Krsafusar. Hvar er kollurinn?

Hvar nema hlsi snum?

munu vandri hljtast af.

Gull leysir hvers manns vanda og af v hfum vi ng. rj fulla kistla af v. a tti n a vera hverjum manni skammlaus hfulausn, skyldi maur tla!

eir spuru mig hver g vri og skyldu hafa s mr brega ngu oft fyrir Miklagari. Ef til vill var a klabururinn sem villti eim sn, ea skeggi, sem sastlinum mnuum hafi sprotti tpilega. g lt vera a svala forvitni eirra.

Hafi mig afsakaan, g er tmabundinn nna. Saga mn er lng og verur ekki sg svo fum orum. En ef til vill seinna

Varla voru eir brott r gari en hsbndi minn kallai mig inn og skipai mr a hlaupa yfir konungssetri og skja Konstantnus skrifara stundinni. g gaf gaum brfi bori hans sem innsigli hafi ekki enn veri rofi .

Hva um a, g var svo skelkaur a g hlt g yri a gjalti.

Herra, stundi g skjlfandi beinunum. g gti lesi fyrir yur brfi ef r vildu...

Nei, svarai hann kuldalegum rmi. a er fr Prskusi og gti hugsanlega vara ig eitthva.

g geri v svo sem fyrir mig var lagt og stti skrifarann. leiinni varpai g hann: Herra, ef a er eitthva brfinu mr vivkjandi, vildu r ekki vera svo vnir a sleppa v? g hfa til yar sem maur til manns...

Gti ori erfitt vi a eiga, svarai hann og hristi hausinn. Hsbndi inn gti lti hvern sem er annan lesa a. Nei, etta get g mgulega gert.

g hengdi haus, eins og hundur, og lei hrilega.

Kyrr hr!

Hsbndi minn hnykkti hfinu v til herslu. Aldrei a vita nema eitthva standi brfinu sem arfnist skringa inna.

Hann reif brfi upp og rtti a Konstantnusi.

Lestu!

Konstantnus essi var af rmversku bergi brotinn, smvaxinn, jarpur hr en flur og tekinn andliti. En hann lt sr ekki allt fyrir brjsti brenna og gat veri harur horn a taka.

Hann hvarflai augum yfir brfi, las a san og ddi fr ori til ors hnversku.

 

 

Heirai herra!

 

Gu veri me yur. g leyfi mr aumjklegast a na yur me brfi essu fyrir sk a jnninn minn kri, Zeta, er farinn fr mr. Hann sneri til baka inn land yar og er enn kominn aftur egar etta er rita.

g l drenginn upp og hef veitt honum leisgn fr v hann var ltill hnokki, v augnamii a hann fengi embtti vi hina keisaralegu hir. a verskuldar hann, v hann er me afbrigum skarpskyggn, er heillyndur og hjartahreinn.

En eitthva hefur raska slarr drengsins. Hann hljpst brott fr mr og er n a g hygg einhvers staar yfirrasvi Attlu.

g bi yur ess lengstra ora a hafa upp honum og vinsamlegast senda hann heim me erindrekunum. Hafi einhver teki hann hndum og selt hann mansali ea gert sr undirgefinn, vinsamlegast skrifi mr hvar hann er a finna og hve miki a mundi kosta a f hann keyptan lausan. Ef lausnargjaldi er mr ekki ofvia, mun g gera allt sem mnu valdi stendur til a hann megi vera frjls n.

Erindrekarnir munu fra yur knnu r silfri, gullhaa. a er ltilmtleg gjf mn yur til handa.

Veri svo vinsamlegir a iggja hana af gum hug.

 

Yar nustusamlegur,

Prskus, meistari mlskulist

 

 

Kati glennti upp skjina og var starsnt mig. Kona hans virti knnuna fyrir sr birtunni fr glugganum. Meik hlddi skrifarann lesa brfi; a lestri loknum tk hn rs inn nsta herbergi.

g skil ekki, tautai Kati, g skil etta ekki . Lestu a aftur, skrifari!

Hann las a aftur, fr upphafi til enda: Heirai herra...

En g skil etta ekki! stundi Kati gremjulega. Hann hnyklai grskumiklar brnnar og fnsti eins og sjlfur kuldaboli byggi honum brjsti.

Var a ekki Prskus sjlfur sem fri ig mr a gjf? Og lt meira a segja brfi fylgja r! Heyru Mtta, faru og finndu brfi. a er litlu, unnu, gulu umslagi undir bjlkasperrunni stra herberginu.

Konan horfi mig tortryggnislegu augnari og fr svo me miklum fyrirgangi eftir brfinu. Fylgja mtti eftir ftatakinu me v braki og marri glffjlunum barst gegnum ili herbergja milli. annig var komi fyrir mr mr allar bjargir bannaar.

Herra minn! tk g til mls. ungt farg hvldi mr eins og mara. g m til a jta dlti fyrir yur. Prskus ritai ekki brfi. g geri a sjlfur.

Augun tluu t r hfinu Kata. sjlfur?

J, herra.

... sem sagt falsair a?

g get ekki bori mti v.

g hafi gleymt v a g tti hr oraskipti vi ltt fgaan skrlingja en ekki simenntaan mann. Skyndilega tk a a skra, dri Kata. g hafi gra honum me svikum og prettum og frekari skringa var ekki rf. Hann reif stl loft.

orpari! grenjai hann af vlkum jtunm a hsi skalf stafna milli. Hv , rakkinn inn? orparinn inn!

Hann sveiflai stlnum yfir hfi mr.

sjlfrtt bar g hnd fyrir hfu mr og samri stundu brotnai handleggurinn. Reyndar stlinn einnig og hlt Kati v aeins lpp eftir. En me henni lbari hann mig hausinn. g fll ngvit.

 

 

Formli

kaflar 1 til 10

kaflar 11 til 20

kaflar 21 til 30

kaflar 31 til 40

kaflar 41 til 50

kaflar 51 til 60

kaflar 61 til 65

 

prenta skjal

Rmanza: heim kvist