< Gusgjafaglma

Gusgjafaglma - eller kllingens uldtsende bulimia?

 

 

Rifla um hfundskp og eignarttarvsindi n og gmul - 5. lota

 

  Hans tjald kringum hann
var myrkt, ok svrt ykk sk,
ar sem hann var inni hulinn;
t af eim glampanum fyrir honum
tvstruust skin
me hagli ok leiptringum.

Ljs myrkri 18. slmi Davs

 

 

Vi skildum vi sleif Herfuru, einhverri lotunni hr undan, ar sem hann er svo oft og einatt, a ba sig undir hin stru tkin. etta er Vestfalu, Saxlandi, sem eir svo klluu a sem vi n kllum skaland norvest, skrifararnir, aeins skjn vi sari moderntma skilning, sem s lkt og Sachsen vri hlira skjn vest en ekki sjlf upplnd Saxelfur skalandi aust mrbrot, Saxland hi nja sem postmodernistar mega kalla svo. Gissur hvti hefur a sjlfsgu bi son sinn vel til farar unglrlingsrin og raunar m telja vst a sjlfkjrinn hafi sleifur veri sendiherra jar sinnar essari lfu fyrst arna var kominn eina hina meiri kviku heimsmenningarinnar, fyrstur slendinga til a lra sanna bkarmennt, stlgaldur hinn nja, rmnzurnar krossmanna Krists er skyldu klekkja llum lvis Jns brllurum og kvea svo rlega ktinn a mttu dsa ar minnsta kosti milljn ntur og tv sund og eina, teljandi stjrnurnar upp gegnum sttinn.

M sleifur n aldeilis halda spunum v rin au la, og varla btnuu horfurnar fyrir biskupskanddat me Benedikt heillapfa IX. og breytti engu ekki hefi teki sr Jns uppnefnu, rohnsni, lkt og forverinn vandrajninn XIX. ea hvernig tti a telja hann. Bensi essi hefur veri hinn allra gasti ljr fu, sfellu bankandi dyr, sama hve oft hefur veri velt af stli. a veitir v ekki af a sleifur brni nzurnar snarnar Herfuru milli ess hann hirir rkin Sklholti og frir fyrir eim Rm: ltur hrfustli klingja eim eyrum, stingandi upp sjlfs sns eigin kardnlatuggunum.

J, sleifur hefur mrg essi rin veri sendiherrahlaupum, n alls vafa, hugsandi ppum essum og hrkklum egjandi rfina. Hann teki sr hvld fr goori og prestskap Sklholti og prestlingatroslu a vnta m og bi um sig sendiherrasetri snu gmlu Herfuru, glt vi gmlu skrurnar og sig endurmennta leiinni hverfuls tma njasta Kristi, greinandi kjarnann samviskusamlega fr hisminu, vegandi metasklum mt vafornum, djprttum skilningi jar sinnar helgi Jns, skrsl og dmi. egar lvslegu Jns-rabylgjurnar hafa risi hva hst og borist yfir Alpana og niur Bjaraland, Bheim, ringaland og til Saxlands, hefur hann svo hlaupi lndin suur og yfir Alpana a laga til og lesa yfir eim Rm nzurnar.

etta er g fing fyrir hann a aga kardnla og ppa ur en skli lfsins hefst fyrir alvru. Og lrir ekki svo lti v a skoa allan heiminn norur og suur og ofan Alpa essum sendiherrahlaupum. Hreyfingin er honum holl a ekki s sagt brn nausyn, a hann ekki skrlni yfir skrunum heldur lka endurnji sig ferskum vblins anda, kennimaurinn, fyrir glmuna miklu sem hann vndum og er ri verk eigi lti. Heima ba hans Jnar hrnnum og ei frri Jnur Jna ofan, undir snum eiginlegu nfnum elilega, heinum flestum enn og n skrnarinnar flestum. Ba ess a hann barinn til biskups bendi eim afdrttarlaust til rtta vegar og sanntrnaar vi Hvta-Krist a ekki afvegaleiist. Alujnabyltingin enn langt land a strndum essa lgandi sagnasjvar og brimsorfna sguheims - Jna herinn Jnssona og eyjameyja heyrir enn framtinni og forsjn annarra "guides" til.

Vi sjum sleif fyrir okkur Sankta Bjarnhararskari gmlum, langfrenum sporum Hannibals, brjtandi til mergjar minningar og umvandanir sem eir mega eiga vndum blessair Rm. Hann er vanur a anda aeins lttar arna skarinu eftir hlaupin upp eftir, ekki sur s sporgleiur essari fornu flasl mean hann mtar hugsanir snar rttu formin ur en tekur sprett niur dal og yfir P Langbara og Barameyja. Hann brosir og btur vxl freinn kampinn sjandi r fyrir hugskotssjnum sr flsftalki hjararinnar ldunum djpt undir frea. Ppskan er annars fljtafgreidd kolli enda sjaldnast annars rf en rtt a sna sig essum labbaktum og sj til annarra a eir haldi sig mottunni. Er a Bensi labbaktur IX. enn a banka dyr, fjra ganginn, ea skyldi ekki vera einhver rammflsk Jnsnefnan a tla a voga sr? Hann gnstir tnnum andartak en brosir svo enn og btur kampinn og hugsar sr ljn. Opnar gyni og gleypir alla hljandi me sjlfum sr og hundslappadrfunni undan honum Sankta Bjarnhari ktum strum geltandi hrinni einhvers staar framundan. Nei, rttast vri a senda ann kalda Jn norur ingeyjarhreppa a hlaa gara og alla hina ktana me! Ha, ha, ha! hlr hann enn og nstum ktveltist um af hltri vi tilhugsunina en gallharur Sankti Snati lfrar af kti teymandi hann hinn rtta veginn taumnum enn sporgleiari gegnum kafaldi. Fengju n a finna fyrir v ar, afsettir lubbarnir, hvort kalda skyldi kalla karla, ha! ha!

 

t gengu kappar a krukka,

kom ekki blettur n hrukka, ha, ha, ha...

 

Hann dettur t af laginu og slinni af einskrum hltri egar etta hornfirska klamburball kemur hugann en a gerir ekkert til, a gerir ekkert til hann standi ekki hljstafnum v hann Sankti Bjarnharur er svo harur af sr a kippir honum jafnftis inn sl sna geltandi snu alminilega snatalagi og slr ekki af. Og fram eir smjga gegnum kafaldsfnn og kyngju og skjtt afgreiir hann huganum essa skandalapfa, Bensa og kappa hans og ltilsigldu germanaturtildfur. Blind hrin herir hugann og kemur blinu enn frekar hreyfingu og hskarinu fr hann brtt einbeitt sr a hleitari efnum en essari sinni sendiherraskyldu sem honum er lg herar, sinni frumskyldu, a hyggja a Falsjni. Skammt hafa eir ppar seti essi rin en Popp sl alla t. Tuttugu og rr dagar og jafnmargar ntur - mt! Ef ekki hraskk a, atskk. Mtti eiga a a aldrei nefndi hann nafn Jns nefnu, nei, nei, heilagur Damasus hinn eini skyldi vera hans leiarstjarna og epigrammturnar hans. Leitir Pturs og Pls hr, lt s grglettni latnugaur letra ldunum fyrr postullegan klapparsteininn, - vittu, a hr st mtturinn eirra og drin. Velja sr hlturmildustu stjrnuna, ha, ha! Var nr, tli ekki hafi di r brabana, svelgjandist tinni, saddur kaldhninnar, saddur hlturs.

Svo sannarlega ng komi af essu germanaslekti og ptinttasleikjum sem trllrii hafa stlnum stuttum mrg undanfarin rin. Curriculum idoli! Hitti hann fyrir Bensa Skandal Prmu Donnu skyldi ekkert f fyrir honum liggja anna en Grmseyjarfr. r sjka Vatkani beinlnis til Bastarar og til Platusar fr Pontusi valska og rakleiis t skip og yfir sj og land hreppaflutning t eyju; fengi hann aldrei aftur yfir sundi kaldasta a sna. eir eyjarjarlar voru eir einu heimsmenn sem treystandi vri til a gera r mannleysunni eitthva sem brag vri a en lyktai ekki af fa, a gti jafnvel fari a geta af sr eitt og anna gott eyjarkrli er kreist hefu r honum me sjblautum ullarvettlingunum allan andskotans trnainn. En varla hreppana hina, me allt svo urru. Myndu lta ganga svo fram af honum vi garahleslurnar, ingeyingar, a endanum yri hinn sligaasti rll jarrki, sjlfkjrnasti maur til drlingsdms, dninn. Og tli slyppi ekki r greipum eirra llu fyrr en dmsins, rhundanna, rttandi svo milli sn um garpinn a vissu ekki fyrr til en hrifluu sjlfir upp grunum, nauugustu aunurlar Bensa I. virkilega Skjlfanda, virkisveggina allt fljtsski umkringis, rlahfingjans ingeyjar Vatkani. a vri til einhvers a tla a biskupast a eiga hundinn ann yfir sr norur og alla lei til Sklholts niur en brabanabunurnar andhlis hinni Rm suur. a vri til einhvers lfshlaupi ea hitt heldur ... unnur rettndi!

Heyru snggvast, Snati minn, heillavinur gur!

Snati stingur vi ftum andartak og gefur honum r ankerinu snu a vta kverkar; og rakleiis svfa eir fnninni yfir upp brattasta skari svo htt a engir eru nema englar eim yfir, engu lkara en salti jarar rigndi nean fannhvta tindana og skrttu snjmu. Alltaf skemmtilegur essi lokasprettur yfir hskari egar kjaggakturinn stendur nr lrttur aftur r Snata hnakka, lfsankeri eirra sem annars hangir honum llu jfnu svo ljft niur um hls. N fr hann einbeitt sr a hleitari efnum en frum-sendiherraskyldunni, binn a kryfja a beini og brjta til mergjar Rmsruna a essu sinni sem hann er kveinn a endi a bendi Brn. Og berja a lokum lna kumpnabori eirra svo fast a allar klukkur Rms klyngi einum hrum hljmi og ljki upp essum skrattakolla dumbseyrum: Ng komi af skrpaleik! Og til vara taka Hinrik III. beini, a standi vi a sem hann lofai upp ru og tr sumar egar Popp tk upp v a hlja sig mttlausan; hvsla hrum hljmi eyra hans anna a smjgi svo t um hitt a endurmi bktali af kumpnanna vrum alla leiina smu til baka: Ego eligo Bruno! Sni kngsi enginn vibrg gerir hann alvru r v sem hann hefur hta eim svo alltof sjaldan - a kalli vkingasveitina! Rjki ekki hvtu augabragi upp af Hinriks kolli tlar hann a rita hertboi og veri Bensi arna enn a skipta sr af senda boi vel hntt prmadonnunnar hlekkjaskotti rakleiis r sjka Vatkani til Bastarar valska og til Platusar fr Pontusi beinlnis t skip og yfir sj til Hjalta, s hann ekki r llum unum dauur, ella bija Vilborgu systur a gera t einhvern sannkristinn landspstinn og smala. Og taka Prma Skandal me leiinni sinn sasta hreppaflutningssplinn, til sinna lfstarheimkynna og sannrar irunar og dygugu viloka.

Samt biur hann ess heitt a ekki urfi til hertbosins a koma. Vst myndu eir ganga vasklega fram a Brn hreppti hnossi en engin Jns nefnan, a var ekki mli, en hann hryllti vi tilhugsuninni um a smala sveitinni saman n og koma essum hvtvoungum Kristi n til sns heima. a yri hfuverkurinn mikli. Kmist lklega ekki hj v a leita nir Brn, hvern hann annars hefi kosi sr til fyrirmyndar a nefnu; honum yri varla skotaskuld r v, tli yri ekki a f jlkana li me sr vi Tberfljt aldeilis me kraftana kgglunum, flgarahleslumennina; ea gti a veri sem haft var ori a engin vri ljninu ofraunin, jafnvel ekki hvelborinn eallinn vkinganna, sjlf Krists hvtvoungasveitin?

Brn er karl krapinu og myndi vissulega ekki vla fyrir sr a gira grum inni ingeyingana alla me tlu bu eir hann bara um a. Ljnsterkur Hvta-Kristi, berserkur hrauni, srstaklega llu dahrauni. Jafnvel Bensi kallinn slyppi r Grmsey, sem jarlar ltu a vsu aldrei gerast, en jafnvel svo fri, og hann hreirai um sig ingey og rlkai alla hreppunum saman, key, hann gti aldrei girt svo vel fyrir a ekki svifi a minnsta kosti einn upp snum raua loftbelg og eldlega reiihjp, tblginn af einskrri, rttltri trgirni, kallandi ljni; og Brn gylti Bensa a bragi ann gra belginn fyrir rauan, girti alla me tlu hreppunum saman fr hrauninu da til sjvar da, fr Normlingahreppum austan allt vestur Eyfiringasl og krkti jafnvel slina me, og spurning hvort ekki krkti leiinni dagarinum suur Klofaskr og Vatnadal lka og kippti me Inglfshfahverfi og sveitinni landsunnar ur en hli hann norur til baka um dalinn og klofi, sinn helga gar trar en ekki helberar trgirni, en Bensi karlinn yri einfaldlega a steini, svartlfasteini miju Skjlfandafljti, a eilfu sguhjpi.

Undarlegt oft hr uppi. Loftbelgur! Sama og air-bag? Lknarbelgur? key, a hann ekki vel skilja. Hverfur tmi og hverfur rm og hann er farinn a tala tungum, kannast ori vi a. Hvergi himinn n hauur n haf. key. Aeins hann einn og Sankti Snati, heillavinurinn gur. Svfa ofar tma og rmi, Snati undan flugstjra lkastur en sjlfur hangir hann taumnum. Flugstjra? Undarlegt or. Erkienglaor, tli a ekki. Og etta key, hva sem a n annars ddi. makalausari fururnar essum lttasta speli og eru ornar i margar Rmsfarirnar svo oft rabylgjurnar hafa risi og hann mtt loka bkunum Sklholti ea Herfuru og skutlast sureftir a laga til og tukta . En n fer ferum a vnta m a fkka en Sklholtsreisum og yfirreium um safoldar gara og fylgjulnd v fremur fjlgandi. Utanlandsferanna verur varla svo mjg rf sama mli takist Brn a lappa upp lna stlinn, jafnvel styrkja hann og skjta undir einhverjum Pturs stoum finni hann klppina. Ljnsterkur Hvta-Kristi, berserkur hrauni; segja a s srfringur a beygja grjtpla sem illa glmutkin launi, essa ptra alla og pla deigu sem jafnvel leyfa sr a kalla sig Jn eigandi ekki nokkurn skapaan hlut fyrir v, hva bt fyrir rassinn rum en sjlfum sr, essir andskotar. Sst heldur aldrei eim blettur n hrukka, bara flosbturnar, a ekki sjist frenar draugsfylgjurnar undir niri stagbttum biilsbuxunum tskrinum upp a hnjm og klofa og ttu a bera Maru og stlinn uppi!

Ef annars hldi fram sem horft hefur biskupaist hann aldrei. iggja blessun af essum dmum! Hahaha! hlr hann hneykslaur ofan skeggi sitt en Snati dillar strinu undir hvar svfur broddi farar og leggur n ofurlti stjr og aftur bak a hitti milli langfrenu fta flahjararinnar framundan lfrandi af kti egar hn lifnar ll r Dvalins greip svo dynur undan ftum.

Gujn lifir enn okkar vonum, segir Hannibal og kmir. Svo segir mr hugur a ljni lti ekki segja sr fyrir verkum. Ekki ig heldur, brir sll. Skl, srtu velkominn heim enn n! Aha...

ldungurinn rttir sleifi kjaggaktinn Sankta snum grmteknum hndunum, brosandi strum, smjattandi skeggi veiginni - hvort vri Burgnda? - engu lkara en vri a klappa flunum snum essum boldangshndunum.

Skl, Hannibal! heilsai sleifur honum, spandi miinum sama mund. Aha... lofaur s drottinn; ekki n reimt Kili frekar en fyrri daginn! - Nei, g hallast n frekar a einhverju sunnan. Gti ekki veri Raua nunnan?

Raua nunnan? Hannibal hvi, glandi augum snum brosandi, hnusandi djpt hugsi af ktnum.

vinlega og r og s skyldi a bera eins a, hvora leiina eir eru a sendast etta heiman ea heim; hjrina ber fyrst fyrir augu lkast v tal sm glerflar stu einhverri hillu skaparans t buska, svo veit hann ekki fyrr til eir stkka svo skjtt sem r vri skoti en Snati hverfur honum sjnum milli tal ftdrumbanna stru sem lifna smu andr vi og flahjrin tekur sprett a leika sr vi hann; en sjlfur liggur hann upp vi dogg grnni lautu hvar gamli flahiririnn hefur tyllt sr og hvlir linn bein, me ankeri Sankta Snata um hl komi a vrum sr milli essara ykku lka, mnandi upp hvolfi svo afturkerrtur a r og s og t skal hjlmurinn skoppa honum af kolli og hafna hr miri kjltu skaparans, ea hva skyldi kalla essa grasi grnu lautu sem svo vel br um me sley merg skrandi milli fna.

Hjlmtetur a tarna - me eyrnaskjlum? spyr sleifur og veltir hjlminum milli handa sr furandi sig, tekur svo horn mikil honum hndunum og hverfur sjnum undir hann allt a xlum me hjlmsnefi niur bringu en Hannibal rekur upp flshltur, svo skemmt er honum. a er stra hans a safna hjlmum og herklum, vopnum og verjum, og kemur vini snum einatt vart me bnainum einhverjum njum og stundum i fornlegum.

Gettu n! segir hann og lagar hfu essa skrtnu aftur hfi sr r hndum biskupskanddats, harkandi af sr hlturinn, en hornin standa honum t r hfi eins og risavaxin eyru vru hans sjlfs, hann baandi t hrmmum lkast hann si fyrir sr raua nunnu og bii henni stundinni upp hrku himneskan dans.

Djfuls eyru vru a n! Nei, a getur sleifur ekki fyrir nokkur mun geti sr til um. Nema vru af einhverjum skrattakollunum Vatkani?

Hlturinn skrar Hannibal og augun honum eru orin sguleg. sleifur kannast ori vi a egar glittir au bl og tr htt uppi yfir ffrlingsvllum hans sjlfs essari grasi grnu lautu og skrandi sleyja merg. Hafi skaparinn gert fegurst augu selnum, nlhestinum og gmlu svni myndi sleifur vilja bta vi sleyjaraugunum honum Hannibal. Undarlegt hva essi gamla strskempa hafi lka ga sjn, einkum aukaatrii, til dmis egar hann nsleginn til biskupskanddats mtti honum hr eftir ralangt hl fr eirra fyrstu kynnum og hann ekkti hann aftur, ea mundi sem sagt eftir honum fyrir kjaggaktinn sem hann svo hiklaust hafi klra r fyrir honum og akka a bragi fyrir me snu sleyjarbrosi, hann einn a sendast sna fyrstu fr yfir skari til Rms, alls n Snata en me ktinn einn og gamla sjlapokann, en upp fr v aldrei framar einn skarinu heldur vallt me Snata; hann nsleginn til unglrlings nkominn til Herfuru fyrsta sinni og sinni fyrstu fr me brf upp vasann fr pabba til ppans Rm.

Svo er sagt a fll muni eftir litlum dreng sem gaf honum sykurmola egar hann var smfll og ekki hann aftur egar hann mtir honum eftir fimmtu r og nemi staar og bi eftir a essi gi drengur gefi honum annan sykurmola. Og Hannibal klrai r ktnum a venju og famai a sr sinn ga vin me snu hefbunda varps stefi: Hva m bja r, biskupsbr? rskan munk?

sleifur hl hjartanlega, heilshugar takandi undir me flshltrinum og tt essum skemmtilega leik sem vinlega var jafn fastur liur prgramminu og herklatskusningin var, hvorugt nokkurn tmann falli niur ll au fu skipti sem eir Snati hfu hr, ekki frekar en hersningin flanna sem n var komin fullan gang undir leikstjrn Sankta.

Nei, akka fyrir, svarai sleifur a vanda, sagist aldrei alminilega hafa lrt a drekka essa vtu sem Hannibal nefndi. Orkneyjajarlar hfu stundum boi honum a smakka etta usquebaugh ea uisge beatha sem eir svo nefndu aqua vitae, lind lfsins, egar hann frum snum tti sjlei um og heilsai upp , en honum tti a alltaf heldur um of ungt, of hfugt, en gamla kempan sem vissi allt um a fr eirra fyrstu kynnum gat aldrei sjlfum sr seti n strnispkanum sr.

Og kempan tk af sr ennan skringilega hjlm og vel eyrnamerkta en rtti sleifi afrska lkjrinn sinn ljfa sem ykkar lkurnar vallt a bragi drgu undan herklunum ungu essu augnabliki, hershfinginn ofurlti laumulega gjandi sleyjunum snum t vblinn. Hann arna me rosalegustu augun einhvers staar blmanum kring skyldi sur vera mjg var vi og a vissi sleifur. eir dreyptu r hnoklu ea kollu sem senn var tappi og staup og svo mtuleg a hylja mtti lfum; og sleyjarnar glu enn fyrir augum biskupsefnis lygndi aftur augum, og reytan hvarf honum lkt og snrinn horfi hafi af klum hans sem dgg fyrir slu.

Gudmleg! essi afrska lind. Sley, slu fegri! Hvort kynni ekki a eiga sinn dlitla tt hve ferum hans yfir skari sfellt fjlgai, flaug honum hug, ea varla var a adrttarafl Rms jarbundnu Jna sem hreif hann svo!

eir eru alveg a hafa a! hrpar Hannibal.

sleifur prir augun mt blmanum. Spilaborgin eirra Sankta Snata og flanna rs fyrir augum eirra hrri en nokkru sinni. Hersningin er v flginn a komast sem hst. rjtu flar raa sr tt hli vi hli og ofan tuttugu og nu flar, svo tuttugu og tta, og annig koll af kolli svo lengi sem enginn flanna fer a hlja, en hrynur vinlega ll flaborgin. Sankti Snati leikstrir sningunni af svo miklu fjri a eir eiga oft erfitt me sig.

eir eru komnir tuttugu og sj hir upp. Takist flunum a halda niri sr hltrinum mean hinir fimm sustu prla upp tuttugustu og ttundu og tuttugustu og nundu h hleypur leikstjrinn upp topp og geltir snu alminilega snatalagi en borgin hrynur a vnta m a bragi undan hltraskllum flanna.

Str er hfuskemmtan mannflksins, sagi Hannibal, og verur alla t. Str er verr-gdd tvarpi og kannski enn betra b, eins og eir munu segja einhverjum ntma framtarinnar. stri fer vel fyrir llum sem hlusta frttir. Lka fyrir eim sem lesa mannkynssgu. Gui s lof a maur er bara anarkisti en ekki mannta. Aftur mti er bylting bara fretur; fer verst ef hn tekst og allir vera altur sguna.

Hugsaru aldrei til flksins ns, Hannibal? spuri sleifur.

Hannibal: Um hvaa flk ertu a tala?

g spyr, hugsaru aldrei um drengina na og dturnar og essa miklu konu, konuna na, heldur skilur au eftir ein miri orrustunni Harmagedn?

Sju til, g var allur fyrir jflagi vst kunni g a hafa frst aeins um of fang me skridrekunum mnum, llum blessuum flunum mnum. neitanlega hvarflai stundum a mr hvort g hefi ekki heldur tt a lta mr ngja a lifa brotnu fjlskyldulfi en vera einungis tilhugalfi me jinni. Mn ga kona hafi vissulega bein nefinu til a sj um hlutina og vi hefum geta noti lfsins heima og ferast um heiminn okkur til mikils gagns og gamans, hn s um a skipuleggja lfi og allt bolloki fyrir okkur en g geta haft ofan af fyrir okkur me samningu heimspekirita, v ekki a, eins og Grikkirnir voru n a bauka vi allt fram minn dag; annig hefi g engu a sur lifa innihaldsrku tilhugalfi me jinni en strku me konunni minni. er heldur aldrei a vita, lagsi, nema g hefi ort eitthva essa veru en ekki lti flahirum framtarinnar a eftir:

 

essi dll er krmna kll,

klofnar fll og lofnar stll,

vessa drll og draumarll,

Dssa-bll og sauma-nll.
 

Ea finnst r etta ekki nokku g vsa, biskupsbr?

sleifur sagist ekki skilja vsuna alminilega.

Finnst r hn ekki g fyrir v?

rauninni finnst mr engin vsa g, svarai sleifur, nema hn s ngu skr til ess a hgt s a finna a henni.

skal g kenna r ara vsu.

Hannibal laumai lkjrskollunni a sleifi. Skl, sagi hann en sleifur rak tunguna drykkinn og reyndi ekki a mynda sr a til vri drykkur undursamlegri. Hannibal hl on sr, sleyjarnar glu er hann staupai sig, undir herklunum skalf honum stran. N skaltu heyra, biskupsbr:
 

Lknarbelgs vi ljtan skj

lyppar kelling rm.

Grallarann hn grenjar

me grautarask hnjm.

 

Hva segiru um essa?

sleifur sagi a sr tti etta einkennileg vsa, kannski ekki beinlnis leirburur, en a efaist um a hn vri skotheld. - g skil til dmis ekki af hverju skjgluggi er kallaur ljtur hann s r lknarbelg, - er a ekki fsturhimna? Konan er rm, a er eins og vera ber. En af hverju er hn nefnd kelling? Hn er a lyppa; a er gert me fingrunum. a eru bnar til spinnanlegar lengjur r tinni ull sem maur hefur keltu sr og leggur upp hlykki ea bugur, og essar lengjur eru kallaar lopi ea lyppa. Lopinn getur ori eins langur og maur vill hafa hann mean venjuleg kemba...

You dontsay! sagi Hannibal, - skl, biskupsbr! Heyrist mr vera orinn drukkinn?

sleifur geri sr ljst a gamla kempan hafi ekki hlusta fyrirlesturinn heldur veri a hugsa um eitthva anna en ba hann a endurtaka vsuna og a geri Hannibal. San fri kempan hina undursamlegu kollu laumulega a vrum sr og tk t einum teyg.

Hvernig kom r til hugar a fara svo ralangt yfir skammt og me alla essa flahjr? spyr sleifur hann, brosandi hjartanlega. v ekki allt eins me strta? Hefu geta lti berast strtsvngjunum ennan smspl yfir Sikileyjarsundi!

Og Rmverjar strfalli fyrir augum okkar r einskrum hltri! hl gamla strskempan, nstum grt af hltri. Nei, sagi kempan svo og urrkai trin r augum sr. Nei, biskupsbr, svo einfld var mannkynssagan ekki minni t flestir enn svo hyggi, heldur aldrei neitt um mig frttunum lengur. Sju til, vi vorum alls ekki ar , Karag var minni t eiginlega enn n a vera Eneasar og Rms, n engin vri lengur blessu Dd og ekki enn hefu eir lagt borgina okkar miklu eyi, nei, ekki enn. Vi mttum hafa hrkklast yfir sundi, ekki yfir til Sikileyjar, sem vi rum sinni t en hfum n glata, nei, nei, heldur nstum t heimsenda, yfir sjlft Gbraltarsundi, upp Spn, hvar pabbi reisti vi okkar rki. Vi sem hfum kennt Rmverjum allt um siglingar, komum upphaflega fr hinum endanum, fr Fnikalandi, ea hvort vilt heldur kalla a Srland Bals, biskupsbr; vorum tri g sjlfir hfundar stafrfsins, rum flestum tungumlum inn r llum hafsbotnum og lengst suur me sj allt til Gbraltar og Sardnu, svo segir mr tra mn og allra minna a og afa akadema, lagsi minn. Rum svo llu hafi, verslun allri og llum viskiptum fyrir llum Mijararfla en eir leyfa sr a launa okkur annig lambi gra, hrekja okkur burt fr sjlfri okkar miklu Karag. Hafrttarvsindi a ea hitt heldur! Voru etta raun rttri brur okkar og systur, ea hva helduru!

a hefi g n lka haldi, samsinnti sleifur gmlu kempunni fullur melunar. ekki vri nema skilningi stafrfsins, Hannibal, fyrst annig hefur legi v.

Hannibal komst vi og traist vi minninguna en grt svo af hltri egar flarnir hans tku a hlja sig mttlausa yfir tilburum Sankta Bjarnharar skoppandi bkum eirra lei upp topp flaborgarinnar. Snati er nstum v kominn upp axlir hinna tveggja efstu dillandi skottinu vi himin egar hjrin alveg deyr r hltri og borgin lekur niur eins og bri smjr.

Hannibal errai trin r augum sr enn rekandi upp hltur en Snati lfrai af kti flaksinni miri, enn n komin alla lei niur, niur, niur.

a var v Spni, lagsi minn, sem g mtti leggja upp me hjrina mna og hlaut a fara hina efri fjallabakslei enda Rmverjar gri lei me a vera allsrandi strndinni beggja vegna fla. Lagi allt mitt traust Bal og komst fyrir einskra drottins n hr yfir skari, sjlfur vi illan leik en flarnir mnir flestir uru ti ur en a rslitaorrustunni dr essu pnverska strinu er vi nstum v unnum sigur, lagsi, sjlfri Rm!

Pnverska? spuri sleifur forvitinn. a ir sama og fnska?

Kat myndi ora a svo, j, j. Hannibal hl enn og sleyjarnar glu, undir herklunum skalf enn honum stran. - Kat myndi kalla a a vru af sama orstofni, af smu rt, he, he. Vi erum saman spilaklbbi, akademu sem vi kllum - Kat og Afrkanus, Klepatra og Klumbi og s gamli Jn klerkur Arason, og svo hartnr sld eftir ig, biskupsbr, orlksson og Bjrg og Dri nokkur Laxness, s sem kveur me essum orum, a klofni fll og lofni stll, he, he. Finnst r a ekki nokku g vsa, biskupsbr?

sleifur sagist n vissulega skilja vsuna.

Finnst r hn ekki g fyrir v?

rauninni finnst mr engin vsa g, svarai sleifur glottandi, nema hn s ngu skr til ess a hgt s a finna a henni heilum fyrirlestri.

Hva segiru um essa, lagsi minn:

 

Glmdi oft um fremd og f,

fann og missti grann:

fjrum sinnum fll hn

en fimmtu lotu st hann!
 

Vri efni heila postillu! kva sleifur upp r me og ba Hannibal a endurtaka vsuna en gamla kempan sl hnefanum vlku vindhggi t blmann a flarnir hans fjgur hundru sextu og fjrir sem ori hfu ti hoppuu loft upp og liggur vi a segja sjlf flaskan me afrska lkjrnum ga lka, og a beint fyrir sjnum sjlfs skaparans, mtti mjstu muna a Hannibal dytti ekki sjlfur t af vilaginu er hann n kva:
 

Imens han sber vlling

hyler sit psalterium

en uldtsende gamling

foster hindeuggen um
 

Sankti Bjarnharur spanglai snu fegursta snatalagi undir, dillandi skottinu, gefandi biskupsefni kankvslegt merki hvort n ekki vri kominn tmi til a leggja 'ann ofan skari?

Hannibal hl djpt on sr, sleyjarnar glu sem skrasta mnagull, undir herklunum skalf enn kempunni stran, fri kempan svo ykkum lkum snum undursamlegan lkjrssttinn laumulega ltt a vrum sr og tk t einum teyg; skoppai svo hjlmurinn honum enn af kolli ofan grasi grnu lautu og sleyjamerg. Sjnir hans voru sem lmdar vi himinhvolfin, hvort sem vru fortarinnar ea framtarinnar ea sjlf hin akademsku hfundskpin, en ba biskupsbr a heyra hvort ekki skyldi kenna honum nokkrar tleggingar um eignarrttarvsindi og ll au skrtnu hfundskpin, - etta eru vsukorn, lagsi, sem getur velt fyrir r upp alla framt og aldirnar lngu leiinni ofan skari niur dal P, en vilagi held g s undir Haraldarstemmu hrfgru, bi svo a heilsa ppa:
 

Glmdi oft um fremd og f,

fann og upp og gaf eim grann

safoldar fylgju, sem fllu hn -

n Snfellssinn 'ann.
 

Imens han sber vlling

hyler sit psalterium

en uldtsende gamling

foster hindeuggen um
 

Eins boxi og hart fram st

vi eignarrttinn sjvar sjlfan,

skyldi Laxness honum krjpa kn -

samt akademan 'ann.
 

Imens han sber vlling

hyler sit psalterium

en uldtsende gamling

foster hindeuggen um

 

n blmi slands btt,

bnkinn ekki Laxness-trna.

tvtugs lotu grgi stt, ftt -

trs byrji nna?
 

Imens han sber vlling

hyler sit psalterium

en uldtsende gamling

foster hindeuggen um
 

Heims um bl himnahjp

hfundskapa skabrnin mlast:

Gaf hver slandssl? Og rkin djp?

Gefu, Dri, g gaf seinast!

 

Imens han sber vlling

hyler sit psalterium...

 

___________________________________

mars, 2004

 

Myndir eru af veraldarvefnum, flestar eftir Kandinsky

 

1. lota glmu

2. lota glmu

3. lota glmu

4. lota glmu

5. lota glmu

 

prenta skjal

Rmanza: heim kvist