< Undir hulishjlmi

kaflar 1 til 10

 

 

1.

g var tlf ra gamall egar fair minn seldi mig rldm, rtt eins og kjkling ea hvolp ea folald. Hann var naubeygur, a minnsta kosti geri hann a trvotum augum.

Vi ttum heima raku, Hinu austrmverska keisaradmi. a var ann tma egar skattheimtumenn ru flk inn a skinni til a fullngja mtti fjrkrfum Hnanna.

Verldin ll virtist drepin drma ess ors Hnar.

Sussu Hnarnir koma! hfu mur gjarnan ori ef grslingarnir hfu ekki hgt um sig.

Mig dreymdi Hnana, tautai flk afsakandi ef svo vildi til a a fri fugu megin fram r morgnana.

Til a Hnarnir tkju ekki kvikfnainn herskildi ltu yfirvld reka hann brott r umsj vesalings rakverja; a var einmitt um r mundir sem mir mn d fr okkur sex brnum og k. Fair minn tti um tvennt a velja, a fara me kna ellegar eitt okkar markainn.

Og g var fyrir valinu.

Vi sigldum til Miklagars ar sem fair minn hvtvoi ftur mna og stillti mr upp markastorginu, palli meal allra hinna rlanna er voru falir. ar meal voru a minnsta kosti rjtu drengir svipuu reki og g.

Fyrstur til a spyrjast fyrir um ver mr var maur forneskjulega binn, v nst gmul kerla sveipu grnu sjali. Fair minn sagi mig falan fyrir tu gullpeninga, en a v einasta hlgu au.

bar rkan mann a. Hann var vefjarklum, virulegur litum, og ruddu tveir rlar honum braut. Af honum krafist fair minn einungis tveggja gullpeninga, og me eim orum voru kaupin ger.

Fair minn minntist vi mig og sagi: Gu veri me r. Og hndlir hamingjuna, mundu mig, v g hef selt ig svo vgu veri essum heiursmanni af v mr ykir trlegt a eigir betri daga vndum hj honum en essu sveitaflki.

Fur minn s g aldrei framar.

Mr virtist ni eigandinn minn vera maur vegsamlegur, svo sem eir er lta verldina augum eins og ernir fjallanna en kunna ftum snum forr eins og rakverskir unglingspiltar lei til kirkju pskum nju ilsknum snum. Hann ht Maxmnus.

egar vi komum heim til hans var g umsvifalaust drifinn ba og fenginn fallegur hvtur kyrtill me svartri mittisl. eftir var mr sagt a fylgja hsbndanum t garinn.

rr drengir voru ar a leik undir hlynvii.

Piltar mnir, hrna er rllinn ykkar, mlti hsbndi minn. Hann heitir efl.

Drengirnir voru vi mig a vexti, tveir eirra nokkru eldri, einn yngri. eir virtu mig fyrir sr af velknun rannsakandi augum og einnig g var hr bragi og ttist vita a mn vri aeins rf sem leikflaga. Og vst gat g mr rtt til.

Mr var stillt upp sem skotspni og eir hentu mig strnum.

Svona n hneigu ig! skipuu eir og g hlddi og tti gaman svo lengi sem eir hittu mig ekki, en egar sendingarnar httu a geiga var gamani eitt eirra. g brast grt og grfi mig niur grasi og tku eir a lemja bera ftur mna me viarteinungum. var mr ng boi, og bri minni rist g ann eirra er strstur var og slengdi honum af svo miklu afli utan tr a litlu mtti muna a hann rotaist ekki.

eim var orfall. S elsti sneri um hl og hentist inn hsi eftir heimiliskennaranum. Gott og vel, hugsai g, kalli hvern sem er, en g egi ekki yfir v hvernig i drsildjflarnir hafi komi fram vi mig.

Brtt birtist kennarinn, rumu lostinn.

Herrra, veinai g, eir hafa mig a skotspni og misyrma mr.

Og hva me a? Ert ekki rll, hreytti hann t r sr og gaf mr vel tiltinn lrung. Hinir rlarnir komu hlaupum t r hsinu til a sj hva um vri a vera, og hlt einn eirra vendi sem hann lt mig kenna svo illilega a bli rann me hverri stroku.

Upp fr eim degi var a einlgt hlutskipti mitt a mega ola strni og rangsleitni. Hefi mr aunast a halda stjrn skapi mnu og stta mig vi hvernig komi var fyrir mr, m vera a eim hefi leist fi. En g var aeins tlf ra gamall og eim aldri hefur manni ekki lrst a ltast. g gat aeins lti skna tennurnar, vri mr gna, sem var eim aeins til enn meiri skemmtunar.

rll reiur. En fyndi!

Brn eiga vst til a erta tjraa hunda...

eir gttu sn a misyrma mr aldrei augsn fur sns ea mur, aeins vrum vi einir, ea nvist hinna rlanna. komst g a raun um hve lgt rlar geta lagst og me llu gleymt a eir eru lka menn. Ekki einn einasti eirra vogai sr a setja ofan vi drengina; vert mti eim var skemmt.

Ein upphalds dgrastytting drengjanna var a ata leju framan mig, ella eir smeygu lykkju um hlsinn mr og lku leikinn Hinn hangandi

Hengjum hann!

Strsti strkurinn klifrai upp tr og festi reipi mean hinir tveir eir minni hldu hndunum mr fyrir aftan bak. eim tti svo gaman hve g lfrai islega. Vrum vi strndinni hentu eir gjarnan stafprikum snum sjinn og hrpuu: Sktu, sktu! Mr veittist a auvelt v g var syndur sem selur, en egar g sneri til baka a strndinni hentu eir mig steinum.

sjaldan og grtblginn reyndi g a tala um fyrir eim: Herrar mnir ungu, af hverju a vera a kvelja mig? Leikum okkur heldur skemmtilega g kann heilmarga sniuga leiki. a fkk ekki slmar undirtektir en thaldi var stutt. egar eim tk a leiast ni leikurinn tku eir enn til vi a pna mig, og eiginlega voru kveinstafir mnir a eina sem eir hfu verulegt gaman af.

Dag nokkurn egar g hafi veri arna tvr vikur tk g a til brags a skra felur garinum. g hreirai um mig undir ttum vaxtarunna og hugist ekki skra t r fylgsni mnu fyrr en kennarinn hai .

Mr rann brjst og veit ekki hve lengi g hef sofi, en hrekk upp af dvalanum vi lsanlegan srsauka. Eldur lk um annan ftinn mr! eir hfu ori mn varir og sett viarspni milli tnna mr og kveikt , og n bkstaflega veltust eir um af hltri.

g hentist fram undan runnanum iskasti, felldi tvo eirra um koll mr til sitt hvorrar handar og gaf eim rija kjaftinn svo a hann fll einnig vi. Sjlfur pti g af srsauka, greip um sviinn ftinn og engdist sundur og saman grasinu, violslaus af kvlum.

Vi ltin kom flk hlaupum t r hsinu og hsbndi minn sem sat ti svlum me gesti snum hrpai niur og spuri hva gengi .

Einn rlanna brst vi me v a rfa til mn og draga mig me sr undir svalirnar. Drengstaulinn, sagi hann, hefur veri a lskra hinum ungu herrramnnum.

Hofmugur herrann var flur vi, en g var ess skynja a hann duldi reii sna af nrgtni vi gest sinn og gaf v einungis til kynna me sm hfuhneigingu a g skyldi frur brott. g vissi hva a ddi, a g skyldi hddur.

Herra, veinai g knjkrjpandi, eir bru eld a ftunum mr!

En allt kom fyrir ekki, og mtti g ola slkar barsmar a g fkk varla hreyft mig eftir, en enginn gat komi veg fyrir a g thellti trum.

Fjrir dagar liu ur en g komst aftur lappir og t undir bert loft.

a var a morgni dags, og tti mr trlegt a herrarnir mnir ungu vru a lesa lexurnar snar og a g fengi v a vera t af fyrir mig garinum. Og g hjfrai um mig grasrjri glampandi slskininu. Sjkar skepnur elska slskini...

Sem g hvldist ar, kom g auga mann nokkurn gngu garinum. Var a s hinn sami, og a v er mr fannst, all tgulegi, kunni maur er hafi seti ti svlunum me hsbnda mnum daginn ann sem g var hddur. Hann var einn fer, djpum nkum.

g ligg kyrr, hugsai g. Hann er ekki af okkar hsi og ltur mig v frii.

Virulegur herrann nam staar fyrir framan mig. Ertu veikur, piltur minn? spuri hann.

egar g heyri vingjarnlega rddina brast g enn grt.

, herra minn, svarai g, svo sem g vri a rekja harmtlur mnar fyrir mnum eigin fur, eir hafa bari mig svo hrottalega.

g fletti af mr skyrtunni og sndi honum lkama minn, blan og marinn og flakandi srum eftir barsmarnar. Og mean hann virti mig orlaus fyrir sr rakti g fram harmtlur mnar, fullur barnslegs trnaartrausts.

smu svipan birtist hsbndi minn, Maxmnus, og heilsai gesti snum. Og sem eir hafa heilsast spyr akomumaurinn:

Mundir vilja selja mr ennan litla rl inn?

A sjlfsgu, me ngju, svarai Maxmnus. Og mr vri a sannur heiur ef vildir iggja hann a gjf, a ltilfjrleg s hn og raunar einskis viri.

Nei, ekki vil g iggja hann a gjf, svarai gestkomandinn, en viljir taka vi essum litla gullpeningi til tkns um kaupin

Eins og r vilji, sagi Maxmnus kurteislega.

eir gengu um garinn um stund og rddu saman. tk hinn gti heiursmaur mig sr vi hnd og leiddi mig burt. Vi frum um ein rj ea fjgur strti og komum loks a litlu tvlyftu timburhsi, en a var fallegasta hs og egar betur var a g var framhliin reyndar r steini.

essi dagur verur mr t gleymanlegur. Minn gti bjargvttur ht Prskus og var rgjafi keisarans og kennari sgu og mlskulist. Hann bj einn neri h hssins, innan um bkur snar og ritplgg, og annaist um hann grhr, grsk kona ein. Hn tk mig me sr upp loft og setti mig rmi og nuddai mig upp r olu fr hvirfli til ilja.

egar g var orinn frskur lt Prskus mr tvo klnai t; var annar ofinn r ull og me grnum silkibryddingum og tlaur til nota vi srstk tkifri, hinn r venjulegu lni og var til hversdagsnota.

hverjum morgni hjlpai g konunni a versla og stti san skla. Sdegis klddist g betri ftunum og fylgdi hsbnda mnum til hallar keisarans. liu stundir gjarnan svo a g gekk me honum um sali me skrr og bkfell undir hndum, og var hinn hreyknasti piltur jarrki. Hsbndi minn vildi mr allt hi besta og tti a oft til a klappa mr koll ea strjka um vanga, og sjaldan og okkur til gamans fr hann a kalla mig Zetu, eftir bkstafnum grska. Tk konan a upp eftir honum og a lokum festist nafni vi mig Zeta.

Tmar liu fram og gamla konan gerist ellihrum og frust heimilisstrfin meir mnar hendur. g hlt klum hsbnda mns hreinum, bar ilskna hans og fgi og annaist innkaup markanum. g fyllti lampana og spai og reif hsi og meira a segja voi upp og geri hva eina me glu gei.

Hsbndi minn hafi miklar mtur mr, og v meiri sem rin uru fleiri. g held a a hafi tt drjgan tt hve vel g annaist um bkur hans og skjl og hlt eim til haga af svo mikilli natni. Kennari minn vakti eitt sinn athygli hans v hve venju gott minni g hefi til a bera, og lagi hsbndi minn fyrir mig prfraun. Hann las mr fyrst fyrir tvr lnur r Hmer, fjrar, v nst sex og mr skeikai ekki egar g hafi r eftir honum. Hva v veldur, hef g ekki hugmynd um, en or festast mr svo vel minni, a lesi g ea hlusti eitthva af athygli, lur a mr aldrei r minni.

rija ri fkk hann mr a verkefni a skrifa afrit, og hafi g ekki svo lti gagn af. bkhlu keisarans var t tt setinn bekkurinn af lrdmsmnnum sem fengust vi uppskriftir. eir voru mr mjg innan handar um g r, og af v einu a hla samrur eirra lrist mr margt.

Meal annars komst g a v a rll last frelsi a lokinni tta ra jnustu a einnig tkaist a rlar vru fylginautar hsbnda sinna um aldur og vi. g hafi ekki hugmynd um hvorum hpnum g tilheyri, en hafi heldur enga lngun til a yfirgefa hsbnda minn. Og tta r liu og vi urum samrndari. Hsbndi minn mat mig ekki aeins mikils vegna hollustu minnar, heldur einnig sakir ess a g var fr um a eiga vi hann samrur um heimspeki og sgu ekkti Plat, Aristteles, Herdtus, Pltark, Svetnus, miklu heimspekinga og mlskumenn, og hafi a minnsta kosti fengi nasasjn af llum greinum vsinda. t gat hsbndi minn reitt sig mig um staarnfn, dagsetningar og ess httar, er hann fkkst vi skriftir. Jafnvel hinu keisaralega skjalasafni var g me t og tma a eins konar gangandi alfriorabk um lnd og li og hvers kyns frleik er a gagni mtti koma.

Morgun einn egar g vakti hsbnda minn var hann hljur og sagi ekki eitt aukateki or. a var lkt honum, v a hann var vanur a spjalla vi mig mean g rakai hann og tk til morgunver. Sagi hann mr gjarnan fr draumum snum, og a hvorugur okkar hefi neina tr merkingargildi drauma, gtum vi okkur oft til um hver merking eirra kynni a vera.

Hva um a og sem g segi, hann sagi ekki eitt aukateki or egar g vakti hann essum morgni snemma vors og fri honum mjlkina sna til morgunverarins og spuri: Svfu r vel, herra minn? Hva dreymdi yur ntt?

En hann svarai v engu til og gaf mr auga, afar hugandi og eiginlega mddur svip.

Hva gengur a honum, furai g mig. Hafi mr ori eitthva messunni? g vissi ekki betur en g hefi sinnt af trmennsku llum mnum skyldum.

Loks mlti hann og spuri: Zeta, hvernig stendur fjrhagur okkar?

Eins og gr, herra. Sjtu og fimm gullpeningar og rjhundru og rjr sesterur.

Og rauu leurpyngjunni?

Nutu og sex gullpeningar, ea rtt rmlega pund yngdar.

essi raua leurpyngja var falin sm skmaskoti srstkum leyndum sta a baki myndviarskuri af hfi Jes Krists. Hsbndi minn hafi eitt sinn tj mr a pyngja essi heyri einhverjum til sem hann vri skuldbundinn, a aldrei hefi hann haft or v hver s vri, og g heldur aldrei spurt. En g bar byrg allri annarri fsslu heimilisins.

Lttu mig f rauu leurpyngjuna, bau hann og kinkai kolli reytulega tt anga sem pyngjan var flgin. Bttu fjrum peningum vi, svo eir veri hundra.

g lt sjinn fyrir framan hann bori en hann tk a ganga um glf, ungt hugsi. g tk mr stu vi dyrnar og bei ess kvinn sem vera vildi. Hann tti vanda til a f hfuverk og hrukkai enni, og v meir sem eitthva angrai hann. Loks andvarpai hann og leit mig.

Zeta, sonur minn, hvaa dagur er?

Laugardagur, svarai g a bragi, riji aprl. ann dag stofnai Selevkos Nkator borgina Antokku. ann sama dag hfst rki Herdesarsona hins mikla. Og eim degi d herra vor Jess, a v er sumir lta.

Miki rtt, samsinnti Prskus og geri krossmark fyrir brjsti sr, gekk enn um glf.

endanum nam hann staar og sagi: arna, innan um dagbkurnar mnar, muntu finna ri 440. Rjfu innsigli og finndu rija aprl. Lestu a sem ar stendur.

g tk bindi fram, hristi af v ryki, opnai og las upphtt:

 

Um morguninn kallai keisarinn mig sinn fund. Vi ttum langar virur um Margusarfriarsttmlann. raun og veru getur Hnakonungur ekki talist vera bundinn af honum en a erum vi svo sannarlega. Einungis vi! Keisaradmi vort er glata sni essi skrlingi fkum snum gegn oss. Sdegis fr g fund Maxmnusar, ar sem ungur rll var vegi mnum. Hann hefur hloti slma mefer. Keypti g hann og fri heim me mr. Hann heitir efl.

 

g lauk lestrinum skjlfandi rddu og leit ringlaur hsbnda minn.

a var fyrir tta rum, sagi hann og horfist augu vi mig, me vota hvarma. ert frjls nna.

a var eins og g hefi fengi hgg fyrir bringspalirnar en mjkt, svo sem engill vri a verki. g blimskakkai og deplai augunum var mig ekki a dreyma?

Prskus tk leurpyngjuna sr hnd.

Gjru svo vel, etta hef g geymt handa r. Han fr er r heimilt a hafa hatt uppi, mtt finna r konu, getur ori inn eigin herra og hsbndi, ellegar getur lti skr ig til herjnustu. Upp fr essum degi ber r ekki a heilsa rum en sjlfur skar.

Mr vknai um augu. , minn kri hsbndi, sagi g og kraup kn. Lti mig ekki fara fr yur. g kri mig ekki um peningana. Lofi mr heldur a dveljast me yur fram!

Stattu ftur. Gamli maurinn deplai augunum hrrur. a, a... Hann langai til a segja eitthva vingjarnlegt a fkk g lesi af vrum hans og r augum en hann drap aeins tittlinga og brosti og hristi hfui hgltlega. ert n meiri kjninn.

a er yur a akka, herra, svarai g me grtstafinn kverkum, a ekki er lengur fari me mig eins og skepnu. a er yur a akka a g hef hloti hina gtustu menntun. Aldrei hafi r htt mig, heldur leibeint mr gfslega. r gfu mr falleg kli og ltu mig sitja me yur til bors. Og umfram allt hafi r snt mr fram a krleikurinn br hjartanu.

Enn velti hann vngum, svo brosti hann me andlitinu llu.

Viltu fylgja mr til skrlingjanna? spuri hann.

Til skrlingjanna? g fkk sting fyrir brjsti. Til Attlu?

tt kollgtuna, til hins arma Attlu, svarai Prskus og dsti. annig er nefnilega ml me vexti, a innan frra daga verum vi a fara fund vi Attlu. Hann fkk sr sti og stari fram fyrir sig.

Attlu endurtk g eins og svefngengill.

g tri vart mnum eigin eyrum. Vst hafi hsbndi minn gengi margvslegra erinda keisarans, hvenr sem hans htign var urfandi hygginda hans, en n tti a senda hann meal villimanna!

Hva um a, fr mr brtt a skiljast hvernig mlinu l. Fyrir nokkrum dgum hfu hnverskir erindrekar komi til a hitta keisara vorn edsus a mli. etta voru skuggalegir nungar, dkkir brn og br og me miklar lohfur hfi, og me tgrisfeldi og hlbaraskinn um herar sr. Jafnvel rum rist andlitin voru v lkust sem gantalegir tgriskettir hefu flara upp um af taumlausri st! En glingrandi gullkejur sem eir bru um brjst sr glju svo fagurlega a rtt fyrir allt var unun af a vira fyrir sr. eir hfu veri fimm talsins, og hsbndi minn hafi engan fri haft fyrir eilfum boum um a mta vi hirina til rahags; ellegar einhver kmi hlaupum til okkar kannski hirmeistarinn, Krsafus geldingur, ea hinn keisaralegi runautur Maxmnus, ea tlkur hans htignar Vgils stundum egar hllin virtist vera orin vettvangur eins allsherjar apaspils. Hvar sem g kom voru virulegir lvarar stingandi nefjum saman, tvstgandi og me vomur sr ea lvslegt blik augum.

Erindrekarnir hnversku hfu flutt keisaranum skilabo Attlu, ess efnis, a hann krefist framsals eirra lihlaupa r sveitum hans sem leyndust innan Hins rmverska keisaradmis. Ennfremur geri hann krfu til ess a egnar keisarans ltu vera a yrkja strandlnd Istelfur Dnrlnd v a a svi heyri honum til a v er hann sagi ... ar sem hann hefi barist fyrir v, hyggist hann halda v. Loks var a sk hans a eigi skyldi vera verslunarstaur Illru bkkum Istelfur Dnr svo sem veri hafi, heldur Nsss, sem var fimm dagleium innar landi, mrkum krnanna tveggja.

g var hllinni egar Hnarnir afhentu skilaboin. St g a baki hsbnda mnum og fkk s hvernig hirin flnai egar Vgils tlkur ddi brfi, or fyrir or.

Keisarinn andvarpai feginsamlega egar Vgils las upp au lokaor Attlu, a hann rnai honum heilla; og vst var a, a ekki urfti skynugan mann til a skynja glgagrni sem var flgi eim skum. En a var ekki httur keisarans a skyggnast djpt orrur manna mestu skipti hann a Attla var ekki farinn a leggja hesta sna, ekki enn!

Keisarinn leit upp, og allt a v nustusamlegri rddu spuri hann hina ltt gfulegu sendimenn Hna:

Nokkur frekari skilabo fr hans htign?

Fyrirlii eirra, Edkon, sem skartai afar barmiklu yfirvararskeggi, kinkai kolli, stoltur bragi.

j. Hann vill bija ig a hafa hugfast, nst egar sendir menn til hans num erindagjrum, a a veri ekki neinir ltilsmegandi veifiskatar heldur r flokki mikilshttar lvara lands ns rsherrar skulu a vera, ea a minnsta kosti rismenn.

Eftir v tungutaki a dma sem Hninn vihafi hefi mtt tla a hann vri keisarinn en sjlfur edsus hestasveinn Attlu!

Keisarinn hneigi hfui vimtsur vi hverju eina, lt sendimennina umsj Krsafusar er skyldi bera hndum sr sem hina tignustu hfingja mean veri vri a semja svarbrf.

Dagar liu ur en v lauk. Og hafi svrt hr leynst grum hrum mns gta hsbnda, var svo ekki lengur egar upp var stai. g vissi vel hva brfinu l, v a var g sem afritai sustu gerir ess; og vst er um a, a vri stafrfi sprelllifandi skapnaur, mundu stafir eir sem vi settum svari saman r hafa mtt augliti Attlu knjkrjpandi. Yar afmn, aumjklegast! Evrpsk simenning var gri lei me a lta asskum jal!

Aumjklega fr keisari vor ess leit vi Attlu a egnar hans httu rnsferum inn Hi rmverska keisaradmi, og sagist mundu senda einn sinn tignasta rsherra fund vi hann, von um a takast mtti a leggja drg a friarsttmla til frambar.

etta rifjaist nna allt upp fyrir mr, og g spuri hsbnda minn: Leyfist mr a spyrja, me hverjum fari r, herra minn? Hvern sendir keisarinn? Krsafus?

Prskus hristi hfui.

Nei, mann af betra tagi: Maxmnus.

Fyrrum hsbnda minn!

Herra minn, sagi g af dpstu einlgni, yur vil g fylgja, hvert sem r fari. Og a er engan veginn vst a essir Hnar su eins skuggalegir og af er lti.

Hugsau ig vel um, Zeta. a verir eftir hr, ertu frjls fera inna, g skipa r ekki fyrir verkum framar. Hugsau ig vel um.

a hef g gert, herra.

eir eru blyrstir eiginlegri merkingu drekka mannsbl! orrustum rfa eir frnardr sn hol og tta sig hjrtu eirra mean au enn sl!

g fann a g flnai vngum svo vibjslegt sem mr hefur t tt bl vera, aeins ori eitt vekur hroll me mr. En svo vnt tti mr um hsbnda minn, a tt hann hefi banna mr a, hefi g samt sem ur fylgt honum.

g fer me yur, herra, svarai g. g mundi fylgja yur enda veraldar ef v vri a skipta.

Fallega mlt! Gamli maurinn brosti. a, sonur sll. Taktu allt til sem ltur a vi urfum me okkur. Lttu blmin umsj gmlu rskonunnar og aflstu herbergi mnu. Og sju til, hr fr tu gullpeninga; keyptu allrahanda kryddjurtir af egypsku hndlurunum, og nokkur krkadlaskinn, og dlti af rauu spnarleri, og fingurgull r kopar og eyrnadjsn allt hva eina sem r ykir lklegt a essi jalur muni girnast. En er a alveg reianlegt a viljir koma me mr?

, minn kri hsbndi, svarai g og n af allri hjartans einlgni, fyrr hverfur yur skugginn en a g fari fr yur!

 

2.

a var vor lofti og ilmur af jr um a leyti sem vi brynntum reiskjtum okkar bkkum Istelfur. Birki og virinn voru um a laufgast en mrau akurmoldin lkust trllslegum sporum sem jtnar hefu marka grnan skra beitilandanna.

Vi hfum aeins tu tjld meferis. Eitt var tjald Maxmnusar, sem var hinn srlegi sendimaur keisarans, og anna var tla Prskusi og mr. rija tjaldi tilheyri Vgilsi, tlkinum, sem var skjlgeygur, horaur nungi, og hafi hann ur stt Attlu heim. nnur tjld heyru jnunum til og eitt Rstkusi, sem var hndlari er hafi fengi leyfi Maxmnusar til a vera samfylgd me okkur, eim tilgangi a f ttingja sinn lausan r haldi.

Svo sem skotlengd rvar framundan okkur fru hermenn fararbroddi er gttu sautjn strokumanna r lii Attlu, og me eim riu hinir hnversku fylgdarmenn og yrluu upp ryki augu okkar hinna sem rkum lestina.

A sjlfsgu var tminn notaur leiinni til a grufla tungu Hna: Hvernig geltu essir rakkar og geyjuu? Vgils og Rstkus kenndu hefarmnnunum en smmenni g megnai einskis a spyrja og var a lta mr ngja a leggja vi hlustir svo sem kostur var.

Vgils var ansi glrinn kennari, hann spuri hefarmennina alltaf hnversku og uru eir a svara me v a endurtaka sasta or spurningarinnar:

Hva er arna beit haga?

arna haganum er hjr saua beit.

En elilega spuri hann aeins um stk or til a byrja me:

Hva er etta? og hann benti yfirhfn sna.

Sedda e gabba, svarai Maxmnus.

Sedda e gba, var svar hsbnda mns.

etta er hvorki gabba n gba, leirtti Vgils , heldur kpa.

Megi skrambinn hira etta skrlingjaml! Eins og hver fi numi ara eins skollatungu nema me murmjlkinni!

Mr fannst g vera a lra etta tunguml.

g ba hsbnda minn leyfis um a f a oka mr framar hersinguna ar sem strokufangarnir voru; mig langai til a vingast vi einhvern Hnanna a var aldrei a vita nema a gti komi sr vel sarmeir a vera einhverjum eirra kunnugur.

Prskus kynnti mig fyrir foringja hervararins og ba hann um a leyfa mr a fylgjast me fngunum og spjalla vi .

Brtt gaf g mig tal vi smvaxinn Hna me hfuleur rum rist, eins og allir karlar af v kyni. g gat lesi a r rnunum a hann var ungur maur svipuu reki og g og tti lklegt a vi mundum eiga hgt me a skilja hvor annan. g rei fyrst samstga honum egjandi, spuri hann svo latnu, eins vingjarnlega og mr var unnt, hva hann hti: Quid nomen tibi est?

Hninn gaut mig smum svrtum augum snum og g geri mr ljst a hann skildi ekki. g var me brausnei mr og gaf honum. Einmitt svona, hugsai g, vinnur maur hund sitt band! Og g spuri hann, hnversku: Hva er etta?

Hann var hr vi. Ert ekki Grikki? spuri hann, grsku en me tlendum hreim. varpar mig hnversku. Hv , fyrst talar ekki a ml?

Mig langar til a lra a, benti g honum , vinsamlegri rddu. En a var allavega gott a hann kunni grsku vi mundum eiga auveldara me a gera okkur skiljanlega; g mundi vera honum ti um mat og drykk feralagi enda og hann kenna mr hnversku. Vst hefi veri skemmtilegra a vi hefum gengi saman, en lyktin af ftunum hans geri mr tilhugsun brilega. g sat v kyrr klrnum sem vi spjlluum saman.

Strax fyrsta degi lri g um hundra nafnor og nokkrar algengar kvejur og oratiltki, svo sem Gan dag!, Gu veri me r!, Lifu heill!, Gu blessi ig!, Gjru svo vel, akka r fyrir, Afsaki mig og ar fram eftir gtum.

Um kvldi kunni g ori ng til a geta varpa Rstkus tungu Hna: Gott kvld. Er g of seinn matinn?

Rstkus gat ekki varist hltri. Hva haldi i sagi hann vi herramennina, pilturinn er orinn mltur hnversku einum degi!

Haltu bara fram a lra, Zeta, sagi hsbndi minn upprvandi. Hver veit nema a eigi eftir a koma r gar arfir.

Svo a g hlt samviskusamlega fram a lra. , hvlkt erkifln g var. Hve staurblindur g gekk fram barm gltunar me eim lrdmi!

A feinum dgum linum hafi g lrt nokku af vini mnum Hnanum. Hann ht Dli og hafi veri jnn tignarmanns nokkurs er Kati ht og var yngri brir yfirhershfingja Attlu.

N, en hva skpunum geriru af r fyrst sst stu til a strjka r svo gtri vist?

Pilturinn kiprai srsaukafullur augun eitt andartak.

a var ekkert sem or er gerandi.

En ...

a var ekki neitt nema a ... sju til, Kati dttur...

Einmitt a! g brosti. Og ori skotinn henni!

Mr gafst ekki einu sinni fri a yra hana nokkurn tmann.

Hann fkkst ekki til a segja meira. En a afloknum hdegisveri laumai g undan pyttlu af vni og fkk honum og var honum aeins liugra um mlbeini.

Segu mr, Dli, hvernig atvikaist a, fyrst ttir ekki einu sinni kost v a tala vi hana? Ea eitthva hltur a hafa broti af r?

Hann andvarpai. Nei, a var ekki neitt. Sju til, g tti letraa stargrein ... sem g sendi henni laun.

, kjnaprik hefur veri... stargrein! Hva er n a?

meal okkar er aldrei notaur paprus nema vi hirina. Flk af lgum stigum notast vi trjgreinar sem letri er rist me hnfi. N og sem g lka geri, tk grein af villirsarrunn og fkk fraulinum hendur. Ristu snoturlega hana, ba g hann, eitthva ess httar sem piltar eru vanir a segja vi stlkur. Segu a s sem dirfist ekki einu sinni a horfa hana, elski hana.

Og frarinn geri sem g ba, risti etta greinina svo fjarska fallega:

 

Faxi foldar

er stjarnan kr

En hn er ravegu burtu!

Stjrnuhiminn

er hr

Foldin nera

grtur dgginni

 

a vita fraulirnir manna best hvernig a segja svona laga. Vitanlega sagi g honum ekki hva stlkan hti, en v er n fjrans ver a g athugai ekki a lta hann sleppa nafninu mnu lka. a var n ljta lni.

Mir hennar hefur komist snoir um a?

Nei, fairinn. a vildi mr til happs a g var a flkjast fyrir utan bstainn egar g heyri til hsbnda mns pa upp nafni mitt

Dli hristi hfui. a var ori lii kvlds og ef g hefi ekki geta leynst skjli nturinnar hefi g veri hakkaur spa ofan hrafnana.

En stlkan, er hn falleg?

Dli lyfti brnum og baai t hndum eins og hann vildi gefa til kynna a slkri fegur yri ekki me orum lst. g kmdi. Vafalaust var etta bara eitthvert slspika flkatrippi.

En sju n til Dli, kri vinur ef fair hennar er slkur hvelborinn tignarmaur hefir aldrei tt minnstu von um a eignast hana. g skil ekkert r a lta ara eins fjarstu koma r til hugar.

Hann agi og brr hans titruu, lauk r pyttlunni.

Hva heitir stelpan? hlt g fram, af einskrri forvitni, af v mig langai til a heyra hnverskt stlkunafn.

Meik, stundi hann raunamddur.

Meik? Srkennilegt nafn...

Vi landamrin biu okkar hnverskir knapar sem riu okkur til leisagnar um fjll og skga. riju viku ferar birtist okkur str og vttumikil sltta sem vi hfum undir fti allt til leiarloka.

Loks komum vi til bygga, eina af nlendum Attlu og la hans. g hafi hlft hvoru vnst ess a strar skrlingjaborg mtti sjnum vorum, borg full af villimnnum. En s var ekki raunin. friartmum taka Hnar sr blfestu v og dreif, einungis hirin dvelst nvist Attlu, og ekki ba eir hsum heldur tjldum, og verur heldur ekki um sagt a spilling og lestir borgarlfsins hafi sett mark sitt.

Vi frum um mrg orp ar sem sj mtti tjld grunum vi hsin. au hfu ori fyrir Hnunum, au og yfirgefin, og eir kasta eign sinni au. Dli tskri fyrir mr a eir leituu einungis skjls hsunum egar a eim rengdu harir vetur, og jafnvel aeins konur og brn og lasbura flk.

a g erfitt me a skilja, sagi g. Hs taka tjldum langt fram, hvort sem er sumri ea vetri; eru hlrri vetrum og kaldari sumrum. Fyrir n utan a a auveldara er a gta eigna sinna og geyma drgripi og sji tryggum sta.

Dli hristi hfui. Hs fjtra flk vi einn sta. egar g neyist til a sofa innan veggja og undir aki lur mr eins og grafhvelfingu. g tek tjldin fram yfir. au fylgja manni. Tjaldbar taka sr einfaldlega blsta eftir duttlungum rlaganna. Verldin er svo fgur og vttumikil. En a v er mig varar verur hn brtt of ltil, of sm.

Jafnvel sjlfur Attla lt sig ekki muna um a ba tjaldi. Vi litum a fyrst augum r lngum fjarska fagurlega skreytt me gylltum kplum ar sem a gnfi yfir rum tjldum, grum og brnum, og vi hn blakti hvt silkiveifa.

Blgrr reykur liaist til himins fr eldstum, ilmur af steiktu kjti fyllti vitin. g hafi or v vi hinn hnverska vin minn: g s a flki itt sveltur ekki. Er eitthva hft v a i bori hrossakjt?

Dli yppti xlum. Kemur fyrir, a veltur msu. Annars er hrossakjt gtur matur og betra en nautakjt tt mr yki lklegt a g fi nokkru sinni a velja um a framar.

Hann leit vkulum augum til tjaldborgarinnar. Svipbrigin lstu ungum hyggjum. Grikki, sju til, sagi hann eftir andartaksgn. hefur veri rltur vi mig essu feralagi og fyrir a er g r akkltur. En mig langar til a bija ig um a gera mr enn einn greia, ef g m?

A sjlfsgu, ef a anna bor er mnu valdi.

N ... ef skyldir einhvern tmann hitta mig fyrir og g veri stjaksettur og enn lfi, viltu vera svo vnn a koma til mn a ntureli og leggja mig gegn rtingnum num.

Vi tluumst ekki meira vi og aldrei framar. eir fru hann brott, samt hinum bandingjunum, anga sem lei l tt til ba Attlu.

grsugri h skammt fr bunum nmum vi staar. Vi horfum gulir t yfir slttuna um stund yfir tjld og aftur tjld, sundum saman!

Brn randi trippum komu stkki upp eftir til okkar, glptu okkur forvitin og hlgu glavr. au voru flest ljsum lreftsftum, berftt og berhfu, me boga sr um xl ea hndum og rvamli baki. g tti eftir a komast a v a hnverskir krakkar hfu a sr helst til dgrastyttingar a skjta rvum svlur og sprfugla. Heldur ttu mr drengirnir frir, anga til g vandist v a horfa framan . eir voru allir nefbrotnir og andlitin rum rist, lkast v a hundar hefu haft a leiksoppi sem hvtvounga.

hinn bginn voru stelpuhnyrurnar litlu v fallegri sndum, me nef eftir snu skpulagi en ekki tfltt, og hrund eirra mjkt eins og rsarlauf. r voru rauklddar og lku sr a brum, eins og hntur okkar gera, en trtluu berum ftum lkastar andarungum.

Vgils benti okkur a a vri ekki a stulausu sem Hnastrkar vru gerir svo frnilegir sndum. Strsmenn eru hreyknir af srum snum. A eirra liti vri maur v myndarlegri sem hann gti stta af fleiri verkum andliti a undanskildum prinsum og hfingjum, v f engin vopn biti. ess vegna kveinka Hnar sr ekki hi minnsta tt eir veri srir orrustum, sem fttt er meal annarra ja.

Vi bjuggum okkur undir a reisa tjaldb hinni en mttum htta vi a egar Hni nokkur kom eysirei upp eftir til okkar, rtinn af bri, og spuri me jsti hvernig vi dirfumst a tla a hreykja okkur hrra en sjlfur konungurinn! Vi gerum okkur samstundis ljst a slkt smdi eigi... Var okkur san gefi til kynna hvar vi mttum narsamlegast reisa bina.

mean vi streittumst vi a tjalda bar a reiskjtum snum rj Hna, me hlbaraskinn um axlir sr og bjarnarfeldshfur hfi. Vi hfum fyrr haft kynni af tveimur eirra; a var Edkon, me sitt fagurlega skegg vr, og rusti, sem einnig var af hum stigum og ekki sur drembinn, en andlitsfall hans bar ess vott a varla vri hann af kyni Hna. Nafn hins rija fengum a vita stuttu seinna, a var Kati.

Hvert er erindi ykkar hr? heimtai Kati a f a vita, yggldur brn.

Lvarar vorir gptu af undrun egar Vgils hafi gert eim spurninguna skiljanlega. Vitanlega var Attlu fullkunnugt um erindi okkar.

Engu a sur tskri hsbndi minn mli, en sna vsu:

Keisarinn sendi okkur fund konungs yar. v er a, a vi getum engum svara nema honum einum.

Heldur virkilega, rumai Kati, a vi sum hinga komnir til ess eins a sna okkur og sj ara? Prins vor vill f a vita hvert s erindi ykkar hr! Hann nefndi Attlu einungis prins en ekki konung.

Annars var essi ofltungslegi rumur, Kati, i fin og mdd karlugla, og me sama greppitrni og Hnarnir allir. Um hls sr bar hann gullkeju er var snin r fjrum ttum og skreytt gullhringum og gljandi mynt. Einungis bjgsveri eitt, er hann var gyrtur, me hjltum og haldi alsettu demntum, var vi grynni aus. , vesalings Dli, fyrst felldir starhug til dttur svo mikilshttar manns, tli s ekki fjarska lklegt a fir nokkru sinni braga folaldasteik framar.

r megi til a gera yur ljst, sagi hsbndi minn og hafi brugi fyrir sig vrn httvsinnar, hver er venjan mlum sem essum. Mundu erindrekar yar fra hverjum sem vri skilabo Attlu til keisara vors? Mundu eir lta au uppi vi nokkurn nema hans htign

Hnarnir stungu saman nefjum um stund og brokkuu san til baka, smellandi hfum.

Okkur tti trlegast a eftirgrennslumenn essa hefi Attla gert t af rkinni fullur fvsi, skrlinginn, og hann velta vngum yfir svari lvara vorra og segja: eir hafa lg a mla!

En varla hefur s veri raunin. Tveir hinna tignu Hna, Kati og rusti, komu til baka og enn belgdi Kati sig t, kuldalegur bragi og dreissugur.

Hafi i ekkert anna fram a fra vi prins vorn, hefur prinsinn etta eitt vi ykkur a segja og skilast hr me: Hypji ykkur! A svo mltu voru eir burt.

Maxmnus flnai upp, skelfingu lostinn. Hsbndi minn mndi humtt eftir knpunum, yfir sig hissa. Vgils var alveg a springa. Hann kveinai:

Og er a me essum htti sem vi skulum sna heim? n nokkurs svars? Attla ekkir mig fengi g mtt honum augliti til auglitis gti g unni hann okkar band og kn hann til a yfirgefa land vort me frii.

Vi hfum egar teki tjaldslurnar niur og sett vagna og vorum a bast til brottferar egar enn einn sendiboinn kom harastkki upp eftir og kallai lngu fri:

Konungur leyfir ekki a i fari ntt! Hann nefndi Attlu konung og tti mr a undarlegt, anga til mr var ljst a a geri hann einungis af v a vi sjlfir hfum komist svo a ori.

Vi tkum v enn til vi a tjalda, og lt Attla fra okkur klfakjt og fullt vagnhlass af fiski til kvldverar. San tkum vi okkur nir.

Hsbndi minn bylti sr vr alla nttina, stundi og andvarpai. endanum spuri g hann hv hann vri svo mddur.

Sof fram, sagi hann og dsti. En fyrst spyr, kvelur mig smnin a einn einasti skrlingi geti haft okkur a slkum ginningarfflum.

Herra, mlti g og reis upp vi dogg. r eru vitur maur og hygginn. ykir yur ekki trlegt a einhver orsk hljti a liggja llu essu til grundvallar?

Hver gti hn svo sem veri?

Hugsi yur aeins um, herra. Vivkjandi feralaginu. Muni r, egar r eitt sinn buu hnversku fylgdarmnnunum fimm til kvldverar og samrurnar tku a snast um edsus og Attlu og Vgils missti taumhald tungu sinni.

Hann var orinn drukkinn.

En mlti hann: a er hfa a nefna mann og gu smu andr.

En hann var drukkinn. Hnarnir voru benir afskunar daginn eftir.

J, og eir afskuu hann, en rtt fyrir a m vel vera a eir hafi lti a berast til eyrna Attlu hvern htt erindrekar edsusar bru tvo saman.

Hsbnda minn setti hljan og g sofnai. Morguninn eftir s g a eir voru a bera saman r sn, hann og Maxmnus, fyrir framan tjaldi okkar. hai hann Rstkus.

Svo sem g hefi ur sagt hafi Rstkus fengi a vera okkur samfera tt hann tilheyri ekki hinni keisaralegu fulltrasveit. Hann var hrokkinhrur Grikki um fertugt, vel mltur tungu Hna og virtist t vera nnum kafinn.

Hsbndi minn st bak fki snum. g tk um taumana og leiddi hann af sta eftir mr og fylgdi Rstkus okkur ftgangandi. annig bar okkur a b Kata glaaslskini essum vormorgni.

mean eir tveir rku erindi innan bar gtti g hestsins fyrir utan og velti vngum. Hvaa erindi skyldi hsbndi minn eiga vi Kata? Seinna komst g a v a hann hafi lofa gjfum gegn v a Attla veitti fulltrasveitinni heyrn.

mean eir voru inni hj Kata virti g forvia fyrir mr tjaldbina, sem var falleg og tilkomumikil og raun eitt tvfalt tjald, gert r raustrprendum dk, og var hvor hluti ferningslaga og fremur reglulegur a formi. Bin hefi reianlega rma a minnsta kosti fimmtu manns. a var aus a hn tilheyri engum aukvisa. Yfir rum innganginum sem var skreyttur hvtum tglum og hnefastrum gylltum kplum trnai skjaldarmerki a var rau hruskinnshnd kreppt um tv raunveruleg sver, mku biki, og yfir eim gullin sl ofin dkinn. a var skjaldarmerki hverju tjaldi, anna hvort yfir dyrum ea til hliar vi r. Fni blakti vi hn konungstjaldinu einu.

Hgri helmingur tjaldsins bar me sr a vera tlaur kvenjinni. a mtti ra af hvtu perlukgri sem myndai dyr inngangsins og af heldur tilkomulitlum hvtum dulum er voru fyrir gluggum.

Fyrir framan dyngju kvennanna voru fjrir hestar fyrir vagni sem voru viarkistlar og brekn. Svo r hefarkonur hugsuu sr til hreyfings eitthvert! Aldrei vinni hafi g s svo fagurlega skreytta kistla. Kistlar vorir snast ekki vera anna en eir eru, me breyttum bl sedrusviarins sem eir eru skornir t r og snikkair, og vi hjpum breknum og voum og finnst engin srstk pri af eim sjlfu sr. En skrlingjarnir eir mla liljur og rsir og myndir af pfuglum. Skringilegt hugmyndaflug, tti mr. Fyrst eir hfu svo kynlega tilfinningu fyrir kistlum, hvaa hugmyndir geru eir sr um kvenlega fegur, furai g mig . Hverju skyldi hn lkjast s frumsta stlka sem Dli tti a lta lf sitt fyrir? Var vst reianlega einhver bldudrs.

Hefarkona ein st vi vagnkerruna, hesmikil og me hrukkur um augu. Silfurgr lokpa af svipuu tagi og eirra karlmannanna tk henni mitti utan yfir ljst, brnleitt pils.

Sj mtti barmikilli hkunni a konan taldist ekki til hja hr b. Hn skipai rlunum fyrir sagi til um hva eir skyldu bera t vagninn og hvernig v skyldi komi fyrir; strngum augum sem hvldu eim mean eir roguust svitastroknir me byrarnar og ruu eim vagninn.

A stundarkorni linu stikai stlka t r tjaldinu, um a bil fimmtn ea sextn ra gmul. Eins og konan hkumikla var hn kldd silfurgrum feldi, en andliti var fnlegt og pilsi hvtt.

g furai mig v hvort etta gti veri hn. N, ef svo er, held g a mr ltist ekkert hana, hugsai g. Hn er ekki beinlnis fr, mtti heldur kallast snotur svona eins og hver nnur frsk og fjrleg snt, en ekki falleg heldur. Hana skortir hljuna. g hef s svo fallegar stelpur Miklagari a mr hefur stundum fundist eins og logi fri um mig allan. Og stelpurnar okkar eru ekki heldur svona reigingslegar.

mean g var niursokkinn hugsanir mnar skipai stlkan svo fyrir a ltill koparseymdur kistill me mluum liljum skyldi borinn t vagninn. Hvort a voru peningar ellegar gimsteinar sem flgnir voru skrnunni eirri skal g ekkert um segja, en engum duldist a etta var hennar eign, svo vandvirknislega sem hn bj um gripinn me mottum til hlfar fyrir hnjaski. samri stundu braust vorslin fram r skjum og lk geislum snum um andlit stlkunnar, sem br strtsfjarablvng snum v til hlfar.

Mr ttu vibrg hennar svo ttafull og samri stundu geri g mr ljst hve fgur hn var. a m skrambinn vita hvers vegna, en g tk a brenna skinninu. Allar fallegar stlkur hafa eitthva vi sig sem maur gleymir aldrei; a v er hana varar voru a augun og varirnar. a var rtt eins og hn hefi veri skpu til ess eins a einhver yri a skarta svo dreymnum augum og fagurleitum rauum munni. Jafnvel nna, egar g kalla hana fram hugann, eru a augun og munnur hennar sem g s fyrir mr svo ljslifandi.

Mamma, sagi hn, mig langar hestbak. Hn talai skrum rmi og svo um sem leiki vri lgflautu.

Svona kldd! Mur hennar blskrai. Hvernig heldur a pilsi itt veri?

En g get ekki bara seti hr og bei...

Lttu n ekki svona, Meik!

Herra trr, a var hn

g skal fara anna pils, sagi stlkan, ef lofar mr a ra t.

var henni liti til mn, en aeins rtt sem snggvast rtt eins og slargeisli glampi spegli og ljsti mann, en aeins eitt andartak; samt skalf g fr hvirfli til ilja.

essi stlka birtist mr sem engill dauans. Vi tkngervum gjarnan dauann lki beinagrindar me sig og stundaglas; hr meal Hnanna birtist hann mr mynd dkkeygrar stlku me rauar varir. S sem leit hana augum, hlaut a deyja.

Hn sneri sr aftur a mur sinni og spuri hana einhvers g heyri ekki vel hva a var. gekk hn leiis a tjalddyrunum, en staldrai vi eins og hn vri bum ttum, dul bragi. Enn var henni liti til mn; ef til vill hef g virst henni framandi; og n hvldu augu hennar mr.

Vi horfumst augu.

g veit ekki hvort eir sem leggja stund vsindi f nokkru sinni grafist fyrir um dpt mannlegra augna og skrt af hvaa rt eir snilegu geislar eru sprottnir sem valda hlju eitt augnablik og kuldahrolli hi nsta; eir jkulkldu sem glheitu, flosmjku sem flugbeittu, og sem stundum ljsta mann lkt og eldingar vru.

Stlkan horfi enn mig. g var lmagna.

 

3.

Kati kom t r karlabinni og leit snggt jnustusveina sna er stu fyrir utan. g hneigi mig djpt fyrir honum en hann virti mig ekki vilits heldur gaf merki um a hann vildi hest sinn. steig hann bak og var otinn til bar Attlu.

Mr tti a undarlegt a hsbndi minn var enn inni og ttaist a hann hefi veri tekinn hndum. En ekki hefi einu sinni gefist tmi til a muldra bn ur en Kati var kominn til baka skeifuglamrandi gandi snum. Hann vippai sr af baki og aut inn.

nsta augnabliki birtist Prskus, og Rstkus a baki honum. Bir voru hstngir a sj.

Hraan n! Hsbndi minn gaf mr bendingu og steig svo bak, en svo fimlega a Hnakrakkarnir kring veltust um af hltri. Vi Rstkus hlupum vi ft eftir honum og tlai Rstkus karlinn alveg a springa af mi. Brnin eltu okkur skrkjandi trippunum snum.

Attla vill veita okkur heyrn, hrpai hsbndi minn til Maxmnusar af lngu fri.

Vagneykin okkar voru ll tilbin til brottfarar, en vi essi or var llu skyndileg breyting. Umsvifalaust tku eir hinir keisaralegu fulltrar a vo sr, og prddust hinum fnustu vefjarklum. Jafnvel fyrirlii hervararins gljfgi sver sitt og hjlm, bar vax vngja yfirskegg sitt og huldi skallann hri. Og egar eir sfnuust saman hfust harar deilur um hvernig skyldi varpa Attlu.

Almttugi konungur, allra knga tignastur, stakk Prskus upp .

Vgils andmlti: a er fullngjandi a segja Mttugi prins, enda hefur Attla ekki enn veri krndur hann er enn aeins erfaprins en enginn kngur.

Kemur sama sta niur, svarai Maxmnus. Og er ekki vissara a hafa vai fyrir nean sig og varpa hann tu tignarstigum ofar en staa hans segir til um heldur en a vera stiginu of nearlega?

g hlustai ekki hver var niurstaan af essu jarki. Hugur minn var bundinn vi hi yndislega firildi dauans, lfakroppinn mja er flgrai mr fyrir hugskotssjnum. Hve gidjp, hve seiandi augu hennar voru! Einhver umrileg tign leyndist fari hennar. , vesalings , Dli, hefur ekki veri me llum mjalla. Ungar hefarmeyjar eins og hn eru ekki aldar upp handa hestasveinum!

Kati birtist a innan r tjaldborginni og kallai: Komi n, konungur bur! og r augum hans mtti lesa hve upp me sr hann var: etta verur mr og aeins mr einum akka!

Fulltrasveitin steig bak fkum snum. Mr einum jnanna var leyft a vera me fr. Bar g skriffri og blekbyttu hsbnda mns mr vi belti og paprus undir hndum. a setti ugg a mr egar vi nlguumst tjald hans htignar. Svo a n f g s, hugsai g, hina miklu manntu!

samt vopnuum vrunum sem stu fyrir framan bina voru nokkrir karlar me krnur uppi. Hverslags kngar voru n etta? Og g tti eftir a komast a v seinna, a svo sannarlega voru etta kngar. hvern annan tma umgekkst Attla sem vini sna, en bri erindreka a gari mttu eir lta sr lynda a standa utan dyra skrddir skra snum.

g hafi alveg veri vibinn v a f ofbirtu augun egar vi gengjum fyrir hsranda. Vafalaust vri Attla uppbinn sem eitthvert gulli villingjago. Hann bii vor tignarlegum gullstli, sveipaur hreysikattarmttli, hvar undan ggust berar bltr svo allir fengju n s demantshringina sem hann ar skartai g hafi tt bgt me a verjast hltri vi tilhugsunina.

En allt var me rum brag en vi hfum vnst. Okkur var vsa inn litla, ltlausa vistarveru. Frska angan lagi fyrir vit manns, eins og af rskinni. Fyrir miju sat maur mealstr vexti, svartskeggjaur, mluum brkarstli, klddur hruskinnsjakka og stgvlum r gulu leri. Hann hvldi olnbogana hjltum svers er var skeia svrtu flneli. Sm augun en dimm hvldu okkur fr eirri stundu er vi gengum inn.

g hlt fyrst a etta hlyti a vera einhver annar en Attla, en svo var ekki. kringum hann stu rsherrar hans, Edkon, rusti og Kati, og rr arir a auki, allir rjir kinnum og lstu af drslegum rtti; en sjlfur var Attla heldur flur yfirlitum.

Sendimenn vorir hneigu sig djpt og hgguust ekki r eirri stu. eir vntu ess a hans htign segi eitthva, en a geri hann ekki. eir voguu sr ekki einu sinni a heilsa. Og tminn lei. Vel hefi mtt fara me fairvori mean. Attla hreyfi sig ekki fremur en hann vri lkneskja r marmara og gulleitt litarafti minnti a snnu marmara; og enn lutu sendimenn vorir breyttum stellingum, rtt eins og eim tti mest um vert a skoa n vel sr naflann.

Loks mlti Kati: Tali!

Maxmnus spratt upp og dr fram hi innsiglaa brf keisarans innundan vefjarklum snum.

Almttugi konungur, herra ja, hruverugi ela prins... Rddin skalf v hefi g aldrei tra! Rdd Maxmnusar, hins hofmuga, borginmannlega Maxmnusar sem t st svo keikur sem hrygg hefi r stli. Vor herra, keisarinn, hlt hann fram, sendir yur snar innilegustu kvejur og rnar yur heilla. Vgils tlkai einni samfelldri lotu: ...og rnar yur heilla.

Attla einblndi fram fyrir sig. g ska honum nkvmlega ess sama og hann mr, svarai hann. Rddin minnti su broddflugu er sveimai um og leitai undankomuleiar r lokuu herbergi. a var geigvnleg rdd. a var ekki fyrr en nokkrum mnuum sar sem mr skildist hva nstngskldum orunum flgst: g ska honum nkvmlega ess sama og hann mr.

Hann veitti brfinu vitku. Hj san til Vgilsar me augnarinu.

Hrokafulla afmnin n! pti hann. a varst sjlfur sem tlkair fyrirmli mn ess efnis a fulltrar ykkar skyldu ekki voga sr a drepa hr niur fti fyrr en hver einasti lihlaupi hefi veri framseldur. A skulir dirfast a koma fyrir auglit mitt! N minnti rdd hans ljnsskur.

Vgils var svo skelkaur a hann var a v kominn a falla saman. Tjaldslurnar skulfu. Attla bei svars. En Vgils var sem negldur niur, nflur og ranghvolfandi sr augunum. Svo djpt hneig hfui niur milli herablaanna a engu var lkara en hann hefi veri gerur hfinu styttri.

gnin, tt sem oka, var loks rofin af Edkon: Gott og vel, hefur ekkert a segja r til varnar? Svarau!

Nugi herra, stamai Vgils, keisarinn hefur n egar lti fra yur lihlaupana bndum.

Attla hristi hfui.

Lygalaupar! Ef g tki ekki tillit til ess a i eru hinga komnir sem erindrekar, skyldi g stjaksetja ykkur alla me tlu. skotrai hann augum anga sem ungur, svramikill Hni st. Kk, sagi hann, lestu upp nfn lihlaupanna!

Skrifarinn leysti utan af skrrvndli og las upp nfn um hundra manns af einu blainu. mean rkti dauagn.

g krefst allra essara manna! Attla lt syngja sverinu. a er olandi a eiga a yfir hfi sr a manns eigin jnustumenn kunni a grpa til vopna gegn yfirboara snum.

Hann reis ftur og gekk til innri afkima barinnar. heyrn var loki. Vi skjgruum ringlair t.

g skil ekki, sagi Vgils, sem skalf svo glamrai tnnum. Hinga til hefur Attla t teki vel mti mr. g hef aldrei s hann rum eins vgam.

a er ekkert sem heitir, sagi hervararforinginn, skjlfandi beinum, vi ltum ekki bja okkur svona laga. g er hermaur a skal engum last a pa mig.

Skorau hann hlm! Maxmnus gaut hann augum yfir xl sr, bitur bragi.

Hsbndi minn var niurltur. g ykist ess fullviss n, sagi hann, a essir skrlingjar hafi bori Attlu rausi r honum Vgilsi, arna um kvldi egar vi reyttum drykkjuna.

Edkon slst fr me okkur til bar okkar og tk Vgils tali ar afsis. En hva eim fr milli hfum vi ekki hugmynd um. eftir sagi Vgils a Edkon hefi vilja skra reii Attlu me strokumannamlinu einu, en a var ekki aeins augljst af svipnum honum a hann laug hann var felmtri sleginn.

egar vi vorum a sna hdegisver klukkustund seinna komu til okkar tveir sendiboar Attlu. a var roskinn fyrirmaur, Esls a nafni, og fylgd me honum jnn er gtti tveggja hesta, reiskjta og klyfjaklrs. Esls tji okkur skipun Attlu a Vgils skyldi sna umsvifalaust aftur til Miklagars og skja lihlaupana er enn voru ar eftir. Skyldum vi hinir ba uns yfirhershfingi Hna kmi til baka fr Akatrunum, v hva sem vi hygumst fra honum a gjf, gtum vi hvorki haft a brott me okkur n gefi neinum rum. Lagi Attla bltt bann vi v a vi ttum viskipti af nokkru tagi fyrr en hershfinginn kmi, a vi reyndum hvorki a f rmverska rla lausa r haldi n kaupa okkur hnverska rla ea yfirhfu a vi keyptum nokkurn skapaan hlut nema nausynlegustu vistir.

Vgils htti a bora. Umsvifalaust! hljai skipunin. Svo umsvifalaust skyldi a vera. Magurt, lvslegt andliti bliknai og blnai og lsti rvilnan. Hann lt man msa mean hann lagi hest sinn, og fltti sr svo a engu var lkara en hann tlai rskotsfer til Miklagars svo sem fjrungi stundar!

Daginn eftir tku Hnarnir bkist sna upp. Hldu eir norur og vi smuleiis. Attla stefndi til hfustaar sns, en s orrmur var kreiki a hann tlai sr jafnframt a ganga a eiga hnverska mey, Eikku a nafni.

Herskarinn lt staar numi nrri orpinu ar sem stlkan bj; en vi ttum ess engan kost a vera vitni a brkaupinu v a Attla skipai svo fyrir a vi skyldum halda ferinni fram.

rr Hnar voru leisgumenn okkar. Strax fyrsta degi tk g einn eirra tali og spuri hann hvort hann hefi einhverja hugmynd um hver hefu ori afdrif Dla, jnustusveins Kata.

J, a veit g, svarai hann me hg.

Hva ?

Hann yppti xlum. eir ltu hann t til erris, sama dag og hann kom.

Til erris? Hvernig ?

Hninn hl. Skollinn sjlfur, ertu s verhaus a vita ekki hvernig mjlkurkerld eru urrku? stjaka, vitanlega!

 

4.

dimmri, drungalegri nttu komum vi a litlu vatni sem var svo grunnt a jafnvel brn hefu tt hgt me a vaa yfir a. En hffr bakkanum gfu til kynna a arna vri kjri a brynna hrossum. Gamlar aspir og birkitr uxu hvarvetna.

Vi hfum varla loki vi a setja upp tjaldslurnar egar hann skall blhvass og me rumugn. Hann btti stugt veri sem loks hreif allan tjaldbnainn okkar me sr og feykti t vatni. Eldingar blossuu og me svo yfirgengilegum rumugn a jrin ntrai. a var skelfilegt. Og einni svipan laust niur leiftrandi rumufleyg mitt meal okkar, svo logandi skrum og hvellrandi a vi l a hljhimnurnar manni spryngju og sjnir blinduust. Leiftrin slkknuu vatninu en vi ttum ftum fjr a launa og tvstruumst rvilltir t nidimma nttina.

Ekki veit g hvernig flk almennt gerir sr leiina til helvtis hugarlund. En a fenginni reynslu essa ntt myndi g sporum mlara tlka heljarsl mynd fltta kolniamyrkri er vri rekinn af leiftrandi eldglringum.

annig hlupum vi eins og hrddir hrar; en a skammri stund liinni lsti eldingarbjarmi upp hsyrpingu framundan, a voru hs me strkum. Um lei tku gjammandi hundar a skja a mr og ltu heldur en ekki frilega.

Hjlp! veinai g skelfingu lostinn og greindi af hrpum fylginauta minna a fyrir eim var svipa statt.

Rau logagl nlgaist okkur fr einu hsanna. Einhver var ar fer sem lsti sr me reyrkyndli. Hva gengur ? kallai s sami hnversku. Hverjir eru i?

Fleiri komu avfandi r hsum og tjldum og lstu allir sr me sams konar kyndlum. eim var starsnt okkur, svo framandi sem vi vorum eirra augum. Voru etta Hnar sem teki hfu sr blfestu essari hsayrpingu og a venju reist tjld sn meal eirra en hfu n hrfa undan rumuverinu inn hsin.

Okkur var teki me virktum. Hsbndi minn og g fengum inni hj barnmargri fjlskyldu og voru brnin ltin sofa eina herbergi hskofans. Heimilisfairinn kveikti eld frammi dyrahellunni og vi tkum til vi a urrka okkur.

Hsbndi minn st varla fturna. Hann var gegndrepa og a blddi lka r hnnu honum. rum rist sjna heimilisfurins var svo grimmleg a lta a Prskusi leist ekki allskostar blikuna og hva sem srinu lei hrfai hann undan honum fyrstu. En undir harri skelinni leyndist hi mesta gabl.

Okkur var frt dlti af braui og fleski a sst vri a svengdin sem hrji okkur. Hsbndi minn vildi aeins f a liggja t af en g var nnum kafinn vi a urrka kli okkar. Hninn btti stugt eldinn og allan tmann spuri hann mig spjrunum r, hverjir vi vrum og hva hefi att okkur hinga, ennan landshluta.

Hann frddi mig v a vi vrum niurkomnir orpi einnar af ekkjum Bda konungs, en Bda konungur var dinn fyrir all nokkru og hafi veri eldri brir Attlu. Hann hafi veri hfingi Hvthna en Attla Hinna blkku, og a brurnum burtklluum hfu egnar hans mtt gangast Attlu vald.

Og hver er munurinn? spuri g.

Reyndar aeins s a vi klumst mismunandi litum grum, svarai gestgjafi okkar. sumrin er munurinn enginn. Sjlfur sagist hann vera Hvthni og heita Zsdan.

ara smu ntt fkk ekkjudrottningin vitneskju um hvers kyns gestum stormurinn hefi feykt inn orp hennar, og innan stundar birtust jnar frandi hendi, me rekkjuvoir og urra bjarndrsfeldi, vnker og kalt villigaltarlri fati.

, en s sla! sagi hsbndi minn og var ekki sst me heit og urr klin huga og hljar voirnar; og svipa var honum innanbrjsts egar hann vildi akka fyrir vni en tti ekki til or til a tj akkirnar me, heldur gaut augum til himins, fullur akkltis. Hann hjfrai um sig bjarndrsfeldinum og lagist t af, og fr g a dmi hans.

dgun morguninn eftir hldum vi aftur niur a vatninu. Tjldin voru ar sem helst mtti vnta eirra, floti vsvegar um vatni, og hrossin tvstringi. Hnarnir voru egar nnum kafnir vi a smala hrossunum saman og fiska upp tjldin, og kom okkur a vissulega vart egar upp var stai a einskis var vant.

g hef fari va um lnd lfsleiinni, sagi hsbndi minn, en hvergi hef g hitt fyrir svo allegt flk. Taktu n til bestu vefjarklin mn, vi gngum fund hefarkonunnar Bdu og kyssum hnd hennar, og alveg sama a hn kunni a vera algjr berftlingur!

Og herramennirnir skunduu fund drottningar og fru henni rj silfurkaleika a gjf, og bttu um betur me remur dindis lungamjkum leurhnum og skju fullri af indverskum pipar og kanil, kkshnetum og dvergliljulauk.

mean hreinsuum vi hinir tjldin. Hvar sem vi drpum niur fti uxu lijur vallarins, skjli af birkinu, og tndi g nokkrar saman knippi og hugist fra hsbnda mnum.

En me v lvrum vorum dvaldist hsi drottningar notuum vi tkifri og frum inn orpi til a skyggnast um. a er alltaf skemmtilegt a vira fyrir sr framandi flk, og sr lagi ykir simenntuum Grikkja a einstaklega ngjulegt a f tkifri til a kynna sr sii og httu ja a komast a raun um hve gkynja maur er sjlfur samanbori vi li!

orpinu var aeins eitt fallegt hs, a var hs drottningar. a var samt r timbri eins og hin en hgt a hluta a sundur. Varla hefur a veri meira en fjgurra herbergja en hinn bginn voru um tu tjld kringum a sem greinilega voru hbli hefarflks, a minnsta kosti sum. ar meal var eitt ferningslaga me gylltum hni yfir sem glampai . Fyrir dyrum var hrossh og yfir eim trnai rau hruskinnshnd, kreppt um tv svrt sver og gullofin sl yfir.

g hvessti sjnir var etta ekki skjaldarmerki fjlskyldu Kata?

, hv sl hjarta mitt svo rt? Hv fkk g ekki sliti hugann fr essari stlku? Sem var mr svo rafjarlg. a hn hefi stai mr svo nrri a g hefi fengi snert klisfald hennar, hefi hn samt stai fjr mr en bili er heimsenda milli, fr austri til vesturs veraldarinnar.

g sneri mr undan og beindi athyglinni a hpi Hna. Af hverju voru eir s og hestbaki? furai g mig. eir spjlluu saman og eir skemmtu sr saman hestbaki, jafnvel hlluu sr t af hestbaki, rtt eins og vi teygjum r okkur gum legubekk.

En ur en g vissi af var g enn tekinn a einblna tjaldi. Gamall Hni, hvtur fyrir hrum, sat fyrir framan a nautsh sem hafi veri breidd grasi; var nefi honum svo tflatt a a hefi ekki veri kalla v nafni nema fyrir kurteisissakir. hann vantai lka ara hndina. Sar tti g oft eftir a sj slkar gamlar, lemstraar strskempur.

Herramaurinn gamli sat ar hinn rlegasti mean tv ltil brn lku sr kringum hann, anna um a bil sex ra gamalt og n egar me andliti rum rist, hitt ef til vill riggja ra en ekki enn ori afmynda framan.

Eldri krakkinn lk sr me trsver og skjaldbkuskel sem hann bar fyrir sig sem skjld. S yngri var aeins treyjugopa einum fata og valhoppai kringum herramanninn gamla en herramaur hefur hann reianlega veri eftir v a dma hvernig hri honum var tvinna saman rj spena, einn yfir enni og tvo sem fllu yfir gagnaugu og vanga. Vrur st fyrir dyrum og hallai sr fram spjt sitt sem hann rsti jr.

Og heyri g m af rdd t um gluggann: Slargeislinn minn, anginn minn litli! a fr firingur um mig allan.

Yngra barni brosti upp gluggann, til Meikar, sem var ar.

Og rtt eftir var hn komin t, fjaurmgnu hreyfingum, og enn fannst mr hn la um lofti lkust firildi. Hn var hvtkldd og rauum stgvlum; hri fll henni niur mitti einni hvtri flttu.

Hn kom me mjlk litlum silfurbikurum og eftir henni fylgdi berftt stlka, a giska rettn ra gmul og var ambtt, og hlt hn nokkrum girnilegum vaxtakkum. Brnin drukku mjlkina og hmuu sig kkurnar af mikilli lyst. Meik hreirai um sig nautshinni og tk minni krakkann til sn kjltuna. Hn urrkai honum um munninn me hvtum klt og kjassai blduleitt andliti. Slargeislinn minn! stin mn!

Vi skulum halda, sagi g vi flaga mna. Hldum til baka!

 

5.

a var komi hdegi egar hsbndur okkar sneru aftur og voru me eim fruneyti fimm klyfjair hnverskir rlar. Bar einn klf herum sr, annar hveitisekk, s riji tvo hra. Voru herramennirnir hinir ktustu.

Zeta, sagi hsbndi minn egar g heilsai honum og vildi fra honum blmknippi. g er a hugsa um a leysa ig undan eirri kv a hafa til matinn handa okkur. Faru heldur og tndu meira af essum liljum vallarins og hafu r margar og gefu drottningunni n sdegis.

A stundu liinni var g binn a tna krfufylli af liljum. g tndi lka nokkrar fjlur, og mr til gamans bj g vel um blmin rmgri krfunni me grasblkum og feinum burknum, og skal ekki orlengja a, a egar upp var stai hafi karfan teki slkum stakkaskiptum a hn var orin lkust brarsveig str vi vagnhjl!

En hve fagurlega gert! Hsbndi minn var yfir sig hrifinn. Fru henni etta eins og a er, nema bttu vi dlitlu af grsum til a hylja betur krfubrnina.

Brtt var verki fullkomna og g arkai af sta me krfuna hfi mr.

leiinni ht g sjlfum mr a gja ekki einu sinni augunum tjaldb Kata, sem var skammt fr hsi drottningar og l mjr skeifulaga stgur milli, um a bil fimmtu skref lengdar. Var stgurinn eitt forarsva eftir rigninguna.

Hva eins og mr komi etta tjald vi, hugsai g. Nei, g hvarfla ekki einu sinni augunum a v. En sem g nlgaist tjaldi hugsai g me mr a a hlyti a vera htt a horfa anga rtt einu sinni. g fengi hvort e er aldrei framar tkifri til a sj hana aftur...

g tk krfuna ofan af hfi mr, svo sem g hygist staldra vi rtt til a kasta minni, hlt henni undir handleggnum gekk tt til tjaldsins.

Ambttin unga, sem hafi komi t me kkurnar handa brnunum um morguninn, var a sldra urrum, sendnum jarvegi r krfu yfir stginn; en hn var ekki me ng nema til a ekja um rijung af stgnum og fr v eftir meira.

sama mund birtist Meik. Kom t r tjaldinu, eins kldd og um morguninn en var n einnig me silkislu um hri og svo sa a slan drst eftir henni. Hn lyfti pilsfaldinum og gekk varfrnum skrefum t stginn tt til mn. tt til mn!

Enn ann dag dag s g mr fyrir hugskotssjnum stgvlin tv smu og rauu og andliti bla. Stgvlin sem taka skrefin af svo mikilli mkt; andliti svo rjtt sem ferskjublmstur, me augum dkkum og dreymandi ... s hana fyrir mr, hvar hn nlgast mig, skref fyrir skref...

Hn bar hfui htt, og egar sandsldrinu sleppti og lejan tk vi hikai hn eins og hind skgi. Hn bei jnustustlkunnar. Ef til vill hugist hn vta hana fyrir a vera ekki bin a sldra yfir allan stginn.

a var eins og mr vri gefi olnbogaskot. g stakk hendinni ofan krfuna og dreifi blmum yfir stginn fyrir framan hana. g gaf henni ekki einu sinni auga, rtt eins og etta rslag mitt hefi ekkert me hana a gera, hlt einungis fram a hrista krfuna og sldra blmum yfir svai stgnum.

a var ng krfunni til a mynda heilt blmahaf alla lei a dyrum drottningar, ar sem g nam staar. Mr tti sem logi fri um mig allan. Hjarta barist brjsti mr. g vogai mr ekki a lta upp heldur st stfur smu sporum og hrri hvorki legg n li, lkt og g sti fyrir rtti og tti yfir hfi mr dm fyrir glpsamlegt athfi.

heyri g a hn nlgaist, eftir blmskrddum stgnum. Og g leit upp. Og einnig hn, egar hn var komin til mn ar sem g st.

Einmitt annig, eins og hn horfi mig, stafar slin geislum snum gegnum laufkrnur trjnna. Hn horfi mig blikandi augum og brjst mitt fylltist fgnui. Svo glaur en senn hryggur horfi g hana og tri vart mnum eigin augum.

En tillit hennar vari aeins fein, skammvinn augnablik. gekk hn upp a dyrunum og g mndi eftir henni ringlaur. a var ekki fyrr en hn var horfin sjnum, a g geri mr ljst, a hefi einhver Hni rennt minnsta grun hva mr gekk til, hefi s hinn sami samstundis lagt mig gegn, me augnarinu einu.

En enginn stuggai vi mr. Knaparnir hldu fram spjalli snu n ess a veita mr nokkra srstaka athygli. Gamli karlinn hafi s til okkar en virtist ekki sj stu til a kippa sr upp vi neitt. Ef til vill st hann eirri tr a g vri a framfylgja skipunum.

g hlt leiar minnar og var fremur ltt sinni. tjari orpsins heyri g a kalla var eftir mr barnslegri rddu: H, h! jnn!

g sneri mr vi og s a a var ambttin unga, sem hafi veri a sldra stginn fyrir Meik. Hn veifai til mn.

Talar hnversku? spuri hn, m og msandi.

J, a geri g, svarai g eins og svefnrofunum, j, ltilshttar.

Mn unga hefarmr vill a komir til baka. Hn vill fra r svolti a gjf fyrir jnustu na. Hn hl. Hn var me brnt hr og skp heimttarleg fannst mr, var horu og me stbletti framan sr einasta skammfeilin stelpurfa.

Skilau v til innar ungu hefarmeyjar, sagi g, svo virulegur fasi sem mr var unnt, a g er enginn jnn. g er ekki ar me a segja a g s einhver hefarmaur, v a er g vissulega ekki heldur. En jnn er g ekki. Og g heiti Zeta.

A svo mltu sneri g hana bakinu, stoltur bragi, og hlt leiar minnar.

 

6.

egar g kom til baka voru herramennirnir byrjair a sna hdegisver. Angan af steiktu klfakjti lagi fyrir vit manns. Prskus leit spyrjandi mig. Vi ekktum svo vel hvor annars hug a oft tum voru or rf. Hverju svarai drottningin til? las g r augum hans. Var hn ekki gl yfir blmunum?

Aldrei nokkurn tmann hafi g sagt eitt einasta satt or. Prskus hafi veitt mr svo gott uppeldi a mr ttu lygar andstyggilegar. En nna svarai g: Drottningin, og leit undan, hn talai reyndar ekki vi mig sjlf, en lt skila krum kkum.

egar g heyri lygina streyma af vrum mr tti g allt eins von v a tungan rifnai r mr me rtum ea a jrin tki a skjlfa undir ftum mr, en hvorugt gerist. Herramennirnir hldu samrum snum fram lttir lund svo a g settist lka a sningi fyrir framan tjaldi, sakbitinn og slarhri allt r skorum.

g svaf illa um nttina, og hsbndi minn einnig. Hann hafi ekki heilum sr teki san vi komum inn yfirrasvi Hna. En g var fyrst gripinn hugarvli egar stlkan hnverska hafi mtt sjnum mnum og veri frilaus upp fr v, hvern dag og hverja ntt. essa ntt, um mintti, egar g hugi a hann svfi, mlir hann allt einu til mn:

grtur. Hva gengur a r? Hefur einhver veri a reita ig?

g vissi ekki hverju svara skyldi og var orlaus um stund. , herra minn, stundi g loks. Ef r aeins vissu hve g er vansll.

Hver hefur veri a reita ig? spuri hann og reis upp vi dogg egar g svarai engu. Tru mr hver s sem a hefur veri, skal sj eftir v.

Enginn hefur reitt mig, herra minn. g var aeins a hugsa um hlutskipti mitt essu lfi.

Hlutskipti itt? hafi hann eftir mr, forvia. Hefur r hlotnast svo slmt hlutskipti a hafir stu til a grta?

Herra, misskilji mig ekki. Gvild yar er mr jafn mikils viri og slskini lfinu. Og er g ekki maklegur yar minnsta tillits. egar g hugleii me hverjum htti g var seldur rldm sku, kemst g a raun um a til einskis var a a r gfu mr frelsi, v eftir sem ur er g sama rans vesalings rskni...

g var ess skynja hve tal etta fi hugsanir hsbnda mns og agnai. etta var rshjal.

Um hr gum vi bir, sagi hann: Zeta, sonur minn, g hlt g ekkti ig. v g hef fylgst me r vaxa r grasi, rtt eins og me kprusvinum sem g grursetti ann sama dag og g festi kaup r. En nna g ekki ig ekki fyrir sama mann, Zeta. Mr er a me llu skiljanlegt hva hefur valdi essum glundroa sl inni. Hann agnai.

Hann sofnai en g hugsai um hvaa lygi g gti bori fyrir mig morguninn eftir. g mundi segjast hafa fengi martr...

Og mean horfi g t um tjaldgttina blikandi stjrnurnar. Og Meik birtist mr... v a g arf aeins a lygna aftur augunum, s g hana t fyrir mr. hvtu pilsi og rauum stgvlum gengur hn braut sna smum skrefum; og egar hn kemur til mn, horfir hn mig, dkkum, tindrandi augum...

 

7.

Enn var nr myrkt af nttu egar vi vknuum vi lrayt. Maxmnus hafi kvei a vi skyldum tygja okkur strax dgun. Mig verkjai hfui, mr hafi varla komi dr auga um nttina. En egar g hafi bi um rmfatnainn og veitt asto vi a taka tjaldi okkar niur hafi g enn tma til a f mr sundsprett vatninu og var orinn hress og sprkur egar g kom til baka.

Svo rium vi af sta. Vi frum fyrst framhj hsi drottningar, en eins og gefur a skilja var mr ltt starsnt eitthvert drottningarhs.

Vagnar voru fyrir framan tjald Kata. rlar voru a taka a niur og rlla v saman utan um tjaldslurnar. Voum og breknum hafi egar veri pakka saman og sett klyfjar bak burarklrum sem risu vart undan byrunum. Svo a fjlskylda Kata var lka a ferbast! Ef til vill mundu leiir liggja saman!

fyrstu gladdist g; reyndi svo a koma fyrir mig vitinu. Ea var g orinn eitthva verrri a geta ekki sliti hugann fr stlku sem, egar allt kom til alls, var gtt af sjlfum blinum! Engu a sur drst g aftur r flgum mnum leiinni, hva eftir anna. Vi hverja bugu og beygju dokai g vi og leit til baka, ef vera kynni a au kmu smu lei. a bar engan rangur a g reyndi a tala um fyrir sjlfum mr; tt g einsetti mr margsinnis a halda mig vi hli hsbnda mns og gleyma essari stlku, tk hjarta jafn skjtt a berjast brjsti mr, ofan . Aeins einu sinni enn! Mtti g aeins eitt einasta skipti enn f stai fyrir augliti hennar, svo sem grasi egar slin bergir dggina, svo g jafnvel hina lengstu ntt minni hinstu hvlu mtti eiga mr hana fyrir draum.

Mundu au ekki fara a koma? Enn drst g aftur r og rei n gagnsta tt til a f s hana! g ver jafnvel tt g byggi mr smu rlg og Dli. g var a f liti hana augum, aeins einu sinni enn!

rjr stundir rei g smu gagnstu ttina. a var nr heiskrt og slin stafai geislum snum yfir grnan vorskrann. Storkar flugu krkustgum yfir nni. Loks fkk g komi auga hina hnversku jnustusveina ar sem eir skokkuu me vgnunum. brjsti fylkingar fru vopnair Hnar randi og glitrai slskini mlmseymuum beyslistaumum lkt og gneistaflug af steja jrnsmis.

v nst fylgdi vagn lokaur a hluta me mjkum breium og dreginn af fjrum hestum. Kona Kata og gamli karlinn stu honum og unga ambttin og brnin tv gegnt eim. Seinna komst g a v a kona Kata var stjpmir Meikar. Meik fr randi samsa vagninum og fylgdu einir tuttugu rlar eftir.

g nlgaist au rlegri rei, og egar g var kominn mts vi au steig g af baki og tk mr hversklega stu vi vegarbrnina.

Eitthva a hj ykkur, kallai einn Hnanna. Hafi i tnt einhverju? eir su a v hvernig g var klddur a g tilheyri sveit Rmverjanna.

J, svarai g kurteislega. Vi hfum tnt knippi af tjaldhlum. i muni vst ekki hafa veitt v athygli vnti g? Og egar vagninn me flki Kata fr hj, hneigi g mig djpt, lyfti svo hfi og horfi stlkuna. Hn sat hestinn sem karlmaur vri, en stt pilsi huldi lendar hestsins og neanveran makka. Hn var me hfubna er minnti hla ea vefjarhtt og var r einhvers konar lttu og ljsu efni og um hri bylgjaist gegns silkisla.

Hn leit undan og fkurinn tlti hj. Hann virtist vera sr ess mevitaur hver sat hann eftir v a dma hve glstur gangurinn var.

Enn um hr rei g gagnsta tt, sneri vi og fylgdi eim eftir og rndi hffrin eins og g ttist geta skori r um hver vru eftir hest Meikar. Eftir stundarrei s g, enn n, hvar Tsju blikai fjarska, og n nstum v hvarf gatan hvxnu tngresi. Tsju bugaist um grundirnar lkt og endalaus ormur og kflum hvarf fljti sjnum fyrir ttvxnum vi.

g var sll og glaur, v jafnvel r essum fjarska gat g s til Meikar allan tmann. Knapinn pri me vefjarhttinn hvta barst fram me flki snu eins og vatnalilja lygnum straumi.

veitti g v allt einu athygli a hn tk sig t r hpnum og lt gamminn geysa t um grundirnar. Drjgan spl fr hn harastkki, lt hann brokka um stund hringi, hleypti enn sprett ea lt hann einasta fara feti. annig lk hn listir snar reiskjta snum, tk svo stefnuna niur a nni og brynnti honum. Og g horfi hana og fann hve hjarta lmaist brjsti mr, eins og blsi strtt undan vngjum hrossagauks! Mr tti sem hn vri a leika listir snar mn vegna.

g nam staar rbakkanum ar sem virinn x og s sem g hafi einmitt vona a hn tk striki beint tt til mn. Hn hallai sr fram hnakknum og var vi a a fljga. Fljga til mn!

g steig af baki og hugist heilsa henni, og ekki fyrsta sinni; og sem g st ar og svei augun, kom hn avfandi og rykkti taumana.

g hneigi mig.

rll! sagi hn drembilt. Heitir Zeta?

J, mn kra yngismr.

Og g tk um taumana og hlt vi fnsandi fkinn svo a hann tki ekki a prjna. Hn horfi mig. Tillit hennar var svo tfrandi og tignarlegt a g skalf fr hvirfli til ilja, eins og sprvi luktum lfa manns.

Hn spuri og enn horfi hn mig: Varst a sem sldrair blmum lei mna?

a var forarleja stgnum, svarai g afsakandi, og lejan svo djp

Og af hverju vildir ekki iggja neitt a launum?

Af v g tti a ekki skili. En a vil g a r viti, a g er enginn rll. g jna hsbnda mnum af eirri stu einni a mr ykir vnt um hann, af v a hann hefur veri mr sem fair...

g stamai og mig rak vrurnar. Hn aeins horfi mig af kaldri rsemi.

g kri mig ekki um a vera r skuldbundin, sagi hn. skalt lta mur mna vita af r egar rur hj. g er binn a segja henni fr v sem gerir; skalt iggja a sem hn frir r.

g bi yur a afsaka, mn kra yngismr, sagi g, og enn hneigi g mig. g mundi vilja hla yur einu og llu, lta skipunum yar allt til daua, ef r sktu svo. En essu get g ekki hltt. Ef r vilji ekki vera mr skuldbundin ... vilji r ekki allra mildilegast lofa mr a snerta pilsfald yar me vrum mnum?

Hn svarai engu. Ef til vill var hn a huga hverju svara skyldi. En g kraup kn og kyssti faldinn aumjkur en glaur sinni.

Og sem g leit upp og horfi hendur hennar, hvslai g nr rvita: , a mr aeins leyfist a kyssa einnig hnd yar yndislega hnd yar...

skammfeilni hvsti hn, og r augum hennar stu eldglringar: skammfeilni hundur! og um lei keyri hn svipuna vert framan mig.

g fll um koll. Mig logsvei undan strokunni og var ess skynja a bl vtlai niur hlsinn.

Stlkan gaf hestinum lausan tauminn og var samstundis burt, en g settist fltum beinum vegarbrnina og stari t buskann eins og kjni ti ekju. Hjarta sl hgt og yngslalega, a var eins og marrandi mylnusteinn snerist brjsti mr.

Hve lengi g sat essum stellingum hef g ekki hugmynd um. Mr lei eins og jrinni hefi veri kippt undan ftum mr. Hva hafi g gert rangt? Var a svo glpsamlegt a kyssa eina hnd? Jafnvel hnd hennar var aeins hnd. Og var ekki koss hnd einmitt til tkns um viringu? g hlaut a vera orinn eitthva ruglaur. Fegur hennar hafi sett glju augu mr, svo fullur rr g var a mega kyssa hnd hennar. En gat a kallast glpur? Og mundu ekki leiir okkar hvort sem er hafa skilist? Og vi kannski aldrei tt ess neinn kost a sjst framar essu lfi; mundum jafnvel hafa gleymt hvort ru.

heyri g hfadyn og vaknai af hugarvlinu. g hlt fyrst a a vri hesturinn minn, tekinn rs, en svo var ekki; hann var beit hinn rlegasti. Nei, a var stlkan komin til baka.

Hn nam staar fyrir framan mig. En g leit ekki upp. Heiftin hafi blossa upp mr eins og dumbungssk vri losti eldingu. Hn hafi ltillkka mig, smna mig. Jafnvel a hn hefi veri dttir Jpters en g klfur einn, hefi hn samt enga stu til a keyra mig lina.

Zeta, varpai hn mig hljum rmi, ert gtis piltur. a er ekki vi ig a sakast tt hegir r kjnalega. landi nu eru siir ef til vill arir en meal okkar... Hrna, skalt vefja essu um sri

Hn reif stykki r slu sinni og rtti mr.

g sndi engin vibrg. Virti hana ekki einu sinni vilits.

Hn hlt slubtnum trttri hendi nokkur andartk, lt hann falla til jarar. Keyri san hestinn r sporunum.

Hvort hn ekki mtti! Hvaa rtt hafi hn til a gera svo lti r mr? Hnakonungur var enginn kngur minn, eir hnversku herramenn engir herrar mnir. Og a hn lti sem henni tti miur, yri afmanlegt ri andlitinu v til vitnis sem hn hafi gert mr. Nei, g skyldi ltillkka hana og g gekk hgum skrefum niur a nni og voi bli framan r mr.

heyri g enn hfadyn. g leit upp. a var hn, komin enn n. g gekk til mts vi hana, starin setningi mnum.

Hn stoppai og hnykkti slunni aftur fyrir bak.

g er komin aftur, sagi hn hllega, af v a ert mr reiur. g m ekki til ess hugsa a neinn s mr reiur g vil jafnvel a drunum yki vnt um mig. Og ess vegna ... hr hefuru hnd mna, mtt kyssa hana.

akka yur fyrir, svarai g stoltur bragi, en nna kri g mig ekkert um a.

Hn flnai og skuggi seig yfir brr hennar. Stolt og rjskufull horfi hn mig, og g mti og hvikai hvergi. annig stum vi gegnt hvort ru nokkur andartk, augliti til auglitis. tk hn um taumana og gaf hestinum undir nra. Hn rei burtu rlegu skeii.

 

8.

Um hdegisbil daginn eftir dr vagneyki Kata okkur uppi. Ef til vill hfu au teki morguninn fyrr, en vi hfum tafist skum ess a einn af hestum okkar hafi rmagnast.

Lvarar vorir stilltu hestunum upp mefram vegarbrninni og bugtuu sig ltilltir fyrir hersingu Hnanna. Ekki var g meal rlanna heldur me hsbnda mnum.

Eins og fyrri daginn var Meik randi. Hn var eins til fara nema a n hafi hn vafi vefjarhttinn hrra og stungi remur hegrafjrum.

A g aeins vri mlari og gti tj a litum lrefti hve tgulega essi hrfandi mr sat hest sinn, jarpan striltan folann. Himinbl silkislan flkti um lfakroppinn mja; stgvlin tv sm og rau stu gullnum stunum.

g hef oft reynt a draga upp mynd af henni, tflur jafnt sem hvtan paprus og er hreint ekkert svo llegur teiknari. Nema aeins a g reyni a teikna hana. bregst mr bogalistin og engin mynd verur v hvorki af henni n hestinum... Samt s g hana alltaf fyrir mr ljslifandi grnnu mynd, svo skra sem mna eigin spegli.

au fru hj og tku undir kvejur okkar, og einnig Meik. Hn hnykkti slunni aftur fyrir bak og kinkai kolli okkafull til sendimanna vorra og hvort g ekki fann til ess egar hn hvarflai augum yfir hpinn og tillit hennar bkstaflega stirnai er hn leit mig; sem hn lagi v gegnum mig, svo kldu. v augnabliki var g ess skynja a mr var ekki lengur hatur hug. tti mr miur a hafa hafna framrttri hendinni, a hafa ekki kysst hana. En innra me mr hafi g upplifa fund okkar n og hugarheimum kysst hana svo fullur fgnuar a eins hafi mr aldrei veri innanbrjsts. a var draumakoss sem hafi ekki horfi mr af vrum. Nna, egar g s hana a nju, fann g enn til hans.

Hve einkennilega ger eru ekki svipmt vorra mannanna? Hver drttur andliti hennar var hagganlegur a sj, og lkt hefur veri komi fyrir mr. egar hn leit mig augum hefur hn trlega lykta a undir hulishjpnum byggi hatur eitt. En hva var flgi undir hennar?

Skylduli Kata var ekki aftur vegi okkar leiinni.

sjunda degi sum vi djarfa fyrir flokki vegfarenda yfir xum hveitiakurs, fru ar menn bnir hvtum vefjarklum er blktu golunni.

a eru Rmverjar! hrpuum vi upp yfir okkur kampaktir, tt vi hefum ekki lti svo lti sem skyrpa ess kyns labbakta heima fyrir!

eir voru hvorki meira n minna en erindrekar Hins vestrmverska keisaradmis sem ar fru. Okkur framandi menn. En hinni endalausu flatneskju sem Hnarnir ru tti hvorumtveggja full sta til a skiptast kvejum svo sem allir vrum vr brn vi brjst smu mur.

Salvus sis! Salve!

Herramennirnir fllust fama. rlar tkust hendur. Og framhaldi af innilegum kvejunum var n skipst orum latneskri tungu.

Fyrirlii sveitarinnar ht Rmlus, dkkhrur tignarmaur, kinnfiskasoginn og me barmiki nef. samt honum fru fyrir liinu Rmanus yfirforingi, ktur og vingjarnlegur karl me hrafnsvart yfirskegg, og grskllttur tignarmaur, Prmtus landstjri Pannnu.

Erindi eirra var ekki sur erfitt rlausnar en okkar. Attla hafi gert krfu hendur keisaranum vestra a sr skyldu ltnir kvenir gullgripir t, nokku sem hinn rmverski Valentnanus mundi hafa lti honum eftir me glu gei og svo marga sem Hnanum knaist a taka vi; en Attla hafi einungis gert krfu til gripa nokkurra er hfu horfi mean umstrinu um Sirmum st. S fingralangi hafi veri einn af sjlfum skrifurum Attlu og hafi vla gulli r hndum biskupsins yfir Sirmum afar vafasmum forsendum og san selt a til bata sjlfum sr hendur rmverskum vemangara, Silvanusi a nafni. Jafnskjtt og Attla hafi haft veur af gripdeildunum hafi hann lti stjaksetja skrifara sinn og jafnframt sett Valentnanusi rslitakosti: Anna hvort skyldi Silvanus framseldur ellegar gulli afhent!

Og n voru Rmverjarnir lei til hans me svar keisara sns, ess efnis, a Silvanus hefi goldi fyrir gripina gri tr; en ar sem eir heyru kirkjunni til kysi hann, keisarinn, a greia andviri eirra slttumynt ef ess vri nokkur kostur.

v var a a umbossveitirnar tvr fylgdust a til hfuborgar Attlu og styttu hvor annarri stundir leiinni.

g nefni stainn borg a engri slkri vri hann lkur. Kirkjur voru ar engar ea marmarahallir, n heldur steinbyggingar ea steinlg strti. Aeins tv mannvirki r varanlegu efni voru sjanleg. Skru au sig r aragra tjalda ar sem eim hafi veri valinn staur h einni og voru ger r timbri, gul lit og sttuu meira a segja af turnsprum. a lta virtust byggingar essar vera hin mestu hrfatildur og svo gisin a sj r fjarska a au virtust hin kjsanlegustu sem dfnahs ellegar br fyrir flka.

Hvaa mannvirki eru n etta? spuri g.

Anna er asetur Attlu, svarai leisgumaur okkar og bar fram nafni Attla lotningarfullum rmi. Hitt er bstaur yfirhershfingjans.

Umhverfis bar hallirnar voru marglitir tjaldskgar. Tldu eir tu sund tjld? Ea hundra sund? Milljn? Engum hefi enst aldur til a kasta tlu au!

Vi hvert tjald stu knippi af heyi og hlmi upp endann, og milli tjaldanna voru nokkur stk hs er lengdar virtust vera hvt lit en voru reyndar aeins moldarkofar me strkum, og eim bj enginn.

tjari bjarins voru nokkur hundru jrnsmia a starfi, stsvartir upp yfir haus. Daginn inn og daginn t stu eir me hamarinn hndum sr a sma skeifur og rvarodda reykjarsterkju af svinum hfum og tjrueldi. teljandi hross voru beit hgum samt sauahjrum og nautpeningi. Hundar flruu upp um okkur og hverju gtuhorni flykktust a okkur skarar barna.

Rau veifa blakti vi hn hallarsetri yfirhershfingjans, og sgu okkur Hnar er hfu komi til mts vi okkur og fylgt okkur sasta splinn a a vri til marks um a hann vri bnum hershfinginn s er okkur hafi veri skipa a ba heimkomu.

Hvar skyldum vi sl upp tjldum okkar? Leisgumennirnir vildu fara me okkur inn mija borg en lvarar vorir tldu hyggilegra a ba utan borgarmarkanna ar til einhver fyrirmanna Hna hefi vali okkur hentugan sta. Vi stvuum v eykin og slgum upp skyggni r tjalddk til a ba undir forslunni.

N var a vita hvenr yfirhershfinginn vildi veita okkur heyrn og riu v rr okkar, hsbndi minn, Rstkus og g, fylgd leisgumanns inn binn. komst g a raun um hvers vegna mr hafi virst essi hfustaur Attlu svo afar str a sem hafi virst lkast ttvxnum skgi r fjarlg, var borg tjalda sem vissulega var all skipuleg, en tjldin voru v og dreif, me gu bili sn milli ar sem hey- og hlmknippin stu upp endann og eldsti voru. Vi framanver tjldin voru konur vi bakstur og matseld og a annast um brnin sn, og milli tjaldanna voru einnig va kr og hross beit. arna urrkuu r lka fatna og eins hfu staurar veri reknir niur jrina til a hengja kyrnur og kerld til erris. Sjlft tjaldi var aeins svefnstaur og til skjls fyrir regni og vindum, en annars var dvalist ti vi svo lengi sem sl var lofti. Brnin lku sr ti, konur og rlar unnu verk sn ti, jafnvel gamalt flk og lasbura l ti berri jrinni, ea besta falli drshum.

En karlarnir, eir hpuust saman gtunum og hestbaki einlgt voru eir hestbaki; eir geru ekki handtak en spjlluu v meir saman og deildu um stjrnmlin og geru kaup sn milli, ea fru veiar ef svo bar undir, ea ttu kappi hver vi annan fkum snum, ea eir settu strsleiki svi og fu drengi sna vopnaburi. Og a sjlfsgu tu eir og drukku ekki sst drukku!

a var ekki sur athyglisvert hvernig segja mtti til um strir fjlskyldna eftir v hvern veg tjldunum var raa saman. Sumsstaar mynduu tv ea rj tjld eina heild, reist tt saman, og heyri hi strsta til hfi fjlskyldunnar en fuglarnir r hreirinu bjuggu samt mkum snum hinum minni. Var eldamennskan sameiginleg me llum r smu fjlskyldu.

Eftir v sem vi okuumst nr asetri konungs einkenndist byggin meir af strri og burarmeiri tjldum. Voru au mist reist ferhyrndum, fimmhyrndum ea sexhyrndum trjpllum sem hir voru breiddar ea ykkir hrudkar, og vi hn ea yfir inngangi trndu tkn fjlskyldna ea skjaldarmerki. Oftast nr var um einfalda tknmynd a ra, sem gat veri hestshaus, storkur, stjarna, rs, kross, hringur. Var myndin mist saumu t tjaldi sjlft ea hf uppi reifanlegu eigin skpulki; til dmis r, hrtshaus ea hfur. a var v augljst a rvarfjlskyldan bj essu, Hrtarnir hinu ea Hfarnir arna. v aeins a tknmerkin vru stngum voru au ekki skjaldarmerki fjlskyldna heldur til leisagnar um einhverskonar in ea hndlun sem ar tti sr sta. annig var ilskr til tkns um hvar skarann vri a finna, tjaldgerarmaurinn hafi uppi tvr tjaldslur kross, trsmiurinn skarxi, bogsnikkarinn boga raumlaan, feldskerinn ltinn gruserk, vopnasmiurinn sver, jrnsmiurinn hfa og var fjldinn allur af Hnum sem ltu aldrei jrna hrossinn sn.

Fjldi rla var stjkli kringum tjld athafnalfsins, og egar allt var liti stafai vintralegum ljma af essu hfuvgi Attlu Hnakonungs og var raunar vintri sjlfu sr. Ea var ekki essi hfupaur Hna gri lei me a leggja undir sig hlfan heiminn?

meal hestamannanna voru margir me srabindi um hfu ea handleggi. Einn eirra kastai kveju leisgumann okkar: Gu veiti r styrk, Hjrtur!

Og r langlfi! svarai Hjrtur. Miki er gaman a hitta ig aftur! eir tkust hendur og skiptust fleiri orum.

eir eru rtt nkomnir heim r strinu vi Akatrana, tskri leisgumaurinn fyrir okkur sem vi rium fram.

En ? spuri g. Hvers vegna tkst ekki tt hernainum me eim?

Mr var ekki leyft a, svarai hann. Einungis eir ltilsmegandi voru sendir stri a. Lunginn r liinu var eftir hr heima til a sem mestur herstyrkur vri til staar ef herra vor skyldi mla fyrir um fr hendur Rmverjum.

Vi skulfum fr hvirfli til ilja.

Er ... er Attla a bollaleggja eitthva slkt? spurum vi.

Hann hefur ekki lti neitt uppi um a en tli vi getum ekki nrri. Er ekki mest ll verldin skriin undir handarjaar okkar? Aeins Rmaveldi eitt eftir.

Og ykir ykkur trlegt a i hafi bolmagn til a knsetja a? ar er ekki vi alveg smu smjina a etja og Akatra, athugi a.

Hninn yppti xlum. Smj ea strveldi, a kemur sama sta niur. Sver Gus er vorum hndum ekkert sver af mennskri rt runni fengi unni bug v.

Sver Gus hva ttu vi me v?

Viti i a ekki? Eitt sinn fll sver af himnum ofan. Ungur hjarmaur fann a. hvert sinn sem vi bumst til strorrustu tekur Attla sveri sr hnd.

En hva fr ykkur til a halda a a s sver Gus raun og veru?

Hva fr ykkur til a draga a efa?

N, en segjum a svo vri ekki

tli fraulirnir okkar viti ekki hva eir syngja. Sveri er lka svo fagurt a enginn mannlegur mttur hefi geta sma a. egar drengurinn fann a lk um a blr vafurlogi. Meira a segja Kama segir a vera af himnum ofan.

Og hver er Kama?

sti prestur vor. ar hafi i drling! og llu helgari en ennan pfa ykkar, og a upp hvern einasta dag!

Vi felldum niur tali ar e n hvein gjallandi hljppum. Og ara dunai tnlist r tjldunum r llum ttum. Hnverskur piltur stefndi til okkar fki snum sem virtist dansa takt vi hljmlistina. rr flautuleikarar fylgdu honum eftir og blsu tveir eirra reyrppur vi belgflautuundirleik hins rija. Pilturinn sng hstfum og vingsai pyttlu og ekki var um a villast a hann skemmti sr konunglega.

Dlti htt uppi essi, sagi g vi leisgumanninn.

tli hann hafi ekki bara veri a selja fanga, svarai hann, og hagnast vel.

N veitti g kerrum athygli, sem var fari me um gtuna og voru yfirhlanar laufguum greinum, og tk lka eftir v a veri var a skreyta tjldin yfir dyrum og vi hna me greinum. mldu vatni var skvett urra, rykuga gtuna og beggja vegna hennar var veri a grursetja tr. a var ilmur lofti af rakri mold og grnu laufinu.

Segu mr, spuri g leisgumanninn, er veri a undirba einhver htarhld?

Attla er vntanlegur um hdegi, svarai hann.

Timburhallirnar tvr voru nna nsta leiti. Mr var ljst a raunar voru essi hs hrein listasmi og mikil hagleiksverk svii tskurar. Bstaur Attlu sttai af heldur meiri buri, og er nr var komi sum vi a hllin samanst af mrgum hsum sambyggum. miju var asetur konungs en vibyggingarnar kring heyru konum hans til og kngum sem hann hafi valdi snu, og einnig lrdmsmnnum og msum bandingjum. bakgari hallarinnar voru svo fein hs sem ltu minna yfir sr, a voru tihsin eitt hesths konungs, anna fyrir ginga kvenna hans, hi rija fyrir hross hja og heimilisflks.

Alls voru etta um rr tugir hsa, og ar af a giska um tuttugu ar sem voru hbli hirarinnar. Mitt meal timburhsanna var strt steinhs, mjallahvtt, og var hsbnda mnum starsnt a, v margra vikna feralagi okkar hfum vi varla s nokkra byggingu r steini. Vi ttum eftir a komast a v a etta var bahsi, og hafi byggingameistarinn veri rll fr Sirmum en grjti veri flutt um langan veg vgnum stainn.

milli hfustva hershfingjans og konungssetursins var hringlaga flt sem allt eins hefi geta veri skeivllur, eftir strinni a dma. Svi var autt a undanskildu eldgmlu linditr og strarinnar torgaltari r rauleitum steini er undir trnu var. Vi jaar altaristorgsins var vatnspstur, og vri horft aan austur, blasti vi breistrti er l fr torginu, og vri horft eftir v endilngu mtai fyrir viskgi. Gaf skgurinn til kynna a ar mundi Tsju renna.

Vi hfum uppi yfirhershfingjanum hallargari snum. Sat hann ar hestbaki og flutti tlu yfir einum fimmtu ungum tignarmnnum. Voru eir vel og skrautlega bnir blaktandi silkiblssum innan undir askornu vesti og treyju yfir, mist gulri, rauri ea blleitri, me gylltum hnppum; jafnvel hestarnir voru bnir upp me veifum og fnum er lku um skrokkana eins og slur. Yngismenn essir voru a taka tilsgn um hina htlegu mttku, og um lei og yfirhershfinginn lauk mli snu eystu eir r hlai harastkki.

Yfirhershfinginn var rekvaxinn nungi, rauleitur hrund en grhrur var sem eftirmynd Kata, a v undanskildu a brir hans var lgri vexti og ekki svo vingjarnlegur sndum sem hann. egar hann veitti okkur athygli sneri hann fki snum til mts vi okkur. Gaf hann til kynna a vi skyldum sitja rlegir baki.

Mr hefur n egar veri skrt fr komu ykkar, sagi hann og heilsai hsbnda mnum me handabandi. a gleddi mig ef i vildu dvelja hr sem gestir mnir og sna me okkur midegisver dag. g er raunar afar upptekinn sem stendur; konungurinn verur hr um hdegi og g arf a bja hann velkominn.

Mr var liti inn hinn innri hluta garsins og var starsnt. Fyrir framan htimbraar byggingarnar var skylduli Kata a afferma vagna og taka af burarklrum. Heimilisrlarnir voru num fram og til baka, og litla brnhra stlkan nauuga var a kalla upp einn gluggann: Vilji i flta ykkur niur! Flti ykkur!

g kom einnig auga Meik. Hn var rtt um a bil a fara af baki. rll kraup kn og lagist fram olnboga vi hli hestsins og hn steig niur bak honum. Hn kjassai folann og strauk honum um granir, fr inn hsi, ltt og liug eins og firildi.

 

9.

Erillinn borginni minnti bflugnasveim. Hvert sem liti var voru rlar a skvetta vatni gtur og dreifa laufi og grasjurtum. Konur og karlar stu sparibin fyrir framan tjldin, strjkandi og snurfusandi kli sn sustu stundu. Bi var a lita fax og tagl llum hvtum hrossum rautt ea gult. Tjld voru skrdd blmum og breium allar hliar. Hvarvetna var ryk lofti og grurilminn lagi fyrir vit manns og af mykju og tai, og eyrum klingdu bjllur hestanna.

Vi hruum okkur samt Maxmnusi til hallar yfirhershfingjans vst vissara a mta tmanlega! jnn fylgdi okkur inn rmgott herbergi riju h aan sem aalgatan og aua svi milli hallanna blasti vi augum t um opinn glugga. Elilega var g a stta mig vi a f aeins skyggnst yfir axlir herramannanna. Ysinn og ysinn frist meir aukana anga til hdegi a reimenn ruddu gtuna. Um lei birtust konur hvtklddar.

eirri stundu, egar sl skein hdegissta, mai skr lraytur r turni konungshallarinnar:

 

 

Feinum mntum sar komu rr knapar augsn, harastkki, umleiknir rykmekki, og rei yfirhershfinginn til mts vi . Um a bil rjtu hnverskir yngismenn af tignum stigum fylgdu honum fast eftir, og eirra meal voru fimm piltar me hetti hfi sr setta gylltum snrum var s yngsti um a bil fjrtn ea fimmtn ra, klddur himinblu silki.

ar fara konungssynirnir, mlti Rstkus.

Hershfinginn fylgdi eim til mts vi Attlu, og eftir um a bil hlfa klukkustund heyrum vi fjrlegan kli berast fr mannhafinu fjarska. Til a byrja me var a eins og brimniur, en eftir v sem kliurinn dundi hrra eyrum, hljmai hann engu lkara en a mir jr tti sr hjarta, og a hjarta hafi slegi lmt af glei.

Hvtklddu konurnar hfu komi hp saman t r hll konungsins, allar randi og eins bnar hvtu silki. Hrossin voru rau sem lauf hausti og hver hestur teymdur af riddarasveini. r fylktu lii kringum stran, gulli sleginn vagn, er var lgun eins og valhnotuskel, og sat vagninum hefarkona drottningarleg sndum, en fl og mgur, og vi hli hennar tu ra gamall sni. Einnig hann var klddur hvtt silki, sem og konan, og hfi sr afar hrpru bar hann himinblan htt.

Drottning drottninganna hefarfr Rka, hvslai Rstkus. Drengurinn heitir Eitla.

Veri blessaur, Eitla! kva n mannsfnuurinn vi. t blessaur! en Hnar segja Blessaur! lkt og vi segjum Vivat! Lifu heill! Og litli sninn brosti og veifai hetti snum allar ttir.

Seinna fkk g a vita hvers vegna essi konungssonur einn og sr naut svo mikillar hylli flksins. Vi fingu hans hfu prestarnir sagt svo fyrir a svo a Hnalum yri tvstra eins og laufi kldum haustvindi a Attlu burtgengnum, yri konungssonur essi, Eitla, eirra bjargvttur. En hvort sem var n sta til a taka mark eim spdmi eur ei naut hinn ungi konungsson hylli allrar alu. Hver og einn einasti fagnai honum hjarta snu.

meal kvennanna, er voru lfkonum lkar ar sem r fylktu sr um vagn drottningar, kom g auga Meik. , hugur minn og hjarta, mttu hli himnanna opnast mr! g barist vi hjartslttinn uns vagninn hvarf r augsn samt fruneyti. , a var eins og draumur hyrfi mr blma hyllinga...

birtist lengdar hin konunglega brfr. Hermaur me brskmiki yfirskegg kom avfandi t r rykski rinu glampandi slstfum. Mundai hann blaktandi fna sem var rn gullofinn. Er nr dr leystist ski upp hundra radda hljmsveit gangandi hljfraleikara er fylgdu fnaberanum eftir og voru allir rauklddir. eir lku trumbur og trflautur og alls kyns hljppur r beini, vi undirsltt tveggja streflis sklabumba r ltni, og hringluu litlar bjllur sprotum, fstum bumbunum.

Hnversk tnlist hljmar framandlega sifguum, rmverskum eyrum, en hn er kjrin til a ganga takt vi. Eigi sjaldan tti g eftir a heyra gskafullt stefi sem mai um strti ennan dag, og v engum vandkvum bundi a hripa a niur n:

 

 

Sgur rlabarna valhoppai me sveit hljfraleikaranna, au voru lm af glei og stku rlluu meira a segja undan sr hjlgjrum. hla hljmsveitarinnar komu knapar randi, glitrandi af gulli og silfri.

Blessaur! Hvr fagnaarpin efldust um allan helming egar Attla kom augsn, randi strum, hvtum gingi. Hinn ungi Eitla konungsson var n kominn hestbak og rei vi hli fur sns honum hgri hnd, en yfirhershfinginn honum vinstra megin og fylgdu hinir prinsarnir honum eftir. voru konurnar nstar fylkingunni, gulli slegnum vagni hefarfrr Rku. Vi hli hennar sat n brurin, du silki og me sveig um hls sr r rsarlaufi ar sem stirndi jarknasteina str vi heslihnetur.

Kvenpeningur annarra fyrirmanna Hna hafi stillt sr upp undir sltjaldi fyrir framan hll yfirhershfingjans.

Er Attla nlgaist bar hann hnd a hetti snum og veifai kvejuskyni, en ekki brosti hann.

Andsttt vi alla ara er ljmuu af glei var Attla sndum sem marmarastytta. Skari syngjandi stlkna safnaist a honum og drottningu bar hendur, og ar meal var Meik aftur komin, geislandi af glei eins og stallsystur hennar. Ekki leit hn mig og hefi ekki heldur tt ess neinn kost a sj mig af v a linditr skyggi bygginguna ar sem vi vorum en rtt fyrir a og vegna ess hve hn brosti fallega tk hjarta kipp brjsti mr, og einnig g brosti. essari stundu fann g til star Attlu, allri hinni hnversku j, hrossaefnum, llu v er brkaupinu fylgdi; fann til star sl og jr, svo sterkrar, a g hefi geta umfama hvern og einn einastan, a hrossunum ekki undanskildum!

Attla og ll hersingin samt brinni mjakaist fram.

Skylduli Kata hvarf n inn hllina og birtist brtt svlum ti aan sem gott var a fylgjast me skemmtuninni. Vi hldum kyrru fyrir okkar sta.

Komi var nokku fram yfir hdegi egar Kati kom yfir til okkar og trekai midegisverarbo brur sns. Yfirhershfinginn gti ekki sntt me okkur sjlfur v hann yrfti a segja Attlu af gangi strsrekstursins, en kona hans og fjlskylda myndu hins vegar vera til staar.

Og mig mun ekki vanta, sagi Kati.

Yri Meik vistdd? Mr var ungt um andardrtt og leit hsbnda minn. Mundi hann skipa mr a standa a baki sr? Svo sem g var t a gera egar hann stti vihafnarveislur, og samkvmt rmverskri sivenju mundi hann urrka af fingrum sr hri mnu.

Gur Gu, ver miskunnsamur! Hva ef hann skyldi skipa mr a jna sr nna? Hvernig tti g a geta sagt vi hann: Herra, aeins etta eina sinn, vilji r ekki leysa mig undan v? a gat g me engu mti sagt, v a vi opinber tkifri er jnninn eitt helsta aalsmerki tignarmannsins.

a var engu lkara en Prskus hefi geti sr til um hyggjur mnar egar hann kallai mig fyrir sig og sagi: Viltu koma eftir tplega klukkustund og fra okkur yfirfylli af dlum fnasta silfurfatinu okkar. skalt fara me fati a sti Maxmnusar hann mun taka vi v af r.

Svo a hann yrfti ekki mr a halda egar allt kom til alls!

g br skjtt vi og tk til vi dlurnar, raai eim snoturlega fati og skreytti me lrviarlaufi og nokkrum smblmum, sneri mr a sjlfum mr, voi mr, kembdi hri og bar mig ilmandi smyrsl. Heldur skyldi hsbndi minn setja ofan vi mig fyrir a seilast fnustu ilmsmyrslin sn en a hann urrkai af fingrum sr hri mr!

egar nr klukkustund var liin samkvmt stundaglasinu tk g fati mr hnd og hlt upp loft. Dyrnar a borstofunni stu opnar upp gtt og lagi lykt af steiktu kjti t um r. Stu a minnsta kosti tuttugu manns vi bori. Hershfingjafrin sat ndvegi, a var kona blugrafin andliti, hlain gimsteinum. Henni hgri hnd var Maxmnus, hsbndi minn hina vinstri, arir gestir og eim eins raa, krlum og konum vxl. ar meal var Meik.

Augu mn hvldu henni mean g st gttinni og bei ess a hsbndi minn yri mn var. Frekntt stlka gegnt henni vi bori lt man msa mean Meik vann kjklingalri me perlumurhnf. Hn var afar einbeitt svip.

 

10.

Vi hldum llu til haga minnisblum sem hsbndi minn s og upplifi. Sar mundi hann taka greinarnar saman bk er yri varveitt hinni keisaralegu bkhlu. Eins og gefur a skilja var a t g sem hlt pennanum, hripai niur snifsi af paprus punkta um allt hva eina sem daga okkar dreif, stundum samkvmt v er hsbndi minn las mr fyrir, en oftast var g einn um klr etta. egar vi kmum heim myndum vi koma r og reglu alla blelana og g fra efni letur hi fnasta bkfell.

a var um svo margt a skrifa sem hafi bori til tinda ennan dag a g bei ekki hsbnda mns heldur hfst einn handa. Hann kom seint heim og lkai a vel a sj til mn ar sem g sat fyrir framan tjaldi mitt me skriftarhefti mitt.

Duglegur drengur ertu, hrsai hann mr. Hversu langt ertu kominn? og r vasa snum dr hann upp lfastra valmafrbku, en annig hafi hann oft dekra vi mig mean g var aeins strklingur kom heim me kku ea bku handa mr sem geri mig svo slan og glaan; en nna, og a var ekki fyrsta sinni, srnai mr a sj bkuna g var ekkert barn lengur!

g er kominn ann sta, svarai g og kyssti hnd hans a kkum fyrir bkuna, egar Attla kemur a hallarhliinu, nemur ar staar og tekur konuna sna nju fangi og heldur henni inn eins og hn vri ungabarn.

Lofau mr a heyra a anna sem hefur skrifa.

Og g las upp fyrir hann, og egar g var kominn ann sta ar sem g lsti drottningunni hnversku og hennar fylgdarmeyjum, breytti g sjlfrtt um tn, svo sem g vri a lesa upp lj: r voru a lta eins og merg hvtra dfna. Hnverskar konur eru englum lkastar. meal eirra er ein svo fgur a jr skelfur af glei einni saman, hvar sem hn stgur fti niur...

Hvurslags eiginlega kjna afkraskapur er etta! sagi Prskus, og a kurrai honum.

g einasta stamai og rak vrurnar.

Strikar etta t! Og fram

veitt hann v athygli a g var orinn kafrjur t a eyrum og hann leit mig me einkennilegt blik augum.

Gttu a r, sonur sll, sagi hann me hg, eftir stundargn. ert visjlum aldri og margar freistingarnar a varast. tli s ekki hyggilegra a kunna ftum snum forr en vera a eltast vi flgrandi firildi svo verir ekki hfinu styttri!

fr hann a tala vi Maxmnus, en um hva hef g ekki hugmynd og hafi enga lngun til a vita a. Smm saman tk g a anda lttar, en minning hsbnda mns lei mr ekki r minni. Hann hafi lg a mla. g hafi ekki minnstu hugmynd um hva bj hi innra me Meik; a var fagurt skinni sem hafi lama dmgreind mna a sem innst sefa bj var mr hulin rgta. En lkami essarar stlku var hi undursamlegasta skpunarverk Gus jru, undursamlegra en blmin hans; og hver forsmir ilm eirra og angan?

 

 

Formli

kaflar 1 til 10

kaflar 11 til 20

kaflar 21 til 30

kaflar 31 til 40

kaflar 41 til 50

kaflar 51 til 60

kaflar 61 til 65

 

prenta skjal

Rmanza: heim kvist